Adhyaya 1

Verse 1

व्यास उवाच । ओंनमोनंताय सूक्ष्माय ज्ञानगम्याय वेधसे । शुद्धाय विश्वरूपाय देवदेवाय शंभवे

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಓಂ, ಅನಂತನಾದ, ಸೂಕ್ಷ್ಮನಾದ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಗಮ್ಯನಾದ ವೇಧಸಿಗೆ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ), ಶುದ್ಧನಾದ, ವಿಶ್ವರೂಪನಾದ, ದೇವದೇವನಾದ ಶಂಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 2

ऋषय ऊचुः । कथितो वंशविस्तारो भवता सोमसूर्ययोः । मन्वंतराणि सर्वाणि सृष्टिश्चैव पृथग्विधा

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಸೋಮ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯರ ವಂಶವಿಸ್ತಾರವನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಮನ್ವಂತರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧಗಳನ್ನು ಕೂಡ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದೀರಿ।

Verse 3

अधुना श्रोतुमिच्छामस्तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । कानि तीर्थानि पुण्यानि भूतलेऽस्मिन्महामते

ಈಗ ನಾವು ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಈ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ತೀರ್ಥಗಳು ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗಿವೆ?

Verse 4

सूत उवाच । नाना तीर्थानि लोकेऽस्मिन्येषां संख्या न विद्यते । तिस्रः कोट्योऽर्द्धकोटिश्च तेषां संख्या कृता पुरा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನಾ ತೀರ್ಥಗಳು ಇವೆ; ಅವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧಕೋಟಿ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 5

क्षेत्राणि सरितश्चैव पर्वताश्च नदा स्तथा । ऋषीणां तपसो वीर्यान्माहात्म्यं परमं गताः

ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ನದಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಹಾಗೂ ಸರಿತೆಗಳು—ಋಷಿಗಳ ತಪಸ್ಸಿನ ತೇಜೋಬಲದಿಂದ ಪರಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಮತ್ತು ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 6

तेषां मध्येऽर्बुदोनाम सर्वपापहरोऽनघः । अस्पृष्टः कलिदोषेण वसिष्ठस्य प्रभावतः

ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ‘ಅರ್ಬುದ’ ಎಂಬ ಪರ್ವತವಿದೆ—ನಿಷ್ಕಳಂಕ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ; ವಸಿಷ್ಠರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕಲಿದೋಷದ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೂ ಅತೀತವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ।

Verse 7

पुनंति सर्वतीर्थानि स्नानदानादिकैर्यथा । अर्बुदो दर्शनादेव सर्वपापहरो नृणाम्

ಸ್ನಾನ, ದಾನ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವಂತೆ, ಅರ್ಬುದವು—ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ—ಮಾನವರ ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 8

ऋषय ऊचुः । किं प्रमाणोऽर्बुदो नाम कस्मिन्देशे व्यवस्थितः । कथं वासिष्ठमाहात्म्यात्प्रथितो धरणीतले

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—‘ಅರ್ಬುದ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳದ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಎಷ್ಟು? ಅದು ಯಾವ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ? ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ಅದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು?

Verse 9

कानि तीर्थानि मुख्यानि ह्यर्बुदे संति पर्वते । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

ಅರ್ಬುದ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮುಖ್ಯ ತೀರ್ಥಗಳು ಯಾವುವು? ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತರವಾದುದರಿಂದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 10

सूत उवाच । अहं च संप्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । अर्बुदस्य द्विजश्रेष्ठा माहात्म्यं च यथा श्रुतम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಾನು ಈಗ ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಕಥೆಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ಅರ್ಬುದದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು, ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆಯೇ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 11

वसिष्ठो नाम देवर्षिः पितामहसमुद्भवः । स पूर्वं भूतलं प्राप्तस्तपस्तेपे सुदारुणम्

ವಸಿಷ್ಠನೆಂಬ ದೇವರ್ಷಿ ಇದ್ದನು; ಅವನು ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು. ಅವನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 12

नियतो नियताहारः सर्वभूतहिते रतः । वर्षास्वाकाशवासी च हेमंते सलिलाशयः

ಅವನು ನಿಯಮಪಾಲಕನು, ನಿಯತಾಹಾರಿಯು; ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು. ವರ್ಷಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೆರೆಯಾದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ವಾಸ, ಹೇಮಂತದಲ್ಲಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 13

पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे जपहोमपरायणः । केनचित्त्वथ कालेन तस्य धेनुः पयस्विनी । नंदिनीति सुविख्याता सा वै कामदुघा शुभा

ಗ್ರೀಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪಂಚಾಗ್ನಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಜಪ-ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು. ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಹಾಲು ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಕೊಡುವ ಧೇನು ದೊರಕಿತು; ‘ನಂದಿನಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಆ ಶುಭ ಕಾಮಧೇನು ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುವವಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 14

सा कदाचिद्धरापृष्ठे भ्रममाणा तृणाशया । पतिता दारुणे श्वभ्रे अगाधे तिमिरावृते

ಒಮ್ಮೆ ಅವಳು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರಲು, ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ, ಅತಿಗಹನ ಮತ್ತು ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಳು।

Verse 15

एतस्मिन्नेव काले तु भगवांस्तीक्ष्णदीधितिः । अस्तं गतो न संप्राप्ता नंदिनी मुनिसत्तमाः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಿರಣಗಳ ಭಗವಾನ್ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಂದಿನೀ ಇನ್ನೂ ಮರಳಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ।

Verse 16

तस्याः क्षीरेण नित्यं स सायं प्रातर्द्विजो मुनिः । करोति होममग्नौ हि सुसमिद्धे जितव्रतः

ಅವಳ ಹಾಲಿನಿಂದ ಆ ದ್ವಿಜ ಮುನಿಯು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲವೂ ಸಾಯಂಕಾಲವೂ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ವ್ರತನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 17

अथ चिंतापरो विप्रः प्रायश्चित्तभयाद्ध्रुवम् । वीक्षांचक्रे वने तस्मिन्समेषु विषमेषु च

ನಂತರ ಆ ವಿಪ್ರನು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ಭಯದಿಂದ, ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಮಭೂಮಿಯಲ್ಲೂ ಕಠಿಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಹುಡುಕಿದನು।

Verse 18

स तच्छ्वभ्रमथासाद्य भूंभारावमथाशृणोत् । तां प्रोवाच मुनिश्रेष्ठः कथं त्वं पतिता शुभे

ಅವನು ಆ ಗುಂಡಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ರಂಭಣಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅವಳಿಗೆ—“ಹೇ ಶುಭೆ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಿದ್ದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು।

Verse 19

अहं होमस्य चोद्वेगान्निःसृतस्त्वामवेक्षितुम् । साऽब्रवीद्भक्षमाणाहं विप्रर्षे तृणवांछया

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—“ಹೋಮದ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿ ನಾನು ಹೊರಬಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದೆನು.” ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ವಿಪ್ರಋಷೇ, ನಾನು ಮೇಯುತ್ತಾ ತೃಣವನ್ನು ಬಯಸಿ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ…”

Verse 20

पतितात्र विभो त्राहि कृच्छ्रादस्मात्सुदुःसहात् । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स मुनिर्ध्यान मास्थितः

“ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ; ಹೇ ವಿಭೋ, ಈ ಅತಿದುಃಸಹ ಕಷ್ಟದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!” ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮುನಿ ಧ್ಯಾನಸ್ಥರಾದರು।

Verse 21

सरस्वतीं समादध्यौ नदीं त्रैलोक्यपावनीम् । सा ध्याता मनसा तेन मुनिना तत्र तत्क्षणात्

ಮುನಿಯು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಪಾವನಿಯಾದ ಸರಸ್ವತೀ ನದಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆಕೆ ಅಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು।

Verse 22

श्वभ्रं तत्पूरयामास समंताद्विमलैर्जलैः । परिपूर्णं ततः श्वभ्रे निष्क्रांता नंदिनी तदा

ಅವಳು ಆ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ನಿರ್ಮಲ ಜಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದಳು. ಗುಂಡಿ ತುಂಬಿದ ಕೂಡಲೇ ನಂದಿನೀ ಆಗ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬಂದಳು।

Verse 23

संहृष्टा मुनिना सार्द्धं ययावाश्रमसम्मुखम्

ಅವಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮುನಿಯೊಂದಿಗೆ ಆಶ್ರಮದತ್ತ ಹೊರಟಳು।

Verse 24

स दृष्ट्वा श्वभ्रमध्यं तं गंभीरं च महामुनिः । चिंतयामास मेधावी श्वभ्रस्यैव प्रपूरणे

ಆ ಗಂಭೀರವಾದ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಮುನಿ, ಮೇಧಾವಿ ಹಾಗೂ ವಿವೇಕಿ, ಆ ಶ್ವಭ್ರವು ಹೇಗೆ ತುಂಬಿತೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದರು।

Verse 25

तस्य चिंतयतो विप्रा बुद्धिरेषोदपद्यत । आनीय पर्वतं मुक्त्वा श्वभ्रमेतत्प्रपूर्यते । तस्माद्गच्छाम्यहं शीघ्रं हिमवन्तं नगोत्तमम्

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರ ಮನದಲ್ಲಿ ಈ ನಿರ್ಣಯ ಉದಯವಾಯಿತು—“ಒಂದು ಪರ್ವತವನ್ನು ತಂದು ಇಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟರೆ ಈ ಭಯಾನಕ ಶ್ವಭ್ರ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿಮವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.”

Verse 26

स एव पर्वतं चात्र प्रेषयिष्यति भूधरः । येन स्यात्परिपूर्णं च श्वभ्रमेतन्महात्मना

ಆ ಪರ್ವತಧಾರಿ ಹಿಮವಂತನೇ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪರ್ವತವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವನು; ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಶ್ವಭ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬುವುದು।

Verse 27

ततो जगाम स मुनिर्हिमवन्तं नगोत्तमम् । दृष्ट्वा वसिष्ठमायांतं हिम वान्हृष्टमानसः । अर्घ्यपाद्यादिसंस्कारैः संपूज्य इदमब्रवीत्

ನಂತರ ಆ ಮುನಿ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿಮವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ನೋಡಿ ಹಿಮವಂತನು ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಕನಾಗಿ, ಅರ್ಘ್ಯ-ಪಾದ್ಯಾದಿ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 28

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ सफलं मेऽद्य जीवितम् । यद्भवान्मे गृहे प्राप्तः पूज्यः सर्वदिवौकसाम्

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ಇಂದು ನನ್ನ ಜೀವನ ಸಫಲವಾಯಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಸರ್ವ ದೇವಲೋಕವಾಸಿಗಳಿಗೂ ಪೂಜ್ಯರಾದ ನೀವು ನನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ.

Verse 29

ब्रूहि कार्यं मुनिश्रेष्ठ अपि जीवितमात्मनः । नूनं तुभ्यं प्रदास्यामि नियोगो दीयतां मम

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ; ಅದು ನನ್ನ ಜೀವಿತದ ವಿಷಯವಾದರೂ ಸರಿ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವೆನು; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ.

Verse 30

वसिष्ठ उवाच । ममाश्रमस्य सांनिध्ये श्वभ्रमस्ति सुदारुणम् । अगाधं नन्दिनी तत्र पतिता धेनुरुत्तमा

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು— ನನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕವಾದ ಗುಂಡಿಯಿದೆ. ಆ ಅಗಾಧ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಧೇನು ನಂದಿನಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 31

यत्नादाकर्षिता तस्माद्भूयः पतनजाद्भयात् । तवांतिकमनुप्राप्तो नान्यो योग्यो महीपतिः

ಬಹು ಯತ್ನದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ നിന്ന് ಎಳೆದು ಮೇಲಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಬೀಳುವ ಭಯದಿಂದ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆನು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪರ್ವತರಾಜನಿಲ್ಲ.

Verse 32

तस्मात्कञ्चिन्नगश्रेष्ठं तत्र प्रेषय भूधरम् । येन तत्पूर्यते श्वभ्रं भृशं प्रेषय तादृशम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ನಗಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪರ್ವತಖಂಡವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿರಿ, ಅದರಿಂದ ಆ ಗುಂಡಿ ತುಂಬಲಿ. ಅಂಥ ಬಲಿಷ್ಠ ಭೂಧರವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕಳುಹಿಸಿರಿ.

Verse 33

हिमवानुवाच । किंप्रमाणं मुने श्वभ्रं विस्तारायामतो वद । तत्प्रमाणं नगं कंचित्प्रेषयामि विचिंत्य च

ಹಿಮವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಮುನೀ! ಆ ಗುಂಡಿಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ— ಅದರ ಅಗಲ ಮತ್ತು ಉದ್ದ. ವಿಚಾರಿಸಿ ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದ ಒಂದು ಪರ್ವತಖಂಡವನ್ನು ನಾನು ಕಳುಹಿಸುವೆನು.

Verse 34

वसिष्ठ उवाच । द्विसहस्रं तु दैर्घ्येण विस्तरेण त्रिसहस्रकम् । न संख्या विद्यतेऽधस्तात्तस्य पर्वतसत्तम

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು— ಅದರ ದೈರ್ಘ್ಯ ಎರಡು ಸಹಸ್ರ, ವಿಸ್ತಾರ ಮೂರು ಸಹಸ್ರ. ಆದರೆ ಕೆಳಗೆ ಅದರ ಗಂಭೀರತೆಗೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ, ಓ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠಾ।

Verse 35

हिमवानुवाच । कथं तेन प्रमाणेन सञ्जातो विवरो महान् । अभूत्कौतूहलं तेन सर्वं विस्तरतो वद

ಹಿಮವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— ಆ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ಆ ಮಹಾ ವಿವರ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।