Adhyaya 37

Verse 2

। सूत उवाच । अथापश्यत्स विप्राणां वृन्दं वृन्दारकोपमम् । संनिविष्टं धरापृष्ठे लीलाभाजि द्विजोत्तमाः । एके वेदविदस्तत्र वेदव्याख्यानतत्पराः । परस्परं सुसंक्रुद्धा विवदंति जिगीषवः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ನಂತರ ಅವನು ದೇವಗಣದಂತೆ ಕಾಣುವ ವಿಪ್ರರ ವೃಂದವನ್ನು ಕಂಡನು; ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಅವರು ಆ ಲೀಲಾಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ವೇದವಿದರು, ವೇದವ್ಯಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರು; ಆದರೆ ಪರಸ್ಪರ ಬಹಳ ಕ್ರುದ್ಧರಾಗಿ ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಜಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ.

Verse 3

यज्ञविद्याविदोऽन्येऽपि यज्ञाख्यानपरायणाः । तत्र विप्राः प्रदृश्यंते शतशो ब्रह्मवादिनः

ಇತರರೂ ಯಜ್ಞವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಯಜ್ಞಾಖ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳಾದ ನೂರಾರು ವಿಪ್ರರು ದೃಶ್ಯರಾದರು.

Verse 4

अन्ये ब्राह्मणशार्दूला वेदांगेषु विचक्षणाः । प्रवदंति च संदेहान्वृन्दानामग्रतः स्थिताः

ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾರ್ದೂಲರು ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಕ್ಷಣರು; ಅವರು ವೃಂದಗಳ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಸಂದೇಹಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 5

वेदाभ्यासपराश्चान्ये तारनादेन सर्वशः । नादयंतो दिशां चक्रं तत्र सम्यग्द्विजोत्तमाः

ಇತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ವೇದಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿ, ‘ತಾರ’ ನಾದವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕುಚಕ್ರವನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 6

अन्ये कौतूहलाविष्टाः संचरान्विषमान्मिथः । पप्रच्छुर्जहसुश्चान्ये ज्ञात्वा मार्गप्रवर्तिनम्

ಇತರರು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿ, ಅಸಮ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಸಂಚರಿಸಿದರು; ಕೆಲವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಾರ್ಗಪ್ರವರ್ತಕನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನಕ್ಕರು.

Verse 7

स्मृतिवादपराश्चान्ये तथान्ये श्रुतिपाठकाः । संदेहान्स्मृतिजानन्ये पृच्छंति च परस्परम्

ಕೆಲವರು ಸ್ಮೃತಿವಾದದ ಪ್ರವಚನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿದ್ದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಶ್ರುತಿಪಾಠಕರು; ಸ್ಮೃತಿಜ್ಞರು ತಮ್ಮ ಸಂದೇಹಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 8

कीर्तयंति तथा चान्ये पुराणं ब्राह्मणोत्तमाः । वृद्धानां पुरतस्तत्र सभामध्ये व्यवस्थिताः

ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಅಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಭಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿ ಆ ಪುರಾಣವನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 9

अथ तान्स मुनिर्दृष्ट्वा ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । अभिवाद्य ततः प्राह सादरं विनयान्वितः

ನಂತರ ಮುನಿಯು ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢರಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ನೋಡಿ ಗೌರವದಿಂದ ವಂದಿಸಿ, ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 10

मम बुद्धिः समुत्पन्ना शम्भोरायतनं प्रति । कर्तुं ब्राह्मणशार्दूलास्तस्मात्स्थानं प्रदर्श्यताम्

ನನಗೆ ಶಂಭುವಿನ ಆಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಂಕಲ್ಪ ಉದಯಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾರ್ದೂಲರೇ, ಯೋಗ್ಯ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತೋರಿಸಿರಿ।

Verse 11

तवाहं देवदेवस्य शम्भोः प्रासादमुत्तमम् । विधायाराधयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम्

ನಿಮಗಾಗಿ ನಾನು ದೇವದೇವನಾದ ಶಂಭುವಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸುವೆನು।

Verse 12

स एवं जल्पमानोऽपि मुहुर्मुहुरतंद्रितः । न तेषामुत्तरं लेभे शुभं वा यदि वाशुभम्

ಅವನು ಹೀಗೆ ಅಲಸದೆ ಮರುಮರು ಮಾತನಾಡಿದರೂ, ಅವರಿಂದ ಶುಭವೋ ಅಶುಭವೋ ಯಾವುದೂ ಉತ್ತರ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ।

Verse 13

ततः कोपपरीतात्मा समुनिस्तान्द्विजोत्तमान् । शशाप तारशब्देन यथा शृण्वंति कृत्स्नशः

ಆಮೇಲೆ ಕೋಪದಿಂದ ಆವೃತಚಿತ್ತನಾದ ಆ ಮುನಿಯು ತೀಕ್ಷ್ಣ ‘ತಾರ’ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು; ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.

Verse 14

दुर्वासा उवाच । विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनोद्भवः । एते मदावलिप्तानामेत एव सतां दमाः

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ವಿದ್ಯಾಮದ, ಧನಮದ, ಮೂರನೆಯದು ಕುಲಗೌರವದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮದ; ಇವೇ ಅಹಂಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕಲ್ಮಷಗೊಳಿಸುವ ಮತ್ತತೆಗಳು, ಆದರೆ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಇವೇ ದಮನದ ಸಾಧನಗಳು.

Verse 15

तत्र येऽपि हि युष्माकं मदा एव व्यवस्थिताः । यतस्ततोऽन्वयेऽप्येवं भविष्यति मदान्विताः

ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇಂತಹ ಮದಗಳಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುವರೋ—ಅವರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ, ಅವರ ವಂಶದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು; ಅವರು ಮದಯುಕ್ತರಾಗಿಯೇ ಇರುವರು.

Verse 16

सदा सौहृदनिर्मुक्ताः पितरोऽपि सुतैः सह । भविष्यंति पुरे ह्यस्मिन्किं पुनर्बांधवादयः

ಈ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ತಂದೆಯರೂ ಪುತ್ರರೊಡನೆ ಸದಾ ಸೌಹಾರ್ದವಿಲ್ಲದವರಾಗಿರುವರು; ಇನ್ನು ಇತರ ಬಂಧುಬಾಂಧವರ ವಿಷಯವೇನು ಹೇಳಬೇಕು?

Verse 17

एवमुक्त्वा स विप्रेन्द्रो निवृत्तस्तदनन्तरम् । अपमानं परं प्राप्य ब्राह्मणानां द्विजोत्तमाः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು. ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಪರಮ ಅಪಮಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದರು.

Verse 18

अथ तन्मध्यगो विप्र आसीद्वृद्धतमः सुधीः । सुशील इति विख्यातो वेदवेदांगपारगः

ಆಗ ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಅತಿವೃದ್ಧನೂ ಸುಧೀಮನೂ ಆದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು; ‘ಸುಶೀಲ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿ, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 19

स दृष्ट्वा तं मुनिं क्रुद्धं गच्छंतमपमानितम् । सत्वरं प्रययौ पृष्ठे तिष्ठ तिष्ठेति च ब्रुवन्

ಅಪಮಾನಿತನಾಗಿ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಹೊರಟಿದ್ದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹಿಂದೆಹಿಂದೆ ಹೋದನು; “ನಿಲ್ಲಿ, ನಿಲ್ಲಿ” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ.

Verse 20

अथासाद्य गतं दूरं प्रणिपत्य मुनिं च सः । प्रोवाच क्षम्यतां विप्र विप्राणां वचनान्मम

ನಂತರ ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದ ಮುನಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಮ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಾತುಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ.”

Verse 21

एतैः स्वाध्यायसंपन्नैर्न श्रुतं वचनं तव । नोत्तरं तेन संदत्तं सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಸಂಪನ್ನರಾದ ಇವರೂ ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೂಡ ನೀಡಲಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ನಾನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 22

तस्माद्भूमिर्मया दत्ता शंभुहर्म्यकृते तव । अस्मिन्स्थाने द्विजश्रेष्ठ प्रासादं कर्तुमर्हसि

ಆದ್ದರಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ಮಂದಿರ-ಪ್ರಾಸಾದ ನಿರ್ಮಾಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ನೀನು ಯೋಗ್ಯನು.

Verse 23

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दुर्वासा हर्षसंयुतः । क्षितिदानोद्भवां चक्रे स्वस्ति ब्राह्मणसत्तमाः । प्रासादं निर्ममे पश्चात्तस्य वाक्ये व्यवस्थितः

ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರ್ಷಸಂಯುಕ್ತನಾದ ದುರ್ವಾಸನು ಭೂದಾನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮಂಗಳಾಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು. ನಂತರ ತನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಬದ್ಧನಾಗಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನು ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 24

अथ ते ब्राह्मणा ज्ञात्वा सुशीलेन वसुन्धरा । देवतायतनार्थाय दत्ता तस्मै तपस्विने

ಆಮೇಲೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ದೇವತಾಲಯ ನಿರ್ಮಾಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಸುಶೀಲನು ಆ ತಪಸ್ವಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದರು.

Verse 25

सर्वे कोपसमायुक्ताः सुशीलं प्रति ते द्विजाः

ಆ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಸುಶೀಲನ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿದರು.

Verse 26

ततः प्रोचुः समासाद्य येन शप्ता दुरात्मना । वयं तस्मै त्वया दत्ता प्रासादार्थं वसुन्धरा

ನಂತರ ಅವರು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ಆ ದುರಾತ್ಮನು ನಮ್ಮನ್ನು ಶಪಿಸಿದ್ದಾನೆ; ನೀನು ಅವನಿಗೇ ಪ್ರಾಸಾದ ನಿರ್ಮಾಣಾರ್ಥ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದೀಯೆ.”

Verse 27

तस्मात्त्वमपि चास्माकं बाह्य एव भविष्यसि । सुशीलोऽपि हि दुःशीलो नाम्ना संकीर्त्यसे बुधैः

“ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಸಹ ನಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದಿಂದ ಹೊರಗಾಗುವೆ. ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸುಶೀಲನಾದರೂ, ಬುದ್ಧಿವಂತರು ನಿನ್ನನ್ನು ‘ದುಃಶೀಲ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಕೀರ್ತಿಸುವರು.”

Verse 28

एषोऽपि तापसो दुष्टो यः करोति शिवालयम् । नैव तस्य भवेत्सिद्धिश्चापि वर्षशतैरपि

ಶಿವಾಲಯವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಆ ತಪಸ್ವಿಯೂ ದುಷ್ಟನೇ. ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅವನಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯದು.

Verse 29

तथा कीर्तिकृतां लोके कीर्तनं क्रियते नरैः । ततः संपश्यतां चास्य कीर्तिर्नास्य तु दुर्मतेः

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಜನರು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಈ ದುರ್ಮತಿಯ ಕೀರ್ತಿ ಉಳಿಯದು.

Verse 30

एष दुःशीलसंज्ञो वै तव नाम्ना भविष्यति । प्रासादो नाममात्रेण न संपूर्णः कदाचन

ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಇದು ‘ದುಃಶೀಲ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು. ಈ ಪ್ರಾಸಾದವು ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಸಾದ; ಎಂದಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗದು.

Verse 31

यस्मात्सौहृदनिर्मुक्ताः कृतास्तेन वयं द्विजाः । मदैस्त्रिभिः समायुक्ताः सर्वान्वयसमन्विताः

ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ದ್ವಿಜರನ್ನು ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು—ನಾವು ಉತ್ತಮ ವಂಶಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತರೂ, ತ್ರಿವಿಧ ಮದಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತರಾಗಿದ್ದರೂ—ಆದ್ದರಿಂದ (ಈ ಫಲ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ).

Verse 32

तस्मादेषोऽपि पापात्मा भविष्यति स कोपभाक् । तप्तं तप्तं तपो येन संप्रयास्यति संक्षयम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಪಾಪಾತ್ಮನೂ ಕ್ರೋಧದ ಪಾಲುದಾರನಾಗುವನು; ಅವನು ಮರುಮರು ಮಾಡಿದ ತಪಸ್ಸು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕ್ಷಯವಾಗುವುದು.

Verse 33

एवमुक्त्वाथ ते विप्राः कोपसंरक्तलोचनाः । दुःशीलं संपरित्यज्य प्रविष्टाः स्वपुरे ततः

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ವಿಪ್ರರು ಕೋಪದಿಂದ ರಕ್ತವರ್ಣವಾದ ನೇತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ದುಃಶೀಲನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಂತರ ತಮ್ಮ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 34

दुःशीलोऽपि बहिश्चक्रे गृहं तस्य पुरस्य च । देवशर्मा यथापूर्वं संत्यक्तः पुरवासिभिः

ದುಃಶೀಲನೂ ಆ ಪಟ್ಟಣದ ಹೊರಗೇ ಅವನ ಮನೆಯನ್ನಿಟ್ಟನು; ದೇವಶರ್ಮನು ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ನಗರವಾಸಿಗಳಿಂದ ತ್ಯಜಿತನಾಗಿಯೇ ಉಳಿದನು.

Verse 35

तस्यान्वयेऽपि ये जातास्ते बाह्याः संप्रकीर्तिताः । बाह्याः क्रियासु सर्वासु सर्वेषां पुरवासिनाम्

ಅವನ ವಂಶದಲ್ಲಿಯೂ ಜನಿಸಿದವರನ್ನು ‘ಬಾಹ್ಯರು’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು; ನಗರವಾಸಿಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆ-ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮುದಾಯದ ಹೊರಗಿನವರಾಗಿಯೇ ಎಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.

Verse 36

सूत उवाच । एवं तेषु द्विजेंद्रेषु शापं दत्त्वा गतेषु च । दुर्वासाः प्राह दुःशीलं कोपसंरक्तलो चनः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಆ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರರು ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿ ತೆರಳಿದ ನಂತರ, ಕೋಪದಿಂದ ರಕ್ತವರ್ಣ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ ದುರ್ವಾಸನು ದುಃಶೀಲನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 37

मम सिद्धिं गता मंत्राः समर्थाः शत्रुसंक्षये । आथर्वणास्तथा चान्ये वेदत्रयसमुद्भवाः

ನನ್ನಿಂದ ಮಂತ್ರಗಳು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿವೆ; ಅವು ಶತ್ರುಸಂಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥ—ಆಥರ್ವಣ ಮಂತ್ರಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ತ್ರಿವೇದದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಇತರ ಮಂತ್ರಗಳೂ.

Verse 38

तस्मादेतत्पुरं कृत्स्नं पशुपक्षि समन्वितम् । नाशमद्य नयिष्यामि यथा शत्रोर्हि दुष्टकः

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಗರವನ್ನು—ಪಶುಪಕ್ಷಿಗಳೊಡನೆ—ದುಷ್ಟ ಶತ್ರುವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಂತೆ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವೆನು।

Verse 39

दुःशील उवाच । नैतद्युक्तं नरश्रेष्ठ तव कर्तुं कथंचन । ब्राह्मणानां कृते कर्म ब्राह्मणस्य विशेषतः

ದುಃಶೀಲನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನೀನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಇದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ; ಇದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ನಿಮಿತ್ತ ಮಾಡಲ್ಪಡುವ ಕರ್ಮ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ।

Verse 40

निघ्नंतो वा शपंतो वा वदंतो वापि निष्ठुरम् । पूजनीयाः सदा विप्रा दिव्यांल्लोकानभीप्सुभिः

ಅವರು ಹೊಡೆಯಲಿ, ಶಪಿಸಲಿ, ಕಠೋರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲಿ—ದಿವ್ಯ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬಯಸುವವರು ವಿಪ್ರರನ್ನು ಸದಾ ಪೂಜ್ಯರಾಗಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು।

Verse 41

ब्राह्मणैर्निर्जितैर्मेने य आत्मानं जयान्वितम् । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ತಾನು ಜಯವಂತನೆಂದು ಭಾವಿಸುವವನು ತಾಮಿಸ್ರಾದಿ ಘೋರ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ದಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 42

आत्मनश्च पराभूतिं तस्माद्विप्रात्सहेत वै । य इच्छेद्वसतिं स्वर्गे शाश्वतीं द्विजसत्तम

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಾ! ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ವಾಸವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ತನ್ನದೇ ಅವಮಾನ-ಪರಾಭವವನ್ನೂ ಸಹಿಸಬೇಕು।

Verse 43

एतेषां ब्राह्मणेंद्राणां क्षेत्रे सिद्धिं समागताः । मंत्रास्ते तत्कथं नाशं त्वमेतेषां करिष्यसि

ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರ ಪರಮಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಮಂತ್ರಗಳು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿವೆ; ಹಾಗಿರಲು ನೀನು ಇವರನ್ನಾಗಲಿ ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ನಾಶಮಾಡುವೆ?

Verse 44

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नवते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕನಿಗೆ, ಮದ್ಯಪಾನಿಗೆ, ಕಳ್ಳನಿಗೆ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಾಸಭಂಗಿಗಿಗೆ ಸಜ್ಜನರು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಕೃತಘ್ನನಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೇ ಇಲ್ಲ.

Verse 45

तस्मात्कोपो न कर्तव्यः क्षेत्रे चात्र व्यवस्थितैः । क्षमां कुरु मुनिश्रेष्ठ कृपां कृत्वा ममोपरि

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವರು ಕೋಪಿಸಬಾರದು. ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ಮಾಡಿ ಕ್ಷಮಿಸು.

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय तत्र कृत्वावसत्तपः । प्राप्तश्च परमां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಳಭವಾದ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 47

दुःशीलाख्यः क्षितौ सोऽपि प्रासादः ख्याति मागतः । यस्य संदर्शनादेव नरः पापात्प्रमुच्यते

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ದುಃಶೀಲ’ ಎಂಬ ಆ ಪ್ರಾಸಾದವೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು; ಅದರ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 48

तस्य मध्यगतं लिंगं शुक्लाष्टम्यां सदा नरः । यः पश्यति क्षणं ध्यात्वा नरकं स न पश्यति

ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಲಿಂಗವನ್ನು ಶುಕ್ಲಾಷ್ಟಮಿಯಂದು ಯಾರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನರಕವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.