Adhyaya 79

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे वालखिल्यैः प्रतिष्ठितम् । लिंगमस्ति सुविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು: ಅದರ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಋಷಿಗಳು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ, ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲಿಂಗವಿದೆ.

Verse 2

यमाराध्य च तैः पूर्वं शक्रामर्षसमन्वितैः । गरुडो जनितः पक्षी ख्यातो विष्णुरथोऽत्र यः

ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಮೇಲಿನ ಅಮರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅವರು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೋ, ಆ ಆರಾಧನೆಯ ಫಲವಾಗಿ ಗರುಡನೆಂಬ ಪಕ್ಷಿ ಜನಿಸಿದನು; ಇವನೇ ಇಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಾಹನವೆಂದು ಖ್ಯಾತನು.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कथं तेषां समुत्पन्नः शक्रस्योपरि सूतज । प्रकोपो वालखिल्यानां संजज्ञे गरुडः कथम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರನೇ! ಶಕ್ರನ ಮೇಲೆ ಅವರ ಕೋಪ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು? ಮತ್ತು ವಾಲಖಿಲ್ಯರ ಆ ರೋಷದಿಂದ ಗರುಡನು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದನು?

Verse 4

सूत उवाच । पुरा प्रजापतिर्दक्षस्तस्मिन्क्षेत्रे सुशोभने । चकार विधिवद्यज्ञं संपूर्णवरदक्षिणम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಅದು ಉತ್ತಮ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು।

Verse 5

ततः शक्रादयो देवाः सहायार्थं निमंत्रिताः । दक्षेण मुनयश्चैव तथा राजर्षयोऽमलाः

ನಂತರ ಸಹಾಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದೇವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಯಿತು; ದಕ್ಷನು ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ಮಲ ರಾಜರ್ಷಿಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಕರೆಯಿಸಿದನು।

Verse 6

तथा वेदविदो विप्रा यज्ञकर्मविचक्षणाः । गृहस्थाश्रमिणो ये च ये चारण्यनिवासिनः

ಹಾಗೆಯೇ ವೇದವಿದರಾದ, ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ವಿಪ್ರರು—ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವವರೂ ಅರಣ್ಯನಿವಾಸಿಗಳೂ—ಎಲ್ಲರೂ ಆಹ್ವಾನಿತರಾದರು।

Verse 7

अथ ते वालखिल्याख्या मुनयः संशितव्रताः । एकां समिधमादाय साहाय्यार्थं प्रजापतेः । प्रस्थिता यज्ञवाटं तं भारार्ताः क्लेशसंयुताः

ನಂತರ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢರಾದ ‘ವಾಲಖಿಲ್ಯ’ ಎಂಬ ಮುನಿಗಳು, ತಲಾ ಒಂದು ಸಮಿಧೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರಜಾಪತಿಗೆ ಸಹಾಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಯಜ್ಞವಾಟದ ಕಡೆ ಹೊರಟರು; ಭಾರದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಕ್ಲೇಶದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರು।

Verse 8

अथ तेषां समस्तानां मार्गे गोष्पदमागतम् । जलपूर्णं समायातमकालजलदागमे

ಅప్పుడు ಅವರ ಎಲ್ಲರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಬಂದ ಕಾರಣ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗೋಷ್ಟಪದ (ಹಸುವಿನ ಕುದುರೆಗುರುತು ಗುಂಡಿ) ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು।

Verse 9

ततस्तरीतु कामास्ते क्लिश्यमाना इतस्ततः । समिद्भारश्रमोपेता देवराजेन वीक्षिताः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ದಾಟಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರು. ಸಮಿಧೆಗಳ ಭಾರದಿಂದ ದಣಿದವರನ್ನು ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಗಮನಿಸಿದನು.

Verse 10

गच्छता तेन मार्गेण मखे दक्षप्रजापतेः । ततश्चिरं समालोक्य स्मितं कृत्वा स कौतुकात् । जगामाथ समुल्लंघ्य ऐश्वर्यमदगर्वितः

ದಕ್ಷಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಯಜ್ಞದ ಕಡೆ ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾ ಅವನು ಅವರನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ನೋಡಿದನು; ನಂತರ ಕೇವಲ ಕೌತುಕದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ, ಐಶ್ವರ್ಯಮದ-ಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ, ಹಾರಿ ದಾಟಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನು.

Verse 11

ततस्ते कोपसंयुक्ताः शक्राद्दृष्ट्वा पराभवम् । निवृत्य स्वाश्रमं गत्वा चक्रुर्मंत्रं सनिश्चयम्

ಆಮೇಲೆ ಶಕ್ರನಿಂದಾದ ಅವಮಾನವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಹಿಂದಿರುಗಿ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಮಂತ್ರಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 12

शाक्रं पदं समासाद्य यस्मादेतेन पाप्मना । अतिक्रांता वयं सर्वे तस्मात्पात्यः स सत्पदात्

‘ಶಕ್ರಪದವನ್ನು ತಲುಪಿದರೂ ಈ ಪಾಪಿಯು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಲಂಘಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆ ಸತ್ಪದದಿಂದ ಕೆಡವಬೇಕು.’

Verse 13

अन्यः शक्रः प्रकर्तव्यो मंत्रवीर्यसमुद्भवः । आथर्वणैर्महासूक्तैराभिचारिकसंभवैः

‘ಮಂತ್ರವೀರ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಇಂದ್ರನನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು—ಆಥರ್ವಣ ಮಹಾಸೂಕ್ತಗಳಿಂದ, ಅಭಿಚಾರಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಜನಿಸಿದವುಗಳಿಂದ.’

Verse 14

येन व्यापाद्यते तेन शक्रोऽयं मदगर्वितः । मखमाहात्म्यसंपन्नः स्वल्पबुद्धिपरा क्रमः

ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಈ ಮದಗರ್ವದಿಂದ ಮತ್ತನಾದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ನಾಶವಾಗುವನೋ, ಅದೇ ಉಪಾಯದಿಂದ ಅವನು ನಾಶವಾಗಲಿ. ಯಜ್ಞಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದರೂ ಅವನ ನಡೆ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿದೆ.

Verse 16

गर्भोपनिषदेनैव नीलरुद्रैर्द्विजोत्तमाः । रुद्रशीर्षेण काम्येन विष्णुसूक्तयुतेन चं

ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಗರ್ಭೋಪನಿಷತ್, ನೀಲರುದ್ರ ಮಂತ್ರಗಳು, ಕಾಮ್ಯ ರುದ್ರಶೀರ್ಷ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುಸೂಕ್ತವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಆ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 17

निधाय कलशं मध्ये मंडलस्योदकावृतम् । होमांते तत्र संस्पर्शं चक्रुस्तस्य जलैः शुभैः

ಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಕಲಶವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಹೋಮಾಂತದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅದರ ಶುಭಜಲದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶ/ಪ್ರೋಕ್ಷಣ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 18

एतस्मिन्नंतरे शक्रः प्रपश्यति सुदारुणान् । उत्पातानात्मनाशाय जायमानान्समंततः

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ತನ್ನ ನಾಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಅಪಶಕುನಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು.

Verse 19

वामो बाहुश्च नेत्रं च मुहुः स्फुरति चास्य वै । न च पश्यति नासाग्रं जिह्वाग्रं च तथा हनुम्

ಅವನ ಎಡಬಾಹು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣು ಮರುಮರು ತಡಕಾಡತೊಡಗಿದವು; ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ತುದಿ, ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿ ಹಾಗೆಯೇ ಹನು (ದವಡೆ)ಯನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 20

शिरोहीनां तथा छायां गगने भास्करद्वयम् । अरुंधतीं ध्रुवं चैव न च विष्णुपदानि सः

ಅವನು ಶಿರೋಹೀನ ಛಾಯೆಯನ್ನೂ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸೂರ್ಯರನ್ನೂ ಕಂಡನು. ಅರುಂಧತೀ, ಧ್ರುವ ಹಾಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಅವನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 21

न च मंदं न चाकाशे संस्थितां स्वर्धुनीं हरिः । स्वपन्पश्यति कृष्णांगीं नित्यं नारीं धृतायुधाम्

ಅವನು ಚಂದ್ರನನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಸ್ವರ್ಗಗಂಗೆಯನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸದಾ ಆಯುಧಧಾರಿಣಿಯಾದ ಶ್ಯಾಮಾಂಗಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 22

मुक्तकेशीं विवस्त्रां च कृष्णदंतां भयानकाम् । तान्दृष्ट्वा स महोत्पातान्देवराजो बृहस्पतिम्

ಅವನು ಭಯಾನಕ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡನು—ಬಿಚ್ಚಿದ ಕೂದಲು, ವಿವಸ್ತ್ರ, ಕಪ್ಪು ಹಲ್ಲುಗಳು. ಇಂತಹ ಮಹೋತ್ಪಾತಗಳನ್ನು ಕಂಡ ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.

Verse 23

पप्रच्छ भयसंत्रस्तः किमेतदिति मे गुरो । जायंते सुमहोत्पाता दुर्निमित्तानि वै पृथक्

ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ಅವನು ಕೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ಗುರುವರ್ಯ, ಇದು ಏನು? ಮಹೋತ್ಪಾತಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಿವೆ; ವಿಭಿನ್ನ ದುರ್ಣಿಮಿತ್ತಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ.”

Verse 24

किं मे भविष्यति प्राज्ञ विनाशः सांप्रतं वद । किं वा त्रैलोक्य राज्यस्य किं वा वित्तादिकस्य च

“ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ನನಗೆ ಏನು ಸಂಭವಿಸುವುದು? ಈಗಲೇ ಹೇಳು—ವಿನಾಶವೇ? ತ್ರಿಲೋಕ್ಯದ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಏನಾಗುವುದು, ನನ್ನ ಧನಾದಿಗಳಿಗೆ ಏನಾಗುವುದು?”

Verse 25

बृहस्पतिरुवाच । ये त्वया मदमत्तेन वालखिल्या महर्षयः । उल्लंघिताः स्थिता मार्गे गोष्पदं तर्त्तुमिच्छवः

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಇಂದ್ರಾ! ಗರ್ವಮದದಿಂದ ಮತ್ತನಾಗಿ ನೀನು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಅವಮಾನಿಸಿದೆ; ಅವರು ಗೋಖುರಮಾತ್ರವಾದ ಅಲ್ಪ ಜಲವನ್ನೂ ದಾಟಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು।

Verse 26

तैरेवाथर्वणैर्मंत्रैस्त्वकृतेऽस्ति शचीपते । कृतो होमः सुसंपूर्णः कलशश्चाभिमंत्रितः

ಹೇ ಶಚೀಪತೇ! ಅದೇ ಆಥರ್ವಣ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ನಿನಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಕರ್ಮ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ; ಹೋಮವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿದೆ, ಕಲಶವೂ ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಿಧಿವತ್ ಅಭಿಮಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 27

युष्माकं सुविनाशाय सर्वदेवाधिनायकः । भविष्यति न संदेहो मंत्रैराथर्वणैर्हरिः

ನಿಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ, ಸರ್ವ ದೇವಾಧಿನಾಯಕರ ಅಧಿನಾಯಕನಾದ ಹರಿ ಆಥರ್ವಣ ಮಂತ್ರಬಲದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸುವನು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सहस्राक्षो भयान्वितः । दक्षं गत्वा च दीनास्यः प्रोवाच तदनंतरम्

ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ಇಂದ್ರನು ಭಯಾಕುಲನಾದನು; ದಕ್ಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ದೀನಮುಖನಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 29

अस्मन्नाशाय मुनिभिर्वालखिल्यैः प्रजापते । प्रोद्यमो विहितः सम्यक्छक्रस्यान्यस्य वै कृते

ಹೇ ಪ್ರಜಾಪತೇ! ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಮುನಿಗಳು ನಮ್ಮ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ವಿಧಿವತ್ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಇದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶಕ್ರನ—ಇತರೆ ಇಂದ್ರನ ಪರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ।

Verse 30

तान्वारय स्वयं गत्वा यावन्नो जायते परः । शक्रोऽस्मद्ध्वंसनार्थाय नास्ति तेषामसाध्यता

ನೀನೇ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ತಡೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಇಂದ್ರನು ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲು. ನಮ್ಮ ಧ್ವಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 31

अथ दक्षो द्रुतं गत्वा शक्राद्यैरमरैर्वृतः । प्रहसंस्तानुवाचेदं विनयेन समन्वितः

ಆಮೇಲೆ ದಕ್ಷನು ಇಂದ್ರಾದಿ ಅಮರರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋದನು. ನಗುತ್ತಾ, ವಿನಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 32

किमेतत्क्रियते विप्राः कर्म रौद्रतमं महत् । त्रैलोक्यं व्याकुलं येन सर्वमेतद्व्यवस्थितम्

ಓ ವಿಪ್ರ ಋಷಿಗಳೇ, ಇದು ಏನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ—ಮಹತ್ತಾದ, ಅತ್ಯಂತ ರೌದ್ರ ಫಲದ ಕರ್ಮ? ಇದರಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದೆ, ಈ ಎಲ್ಲ ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

Verse 33

अथ ते दक्षमालोक्य समायातं स्वमाश्रयम् । संमुखाश्चाभ्ययुस्तूर्णं प्रगृहीतार्घ्यपाणयः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದ ದಕ್ಷನನ್ನು ನೋಡಿ, ತಕ್ಷಣ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದರು; ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದರು.

Verse 34

अर्घ्यं दत्त्वा यथान्यायं पूजां कृत्वाथ भक्तितः । प्रोचुश्च प्रणता भूत्वा स्वागतं ते प्रजापते

ವಿಧಿಯಂತೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅವರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಪ್ರಜಾಪತೇ, ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ.”

Verse 35

आदेशो दीयतां शीघ्रं यदर्थमिह चागतः । अपि प्राणप्रदानेन करिष्यामः प्रियं तव

ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿ—ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ? ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗವಾದರೂ ನಿಮ್ಮಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನೇ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

Verse 36

दक्ष उवाच । एतद्रौद्रतमं कर्म सर्वदेवभयावहम् । त्याज्यं युष्माभिरव्यग्रैरेतदर्थमिहागतः

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದರು—ಇದು ಅತ್ಯಂತ ರೌದ್ರವಾದ ಕರ್ಮ; ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವುದು. ನೀವು ಅವ್ಯಗ್ರರಾಗಿ ಇದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 37

मुनय ऊचुः । वयं शक्रेण ते यज्ञे समायाताः सुभक्तितः । उल्लंघिता मदोद्रेकात्कृत्वा हास्यं मुहुर्मुहुः

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ನಾವು ಸುವಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. ಆದರೆ ಮದೋದ್ರೇಕದಿಂದ ನಾವು ಮರುಮರು ಮર્યಾದೆ ಮೀರಿ, ಮರುಮರು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದೆವು.

Verse 38

शक्रोच्छेदाय चास्माभिः शकोऽन्यो वीर्यमंत्रतः । प्रारब्धः कर्तुमत्युग्रैर्होमांतश्च व्यवस्थितः

ಮತ್ತು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಉಚ್ಛೇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಮಂತ್ರವೀರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ‘ಶಕ್ರ’ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆವು; ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಹೋಮಾಂತವರೆಗೆ ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾದೆವು.

Verse 39

तत्कथं मंत्रवीर्यं तत्क्रियते मोघमित्यहो । वेदोक्तं च विशेषेण तस्मादत्र वद प्रभो

ಹಾಗಾದರೆ, ಅಹೋ, ಆ ಮಂತ್ರವೀರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೋಘಗೊಳಿಸಬಹುದು? ಇದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಭೋ, ಇಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 40

त्वमेव यदि शक्तः स्यादन्यथा कर्तुमेव हि । कुरुष्व वा स्वयं नाथ नास्माकं शक्तिरीदृशी

ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತಿ ನಿನಗೇ ಇದ್ದರೆ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡು. ಇಲ್ಲವೇ, ಹೇ ನಾಥ, ನೀನೇ ಸ್ವತಃ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸು—ನಮಗೆ ಅಂಥ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 41

दक्ष उवाच । सत्यमेतन्महाभागा यद्युष्माभिः प्रकीर्तितम् । नान्यथा शक्यते कर्तुं वेदमन्त्रोद्भवं बलम्

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದನು: ಹೇ ಮಹಾಭಾಗರೇ, ನೀವು ಹೇಳಿದುದು ಸತ್ಯ. ವೇದಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಬಲವನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗದು.

Verse 42

तद्य एष कृतो होमो युष्माभिर्वेदमंत्रतः । देवराजार्थमव्यग्रैः कलशश्चाभिमंत्रितः

ಆದ್ದರಿಂದ, ನೀವು ವೇದಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಈ ಹೋಮವೂ, ದೇವರಾಜನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವ್ಯಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿದ ಈ ಕಲಶವೂ—ನಿಷ್ಫಲವಾಗದು.

Verse 43

सोऽयं मद्वचनाद्राजा भविष्यति पतत्रिणाम् । तेजोवीर्यसमोपेतः शक्रादपि सुवीर्यवान्

ನನ್ನ ವಚನದಿಂದ ಇವನು ಪಕ್ಷಿಗಳ ರಾಜನಾಗುವನು; ತೇಜಸ್ಸು-ವೀರ್ಯಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾಗುವನು.

Verse 44

एतस्य देवराजस्य क्षंतव्यं मम वाक्यतः । तत्कृतं मूढभावेन यदनेन विचेष्टितम्

ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ಈ ದೇವರಾಜನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು. ಇವನು ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಅಸಂಗತ ಚೇಷ್ಟೆಯಾದರೂ ಮೂಢಭಾವ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದಲೇ ಆಗಿದೆ.

Verse 45

एवमुक्त्वाथ तेषां तं सहस्राक्षं भयातुरम् । दर्शयामास दक्षस्तु विनयावनतं स्थितम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದಕ್ಷನು ಅವರಿಗೆ ಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು; ಅವನು ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 46

तेऽपि दृष्ट्वा सहस्राक्षं वेपमानं कृतांजलिम् । प्रोचुर्माऽतिक्रमं शक्र ब्राह्मणानां करिष्यसि

ಅವರೂ ಕೈಮುಗಿದು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಶಕ್ರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಅತಿಕ್ರಮ ಮಾಡಬೇಡ.”

Verse 47

भूयो यदि दिवेशानामाधिपत्यं प्रवांछसि । अपि मन्दोऽपि मूर्खोऽपि क्रियाहीनोऽपि वा द्विजः । नावज्ञेयो बुधैः क्वापि लोकद्वय मभीप्सुभिः

ನೀನು ಮತ್ತೆ ದೇವರ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಇದನ್ನು ತಿಳಿ— ದ್ವಿಜನು ಮಂದನಾಗಿರಲಿ, ಮೂರ್ಖನಾಗಿರಲಿ, ಕ್ರಿಯಾಹೀನನಾಗಿರಲಿ; ಇಹಪರ ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅವಮಾನಿಸಬಾರದು।

Verse 48

इन्द्र उवाच । अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानाद्यन्मया कुकृतं कृतम् । तत्क्षंतव्यं द्विजैः सर्वैर्विशेषाद्दक्ष वाक्यतः

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು— ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಯಾವ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಕ್ಷನ ವಾಕ್ಯದಂತೆ।

Verse 49

प्रगृह्यतां वरोऽस्माकं यः सदा वर्तते हृदि । प्रदास्यामि न संदेहो नादेयं विद्यते मम

ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಇರುವ ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ. ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀಡುವೆ— ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ನನಗೆ ನೀಡಲಾಗದದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 50

मुनय ऊचुः । अस्मिन्कुण्डे नरो होमं यः कुर्याच्छ्रद्धयाऽन्वितः । एतल्लिंगं समभ्यर्च्य तस्याऽस्तु हृदि वांछितम्

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಹೋಮಮಾಡಿ, ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸುವವನ ಹೃದಯದ ವಾಂಛಿತವು ನೆರವೇರಲಿ।

Verse 51

इन्द्र उवाच । एतल्लिंगं समभ्यर्च्य योऽत्र होमं करिष्यति । कुंडेऽत्र वांछितं सद्यः सफलं स हि लप्स्यते

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಈ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡುವವನು ತನ್ನ ವಾಂಛಿತ ಫಲವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಯಶಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಡೆಯುವನು।

Verse 52

निष्कामो वाऽथ संपूज्य लिंगमेतच्छुभावहम् । प्रयास्यति परां सिद्धिं त्रिदशैरपि दुर्लभाम्

ಅಥವಾ ನಿಷ್ಕಾಮನಾದವನು ಕೂಡ ಈ ಶುಭಕರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಪರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 53

सूत उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षो वालखिल्यान्मुनीश्वरान् । ऐरावतं समारुह्य दक्षयज्ञे ततो गतः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ಇಂದ್ರನು ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಮುನೀಶ್ವರರನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿ, ಐರಾವತದ ಮೇಲೆ ಏರಿ ನಂತರ ದಕ್ಷಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 54

दक्षोऽपि विधिवद्यज्ञं चकार द्विजसत्तमाः । संहृष्टैर्वालखिल्यैस्तैरुपविष्टैः समीपतः

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ! ದಕ್ಷನು ಕೂಡ ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಮುನಿಗಳು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರು।

Verse 158

ततस्ते शुचयो भूत्वा स्कंदसूक्तेन पावकम् । जुहुवुश्च दिवारात्रौ क्षुरिकोक्तेन सोद्यमाः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಶುದ್ಧರಾಗಿ ಸ್ಕಂದಸೂಕ್ತದಿಂದ ಪಾವಕಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಕ್ಷುರಿಕನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಅವರು ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರು.