Adhyaya 22

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ श्रीमातां देववंदिताम् । सर्वकामप्रदां नृणामिहलोके परत्र च

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಂತರ ದೇವರಿಂದ ವಂದಿತಳಾದ ಶ್ರೀಮಾತೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಆಕೆ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವಳು।

Verse 2

या च सर्वमयी शक्तिर्यया व्याप्तमिदं जगत् । सा तस्मिन्पर्वते साक्षात्स्वयं वासमरोचयत्

ಯಾವಳು ಸರ್ವಮಯಿಯಾದ ಶಕ್ತಿ, ಆಕೆಯಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ—ಆ ದೇವಿ ಸాక్షಾತ್ ಸ್ವಯಂ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನೇ ತನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಾನವಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಳು।

Verse 3

पुरा देवयुगे राजा कलिंगोनाम दानवः । जरामरणहीनोसौ देवानां च भयंकरः

ಪುರಾತನ ದೇವಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಲಿಂಗನೆಂಬ ದಾನವರಾಜನಿದ್ದನು. ಅವನು ಜರಾ-ಮರಣರಹಿತನಾಗಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಭಯಂಕರನಾದನು.

Verse 4

तेन सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् । बलप्रभावतः स्वर्गो जितस्तेन सुराधिपः । ब्रह्मलोकमनुप्राप्तो देवैः सर्वैः समन्वितः

ಅವನು ಚರಾಚರಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಬಲಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಸುರಾಧಿಪ ಇಂದ್ರನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿದನು; ನಂತರ ಇಂದ್ರನು ಎಲ್ಲ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿದನು.

Verse 5

तेन दैत्येन सर्वेऽपि त्रासिताः सुरमानवाः । कलिंगोनाम दैत्यः स स्वयमिन्द्रो बभूव ह

ಆ ದೈತ್ಯನಿಂದ ದೇವರೂ ಮಾನವರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಭೀತರಾದರು. ಕಲಿಂಗನೆಂಬ ಆ ದೈತ್ಯನು ನಿಜಕ್ಕೂ ತಾನೇ ಇಂದ್ರನಾಗಿ ಕುಳಿತನು.

Verse 6

वसवो मरुतः साध्या विश्वेदेवाः सुरर्षयः । तेन सर्वे कृता दैत्या यथायोग्यं नराधिप

ವಸುಗಳು, ಮರುತರು, ಸಾಧ್ಯರು, ವಿಶ್ವೇದೇವರು, ಸುರರ್ಷಿಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಅವನು ದೈತ್ಯಸೇವೆಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದನು, ಯಥಾಯೋಗ್ಯವಾಗಿ, ಓ ನರಾಧಿಪ.

Verse 7

यज्ञभागान्स्वयं सर्वे बुभुजुस्ते च दानवाः । तपोऽर्थे च ततो देवा गताः सर्वेऽर्बुदाचलम्

ಯಜ್ಞಭಾಗಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆ ದಾನವರು ತಾವೇ ಭುಂಜಿಸಿದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ತಪಸ್ಸನ್ನೇ ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಅರ್ಬುದಾಚಲಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 8

अद्यापि देवताखातं त्रैलोक्ये ख्यातिमागतम् । तत्र व्रतपराः सर्वे पत्रमूलफलाशिनः

ಇಂದಿಗೂ ಆ ಸ್ಥಳವು ದೇವತಾಸ್ಥಾನವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನೂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ವ್ರತಪರರಾಗಿ ಎಲೆ, ಬೇರು, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 9

अव्यक्ताः परमत्रासाद्ध्यायंतस्ते च संस्थिताः । पंचाग्निसाधकाः केचित्तत्र व्रतपरायणाः

ಪರಮ ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರು ಅವ್ಯಕ್ತಪ್ರಾಯವಾಗಿ, ಲೋಕವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ದೂರಾಗಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ವ್ರತಪರಾಯಣರಾದ ಪಂಚಾಗ್ನಿ-ಸಾಧಕರು ತಪಸ್ವಿಗಳಾಗಿದ್ದರು.

Verse 10

एकाहारा निराहारा वायुभक्षास्तथा परे । अन्ये मासोपवासाश्च चान्द्रायणपरायणाः

ಕೆಲವರು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವರು ನಿರಾಹಾರರಾಗಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ವಾಯುಭಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರು. ಮತ್ತವರು ತಿಂಗಳ ಉಪವಾಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 11

कृच्छ्रसांतपने निष्ठा महापाराकिणः परे । अंबुभक्षा वायुभक्षाः फेनपाश्चोष्मपाः परे

ಕೆಲವರು ಕೃಚ್ಛ್ರ ಮತ್ತು ಸಾಂತಪನ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಹಾಪಾರಾಕ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ನೀರನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ, ಕೆಲವರು ವಾಯುವನ್ನೇ, ಕೆಲವರು ನುರಿಗೆಯನ್ನೇ, ಮತ್ತವರು ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಆಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

Verse 12

जपहोमपराश्चान्ये ध्यानासक्तास्तथा परे । बलिनैवद्यदानैश्च गंधधूपैर्नराधिप

ಕೆಲವರು ಜಪ-ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಓ ನರಾಧಿಪಾ! ಅವರು ಬಲಿ, ನೈವೇದ್ಯ, ದಾನ, ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಧೂಪಗಳಿಂದ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 13

पूजयंतः परां शक्तिं देवीं स्वकार्यहेतवे । एवं तेषां व्रतस्थानां तपसा भावितात्मनाम् । विमुक्तिरभवद्राजन्सर्वेषां कर्मबन्धनात्

ಸ್ವಧರ್ಮೋಚಿತ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪರಾಶಕ್ತಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ, ಓ ರಾಜನೇ, ಕರ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾದರು।

Verse 14

ततः पूर्णे सहस्रांते वर्षाणां नृपसत्तम । देवी प्रत्यक्षतां प्राप्ता कन्यकारूपधारिणी

ನಂತರ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ದೇವಿಯು ಕನ್ಯಾರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು।

Verse 15

पूर्वं जाता महाराज धूममूर्तिर्भयावहा । ततो ज्वाला ततः कन्या शुक्लवासोऽनुलेपना । दृष्ट्वा तां तुष्टुवुर्देवाः कृतांजलिपुटास्ततः

ಮೊದಲು, ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅವಳು ಭಯಂಕರ ಧೂಮಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು; ನಂತರ ಜ್ವಾಲಾರೂಪವಾಗಿ; ಆಮೇಲೆ ಶುಕ್ಲವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ, ಅನಲೇಪನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಕನ್ಯಾರೂಪವಾಗಿ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವರುಗಳು ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 16

नमोऽस्तु सर्वगे देवि नमस्ते सर्वपूजिते । कामगेऽचिन्त्ये नमस्ते त्रिदशाश्रये

ಹೇ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನಿ ದೇವಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಸರ್ವಪೂಜಿತೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಹೇ ಕಾಮದಾಯಿನಿ, ಹೇ ಅಚಿಂತ್ಯೆ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ತ್ರಿದಶಾಶ್ರಯೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 17

नमस्ते परमादेवि ब्रह्मयोने नमोनमः । अर्धमात्रेक्षरे चैव तस्यार्धार्धे नमोनमः

ಹೇ ಪರಮಾದೇವಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಯೋನೆ, ನಿನಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ। ಹೇ ಅರ್ಧಮಾತ್ರಾಯುಕ್ತ ಅಕ್ಷರಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ‘ಅರ್ಧದ ಅರ್ಧ’ಕ್ಕೂ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 18

नमस्ते पद्मपत्राक्षि विश्वमातर्नमोनमः । नमस्ते वरदे देवि रजःसत्त्वतमोमयि

ಹೇ ಪದ್ಮಪತ್ರಾಕ್ಷಿ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ವಿಶ್ವಮಾತೆ! ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮೋ ನಮಃ. ಹೇ ವರದಾಯಿನಿ ದೇವಿ! ರಜಃ-ಸತ್ತ್ವ-ತಮೋಮಯಿ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 19

स्वस्वरूपस्थिते देवि त्वं च संसारलक्षणम् । त्वं बुद्धिस्त्वं धृतिः क्षांतिस्त्वं स्वाहा त्वं स्वधा क्षमा

ಹೇ ದೇವಿ! ನಿನ್ನ ಸ್ವಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನೇ ಸಂಸಾರದ ಲಕ್ಷಣಸ್ವರೂಪ. ನೀನೇ ಬುದ್ಧಿ, ನೀನೇ ಧೃತಿ, ನೀನೇ ಕ್ಷಾಂತಿ; ನೀನೇ ಸ್ವಾಹಾ, ನೀನೇ ಸ್ವಧಾ, ನೀನೇ ಕ್ಷಮೆ.

Verse 20

त्वं वृद्धिस्त्वं गतिः कर्त्री शची लक्ष्मीश्च पार्वती । सावित्री त्वं च गायत्री अजेया पापनाशिनी

ನೀನೇ ವೃದ್ಧಿ, ನೀನೇ ಗತಿ; ನೀನೇ ಕರ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ವಿಧಾತ್ರೀ. ನೀನೇ ಶಚೀ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಪಾರ್ವತೀ. ನೀನೇ ಸಾವಿತ್ರೀ, ಗಾಯತ್ರೀ—ಅಜೇಯಾ, ಪಾಪನಾಶಿನಿ.

Verse 21

यच्चान्यदत्र देवेशि त्रैलोक्येऽस्तीतिसंज्ञितम् । तद्रूपं तावकं देवि पर्वतेषु च संस्थितम्

ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ‘ಅಸ್ತಿ’—ಅಂದರೆ ‘ಇರುವದು’—ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಯಾವುದಾದರೂ, ಹೇ ದೇವಿ, ಅದರ ರೂಪ ನಿಜವಾಗಿ ನಿನ್ನದೇ; ಅದು ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 22

वह्निना च यथा काष्ठं तंतुना च यथा पटः । तथा त्वया जगद्व्याप्तं गुप्ता त्वं सर्वतः स्थिता

ಮರದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವಂತೆ, ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಂತು ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ. ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಗುಪ್ತಳಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಸರ್ವತ್ರ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 23

पुलस्त्य उवाच । एवं स्तुता जगन्माता तानुवाच सुरोत्तमान् । वरो मे याच्यतां शीघ्रमभीष्टः सुरसत्तमाः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜಗನ್ಮಾತೆ ಆ ದೇವೋತ್ತಮರಿಗೆ ನುಡಿದಳು—ಹೇ ಸುರಸತ್ತಮರೇ, ನಿಮಗೆ ಅಭೀಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ಯಾಚಿಸಿರಿ।

Verse 24

किमत्र गुप्तभावेन तिष्ठथ श्वभ्रमध्यगाः । मद्भक्तानां भयं नास्ति त्रैलोक्येपि चराचरे

ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತಭಾವದಿಂದ, ಗುಂಡಿಯೊಳಗೆ ಏಕೆ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ? ನನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ—ಚರಾಚರಗಳಲ್ಲಿ—ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 25

देवा ऊचुः । कलिंगेन वयं देवि निरस्ताः संगरे मुहुः । तेन व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಕಲಿಂಗನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮರುಮರು ಸೋಲಿಸಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕ—ಚರಾಚರ ಸಹಿತ—ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 26

यज्ञभागो हृतोऽस्माकं दैत्यानां स प्रकल्पितः । तेन स्वर्गः समाक्रान्तः सुराः सर्वे निराकृताः

ನಮ್ಮ ಯಜ್ಞಭಾಗವನ್ನು ಕಸಿದು ದೈತ್ಯರಿಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗ ಆಕ್ರಮಿತವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 27

हत्वा दैत्यान्यथा भूयः शक्रः स्वपदमाप्नुयात् । तथा कुरु महाभागे वर एषोऽस्मदीप्सितः

ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡು, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ. ಇದೇ ನಾವು ಬಯಸುವ ವರ।

Verse 28

देव्युवाच । यथा यूयं मया सृष्टास्तथैवायं महासुरः । विशेषो नास्ति मे कश्चिदुभयोः सुरसत्तमाः

ದೇವಿಯು ನುಡಿದಳು—ನೀವು ನನ್ನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಈ ಮಹಾಸುರನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲೂ ನನಗೆ ಯಾವ ಪಕ್ಷಪಾತವೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 29

तस्मात्तान्वारयिष्यामि शक्राद्यांस्त्रिदिवात्पुनः । एवमुक्त्वा वरारोहा प्रेषयामास पार्थिव

ಆದ್ದರಿಂದ ಶಕ್ರನಾದ ಇಂದ್ರನಾದಿ ದೇವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ತ್ರಿದಿವದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವೆನು. ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ವರಾರೋಹಾ ದೇವಿಯು ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಳು.

Verse 30

दूतं कलिंगदैत्याय त्यज त्वं त्रिदिवं द्रुतम् । स गत्वा बाष्कलिं दैत्यं सामपूर्वं वचोऽब्रवीत्

ದೇವಿಯು ಕಲಿಂಗ ದಾನವನಿಗೆ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಳು—“ನೀನು ತಕ್ಷಣ ತ್ರಿದಿವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು.” ಅವನು ಹೋಗಿ ಬಾಷ್ಕಲಿ ದೈತ್ಯನಿಗೆ ಮೊದಲು ಸಾಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 31

दूत उवाच । या सा सर्वगता देवी शक्तिरूपा शुचि स्मिता । श्रीमाता जगतां माता देवैराराधिता परा । तेषां तुष्टा च देवी त्वामिदं वचनमब्रवीत्

ದೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಸರ್ವಗತಾ ದೇವಿ, ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಶುಚಿ ಹಾಗೂ ಮೃದುಸ್ಮಿತೆಯುಳ್ಳವಳು; ಶ್ರೀಮಾತೆ, ಜಗನ್ಮಾತೆ, ದೇವರಿಂದ ಆರಾಧಿತ ಪರಾಶಕ್ತಿ—ಅವರು ತೃಪ್ತಳಾಗಿ ನಿನಗೆ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

स्वस्थानं गच्छ शीघ्रं त्वं शक्रो यातु त्रिविष्टपम् । मद्वाक्याद्दानवश्रेष्ठ देवत्वं न भवेत्तव

“ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ. ಓ ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ನಿನಗೆ ದೇವತ್ವವು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 33

अहं लोकेश्वरो मत्वा सगर्वमिदमब्रवीत्

“ನಾನೇ ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿ” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ ಅವನು ಈ ವಚನವನ್ನು ನುಡಿದನು।

Verse 34

पुलस्त्य उवाच । स दूतवचनं श्रुत्वा दानवो मदगर्वितः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ದೂತನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮದ-ಗರ್ವದಿಂದ ಮತ್ತನಾದ ದಾನವನು (ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು)।

Verse 35

न भवद्भ्यस्वहं स्वर्गं प्रयच्छामि कथंचन । दूतोऽवध्यो भवेद्राज्ञामपि वैरे सुदारुणे । एतस्मात्कारणाद्दूत न त्वां प्राणैर्वियोजये

ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ವೈರವಿದ್ದರೂ ರಾಜರಿಗೆ ದೂತನು ಅವಧ್ಯನು. ಆದಕಾರಣ, ಓ ದೂತನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಣಗಳಿಂದ ವಿಯೋಗಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 36

श्रीमातां यदि मे दूत दर्शयिष्यसि चेत्ततः । अभीष्टान्संप्रदास्यामि सत्यमेव ब्रवीम्यहम्

ಓ ದೂತನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಶ್ರೀಮಾತೆಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿಸಿದರೆ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಅಭೀಷ್ಟ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವೆನು—ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 37

अहं त्वया समं तत्र यास्ये यत्र स्थिता च सा । निग्रहं च करिष्यामि वाक्यं मे सत्यकारणम्

ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಅವಳು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು; ಅವಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವೆನು—ನನ್ನ ವಚನ ಸತ್ಯಾಧಾರಿತ.

Verse 38

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा मदोन्मत्तो दूतेन च स दानवः । अर्बुदं प्रययौ तूर्णं रोषेण महता वृतः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಗರ್ವಮದದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತನಾದ ಆ ದಾನವನು ದೂತನೊಡನೆ, ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅರ್ಬುದ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 39

दृष्ट्वा बाष्कलिमायांतं देवाः शक्रपुरोगमाः । वार्यमाणास्तदा देव्या पलायनपरायणाः

ಬಾಷ್ಕಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವರುಗಳು—ದೇವಿಯು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ—ಪಲಾಯನದಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗಲು ತೊಡಗಿದರು।

Verse 40

भयेन महताविष्टा दिशो भेजुः समंततः । अथासौ बाष्कलिः प्राप्तः सैन्येन महता वृतः

ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಆವೃತರಾದ ಅವರು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಚದುರಿದರು. ನಂತರ ಬಾಷ್ಕಲಿ ಮಹಾಸೈನ್ಯದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು।

Verse 41

श्रीमाता तिष्ठते यत्र पर्वतेर्बुदसंज्ञके । दूतं च प्रेषयामास तमुवाच नराधिपः

ಅರ್ಬುದವೆಂಬ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಾತೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ, ಆ ನರಾಧಿಪನು ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 42

बाष्कलिरुवाच । गच्छ दूतवर ब्रूहि श्रीमातां चारुहासिनीम् । भार्या मे भव सुश्रोणि अहं ते वशगः सदा

ಬಾಷ್ಕಲಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೂತವರ, ಹೋಗಿ ಚಾರುಹಾಸಿನಿಯಾದ ಶ್ರೀಮಾತೆಗೆ ಹೇಳು—‘ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ನೀನು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗು; ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿರುವೆನು।’

Verse 43

भविष्यति हि मे राज्यं सर्वं वशगतं तव । अन्यथा धर्षयिष्यामि सर्वैः सार्द्धं सुरोत्तमैः

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಮಸ್ತ ರಾಜ್ಯವು ನಿನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಬರುವುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸರ್ವೋತ್ತಮ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಧರ್ಷಿಸಿ ಜಯಿಸುವೆನು.

Verse 44

किमिंद्रेणाल्पवीर्येण किमन्यैश्च वरानने । सहस्राक्षो न मे तुल्यो न मे तुल्याः सुरासुराः

ಹೇ ವರಾನನೇ! ಅಲ್ಪವೀರ್ಯನಾದ ಇಂದ್ರನಿಂದಲೋ ಇತರರಿಂದಲೋ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನೂ ನನ್ನ ಸಮನಲ್ಲ; ದೇವಾಸುರರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನನ್ನ ತೂಲ್ಯರಲ್ಲ.

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । एतच्छ्रुत्वा ततो गत्वा स दूतः संन्यवेदयत् । तस्य सर्वं यथावाक्यं तेनोक्तं च महीपते

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ದೂತನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಿ, ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಿದನು; ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ರಾಜನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ವಚನಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 46

ततः श्रुत्वा स्मितं कृत्वा चिंतयामास भामिनी । जरा मरणहीनोयं दैत्येन्द्रः शंभुना कृतः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಭಾಮಿನಿ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಚಿಂತಿಸಿದಳು—ಈ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಶಂಭುವಿಂದ ಜರಾ-ಮರಣರಹಿತನಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

Verse 47

कथमस्य मया कार्यो निग्रहो देवताकृते । पुनश्चिंतयते यावत्सा देवी दानवं प्रति । तावत्तत्रागतः शीघ्रं स कामेन परिप्लुतः

ದೇವತೆಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಇವನನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ದಮನ ಮಾಡಲಿ?—ಎಂದು ದೇವಿ ದಾನವನ ಕುರಿತು ಪುನಃ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಾಮದಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು.

Verse 48

अथ दृष्टिनिपातेन सा देवी दानवाधिपम् । व्यलोकयत्ततस्तस्या निश्चयः संबभूव ह

ಆಗ ದೇವಿಯು ಕೇವಲ ದೃಷ್ಟಿನಿಪಾತದಿಂದ ದಾನವಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಳು; ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ ಉದಯವಾಯಿತು।

Verse 49

ततो जहास सा देवीशनकैर्वृपसत्तम । मुखात्तस्यास्ततः सैन्यं निष्क्रांतमतिभीषणम्

ನಂತರ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆ ದೇವಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಗಿದಳು; ಅವಳ ಮುಖದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾದ ಸೇನೆ ಹೊರಬಂದಿತು।

Verse 50

हस्तिनो हयवर्याश्च पादाताश्च पृथग्विधाः । रथसाहस्रमारूढा योधाश्चापि सहस्रशः

ಅಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ನಾನಾವಿಧ ಪಾದಾತಿಗಳು ಇದ್ದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾವಿರ ರಥಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿದ ಯೋಧರೂ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು।

Verse 51

तैः सैन्यं दानवेशस्य सर्वं शस्त्रैर्निपातितम् । पश्यतस्तस्य दैत्यस्य निश्चलस्यासुरस्य च

ಅವರ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ದಾನವೇಶನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೇನೆ ನೆಲಸಮವಾಯಿತು; ಆ ನಿಶ್ಚಲನಾದ ದೈತ್ಯನು, ಆ ಅಸುರನು, ನೋಡುತ್ತಲೇ ನಿಂತನು।

Verse 52

हते सैन्य बले तस्मिन्निंद्राद्यास्त्रिदिवौकसः । तामूचुर्वचनं देवि दानवं हन्तुमर्हसि । नास्मिञ्जीवति नो राज्यं स्वर्गे देवि भविष्यति

ಆ ಸೈನ್ಯಬಲ ಹತರಾದಾಗ, ಇಂದ್ರಾದಿ ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವಿ, ದಾನವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಬೇಕು. ಅವನು ಜೀವಂತಿರುವವರೆಗೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ।”

Verse 53

पुलस्त्य उवाच । श्रुत्वा तद्वचनं तेषां ज्ञात्वा तं मृत्युवर्जितम् । पर्वतस्य महाशृंगं दत्त्वा तस्योपरि स्वयम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಮೃತ್ಯುವರ್ಜಿತನೆಂದು ತಿಳಿದು, ದೇವಿಯು ಪರ್ವತದ ಮಹಾಶೃಂಗವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ತಾನೇ ಅದರ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾದಳು।

Verse 54

निविष्टा सा जगन्माता श्रीमाता कामरूपिणी । हिताय जगतां राजन्नद्यापि वरपर्वते । तत्रैव वसते साक्षान्नृणां कामप्रदायिनी

ಆ ಜಗನ್ಮಾತೆ—ಶ್ರೀಮಾತೆ, ಕಾಮರೂಪಿಣಿ—ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾದಳು. ಓ ರಾಜನೇ, ಇಂದಿಗೂ ಅವಳು ವರಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ವಾಸಿಸಿ, ಜನರಿಗೆ ಯಥೋಚಿತ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 55

एतस्मिन्नेव काले तु सर्वे देवाः सवासवाः । तुष्टुवुस्तां महाशक्तिं भयहन्त्रीं प्रहर्षिताः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಸಹಿತ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ಭಯಹಂತ್ರಿಯಾದ ಆ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 56

प्रसन्नाऽभूत्ततो देवी तेषां तत्र नराधिप । स्वंस्वं स्थानं सुराः सर्वे परियांतु गतव्यथाः । गत्वा स्थानं स्वकं सर्वे परिपांतु गतव्यथाः

ಆಮೇಲೆ, ಓ ನರಾಧಿಪನೇ, ದೇವಿಯು ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿರಿ, ವ್ಯಥಾರಹಿತರಾಗಿರಿ; ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರಿ, ದುಃಖವು ನಿವಾರಣೆಯಾಗಲಿ।”

Verse 57

वरं वरय देवेन्द्र ब्रूहि यत्ते मनोगतम् । तत्सर्वं संप्रदास्यामि तुष्टाहं भक्तितस्तव

“ಓ ದೇವೇಂದ್ರನೇ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಹೇಳು. ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು.”

Verse 58

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टासि मे देवि शाश्वते भक्तिवत्सले । अत्रैव स्थीयतां तावत्स्वर्गे यावदहं विभुः

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತಳಾದರೆ, ಶಾಶ್ವತೇ ಭಕ್ತವತ್ಸಲೇ, ನಾನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಇಲ್ಲಿೆಯೇ ನೆಲೆಸಿರು।

Verse 59

प्रशास्मि राज्यं देवेशि शाश्वते भक्तवत्सले । अजरश्चामरश्चैव यतो दैत्यः सुरेश्वरि

ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಶಾಶ್ವತೇ ಭಕ್ತವತ್ಸಲೇ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ನಾನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ‘ಅಜರ’ ‘ಅಮರ’ ಎಂಬ ದೈತ್ಯರು ಶಕ್ತಿಹೀನರಾದರು।

Verse 60

हरेण निर्मितः पूर्वं येन तिष्ठति निश्चलः । प्रसादात्तव लोकाश्च त्रयः संतु निरामयाः

ಹರಿಯಿಂದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿತನಾಗಿ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವವನು—ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ನಿರಾಮಯವಾಗಿರಲಿ।

Verse 61

अत्र त्वां पूजयिष्यामो वयं सर्वे समेत्य च । चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यां दृष्ट्वा त्वां यांतु सद्गतिम्

ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವೆವು; ಚೈತ್ರ ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದವರು ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಲಿ।

Verse 62

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः सर्वदेवैः समन्वितः । हृष्टस्त्रिविष्टपं प्राप्तो देव्यास्तस्याः प्रभावतः

ಪುಲಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆ ದೇವಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ವನ್ನು ಸೇರಿದನು।

Verse 63

सापि तत्र स्थिता देवी देवानां हितकाम्यया

ದೇವರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ ಆ ದೇವಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

Verse 64

यस्तां पश्यति चैत्रस्य चतुर्द्दश्यां सिते नृप । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्ज्जितम्

ಹೇ ನೃಪ, ಚೈತ್ರಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವವನು ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 65

किं व्रतैर्नियमैर्वापि दानैर्दत्ते नराधिप । सर्वे तद्दर्शनस्यापि कलां नार्हंति षोडशीम्

ಹೇ ನರಾಧಿಪ, ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳು ಅಥವಾ ದಾನಧರ್ಮದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಅವೆಲ್ಲವೂ ಆ ದರ್ಶನದ ಪುಣ್ಯದ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮವಲ್ಲ.

Verse 66

तत्रैव पादुके दिव्ये तया न्यस्ते नराधिप । यस्ते पश्यति भूयोऽसौ संसारं न हि पश्यति । सर्वान्कामानवाप्नोति इह लोके परत्र च

ಹೇ ನರಾಧಿಪ, ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿಯೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ದಿವ್ಯ ಪಾದುಕೆಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ದರ್ಶಿಸುವವನು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 67

ययातिरुवाच । कस्मिन्काले द्विजश्रेष्ठ देव्या मुक्तेऽत्र पादुके । कस्माच्च कारणाद्ब्रूहि सर्वं विस्तरतो मम

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ದೇವಿಯು ಈ ಪಾದುಕೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಳು? ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ? ನನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 68

पुलस्त्य उवाच । तां देवीं मानवाः सर्वे संवीक्ष्य नृपसत्तम । प्राप्नुवंति परां सिद्धिं द्विविधां धर्मकारिणः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದ ಧರ್ಮಾಚಾರಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರು ದ್ವಿವಿಧ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 69

एतस्मिन्नेव काले तु यज्ञदानादिकाः क्रियाः । प्रणष्टा भूतले राजंस्तीर्थयात्राव्रतोद्भवाः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಓ ರಾಜನ್, ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞ-ದಾನಾದಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಾಶವಾದವು; ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಹಾಗೂ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಧರ್ಮಾನುಷ್ಠಾನಗಳೂ ಲೋಪವಾದವು.

Verse 70

शून्यास्ते नरकाः सर्वे संबभूवुर्यमस्य ये । यज्ञभागविहीनाश्च देवाः कष्टमुपागताः

ಯಮನಿಗೆ ಸೇರಿದ ಎಲ್ಲ ನರಕಗಳೂ ಶೂನ್ಯವಾದವು; ಯಜ್ಞಭಾಗವಿಲ್ಲದೆ ದೇವತೆಗಳು ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 71

अथ सर्वे नृपश्रेष्ठ देवास्तत्र समागताः । ऊचुर्गत्वाऽर्बुदं तत्र श्रीमातां परमे श्वरीम्

ನಂತರ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠಾ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. ಅರ್ಭುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಾತಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 72

देवा ऊचुः । अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया नष्टाः सुरेश्वरि । मर्त्यलोके वयं तेन कर्मणातीव पीडिताः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ. ಆ ಕರ್ಮದ ಅಭಾವದಿಂದ ನಾವು ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 73

दृष्ट्वा त्वां देवि पाप्मानः सिद्धिं यांति सपूर्वजाः । तस्माद्यथा वयं पुष्टिं व्रजामस्ते प्रसादतः

ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಪಾಪಿಗಳೂ ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರೊಡನೆ ಸೇರಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಮಗೂ ಪುಷ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಸಮೃದ್ಧಿ ದೊರಕಲಿ.

Verse 74

न निष्क्रामति दैत्यश्च बाष्कलिस्त्वं तथा कुरु

ಮತ್ತೆ ಬಾಷ್ಕಲಿ ಎಂಬ ದೈತ್ಯನು ಹೊರಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸು.

Verse 75

पुलस्त्य उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा संचिंत्य सुचिरं तदा । मुक्त्वा स्वे पादुके तत्र कृत्वा चाश्मसमुद्भवे । देवानुवाच राजेंद्र सर्वानर्त्तिमुपागतान्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಆಗ ಬಹುಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿದಳು. ನಂತರ ತನ್ನ ಪಾದುಕಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಶಿಲಾಜ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಅವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಸಂಕಟಕ್ಕೊಳಗಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 76

श्रीदेव्युवाच । युष्मद्वाक्येन त्यक्तो हि मयाऽयं पर्वतोत्तमः । विन्यस्ते पादुके तस्य रक्षार्थं बाष्कलेः सुराः

ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರ ನಾನು ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ದೇವರೇ, ಬಾಷ್ಕಲಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾದುಕಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 77

मत्पादुकाभराक्रांतो न स दैत्यः सुरोत्तमाः । स्थानात्प्रचलितुं शक्तः स्तंभितः स्याद्यथा मया

ಹೇ ಸುರೋತ್ತಮರೇ, ನನ್ನ ಪಾದುಕಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದೈತ್ಯನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಚಲಿಸಲಾರನು. ನಾನು ಹೇಗೆ ಸ್ತಂಭಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ಅಚಲನಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವನು.

Verse 78

एतच्छास्त्रं मया कृत्स्नं पादुकार्थं विनिर्मितम् । अध्यात्मकं हितार्थाय प्राणिनां पृथिवीतले

ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಪಾದುಕೆಯ ಪ್ರಯೋಜನ ಹಾಗೂ ರಕ್ಷಣಾತತ್ತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಅಧ್ಯಾತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾಗಿದ್ದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿದೆ.

Verse 79

शास्त्रमार्गेण चानेन भक्त्या यः पादुके मम । पूजयिष्यति सिद्धिः स्यात्तस्य मद्दर्शनोद्भवा

ಶಾಸ್ತ್ರಮಾರ್ಗದಂತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾರು ನನ್ನ ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರೋ, ಅವರ ಸಿದ್ಧಿ ನನ್ನ ದಿವ್ಯದರ್ಶನದ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುವುದು.

Verse 80

चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यामहमत्रार्बुदे सदा । अहोरात्रे वसिष्यामि सुगुप्ता गिरिगह्वरे

ಚೈತ್ರ ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ನಾನು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಬುದದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ; ಪರ್ವತದ ಗುಹಾಗಹ್ವರದಲ್ಲಿ ಸುಗುಪ್ತನಾಗಿ ಅಹೋರಾತ್ರಿ ವಾಸಿಸುವೆನು.

Verse 81

पर्वतोऽयं ममाभीष्टो न च त्यक्तुं मनो दधे । तथापि संपरित्यक्तो युष्माकं हितकाम्यया

ಈ ಪರ್ವತವು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ; ಇದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಹಿತಕಾಮನೆಯಿಂದ ನಾನು ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಿತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 82

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु सा देवी समंताद्देवकिंनरैः । स्तूयमाना ययौ स्वर्गं मुक्त्वा ते पादुके शुभे

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿ, ಸುತ್ತಲೂ ದೇವರುಗಳೂ ಕಿನ್ನರರೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಶುಭ ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 83

अद्यापि सिद्धिमायांति योगिनो ध्यानतत्पराः । तन्निष्ठास्तद्गतप्राणा यथा देव्याः प्रदर्शनात्

ಇಂದಿಗೂ ಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠ ಯೋಗಿಗಳು—ದೇವಿಯಲ್ಲಿ ಅಚಲ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಪ್ರಾಣವೇ ಅವಳಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಿರುವವರು—ದೇವಿಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ದರ್ಶನದಂತೆ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 84

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्व परिपृच्छसि । श्रीमातासंभवं पुण्यं पादुकाभ्यां च भूमिप

ಓ ಭೂಮಿಪ! ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ—ಶ್ರೀಮಾತೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ, ಆ ಪವಿತ್ರ ಪಾದುಕಾದ್ವಯವನ್ನೂ ಕುರಿತು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆನು।

Verse 85

यस्त्वेतत्पठते भक्त्या श्लाघते वाऽथ यो नरः । सर्वपापैर्महाराज मुच्यते ज्ञानतत्परः

ಓ ಮಹಾರಾಜ! ಯಾರು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ—ಅಥವಾ ಇದನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೋ—ಅವರು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗುತ್ತಾರೆ।