Adhyaya 38

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैव स्थापितं लिंगं धुन्धुमारेण भूभुजा । सर्वरत्नमयं कृत्वा प्रासादं सुमनोहरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿಯೇ ರಾಜ ಧುಂಧುಮಾರನು ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ರತ್ನಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ ಪ್ರಾಸಾದ (ದೇವಾಲಯ)ವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 2

तत्र कृत्वाऽश्रमं श्रेष्ठं तपस्तेपे सुदारुणम् । यत्प्रभावादयं देवस्तस्मिंल्लिङ्गे व्यवस्थितः

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಆ ತಪೋಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಈ ದೇವನು ಆ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 3

तस्य संनिहिता वापी कृता तेन महात्मना । सुनिर्मलजलापूर्णा सर्वतीर्थोपमा शुभा

ಅದರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಒಂದು ವಾಪಿ (ಹಂತದ ಬಾವಿ/ಕುಂಡ)ಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಅದು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಶುಭಕರವಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ.

Verse 4

धुन्धुमारेश्वरं पश्येत्तत्र स्नात्वा नरोत्तमः । न स पश्यति दुर्गाणि नरकाणि यमालये

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಧುಂಧುಮಾರೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು; ಆಗ ಅವನು ಯಮಾಲಯದಲ್ಲಿನ ಭಯಾನಕ ನರಕಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । धुंधुमारो महीपालः कस्मिन्वंशे बभूव सः । कस्मिन्काले तपस्तप्तं तेनात्र सुमहात्मना

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಧುಂಧುಮಾರನೆಂಬ ಮಹೀಪಾಲನು ಯಾವ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದನು? ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಇಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು?

Verse 6

सूत उवाच । सूर्यवंशसमुद्भूतो बृहदश्वसुतो बली । ख्यातः कुवलयाश्वेति धंधुमारस्तथैव सः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಸೂರ್ಯವಂಶದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ, ಬೃಹದಶ್ವನ ಬಲಿಷ್ಠ ಪುತ್ರ; ಕುವಲಯಾಶ್ವನೆಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ಅವನೇ ಧುಂಧುಮಾರನೆಂದು ಸಹ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 7

तेन धुन्धुर्महादैत्यो निहतो मरुजांगले । धुन्धुमारः स्मृतस्तेन विख्यातो भुवनत्रये

ಅವನು ಮರುಜಾಂಗಲದಲ್ಲಿ ಧುಂಧು ಎಂಬ ಮಹಾದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಧುಂಧುಮಾರ’ನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲೂ ವಿಖ್ಯಾತನಾದನು.

Verse 8

चमत्कारपुरं क्षेत्रं स गत्वा पावनं महत् । तपस्तेपे वयोंऽते च ध्यायमानो महेश्वरम्

ಅವನು ಮಹಾಪಾವನವಾದ ಚಮತ್ಕಾರಪುರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 9

संस्थाप्य सुमहल्लिंगं प्रासादे रत्नमंडिते । बलिपूजोपहाराद्यैः पुष्पधूपानुलेपनैः

ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಾಸಾದ-ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅತಿಮಹಾ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬಲಿ-ಪೂಜೆ-ಉಪಹಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 10

ततस्तस्य महादेवः स्वयमेव महेश्वरः । प्रत्यक्षोऽभूद्वृषारूढो गौर्या सह तथा गणैः

ಅನಂತರ ಸ್ವಯಂ ಮಹೇಶ್ವರನಾದ ಮಹಾದೇವನು ವೃಷಭಾರೂಢನಾಗಿ, ಗೌರಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 11

उवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम् । सर्वं तेऽहं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ವರದಾತನು; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಬೇಡು. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಳಭವಾದರೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುವೆನು.”

Verse 12

धुन्धुमार उवाच । यदि देयो वरोऽस्माकं त्वया सर्वसुरेश्वर । संनिधानं प्रकर्तव्यं लिंगेऽस्मिन्वृषभध्वज

ಧುಂಧುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸರ್ವಸುರೇಶ್ವರಾ! ನೀವು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಹೇ ವೃಷಭಧ್ವಜಾ, ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಶಾಶ್ವತ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿರಿ.”

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां सांनिध्यं नृपसत्तम । अहं सदा करिष्यामि गौर्या सार्धं न संशयः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮಾ! ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೌರಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಸದಾ ವಿಶೇಷ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡುವೆನು.”

Verse 14

तत्र वाप्यां नरः स्नात्वा यो मां संपूजयिष्यति । लिंगेऽस्मिन्संस्थितं भूप मम लोकं स यास्यति

“ಅಲ್ಲಿ ಆ ವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವರೋ, ಹೇ ಭೂಪಾ, ಅವರು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವರು.”

Verse 15

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा प्रहृष्टा त्मा स्थितस्तत्रैव मुक्तिभाक्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ನಂತರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅತೀತನಾಗಿ ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ಆ ರಾಜನೂ ಹರ್ಷಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಮೋಕ್ಷಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು.