Adhyaya 32

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्योऽस्ति द्विजश्रेष्ठास्तस्मिन्क्षेत्रे शुभावहे । सप्तर्षीणां सुविख्यात आश्रमः सर्वकामदः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಆ ಶುಭಪ್ರದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳವಿದೆ—ಸಪ್ತಋಷಿಗಳ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಆಶ್ರಮ, ಅದು ಸರ್ವಕಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡುವದು.

Verse 2

तत्र श्रावणमासस्य पंचदश्यां समाहितः । यः करोति नरः स्नानं स लभेद्वांछितं फलम्

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಣಮಾಸದ ಪಂಚದಶಿ (ಪೌರ್ಣಿಮೆ) ದಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

कन्दमूलफलैः शाकैर्यस्तत्र श्राद्धमाचरेत् । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं राजसूयाश्वमेधयोः

ಅಲ್ಲಿ ಕಂದ-ಮೂಲ-ಫಲ-ಶಾಕಗಳಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ರಾಜಸೂಯ ಮತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

पंचम्यां शुक्लपक्षे तु मासि भाद्रपदे द्विजाः । यस्तान्पूजयते भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः । विधिनानेन विप्रेन्द्राः सर्वानेव यथाक्रमम्

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಭಾದ್ರಪದಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಪಂಚಮಿಯಂದು ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಈ ವಿಧಿಯಂತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ—(ಅವನು ಮಹಾಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ).

Verse 5

ॐ अत्रये नमः । ॐ वसिष्ठाय नमः । ॐ कश्यपाय नमः । ॐ भरद्वाजाय नमः । ॐ गौतमाय नमः । ॐ कौशिकाय नमः । ॐ जमदग्नये नमः । ॐ अरुंधत्यै नमः । पूजामंत्रः । जह्नुकन्यापवित्रांगा गृहीतजपमालिकाः । गृह्णंत्वर्घं मया दत्तमृषयः सर्वकामदाः

‘ಓಂ ಅತ್ರಯೇ ನಮಃ। ಓಂ ವಸಿಷ್ಠಾಯ ನಮಃ। ಓಂ ಕಶ್ಯಪಾಯ ನಮಃ। ಓಂ ಭರದ್ವಾಜಾಯ ನಮಃ। ಓಂ ಗೌತಮಾಯ ನಮಃ। ಓಂ ಕೌಶಿಕಾಯ ನಮಃ। ಓಂ ಜಮದಗ್ನಯೇ ನಮಃ। ಓಂ ಅರುಂಧತ್ಯೈ ನಮಃ।’—ಇವು ಪೂಜಾಮಂತ್ರಗಳು. ‘ಜಹ್ನುಕನ್ಯೆ (ಗಂಗಾ)ಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ದೇಹವಿರುವ, ಜಪಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಋಷಿಗಳೇ! ನಾನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ; ಹೇ ಸರ್ವಕಾಮದ ಋಷಿಗಳೇ!’

Verse 6

ऋषय ऊचुः । तत्र सप्तर्षिभिस्तीर्थं कस्मिन्काले व्यवस्थितम् । विस्तरात्सूतज ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು? ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರ, ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು; ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿದೆ.

Verse 7

सूत उवाच । अनावृष्टिः पुरा जाता लोके द्वादशवार्षिकी । सर्वोषधिक्षयो जातस्ततो लोकाः क्षयार्दिताः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಿ-ಸಸ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಳೆಗಳು ಕ್ಷಯವಾದವು; ಆದ್ದರಿಂದ ಜನರು ನಾಶದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದರು.

Verse 8

अस्थिशेषा निरुत्साहास्त्यक्तधर्मव्रतक्रियाः । अभक्ष्यभक्षणपरास्तथैवापेयपायिनः

ಅವರು ಎಲುಬಿನಷ್ಟೇ ಉಳಿದು, ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದೆ ಧರ್ಮ, ವ್ರತ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಭಕ್ಷಿಸಬಾರದದ್ದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರು; ಪಾನಿಸಬಾರದದ್ದನ್ನೂ ಪಾನಮಾಡಿದರು.

Verse 9

त्यजंति मातरः पुत्रान्कलत्राणि तथा नराः । भृत्यान्स्वानपि वित्तेशाः का कथान्यसमुद्भवान्

ತಾಯಂದಿರು ಪುತ್ರರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು, ಪುರುಷರು ಪತ್ನಿಯರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟರು. ಧನವಂತರು ತಮ್ಮ ಸೇವಕರನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದರು—ಇನ್ನೂ ಇತರರ ಮನೆಯವರ ಮಾತೇನು?

Verse 10

संत्यक्तान्यग्निहोत्राणि ब्राह्मणैर्याजकैरपि । व्रतानि व्रतिभिर्दांतैरपि वृद्धतमैर्द्विजाः

ಯಾಜಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ವ್ರತಧಾರಿಗಳು, ದಾಂತರು—ಅತ್ಯಂತ ವೃದ್ಧ ದ್ವಿಜರೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ವ್ರತಾಚಾರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು.

Verse 11

दृश्यते चैव यत्रैव सस्यं वापि कथंचन । ह्रियते लज्जया हीनैस्तत्र क्षुत्क्षामकैर्नरैः

ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಧಾನ್ಯಬೆಳೆ ಕಂಡಿತೋ, ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕ್ಷೀಣರಾದ, ಲಜ್ಜಾಹೀನರಾದ ಜನರು ಅದನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 12

एवमन्नक्षये जाते पीडिते धरणीतले । सप्तर्षयः क्षुधाविष्टा बभ्रमुस्तत्रतत्र च

ಹೀಗೆ ಅನ್ನಕ್ಷಯವಾಗಿ ಭೂಮಿತಲ ಪೀಡಿತವಾದಾಗ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಆವರಿತರಾದ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದರು।

Verse 13

अत्रिश्चैव वसिष्ठश्च कश्यपः सुमहातपाः । भरद्वाजस्तथा चान्यो गौतमः संशितव्रतः । कौशिको जमदग्निश्च तथैवारुंधती सती

ಅತ್ರಿ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಕಶ್ಯಪ; ಭರದ್ವಾಜ ಹಾಗೂ ದೃಢವ್ರತನಾದ ಗೌತಮ; ಕೌಶಿಕ ಮತ್ತು ಜಮದಗ್ನಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಸತೀ ಅರುಂಧತಿ।

Verse 14

अथ तेषां समस्तानां चंडाभूत्परिचारिका । पशुवक्त्रस्तथा भृत्यो विनयेन समवितः

ನಂತರ ಅವರ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಚಾಂಡಾಲ ಸ್ತ್ರೀ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾಣಿಮುಖದ ಒಬ್ಬ ಭೃತ್ಯನೂ—ಇಬ್ಬರೂ ವಿನಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 15

ततस्ते विषयं प्राप्ता वृषादर्भिमहीपतेः । क्षुत्क्षामा मुनयोऽत्यर्थं देशे चानर्तसंज्ञके

ನಂತರ ಅವರು ವೃಷಾದರ್ಭಿ ಮಹಾರಾಜನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದರು; ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಷೀಣರಾದ ಮುನಿಗಳು ‘ಅನರ್ತ’ ಎಂಬ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದರು।

Verse 17

ततस्तैः पतितो भूमौ दृष्टो मृतकुमारकः । मंत्रयित्वा मिथः पश्चाद्गृहीतो भक्षणाय च

ಆಗ ಅವರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಮೃತ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಂಡರು. ಪರಸ್ಪರ ಮಂತ್ರಿಸಿ, ನಂತರ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು—ಭಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ—ಕೊಂಡೊಯ್ದರು.

Verse 18

अपचन्यावदग्नौ तं क्षुधया परिपीडिताः । वृषादर्भिर्नृपः प्राप्तः श्रुत्वा तेषां विचेष्टितम्

ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಅವರು ಅವನನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಆ ಘೋರ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ವೃಷಾದರ್ಭಿ ರಾಜನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 19

वृषादर्भिरुवाच । किमिदं गर्हितं कर्म क्रियते मुनिसत्तमाः । राक्षसानामयं धर्मो महामांसस्य भक्षणम्

ವೃಷಾದರ್ಭಿ ಹೇಳಿದರು—“ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಈ ಗರ್ಹಿತ ಕರ್ಮವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ? ಮಹಾಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆ ರಾಕ್ಷಸರ ಧರ್ಮವೇ.”

Verse 20

सोऽहं सस्यं प्रदास्यामि ग्रामान्व्रीहीन्यवानपि । मम वाक्यादसंदिग्धं त्यजर्ध्वं मृतबालकम्

“ನಾನು ನಿಮಗೆ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವೆ—ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನೂ, ಅಕ್ಕಿಯನ್ನೂ, ಯವವನ್ನೂ ಸಹ. ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನಂಬಿರಿ; ಈ ಮೃತ ಬಾಲಕನನ್ನು ಬಿಡಿರಿ.”

Verse 21

ऋषय ऊचुः । प्रायश्चित्तं समादिष्टं महामांसस्य भक्षणात् । प्रतिग्रहस्य भूपाला दापत्कालेऽपि नो नृप

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಮಹಾಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಹೇ ಭೂಪಾಲ, ಆಪತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ನಮಗೆ ಪ್ರತಿಗ್ರಹ (ದಾನ ಸ್ವೀಕಾರ) ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ, ಹೇ ನೃಪ।”

Verse 22

पश्चात्तपश्चरिष्यामो महामांससमुद्भवम् । पातकं नाशयिष्यामो भक्षयामो वयं ततः

ನಂತರ ನಾವು ಸ್ಥೂಲ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಣದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾತಕವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ತಪಶ್ಚರ್ಯೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಅನಂತರ ನಾವು ಭುಂಜಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 23

वृषादर्भि रुवाच । प्रतिग्रहो द्विजातीनां प्रोक्ता वृत्तिरनिंदिता । ग्राह्यो मत्तस्ततः सर्वैर्नात्र कार्या विचारणा

ವೃಷಾದರ್ಭಿ ಹೇಳಿದರು—ದ್ವಿಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಗ್ರಹ (ದಾನ ಸ್ವೀಕಾರ) ನಿಂದಾರಹಿತ ಜೀವನವೃತ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಬೇಡ.

Verse 24

ऋषय ऊचुः । राज प्रतिग्रहो घोरो मध्वास्वादो विषोपमः । स दूराद्ब्राह्मणैस्त्याज्यो विशेषात्कृतिभिर्नृप

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ರಾಜನ್, ಪ್ರತಿಗ್ರಹ ಭೀಕರ; ರುಚಿಯಲ್ಲಿ ಜೇನಿನಂತೆ ಇದ್ದರೂ ವಿಷದಂತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅದನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವೇಕಿಗಳು ಹಾಗೂ ಕೃತಿಗಳು, ನೃಪನೇ.

Verse 25

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी । दश ध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

ಒಬ್ಬ ಚಕ್ರೀ ಹತ್ತು ಸೂನಾ (ವಧಕರು) ಸಮ; ಒಬ್ಬ ಧ್ವಜೀ ಹತ್ತು ಚಕ್ರೀಗಳಿಗೆ ಸಮ; ಒಬ್ಬ ವೇಶ್ಯೆ ಹತ್ತು ಧ್ವಜೀಗಳಿಗೆ ಸಮ; ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಹತ್ತು ವೇಶ್ಯೆಯರಿಗೆ ಸಮ.

Verse 26

दशसूनासहस्रेण तुल्यो राजप्रतिग्रहः । कस्तस्य प्रतिगृह्णाति लोभाढ्यो ब्राह्मणो यथा

ರಾಜ-ಪ್ರತಿಗ್ರಹವು ಹತ್ತು ಸೂನಾಗಳ ಸಾವಿರಪಟ್ಟು ಸಮ. ಅಂಥ ದಾನವನ್ನು ಯಾರು ಸ್ವೀಕರಿಸುವರು—ಲೋಭದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹೊರತು?

Verse 27

रौरवादिषु सर्वेषु नरकेषु स पच्यते । तस्माद्गच्छ गृहे भूप स्वस्ति तेऽस्तु सदैव हि

ಅವನು ರೌರವ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ದಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಮನೆಗೆ ಹೋಗು; ನಿನಗೆ ಸದಾ ಸ್ವಸ್ತಿ ಇರಲಿ.

Verse 28

वयमन्यत्र यास्यामो ग्रहीष्यामो न ते धनम् । एवमुक्त्वाथ ते सर्वे मुनयः शंसितव्रताः

ನಾವು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವೆವು; ನಿನ್ನ ಧನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಪ್ರಶಂಸಿತ ವ್ರತಗಳಿರುವ ಆ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು.

Verse 29

परित्यज्य कुमारं तं मृतं तमपि भूमिपम् । चमत्कारपुरं क्षेत्रं समुद्दिश्य ततो ययुः

ಆ ಮೃತ ಕುಮಾರನನ್ನೂ—ಆ ರಾಜನನ್ನೂ ಸಹ—ಬಿಟ್ಟು, ಚಮತ್ಕಾರಪುರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು.

Verse 30

सोऽपि राजा ततस्तैस्तु भर्त्सितोऽतिरुषान्वितः । जिज्ञासार्थं ततस्तेषां चक्रे कर्म द्विजोत्तमाः

ಆ ರಾಜನೂ ಸಹ—ಅವರಿಂದ ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ—ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಒಂದು ಕೃತ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು.

Verse 31

ततः सुवर्णपूर्णानि विधायोदुम्बराणि च । तेषां मार्गाग्रतो भूमौ समंतादथ चाक्षिपत्

ನಂತರ ಅವನು ಬಂಗಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಉದುಂಬರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿಸಿ, ಅವರ ಮಾರ್ಗದ ಮುಂದಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತೆಲ್ಲ ಎಸೆದನು.

Verse 32

सूत उवाच । अथ ते मुनयो दृष्ट्वा पतितानि धरातले । उदुम्बराणि संदृष्ट्वा जगृहुः क्षुधयार्दिताः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಆ ಮುನಿಗಳು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಉದುಂಬರಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.

Verse 33

अथ तानि समालक्ष्य गुरूणि मुनिसत्तमाः । अत्रिरेकं परिस्फोट्य सुवर्णं वीक्ष्य चाब्रवीत्

ನಂತರ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ಆ ಭಾರವಾದ ಫಲಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು; ಅತ್ರಿಯು ಒಂದನ್ನು ಒಡೆದು ಒಳಗಿನ ಚಿನ್ನವನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 34

अत्रिरुवाच । नास्माकं मुनयोऽज्ञानं नास्माकं गृहबुद्धयः । हैमानिमान्विजानंतो ग्रहीष्याम उदुम्बरान्

ಅತ್ರಿಯು ಹೇಳಿದನು—ನಾವು ಮುನಿಗಳು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ಗೃಹಸ್ಥಭಾವಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತವಲ್ಲ. ಇವು ಚಿನ್ನದಂತೆ ಕಾಣುವ ಮಾಯೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ನಾವು ಉದುಂಬರ ಫಲಗಳನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುವೆವು.

Verse 35

तस्मादेतानि संत्यज्य हेमगर्भाणि दूरतः । उदुम्बराणि यास्यामः फलानि विगतस्पृहाः

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಚಿನ್ನಗರ್ಭಿತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ದೂರ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸ್ಪೃಹಾರಹಿತರಾಗಿ ನಾವು ಉದುಂಬರ ಫಲಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವೆವು.

Verse 36

सार्वभौमो महीपाल एकोऽन्यश्च निरीहकः । सुभगस्तु तयोर्नित्यं भूयाद्भूयो निरीहकः

ಒಬ್ಬನು ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜನಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಬಹುದು; ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ನಿರೀಹನಾಗಿ ನಿಷ್ಕಾಮನಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಭಾಗ್ಯವಂತನು ಸ್ಪೃಹಾರಹಿತನಾದವನೇ.

Verse 37

धर्मार्थमपि विप्राणां संचयोऽर्थस्य गर्हितः । प्रक्षालनाद्धि पंकस्य दूरादस्पर्शनं वरम्

ಧರ್ಮಾರ್ಥಕ್ಕೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಧನಸಂಚಯ ನಿಂದನೀಯ. ಕೆಸರನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೂರದಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೇ ಇರುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 38

त्यजतः संचयान्सर्वान्यांति हानिमुपद्रवाः । न हि सर्वार्थवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः

ಎಲ್ಲಾ ಸಂಚಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನಿಗೆ ಉಪದ್ರವಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಪತ್ತೂ ಇದ್ದರೂ ನಿರುಪದ್ರವನು ಯಾರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 39

निर्धनत्वं तथा राज्यं तुलायां धारयेद्बुधः । अकिंचनत्वमधिकं जायते संमतिर्मम

ಬುದ್ಧಿವಂತನು ದಾರಿದ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ತೂಕದ ತ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ತೂಗಲಿ. ನನ್ನ ದೃಢಮತಿ—ಅಕಿಂಚನತ್ವವೇ ಅಧಿಕ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು.

Verse 40

कश्यप उवाच । अनर्थोऽयं मुने प्राप्तो यदर्थस्य परिग्रहः । अर्थैश्वर्यविमूढात्मा श्रेयसा मुच्यते हि सः

ಕಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮುನೇ, ಧನಪರಿಗ್ರಹ ಉಂಟಾಗಿರುವುದೇ ಈ ಅನರ್ಥ. ಧನೈಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಮೋಹಿತವಾದ ಆತ್ಮನು ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 41

अर्थसंपद्विमोहाय विमोहो नरकाय च । तस्मादर्थं प्रयत्नेन श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत्

ಧನಸಂಪತ್ತು ಮೋಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಮೋಹವು ನರಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಧನವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 42

योर्थेन साध्यते धर्मः क्षयिष्णुः स प्रकीर्तितः । यः पुनस्तपसा साध्यः स मोक्षायेति मे मतिः

ಧನದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಧರ್ಮವು ಕ್ಷಯಶೀಲವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ನನ್ನ ಮತದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷಪ್ರದವಾಗಿದೆ.

Verse 43

भरद्वाज उवाच । जीर्यंति जीर्यतः केशा दंता जीर्यंति जीर्यतः । चक्षुः श्रोत्रे तथा पुंसस्तृष्णैका तरुणायते

ಭರದ್ವಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಪುರುಷನು ಜೀರ್ಣನಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕೂದಲು ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಹಲ್ಲುಗಳೂ ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ; ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಿವಿಯೂ ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ತೃಷ್ಣೆಯೊಂದೇ ಸದಾ ಯೌವನವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 44

सूच्या सूत्रं यथा वस्त्रं संचारयति सूचिका । तद्वत्संसारसूत्रं च वांछयात्मा नयत्यसौ

ಸೂಜಿ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ದಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಗಿಸುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ವಾಂಛೆಯಿಂದ ಚಲಿಸುವ ಆತ್ಮನು ಸಂಸಾರಸೂತ್ರವನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

यथा शृंगं हि कायेन वर्द्धमानेन वर्धते । तद्वत्तृष्णापि वित्तेन वर्द्धमानेन वर्द्धते

ದೇಹವು ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಕೊಂಬುಗಳು ಬೆಳೆಯುವಂತೆ, ಧನವು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ತೃಷ್ಣೆಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

Verse 46

अनंतपारा दुष्पूरा तृष्णा दुःखशतावहा । अधर्मबहुला चैव तस्मात्तां परिवर्जयेत्

ತೃಷ್ಣೆಗೆ ಅಂತ್ಯತೀರವಿಲ್ಲ, ಅದು ತುಂಬಲು ದುಸ್ತರ, ನೂರಾರು ದುಃಖಗಳನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಅದು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 47

गौतम उवाच । संतुष्टः केन चाल्योऽस्ति फलैरपि विवर्जितः । सर्वोपीन्द्रियलौल्येन संकटे भ्रमति द्विजाः

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸಂತೃಪ್ತನಾದವನನ್ನು ಯಾರು ಕದಲಿಸಬಲ್ಲರು? ಫಲವಿಲ್ಲದವನಾದರೂ ಸಹ. ಆದರೆ ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಇಂದ್ರಿಯಲೌಲ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 48

सर्वत्र संपदस्तस्य संतुष्टं यस्य मानसम् । उपानद्गूढपादस्य ननु चर्मास्तृतेव भूः

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಸಂತೃಪ್ತವೋ, ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಪತ್ತು. ಪಾದಗಳು ಪಾದುಕೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದವನಿಗೆ ಭೂಮಿ ಚರ್ಮ ಹಾಸಿದಂತೆಯೇ.

Verse 49

संतोषामृततृप्तानां यत्सुखं शांतचेतसाम् । कुतस्तद्धनलुब्धानामितश्चेतश्च धावताम्

ಸಂತೋಷಾಮೃತದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾದ ಶಾಂತಚಿತ್ತರ ಸುಖ—ಧನಲೋಭಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ? ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಇತ್ತತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 50

असंतोषः परं दुःखं संतोषः परमं सुखम् । सुखार्थी पुरुषस्तस्मात्संतुष्टः सततं भवेत्

ಅಸಂತೋಷವೇ ಪರಮ ದುಃಖ; ಸಂತೋಷವೇ ಪರಮ ಸುಖ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 51

विश्वामित्र उवाच । कामं कामयमानस्य यदि कामः स सिध्यति । तथान्यो जायते पुंसस्तत्क्षणादेव कल्पितः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಕಾಮಿಸುವವನ ಕಾಮನೆ ಸಿದ್ಧವಾದರೂ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಲ್ಪಿತ ಕಾಮನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

Verse 52

न जातु कामी कामानां सहस्रैरपि तुष्यति । हविषा कृष्णवर्त्मेव वांछा तस्य विवर्धते

ಕಾಮಾಸಕ್ತನು ಸಾವಿರಾರು ಭೋಗಗಳಿಂದಲೂ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹವಿಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೋಷಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅವನ ವಾಂಛೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 53

कामानभिलषन्मोहान्न नरः सुखमाप्नुयात् । श्येनालयतरुच्छायां व्रजन्निव कपिञ्जलः

ಕಾಮಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಗಿಡುಗದ ವಾಸವಿರುವ ಮರದ ನೆರಳಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಹೋಗುವ ಕಪಿಂಜಲ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ।

Verse 54

नित्यं सागरपर्यन्तां यो भुङ्क्ते पृथिवीमिमाम् । तुल्याश्मकाश्चनश्चैव स कृतार्थो महीपतेः

ನಿತ್ಯವೂ ಸಾಗರಪರ್ಯಂತವಾದ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಭೋಗಿಸಿದ ರಾಜನಿಗೂ ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಂಗಾರ ಸಮಾನವಾಗುವಾಗಲೇ ಅವನು ನಿಜವಾಗಿ ಕೃತಾರ್ಥನು।

Verse 55

जमदग्निरुवाच । योऽर्थं प्राप्याधमो विप्रः शोचितव्येपि हृष्यति । न च पश्यति मन्दात्मा नरकं चा कुतोभयः

ಜಮದಗ್ನಿ ಹೇಳಿದರು—ಧನವನ್ನು ಪಡೆದು ಅಧಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶೋಕಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆ ಮಂದಾತ್ಮನು ನರಕವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾದರೆ ಅವನಿಗೆ ಭಯ ಎಲ್ಲಿ?

Verse 56

प्रतिग्रहसमर्थानां निवृत्तानां प्रतिग्रहात् । य एव ददतां लोकास्त एवाप्रतिगृह्णताम्

ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರೂ ಸ್ವೀಕಾರದಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾದವರಿಗೆ, ದಾನಕೊಡುವವರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಲೋಕಗಳೇ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 57

अरुन्धत्युवाच । बिसतंतुर्यथाऽनन्तो नालमासाद्य संस्थितः । तृष्णा चैवमनाद्यन्ता स्थिता देहे शरीरिणाम्

ಅರುಂಧತಿ ಹೇಳಿದರು—ಕಮಲದ ತಂತು ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಆಧಾರಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅನಂತದಂತೆ ತೋರುವಂತೆ, ತೃಷ್ಣೆಯೂ ಅನಾದಿ-ಅನಂತವಾಗಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 58

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः । याऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

ದುರ್ಮತಿಗಳಿಗೆ ತ್ಯಜಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ, ವೃದ್ಧನಾದರೂ ಜೀರ್ಣವಾಗದ, ಪ್ರಾಣಾಂತಕ ರೋಗವಾದ ಆ ತೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 60

पशुमुख उवाच यदाचरन्ति विद्वांसः सदा धर्मपरायणाः । तदेव विदुषा कार्यमात्मनो हितमिच्छता

ಪಶುಮುಖನು ಹೇಳಿದರು—ಸದಾ ಧರ್ಮಪರಾಯಣರಾದ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಯಾವ ಆಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ತನ್ನ ನಿಜ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 62

चमत्कारपुरेक्षेत्रे विविशुस्ते ततः परम् । ददृशुः सहसा प्राप्तं परिव्राजं शुनोमुखम्

ನಂತರ ಅವರು ಚಮತ್ಕಾರಪುರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಬಂದ ಶುನೋಮುಖನೆಂಬ ಪರಿವ್ರಾಜಕನನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು.

Verse 63

तेनैव सहितास्तत्र गत्वा किञ्चिद्वनान्तरम् । दृष्टवन्तस्ततो हृद्यं सरः पंकजशोभितम्

ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ವನಾಂತರಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ನಂತರ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಮನೋಹರ ಸರೋವರವನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 64

ततो बुभुक्षयाविष्टा बिसान्यादाय भूरिशः । तीरे निक्षिप्य सरसश्चक्रुः पुण्यां जल क्रियाम्

ಆಮೇಲೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅವರು ಬಹಳ ಮೃಣಾಳಗಳನ್ನು (ಕಮಲದ ಕಾಂಡಗಳನ್ನು) ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಪುಣ್ಯಕರ ಜಲಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 65

अथोत्तीर्यजलात्सर्वे ते समेत्य परस्परम् । बिसानि तान्यपश्यन्त इदं वचनमब्रुवन्

ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಪರಸ್ಪರ ಸೇರಿದರು. ಆ ಮೃಣಾಳಗಳು ಕಾಣದೆ, ಅವರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 66

ऋषय ऊचुः । केन क्षुधाभितप्तानामस्माकं निर्दयात्मना । मृणालानि समस्तानि स्थानादस्माद्धृतानि च

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನಾವು ಹಸಿವಿನಿಂದ ತಪ್ತರಾಗಿರುವಾಗ, ಯಾವ ನಿರ್ದಯ ಹೃದಯನು ಈ ಸ್ಥಳದಿಂದ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಮೃಣಾಳಗಳನ್ನು ಕದ್ದೊಯ್ದನು?

Verse 67

ते शंकमाना अन्योन्यमृषयः शंसितव्रताः । प्रचक्रुः शपथान्रौद्रानात्मनः प्रविशुद्धये

ವ್ರತಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಆ ಋಷಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಶಂಕಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೋಷಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಭಯಂಕರವಾದ ಶಪಥಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು।

Verse 68

कश्यप उवाच । सर्वभक्षः सदा सोऽस्तु न्यासलोभं करोतु वा । कूटसाक्षित्वमभ्ये तु बिसस्तैन्यं करोति यः

ಕಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಮೃಣಾಳಚೌರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸದಾ ಸರ್ವಭಕ್ಷನಾಗಿ (ಅಪವಿತ್ರವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸುವವನಾಗಿ) ಇರಲಿ; ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ನ್ಯಾಸಲೋಭ (ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಇಟ್ಟ ಧನವನ್ನು ಕಬಳಿಸುವ ಲೋಭ) ಉಂಟಾಗಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೂಟಸಾಕ್ಷ್ಯ (ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿ) ದೋಷವೂ ಅವನಿಗೆ ಬರುವುದಾಗಲಿ।

Verse 69

धर्मं करोतु दंभेन राजानं चोपसेवताम् । मधुमांसं सदाश्नातु बिसस्तैन्यं करोति यः

ಯಾರು ಬಿಸ (ಕಮಲದ ಕಾಂಡ) ಕಳವುಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ದಂಭದಿಂದ ‘ಧರ್ಮ’ ಆಚರಿಸಲಿ, ಲಾಭಾರ್ಥ ರಾಜಸೇವೆ ಮಾಡಲಿ, ಸದಾ ಮಧು ಮತ್ತು ಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 70

वसिष्ठ उवाच । अनृतौ मैथुनं यातु दिवा वाप्यथ पर्वणि । अतिथिः स्यात्ततोऽन्योन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಬಿಸ ಕಳವುಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಅಯೋಗ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ—ಹಗಲು ಅಥವಾ ಪರ್ವದಿನದಲ್ಲಿ—ಮೈಥುನ ಮಾಡಲಿ; ನಂತರ ಪರಸ್ಪರವಿರೋಧಿ, ಪರಾಶ್ರಯಿ ‘ಅತಿಥಿ’ಯಾಗಲಿ।

Verse 71

भरद्वाज उवाच । योधिगम्य गुरोः शास्त्रं निष्क्रयं न प्रयच्छति । तस्यैनसा स युक्तोस्तु बिसस्तैन्यं करोति यः

ಭರದ್ವಾಜರು ಹೇಳಿದರು—ಗುರುವಿನಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕಲಿತರೂ ಯೋಗ್ಯ ನಿಷ್ಕ್ರಯ/ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡದವನ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಅವನು ಬಂಧಿತನಾಗಲಿ—ಯಾರು ಬಿಸ ಕಳವುಮಾಡುವನೋ।

Verse 72

नृशंसोऽस्तु स सर्वत्र समृद्ध्या चाप्यहंकृतः । मत्सरी पिशुनश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

ಯಾರು ಬಿಸ ಕಳವುಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕ್ರೂರನಾಗಲಿ; ಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗಲಿ; ಅಸೂಯೆಯುಳ್ಳವನೂ ಪಿಶುನನೂ ಆಗಲಿ।

Verse 73

विश्वामित्र उवाच । एकाकी मृष्टम श्नातु प्रशंस्यादथ चात्मनः । वेदविक्रयकर्तास्तु बिसस्तैन्यं करोति यः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಬಿಸ ಕಳವುಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ರುಚಿಕರ ಆಹಾರ ಭುಂಜಲಿ; ತನ್ನನ್ನೇ ಹೊಗಳಲಿ; ಮತ್ತು ವೇದವನ್ನು ಮಾರುವವನಾಗಲಿ।

Verse 74

जमदग्निरुवाच । कन्यां यच्छतु वृद्धाय स भूयाद्वृषली पतिः । अस्तु वार्धुषिको नित्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ಜಮದಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಪದ್ಮದಂಡವನ್ನು ಕದಿಯುವನೋ, ಅವನು ತನ್ನ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧನಿಗೆ ನೀಡಲಿ; ಅವನು ವೃಷಲೀಪತಿಯಾಗಲಿ; ನಿತ್ಯವೂ ವ್ಯಾಜಗಾರನಾಗಲಿ।

Verse 75

गौतम उवाच । स गृह्णात्वविकादानं करोतु हयविक्रयम् । प्रकरो तु गुरोर्निंदां बिसस्तैन्यं करोति यः

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅದತ್ತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೂ, ಕುದುರೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವುದೂ ಆಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಗುರುನಿಂದೆ ಮಾಡುವವನು ಪದ್ಮದಂಡ-ಚೋರನಂತೆ ಮಹಾಪರಾಧಿ।

Verse 76

अत्रिरुवाच । मातरं पितरं नित्यं दुर्मतिः सोऽवमन्यताम् । शूद्रं पृच्छतु धर्मार्थं बिसस्तैन्यं करोति यः

ಅತ್ರಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಶೂದ್ರನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವನು ದುರ್ಮತಿ; ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವವನಂತೆ, ಪದ್ಮದಂಡ-ಚೋರನೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುವನು।

Verse 77

प्रतिश्रुत्य न यो दद्याद्ब्राह्मणाय गवादिकम् । तस्यैनसा स युज्येत बिसस्तैन्यं करोति यः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಗೋವು ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಶ್ರುತಿ ನೀಡಿ ಕೊಡದವನು, ಆ ಪಾಪದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುವನು; ಅವನು ಪದ್ಮದಂಡ-ಚೋರನಂತೆ ಎಣಿಸಲ್ಪಡುವನು।

Verse 78

अरुंधत्युवाच । करोतु पत्युः पूर्वं सा भोजनं शयनं तथा । नारी दुष्टसमाचारा बिसस्तैन्यं करोति या

ಅರುಂಧತಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಸ್ತ್ರೀಯು ಮೊದಲು ಪತಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನೂ ಶಯನಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ಒದಗಿಸಲಿ; ದುಷ್ಟಸಮಾಚಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಪದ್ಮದಂಡವನ್ನು ಕದಿಯುವವಳು ನಿಂದ್ಯಳು।

Verse 79

चण्डोवाच । स्वामिनः प्रतिकूलास्तु धर्मद्वेषं करोतु च । साधुद्वेषपरा चैव बिसस्तैन्यं करोति या

ಚಂಡನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾವಳು ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಪ್ರತಿಕೂಲಳಾಗಿ, ಧರ್ಮದ್ವೇಷವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ, ಸಾಧುಜನರ ನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಕಮಲದ ನಾರುಗಳಷ್ಟು ಸಣ್ಣದನ್ನಾದರೂ ಕಳವು ಮಾಡುತ್ತಾಳೋ, ಆಕೆ ಪಾಪಿನಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 80

पशुमुख उवाच । स्वामिद्रोहरतो नित्यं स भूयात्पापकृन्नरः । साधु द्वेषपरश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

ಪಶುಮುಖನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾವನು ಸದಾ ಸ್ವಾಮಿದ್ರೋಹದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಆ ನರನು ಪಾಪಕೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಧುಜನರ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಕಮಲದ ದಂಡಗಳನ್ನು ಕಳವು ಮಾಡುವವನು ಕೂಡ ಪಾಪಕರ್ಮಿ.

Verse 81

शुनोमुख उवाच । वेदान्स पठतु न्यायाद्गृहस्थः स्यात्प्रियातिथिः । सत्यं वदतु चाजस्रं बिसस्तैन्यं करोति यः

ಶುನೋಮುಖನು ಹೇಳಿದನು—ಗೃಹಸ್ಥನು ನ್ಯಾಯಮಾರ್ಗದಿಂದ ವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲಿ, ಅತಿಥಿಪ್ರಿಯನಾಗಿರಲಿ, ನಿರಂತರ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಲಿ; ಆದರೆ ಕಮಲದ ದಂಡಗಳನ್ನು ಕಳವು ಮಾಡುವವನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 82

ऋषय ऊचुः । इष्ट एव द्विजातीनां यस्त्वया शपथः कृतः । बिसस्तैन्यं हि चास्माकं तन्नूनं भवता कृतम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ದ್ವಿಜಾತಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಮಾಡಿದ ಶಪಥವು ಯುಕ್ತವೇ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕಮಲದ ದಂಡಗಳ ಕಳವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನಡೆದಿದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 83

शुनोमुख उवाच । मया हृतानि सर्वेषां बिसानीमानि वो द्विजाः । धर्मान्वै श्रोतुकामेन मां जानीत पुरंदरम्

ಶುನೋಮುಖನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ನಿಮ್ಮ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಮಲದ ದಂಡಗಳನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದಲೇ ಹೀಗಾಯಿತು—ನನ್ನನ್ನು ಪುರಂದರನೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ।

Verse 84

युष्माकं परितुष्टोऽस्मि लोभाभावाद्द्विजोत्तमाः । तस्मात्स्वर्गं मया सार्द्धं शीघ्रमागम्यतामिति ।ा

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಲೋಭರಹಿತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿರಿ—ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 85

ऋषय ऊचुः । मोक्षमार्गं समासक्ता न वयं स्वर्गलिप्सवः । तस्मात्तपश्चरिष्यामः सरसीह विमुक्तये

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನಾವು ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರು; ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುವವರಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಶಕ್ರ, ಈ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ವಿಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ।

Verse 86

पूर्णा सागरपर्यंतां चरित्वा पृथिवी मिमाम् । प्राणयात्रां प्रकुर्वाणा मृणालैर्मुनिसत्तमाः । तस्माद्गच्छ तव श्रेयो भूयादस्मात्समागमात्

ಸಾಗರಪರ್ಯಂತ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ಕಮಲನಾಳಗಳಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಣಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಹೊರಡು; ನಮ್ಮ ಈ ಸಮಾಗಮದಿಂದ ನಿನಗೆ ಮಹಾಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಉಂಟಾಗಲಿ।

Verse 87

शक्र उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्यात्कदाचिदपि सुव्रताः । तस्माद्गृह्णीत यच्चित्ते सदाभीष्टं व्यवस्थितम्

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸುವ್ರತರೆ, ನನ್ನ ದರ್ಶನವು ನಿಮಗೆ ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇರುವ ಸದಾಭೀಷ್ಟವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ।

Verse 88

ऋषय ऊचुः आश्रमोऽयं सुविख्यातो भूयाच्छक्र महीतले । नाम्नास्माकं तथा नृणां सर्वपातकनाशनः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಕ್ರ, ಈ ಆಶ್ರಮವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಹುಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ. ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಇದು ಜನರಿಗೆ ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವಾಗಲಿ।

Verse 89

वयं स्थास्यामहे नित्यमत्रैव सुरसत्तम । तपोऽर्थं भावितात्मानो यावन्मोक्षगतिर्ध्रुवा

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ತಪಸ್ಸಿನಾರ್ಥವಾಗಿ ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾಗಿರುವ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ವಾಸಿಸುವೆವು; ಮೋಕ್ಷದ ಧ್ರುವಗತಿ ದೊರೆಯುವವರೆಗೆ।

Verse 90

इन्द्र उवाच । त्रैलोक्येऽपि सुविख्यात आश्रमो वो भविष्यति । तथा कामप्रदश्चैव लोकानां संभविष्यति

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ನಿಮ್ಮ ಈ ಆಶ್ರಮವು ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು; ಹಾಗೆಯೇ ಜನರಿಗೆ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುವದಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದು।

Verse 91

यो यं काममभिध्याय श्राद्धमत्र करिष्यति । श्रावणे पौर्णमास्यां च स तं सर्वमवा प्स्यति

ಯಾವನು ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಮನದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವನೋ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರಾವಣ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಲ್ಲಿ—ಅವನು ಆ ಎಲ್ಲ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 92

निष्कामो वा नरो यस्तु श्राद्धं दानमथापि वा । प्रकरिष्यति मोक्षं स समवाप्स्यत्यसंशयम्

ಅಥವಾ ನಿಷ್ಕಾಮನಾದ ನರನು ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನಾಗಲಿ ದಾನವನ್ನಾಗಲಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 93

ये चात्र देहं त्यक्ष्यंति युष्माकं चाश्रमे शुभे । अपि पापसमायुक्तास्ते यास्यंति परां गतिम्

ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಶುಭ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರು, ಪಾಪಸಮಾಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೂ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುವರು।

Verse 94

इंगुदैर्बदरैर्वापि बिल्वैर्भल्लातकैरपि । पितॄनुद्दिश्य यः श्राद्धं करिष्यति समाहितः

ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಇಂಗುದ, ಬದರಿ, ಬಿಲ್ವ ಅಥವಾ ಭಲ್ಲಾತಕ ಫಲಗಳಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು ಯೋಗ್ಯ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 95

स यास्यति परां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि । सर्वपापविनिर्मुक्तः स्तूयमानश्च किंनरैः

ಅವನು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಪರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು; ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಕಿನ್ನರರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವನು.

Verse 96

जगामादर्शनं तेऽपि स्थितास्तत्र द्विजोत्तमाः

ಅವನು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದರು.

Verse 97

ततः काले गते तेऽपि कृत्वा तीव्रं महत्तपः । संप्राप्ताः परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ನಂತರ ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ ಅವರೂ ತೀವ್ರವಾದ ಮಹತ್ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿ, ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತ ಪರಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 98

तैस्तत्र स्थापितं लिङ्गं देवदेवस्य शूलिनः । तस्य संदर्शनादेव नरः पापाद्विमुच्यते

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ದೇವದೇವ ಶೂಲಿನನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ಅದರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನರನು ಪಾಪದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 99

यस्तल्लिंगं पुनर्भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः । अर्चयेत्स ध्रुवं मुक्तिं प्राप्नोति द्विजसत्तमाः

ಯಾರು ಪುನಃ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ।

Verse 100

एतत्पवित्र मायुष्यं सर्वपातकनाशनम् । सप्तर्षोणां समाख्यातमाश्रमस्यानुकीर्तनम्

ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥನವು ಆಯುಷ್ಯವರ್ಧಕವಾಗಿದ್ದು ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಇದು ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಅನುಕೀರ್ತನೆ.