Adhyaya 48

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैवास्य समुद्देशे हरिश्चंद्रस्य भूपतेः । आश्रमो ऽस्ति सुविख्यातो नानाद्रुमसमावृतः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅದೇ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೇ, ಅಲ್ಲಿ, ರಾಜ ಹరిశ್ಚಂದ್ರನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಆಶ್ರಮವಿದೆ; ಅದು ನಾನಾವಿಧ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 2

यत्र तेन तपस्तप्तं संस्थाप्योमामहेश्वरौ । यच्छता विविधं दानं ब्राह्मणेभ्योऽभिवांछितम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಉಮಾ-ಮಹೇಶ್ವರರನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅವರು ಬಯಸಿದಂತೆ ನಾನಾವಿಧ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 3

आसीद्राजा हरिश्चंद्रस्त्रिशंकुतनयः पुरा । अयोध्याधिपतिः श्रीमान्सूर्यवंशसमुद्भवः

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶಂಕುವಿನ ಪುತ್ರನಾದ, ಸೂರ್ಯವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ, ಶ್ರೀಮಂತನೂ ಅಯೋಧ್ಯಾಧಿಪತಿಯಾದ ರಾಜ ಹరిశ್ಚಂದ್ರನು ಇದ್ದನು.

Verse 4

न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्नाकालमरणं ध्रुवम् । तस्मिञ्छासति धर्मेण न च चौरकृतं भयम्

ಅವನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ದುರ್ಭಿಕ್ಷವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ರೋಗವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅಕಾಲಮರಣವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮದಿಂದ ಆಳುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಕಳ್ಳರಿಂದ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ।

Verse 5

कालवर्षी सदा मेघः सस्यानि प्रचुराणि च । रसवंति च तोयानि सर्वर्तुफलिता द्रुमाः

ಮೋಡಗಳು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಸದಾ ಮಳೆಯನ್ನಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಬೆಳೆಗಳು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು; ನೀರು ಸಿಹಿಯಾಗಿ ಜೀವವರ್ಧಕವಾಗಿತ್ತು; ಮರಗಳು ಎಲ್ಲ ಋತುವಲ್ಲಿಯೂ ಫಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 6

दंडस्तत्राभवद्वास्तौ गृहरोधोऽक्षदेवने । एको दोषाकरश्चंद्रः प्रियदोषाश्च कौशिकाः

ಅಲ್ಲಿ ‘ದೋಷ’ಗಳು ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ—ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದಂಡ ಕೇವಲ ವಸ್ತು; ‘ಗೃಹಬಂಧನ’ ಅಕ್ಷಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ; ರಾತ್ರಿಕಾರಕ ಚಂದ್ರನೊಬ್ಬನೇ; ರಾತ್ರಿಪ್ರಿಯರು ಗೂಬೆಗಳೇ।

Verse 7

स्नेहक्षयश्च दीपेषु विवाहे च करग्रहः । वृत्तभंगस्तथा गद्ये दानोत्थितिर्गजानने

‘ಎಣ್ಣೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು’ ದೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ; ‘ಕೈ ಹಿಡಿಯುವುದು’ ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ; ‘ಛಂದಭಂಗ’ ಗದ್ಯದಲ್ಲೇ ಮಾತ್ರ; ‘ದಾನದಿಂದ ಏಳುವುದು’ ಗಜಾನನ ಶ್ರೀಗಣೇಶನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ।

Verse 8

तस्यैवं गुणयुक्तस्य सार्वभौमस्य भूपतेः । एक एव महानासीद्दोषः पुत्रविवर्जितः

ಅಂತಹ ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾದ ಆ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜನಿಗೆ ಒಂದೇ ಮಹಾ ಕೊರತೆ ಇತ್ತು—ಅವನು ಪುತ್ರವಿಹೀನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 9

ततः पुत्रकृते गत्वा चकार सुमहत्तपः । चमत्कारपुरे क्षेत्रे लिंगं संस्थाप्य भक्तितः

ನಂತರ ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಅವನು ಹೋಗಿ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 10

पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे वर्षास्वाकाशसंस्थितः । जलाश्रयश्च हेमंते स ध्यायति महेश्वरम्

ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿ, ಮಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೆರೆದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು, ಹೇಮಂತದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು।

Verse 11

ततो वर्षसहस्रांते तस्य तुष्टो महेश्वरः । प्रत्यक्षोऽभूत्समं गौर्या गणसंघैः समावृतः

ನಂತರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಗೌರಿಯೊಂದಿಗೆ, ಗಣಸಂಘಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 13

ततस्तं प्रणिपत्योच्चैः स्तुत्वा सूक्तैः श्रुतैरपि । प्रोवाच विनयोपेतः कृतांजलिपुटः स्थितः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸೂಕ್ತಗಳಿಂದ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ನಂತರ ವಿನಯದಿಂದ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 14

त्वत्प्रसादात्सुरश्रेष्ठ यत्किंचिद्धरणीतले । तदस्ति मे गृहे सर्वं वांछितं स्वेन चेतसा

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಏನೇನಿದೆಯೋ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಯಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಇದೆ।

Verse 19

यस्मात्त्वया महामूर्ख न प्रणामः कृतो मम । हरादनंतरं तस्माच्छापं दास्याम्यहं तव

ಓ ಮಹಾಮೂಢನೇ! ಹರ (ಶಿವ)ನ ತಕ್ಷಣ ನಂತರ ಸ್ಥಿತಳಾದ ನನಗೆ ನೀನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡುವೆನು।

Verse 20

तव संलप्स्यते पुत्रो यथोक्तः शूलपाणिना । परं तन्मृत्युजं दुःखं त्वं शिशुत्वेपि लप्स्यसे

ಶೂಲಪಾಣಿ (ಶಿವ) ಹೇಳಿದಂತೆ ನಿನಗೆ ಪುತ್ರನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವನು; ಆದರೆ ಮರಣಜನ್ಯ ತೀವ್ರ ದುಃಖವನ್ನು ಅವನು ಶಿಶುವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ನೀನು ಅನುಭವಿಸುವೆ।

Verse 21

एवमुक्त्वा भगवती सार्धं देवेन शंभुना । अदर्शनं ययौ पश्चात्तथान्यैरपि पार्श्वगैः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವತಿ ದೇವಿ ದೇವ ಶಂಭುವಿನೊಂದಿಗೆ, ಇತರ ಪಾರ್ಷದರೂ ಸೇರಿ, ನಂತರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿಹೋದಳು।

Verse 22

सोऽपि राजा वरं लब्ध्वा शापं च तदनंतरम् । न जगाम गृहं भूयश्चकार सुमहत्तपः

ಆ ರಾಜನು ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ತಕ್ಷಣವೇ ಶಾಪವನ್ನೂ ಪಡೆದನು; ಆದರೂ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದೆ ಮತ್ತೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು।

Verse 23

एकासनं समारूढौ कृत्वा गौरी महेश्वरौ । ततश्चाराधयामास समं पुष्पानुलेपनैः

ಗೌರಿ ಮಹೇಶ್ವರರಿಗಾಗಿ ಒಂದೇ ಆಸನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು; ನಂತರ ಪುಷ್ಪಗಳೂ ಸುಗಂಧ ಅನುಲೇಪನಗಳೂ ಮೂಲಕ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಮವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದನು।

Verse 24

विशेषेण ददौ दानं ब्राह्मणेभ्यो महीपतिः । भूमिशायी प्रशांतात्मा षष्ठकालकृताशनः

ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಭೂಪತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನವಿತ್ತನು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿ, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿಟ್ಟು, ಆರನೇ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಆಹಾರಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 25

ततः संवत्सरस्यांते भगवान्वृषभध्वजः । पार्वत्या सहितो भूयस्तस्य संदर्शनं गतः

ನಂತರ ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಪಾರ್ವತೀಸಹಿತವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 26

ततः स नृपतिस्ताभ्यां युगपद्विधिपूर्वकम् । कृत्वा नतिं ततो वाक्यं विनयादिदमब्रवीत्

ಆಮೇಲೆ ರಾಜನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 27

पुरा देवि मयानंदपूरे व्याकुल चेतसा । न नता त्वं न मे कोपं तस्मात्त्वं कर्तुमर्हसि

ಹೇ ದೇವಿ! ಹಿಂದೆ ಆನಂದಪುರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಿಸಬೇಡ.

Verse 28

देहार्धधारिणी देवि सदा त्वं शूलधारिणः । तदैकस्मिन्नते कस्मान्न नता त्वं वदस्व मे

ಹೇ ದೇವಿ! ನೀನು ಶೂಲಧಾರಿಯಾದ ಶಿವನ ಅರ್ಧಾಂಗಿನಿ, ಸದಾ ಅವನೊಡನೆ ಏಕವಾಗಿರುವೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಾನು ಅವನಿಗೇ ಮಾತ್ರ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ ನೀನು ಏಕೆ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ? ಹೇಳು.

Verse 30

तथापि च पृथक्त्वेन मया त्वं तु नता सह । एकासनं समारूढा तत्समं देवि पूजिता

ಆದರೂ, ಹೇ ದೇವಿ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆ; ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದೆ।

Verse 31

तस्मात्कुरु प्रसादं मे यः पुरोक्तः पुरारिणा । सोस्तु वै सफलः सद्यो वरः पुत्रकृते मम

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು; ತ್ರಿಪುರಾರಿಯಾದ ಶಿವನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವರವು ನನ್ನ ಪುತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಫಲಿಸಲಿ।

Verse 32

यया वंशधरः पुत्रो दीर्घायुर्दृढविक्रमः । त्वत्प्रसादाद्भवेद्देवि तथा त्वं कर्तुमर्हसि

ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ವಂಶಧರನಾದ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯನಾದ, ದೃಢವಿಕ್ರಮಿಯಾದ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವಂತೆ ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 33

श्रीदेव्युवाच । नान्यथा मे वचो राजञ्जायतेऽत्र कथंचन । तस्माद्बालोऽपि ते पुत्रः पंचत्वं समुपैष्यति

ಶ್ರೀದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಚನ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಬೇರೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಬಾಲನಾಗಿದ್ದರೂ ಪಂಚತ್ವ (ಮರಣ)ವನ್ನು ಸೇರುವನು।

Verse 34

दर्शयित्वा तु ते दुःखमल्पमृत्युसमुद्भवम् । भूयः संप्राप्स्यति प्राणानचिरान्मे प्रसादतः

ಆದರೆ ಅಲ್ಪಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಉಂಟಾದ ನಿನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅವನು ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಶೀಘ್ರವೇ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 35

भविष्यति च दीर्घायुस्ततो वंशधरो जयी । सार्वभौमप्रधानश्च दानी यज्वा च धर्मवित्

ಅನಂತರ ಅವನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಾನಾಗಿ, ವಂಶಧರನಾಗಿ ಜಯಶಾಲಿಯಾಗುವನು. ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನನಾಗಿ, ದಾನಶೀಲನಾಗಿ, ಯಜ್ಞಪರನಾಗಿ, ಧರ್ಮವಿದನಾಗಿರುವನು.

Verse 36

तस्माद्राजन्गृहं गत्वा कुरु राज्यमभीप्सितम् । संप्राप्स्यसि सुतं श्रेष्ठं यादृशं कीर्तितं मया

ಆದುದರಿಂದ, ಓ ರಾಜನೇ, ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಿನಗೆ ಅಭೀಷ್ಟವಾದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ನಾನು ವರ್ಣಿಸಿದಂತೆಯೇ ನೀನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 37

अन्योऽपि मानवो यो मां रूपेणा नेनसंस्थिताम् । पूजयिष्यति चात्रैव समं देवेन शंभुना

ಮತ್ತೊಬ್ಬನಾದರೂ ಮಾನವನು ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿ ತಿಳಿದು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ದೇವ ಶಂಭುವಿನ ಪೂಜೆಯ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುವುದು.

Verse 38

तस्याहं संप्रदास्यामि पुत्रान्हृदयवांछितान् । तथान्यदपि यत्किंचिदचिरान्नात्र संशयः

ಅಂತಹ ಭಕ್ತನಿಗೆ ನಾನು ಹೃದಯವಾಂಛಿತ ಪುತ್ರರನ್ನು ನೀಡುವೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ಬೇಡುವ ಇನ್ನಾವುದನ್ನಾದರೂ ಶೀಘ್ರವೇ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 39

श्रीमहादेव उवाच । भूय एव नृपश्रेष्ठ मत्तः प्रार्थय वांछितम् । न वृथा दर्शनं मे स्यात्सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

ಶ್ರೀ ಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಿಂದ ನಿನಗೆ ವಾಂಛಿತವಾದುದನ್ನು ಬೇಡು. ನನ್ನ ದರ್ಶನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು; ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 40

हरिश्चंद्र उवाच । कृतकृत्योस्मि देवेश सर्वमस्ति गृहे मम । पुत्रं त्यक्त्वा त्वया सोऽपि दत्तो वंशधरो जयी

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವೇಶ! ನಾನು ಕೃತಕೃತ್ಯನು; ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸಮೃದ್ಧಿಯೂ ಇದೆ. ಪುತ್ರಹೀನತೆಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ತೊಲಗಿಸಿ, ನೀನು ವಂಶಧರನಾದ ಜಯಶೀಲ ಪುತ್ರನನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದೀ।

Verse 41

तथापि न तवादेशो व्यर्थः कार्यः कथंचन । एतस्मात्कारणाद्देव याचयिष्यामि वांछितम्

ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇ ದೇವಾ! ನಾನು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ಯಾಚಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 42

राजसूयकृतेऽस्माकं सदा बुद्धिः प्रवर्तते । निषेधयंति मां सर्वे मन्त्रिणः सुहृदस्तदा

ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡುವತ್ತ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಸದಾ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸುಹೃದರು ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 43

सर्वैस्तैर्जायते यज्ञः पार्थिवैः करदीकृतैः । युद्धं विना करं तेऽपि न यच्छन्ति यतो विभो

ಆ ಯಜ್ಞವು ಆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರನ್ನು ಕರದರು (ಅಧೀನರು) ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧವಿಲ್ಲದೆ ಅವರು ಕೂಡ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ—ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವಿಭೋ!

Verse 44

ततो युद्धार्थिनं मां ते वारयंति हितैषिणः । कृतोत्साहं मखप्राप्तौ नीतिमार्गसमाश्रिताः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸುವಾಗ ಆ ಹಿತೈಷಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಜ್ಞಸಿದ್ಧಿಗೆ ನಾನು ಉತ್ಸಾಹಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ನೀತಿ-ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಉಪದೇಶದ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 45

तस्मात्तव प्रसादेन राजसूयो भवेन्मखः । अविघ्नः सिद्धिमायातु मम नान्यद्वृणोम्यहम्

ಆದುದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞವು ನೆರವೇರಲಿ. ಅದು ಅವಿಘ್ನವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ; ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಬೇಡ.

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शन हरः । सोऽपि लब्धवरो भूपः स्वमेव भवनं गतः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹರು (ಶಿವ) ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದನು. ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ರಾಜನೂ ತನ್ನ ಅರಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು.

Verse 47

एवं तेन नरेन्द्रेण पूर्वं तत्र विनिर्मितौ । उमामहेश्वरौ पश्चान्निर्मितावितरैरपि

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ನರೇಂದ್ರನು ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿ ಉಮಾ-ಮಹೇಶ್ವರರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ನಂತರ ಇತರರಿಂದಲೂ ಅವರ ನಿರ್ಮಾಣ/ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ನಡೆಯಿತು.

Verse 48

यस्ताभ्यां कुरुते पूजां संप्राप्ते पंचमी दिने । फलैः सर्वेषु गात्रेषु यावत्संवत्सरं द्विजाः । सुतं प्राप्नोति सोऽभीष्टं स्ववंशोद्धरणक्षमम्

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಪಂಚಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಉಮಾ-ಮಹೇಶ್ವರರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಫಲಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ತನ್ನ ವಂಶೋದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನಾದ ಇಷ್ಟಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 529

यस्तं नमति देवेशं तेन त्वं सर्वदा नता । नतायां त्वयि देवेशो नतः स्यादिति मे मतिः

ಯಾರು ಆ ದೇವೇಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಂದ ನೀನೂ ಸದಾ ನಮಿತ (ಗೌರವಿತ) ಆಗುತ್ತೀ. ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೆ ದೇವೇಶನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರವಾದಂತೆ—ಇದು ನನ್ನ ಮತ.