Adhyaya 82

Verse 1

सूत उवाच । तद्दृष्ट्वा पुंडरीकाक्षो गरुडस्य विचेष्टितम् । विस्मितश्चिंतयामास किमिदं सांप्रतं स्थितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಗರುಡನ ಆ ವಿಚಿತ್ರ ಚೇಷ್ಟೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಪದ್ಮನೇತ್ರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಇದೀಗ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿದೆ?”

Verse 2

अपि वज्रप्रहारेण यस्य रोमापि न च्युतम् । तौ पक्षौ सहसा चास्य कथं निपतितौ भुवि

ವಜ್ರಪ್ರಹಾರವಾದರೂ ಅವನ ಒಂದು ರೋಮವೂ ಚ್ಯುತವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅವನ ಆ ಎರಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಸಹಸಾ ಹೇಗೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು?

Verse 3

नूनमेतेन या स्त्रीणां कृता निंदा महात्मना । दूषितं ब्रह्मचर्यं यच्छांडिलीं समवेक्ष्य च

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಿಂದೆ ಮಾಡಿದನು; ಶಾಂಡಿಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ದೂಷಿಸಿದ ಕಾರಣವೇ ಇದಾಗಿದೆ.

Verse 4

अनया पातितौ पक्षौ तपःशक्तिप्रभावतः । नान्यस्य विद्यते शक्तिरीदृशी भुवनत्रये

ಅವಳ ತಪಃಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ಈ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಪಾತಿತವಾದವು; ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 5

ततः प्रसादयामास शांडिलीं गरुडध्वजः । तदर्थं विनयोपेतः स्मितं कृत्वा द्विजोत्तमाः

ನಂತರ ಗರುಡಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಾಂಡಿಲಿಯನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವಿನಯದಿಂದ ಮೃದುಸ್ಮಿತವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 6

श्रीभगवानुवाच । सामान्यवचनं प्रोक्तं सर्वस्त्रीणामनेन हि । तत्किमर्थं महाभागे त्वया चैवेदृशः कृतः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಸರ್ವಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಚನಮಾತ್ರವನ್ನೇ ಹೇಳಿದನು. ಹಾಗಿರಲು, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನೀನು ಏಕೆ ಇಂತಹ ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಿದೆ?

Verse 7

शांडिल्युवाच । मम वक्त्रं समालोक्य स्मितं चक्रे जनार्दन । स्त्रीनिंदा विहितानेन स्वमत्यापि जगद्गुरो

ಶಾಂಡಿಲ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಜನಾರ್ದನ, ಅವನು ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುನಗಿದನು. ಆದರೆ ಹೇ ಜಗದ್ಗುರೋ, ತನ್ನ ಕುವಿಚಾರದಿಂದಲೇ ಸ್ತ್ರೀನಿಂದೆಯ ದೋಷವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 8

एतस्मात्कारणादस्य निग्रहोऽयं मया कृतः । मनसा न च वाक्येन न च केशव कर्मणा

ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅವನ ಮೇಲೆ ಈ ನಿಗ್ರಹವನ್ನು ನಾನು ವಿಧಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಕೇಶವ, ಮನಸಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ವಾಣಿಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಕರ್ಮದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ—ದ್ವೇಷಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಮಾಡಿಲ್ಲ.

Verse 9

श्रीभगवानुवाच । तथापि कुरु चास्य त्वं प्रसादं गतकल्मषे । मम वाक्यानुरोधेन यदिमां मन्यसे शुभे

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಆದರೂ, ಹೇ ಶುಭೇ, ಕಲ್ಮಷಗಳು ದೂರವಾದವಳೇ, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಮಾಡು. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಿಯನೆಂದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ವಚನಾನುಸಾರವಾಗಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡು.

Verse 10

शांडिल्युवाच । मनसापि मया ध्यातं शुभं वा यदिवाऽशुभम् । नान्यथा जायते देव विशेषात्कोपयुक्तया

ಶಾಂಡಿಲ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದುದು—ಶುಭವಾಗಲಿ ಅಶುಭವಾಗಲಿ—ಅದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೋಪವು ಸೇರಿದ್ದಾಗ.

Verse 11

तस्मादेष ममादेशादाराध यतु शंकरम् । पक्षलाभाय नान्यस्य शक्तिर्दातुं व्यवस्थिता

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಅವನು ಶಂಕರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲಿ; ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಪುನಃಲಾಭವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ನಿಯೋಜಿತವಲ್ಲ.

Verse 12

अथवा पुंडरीकाक्ष रूपमीदृग्व्यवस्थितः । एष संस्थास्यते लोके सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

ಅಥವಾ, ಓ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ! ಇಂತಹ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಅವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವನು; ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 13

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा तं प्रोवाच जनार्दनः । गरुडं दैन्यसंयुक्तं भासपिंडोपमं स्थितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನಾರ್ದನನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— ದೈನ್ಯದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಗರುಡನಿಗೆ, ಮಂಕಾದ ಲೋಹದ ಗುಡ್ಡೆಯಂತೆ ನಿಂತವನಿಗೆ.

Verse 14

एष एव वरश्चास्या द्विपदेश्या द्विजोत्तम । पक्षलाभाय यत्प्रोक्तं तव शंभुप्रसादनम्

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ದ್ವಿಪದೇಶ್ಯಳಾದ ಅವಳಿಗೆ ಇದೇ ವರ— ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಿರುವುದು ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೇ.

Verse 15

तस्मादाराधय क्षिप्रं त्वं देवं शशिशेखरम् । अव्यग्रं चित्तमास्थाय दिवारात्रमतंद्रितः

ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶಶಿಶೇಖರ ದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸು; ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವ್ಯಗ್ರವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಅತಂದ್ರಿತನಾಗಿ.

Verse 16

येन ते तत्प्रभावेन भूयः स्यात्तादृशं वपुः । तस्य देवस्य माहात्म्यादचिरादपि काश्यप

ಆ ದೇವನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಿನ್ನ ದೇಹವು ಮತ್ತೆ ಪೂರ್ವದಂತೆಯೇ ಆಗುವುದು; ಆ ದೇವನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ, ಹೇ ಕಾಶ್ಯಪ, ಇದು ಅಚಿರದಲ್ಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು।

Verse 17

तच्छ्रुत्वा गरुडस्तूर्णं धृतपाशुपतव्रतः । संस्थाप्य देवमीशानं ततस्तं तोषमानयत्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಗರುಡನು ತಕ್ಷಣ ಪಾಶುಪತ ವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಈಶಾನ ದೇವ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಅವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು।

Verse 18

चांद्रायणानि कृच्छ्राणि तथा सांतपनानि च । प्राजापत्यानि चक्रेऽथ पाराकाणि तदग्रतः

ಅವನು ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತಗಳು, ಕೃಚ್ಛ್ರ ತಪಸ್ಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಂತಪನ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾರಾಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 19

स्नात्वा त्रिषवणं पश्चाद्भस्मस्नान परायणः । जपन्रुद्रशिरो रुद्रान्नीलरुद्रांस्तथापरान्

ನಂತರ ಅವನು ತ್ರಿಸಂಧ್ಯಾ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಭಸ್ಮಸ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದನು. ರುದ್ರಶಿರ, ರುದ್ರಸೂಕ್ತಗಳು, ನೀಲರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು।

Verse 20

चक्रे पूजां स्वयं तस्य स्नापयित्वा यथाविधि । बलिपूजोपहारांश्च विधानेन प्रयच्छति

ಅವನು ಸ್ವತಃ ಆ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವಮೂರ್ತಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಾನದಂತೆ ಬಲಿ, ಪೂಜೋಪಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಉಪಹಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 21

एवं तस्य व्रतस्थस्य जपपूजापरस्य च । ततो वर्षसहस्रांते गतस्तुष्टिं महेश्वरः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति वृणुष्वेष्टं द्विजोत्तम

ಈ ರೀತಿ ಅವನು ವ್ರತಸ್ಥನಾಗಿ ಜಪ-ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಪರನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಇದ್ದನು. ಆಗ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ—“ನಾನು ವರದಾತನು; ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 22

गरुड उवाच । पश्यावस्थां ममेशान शांडिल्या या विनिर्मिता । पक्षपातः कृतोऽस्माकं तमहं प्रार्थयामि वै

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಈಶಾನ, ಶಾಂಡಿಲೀ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ನನ್ನ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡು. ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 23

त्वयात्रैव सदा लिंगे स्थेयं हर ममाधुना । मम वाक्यादसंदिग्धं यदि चेष्टं प्रयच्छसि

“ಆದುದರಿಂದ ಹೇ ಹರ, ಇನ್ನುಮುಂದೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸಬೇಕು. ಇದು ನನ್ನ ನಿಸ್ಸಂದೇಹ ವಾಕ್ಯ—ನೀನು ನನ್ನ ಇಷ್ಟವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ.”

Verse 24

भगवानुवाच । अद्यप्रभृति मे चात्र लिंगे वासो भविष्यति । त्वं च तद्रूपसंपन्नो विशेषाद्बलवेगभाक्

ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ಇಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ವಾಸವು ಇಲ್ಲಿ ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀನು ಕೂಡ ಆ ರೂಪಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಲ ಮತ್ತು ವೇಗವನ್ನು ಹೊಂದುವೆ.”

Verse 25

भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादाद्विहंगम । एवमुक्त्वाथ तं देवः स्वयं पस्पर्श पाणिना

“ಹೇ ವಿಹಂಗಮ, ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇದು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಭವಿಸುವುದು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 26

ततोऽस्य पक्षौ संजातौ तत्क्षणादेव सुन्दरौ । तथा रोमाणि दिव्यानि जातरूपोपमानि च

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸುಂದರ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ರೆಕ್ಕೆರೋಮಗಳು ದಿವ್ಯವಾಗಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಆಯಿತು।

Verse 27

ततः प्रणम्य तं देवं प्रहष्टः स विहंगमः । गतः स्वभवनं पश्चादनुज्ञाप्य महेश्वरम्

ನಂತರ ಆ ವಿಹಂಗಮನು ಹರ್ಷಿತ ಹೃದಯದಿಂದ ಆ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಹೇಶ್ವರನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಬಳಿಕ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು।

Verse 29

तस्य चायतने पुण्ये योगात्प्राणान्परित्यजेत् । प्रायोपवेशनं कृत्वा न स भूयोऽपि जायते

ಆ ಪುಣ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಯೋಗಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬಹುದು; ಪ್ರಾಯೋಪವೇಶನ ವ್ರತ ಕೈಗೊಂಡವನು ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 30

अपि पाप समाचारः कौलो वा निर्घृणोऽपि वा । ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा चौरो वा भ्रूणहाऽपि वा

ಅವನು ಪಾಪಾಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ—ಕೌಲನಾಗಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಕ್ರೂರನಾಗಿದ್ದರೂ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನಾಗಿದ್ದರೂ, ಮದ್ಯಪಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದರೂ, ಭ್ರೂಣಹಂತಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ।

Verse 31

त्रिकालं पूजयन्यस्तु श्रद्धापूतेन चेतसा । संवत्सरं वसेत्सोऽपि शिवलोके महीयते

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧಚಿತ್ತನಾಗಿ ತ್ರಿಕಾಲ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಒಂದು ವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು ಸಹ ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 32

अथवा सोमवारेण यस्तं पश्यति मानवः । कृत्वा क्षणं सुभक्त्या यो यावत्संवत्सरं द्विजाः

ಅಥವಾ, ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಸೋಮವಾರದಂದು ಯಾರು ಅವರನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವರೋ, ಅವರು ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ, ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಸೇವಿಸಿದ ಫಲವನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 33

सोऽपि याति न संदेहः पुरुषः शिवमन्दिरे । विमानवरमारूढः सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

ಆ ಪುರುಷನೂ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ—ಶಿವಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆರೂಢನಾಗಿ, ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कलिकाले विशेषतः । द्रष्टव्यो वै सुपर्णाख्यो देवः श्रद्धासमन्वितैः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ—ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವರು ‘ಸುಪರ್ಣ’ ಎಂಬ ದೇವರನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದರ್ಶನಮಾಡಬೇಕು.

Verse 35

संत्याज्याश्च तथा प्राणास्तदग्रेप्रायसंश्रितैः । वांछद्भिः शिवसांनिध्यं सत्यमेतन्मयोदितम्

ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ, ಅವರ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲೇ, ‘ಪ್ರಾಯ’ (ವ್ರತಪೂರ್ವಕ ಅಂತಿಮ ಉಪವಾಸ)ವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರು—ಶಿವಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ—ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು; ಇದು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯ.