Adhyaya 21

Verse 1

। ब्राह्मणा ऊचुः । मार्कंडेन कदा तत्र स्थापितः प्रपितामहः । कस्मिन्स्थाने कृतस्तेन स्वाश्रमो मुनिना वद

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಅಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಪಿತಾಮಹ’ನನ್ನು ಯಾವಾಗ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು? ಮತ್ತು ಆ ಮುನಿಯು ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು? ನಮಗೆ ಹೇಳು.

Verse 2

सूत उवाच । मृकण्डाख्यो द्विजश्रेष्ठ आसीद्वेदविदां वरः । चमत्कारपुराभ्याशेवानप्रस्याश्रमे स्थितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಮೃಕಂಡು ಎಂಬ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಇದ್ದನು; ವೇದವಿದರಲ್ಲಿ ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಅವನು ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಸಮೀಪ ವಾನಪ್ರಸ್ಥ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 3

शांतात्मा नियमोपेतश्चकार सुमहत्तपः । तस्यैवं वर्तमानस्य वानप्रस्थस्य चाश्रमे

ಶಾಂತಾತ್ಮನಾಗಿ ನಿಯಮೋಪೇತನಾಗಿ ಅವನು ಮಹತ್ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಆ ವಾನಪ್ರಸ್ಥನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ—

Verse 4

पश्चिमे वयसि प्राप्ते पुत्रो जज्ञे सुशोभनः । सर्वलक्षणसंपूर्णः पूर्णचंद्रसमप्रभः

ಜೀವನದ ಪಶ್ಚಿಮ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು. ಅವನು ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನು।

Verse 5

मार्कंड इति नामाऽथ तस्य चक्रे पिता स्वयम् । सोऽतीव ववृधे बालस्तस्मिन्नाश्रम उत्तमे

ಆಮೇಲೆ ಅವನ ತಂದೆಯೇ ಸ್ವತಃ ಅವನಿಗೆ ‘ಮಾರ್ಕಂಡ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ಆ ಬಾಲನು ಆ ಉತ್ತಮ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 6

शुक्लपक्षं समासाद्य तारापतिरिवांबरे । वर्धमानस्य तस्यैवमतीताः पंच वत्सराः । बालक्रीडाप्रसक्तस्य पितुरुत्सङ्गवर्तिनः

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಾರಾಪತಿಯಂತೆ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷವು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವಂತೆ, ಆ ಬಾಲನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರಲು ಐದು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು—ಅವನು ಬಾಲಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ತಂದೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 7

कस्यचित्त्वथ कालस्य कश्चित्तत्र समागतः । सामुद्रिकस्य कृत्स्नस्य वेत्ता ज्ञानविधानभू

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಆಗಮಿಸಿದನು. ಅವನು ಸಾಮುದ್ರಿಕ ವಿದ್ಯೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನಿ, ಜ್ಞಾನವಿಧಾನದ ಆಧಾರಭೂತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 8

स तं शिशुं समालोक्य नखाग्रान्मूर्द्धजावधिम् । विस्मयोत्फुल्लनयन ईषद्धास्यमथाऽकरोत्

ಅವನು ಆ ಶಿಶುವನ್ನು ನಖಗಳ ಅಗ್ರದಿಂದ ಶಿರೋಮೂರ್ಧ್ನಿಯ ಕೇಶಗಳವರೆಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದನು; ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ತರಿಸಿದವು, ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗು ಮೂಡಿತು।

Verse 9

मृकंडोऽपि समालोक्य ज्ञानिनं सस्मिताननम् । पप्रच्छ विनयोपेतः किंचित्तुष्टेन चेतसा

ಮೃಕಂಡುವೂ ಆ ಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ಸ್ಮಿತಮುಖದಿಂದ ನೋಡಿ, ವಿನಯದಿಂದ, ಸ್ವಲ್ಪ ತೃಪ್ತ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 10

मृकण्ड उवाच । कस्मात्त्वं विप्रशार्दूल वीक्ष्येमं मम दारकम् । सुचिरं विस्मयाविष्टस्ततोऽभूः सस्मिताननः

ಮೃಕಂಡನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವಿಪ್ರಶಾರ್ದೂಲ! ನನ್ನ ಈ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿ ನೀನು ಏಕೆ ಬಹುಕಾಲ ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ನಿಂತು, ನಂತರ ಸ್ಮಿತಮುಖನಾದೆ?

Verse 11

सूत उवाच । असकृत्तेन संपृष्टः सकृद्ब्राह्मणसत्तमः । ततश्च कथयामास हास्यकारणमेव हि

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಮರುಮರು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮನು ಕೊನೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿ, ತನ್ನ ನಗುವಿನ ಕಾರಣವನ್ನೇ ವಿವರಿಸಿದನು।

Verse 12

ब्राह्मण उवाच । लक्षणानि शिशोरस्य दृश्यंते यानि सन्मुने । गात्रस्थानि भवेत्सत्यं तैः पुमानजरामरः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸನ್ಮುನಿ! ಈ ಶಿಶುವಿನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಜರಾ-ಮರಣರಹಿತನಾದ ಪುರುಷನು ಸೂಚ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

अस्य भावि पुनश्चाऽस्माद्दिवसान्निधनं शिशोः । षड्भिर्मासैर्न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ಇಂದಿನಿಂದಲೇ, ಈ ದಿನದಿಂದ, ಈ ಶಿಶುವಿಗೆ ಪುನಃ ಮರಣವು ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ—ಆರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಳಿದುದು ಸತ್ಯ.

Verse 14

एवं ज्ञात्वा द्विजश्रेष्ठ कुरुष्वाऽस्य हितं च यत् । इह लोके परे चैव बालकस्य ममाऽज्ञया

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಈ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಯಥಾರ್ಥ ಹಿತವನ್ನು ಮಾಡು—ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ.

Verse 15

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रो जगामाऽभीप्सितां दिशम् । मृकण्डोऽपि ततस्तस्य चक्रे मौंजीनिबन्धनम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಆ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟನು. ನಂತರ ಮೃಕಂಡುವೂ ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಮೌಂಜೀ-ನಿಬಂಧನ (ಉಪನಯನ) ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 16

अकालेऽपि कुमारस्य किंचिद्ध्यात्वा निजे हृदि । कारणं कारणज्ञः स ततः प्रोवाच तं सुतम्

ಕಾಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯಾದರೂ, ಅವನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಕಾರಣವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ನಂತರ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 17

यं कं चिद्वीक्षसे पुत्र भ्रममाणं द्विजोत्तमम् । तस्यावश्यं त्वया कार्यं विनयादभि वादनम्

ಮಗನೇ! ನೀನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಯಾವ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನನ್ನಾದರೂ ನೋಡಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ನೀನು ತಪ್ಪದೇ ವಿನಯದಿಂದ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 19

एवं तस्य व्रतस्थस्य षण्मासा दिवसैस्त्रिभिः । हीनाः स्युर्ब्राह्मणेंद्राणां नमस्कारपरस्य च

ಹೀಗೆ ವ್ರತಸ್ಥನಾಗಿ ನಮಸ್ಕಾರಪರನಾದ ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಆರು ತಿಂಗಳು ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 20

तान्दृष्ट्वा स मुनीन्सर्वान्नमश्चक्रे मुनेः सुतः । दीर्घायुर्भव तैरुक्तः सर्वैरपि पृथक्पृथक्

ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಮುನಿಯ ಪುತ್ರನು ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ “ದೀರ್ಘಾಯು ಭವ” ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು.

Verse 21

अथ तं बालभावेन कौतुकाद्ब्रह्मचारिणः । चिरं दृष्ट्वाऽब्रवीद्वाक्यं वसिष्ठो मुनिपुंगवः

ನಂತರ ಮುನಿಪುಂಗವನಾದ ವಸಿಷ್ಠನು ಬಾಲಸಹಜ ಸರಳತೆಯಿಂದಲೂ ಕೌತುಕದಿಂದಲೂ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯನ್ನು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನೋಡಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 22

सर्वैरेष शिशुः प्रोक्तो दीर्घा युरिति सादरम् । तृतीयेऽह्नि पुनः प्राणांस्त्यक्ष्यत्ययमसंशयः

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಆದರದಿಂದ ಈ ಶಿಶುವನ್ನು ‘ದೀರ್ಘಾಯು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ಆದರೆ ಇಂದಿನಿಂದ ಮೂರನೇ ದಿನ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುವನು.

Verse 23

तन्न युक्तं भवेदीदृगस्माकं वचनं द्विजाः । तस्मात्तत्क्रियतां कर्म येनायं स्याच्चिरायुधृक्

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ನಮ್ಮ ವಚನವು ಹೀಗೆ ಅಯುಕ್ತವಾಗಿ ತೋರಿಬರುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಬಾಲಕನು ಚಿರಕಾಲ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸುವಂತೆ ತಕ್ಕ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ.

Verse 24

ततो मिथः समालोच्य सर्वे ते मुनिपुंगवाः । प्रोचुर्न जीवनोपायो भवेन्मुक्त्वा पितामहम्

ಆಮೇಲೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಆ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಪುಂಗವರು ಹೇಳಿದರು—ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರನ್ನು ಶರಣಾಗದೆ ಇವನ ಪ್ರಾಣರಕ್ಷಣೆಗೆ ಉಪಾಯವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 25

तस्मात्तस्य पुरो नीत्वा बालोऽयं क्षीणजीवितः । क्रियतां तस्य वाक्येन यथा स्याच्चिरजीवभाक्

ಆದುದರಿಂದ ಕ್ಷೀಣಜೀವಿತನಾದ ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅವರ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಲಿ; ಆಗ ಅವನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 26

ततस्तु ते समादाय सत्वरं ब्रह्मचारिणम् । ब्रह्मलोकं समाजग्मुस्त्यक्त्वा तीर्थपराक्रमम्

ನಂತರ ಅವರು ಆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 27

ततः प्रणम्य तं देवं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः । स्तुत्वाऽथ संविधे तस्य निषेदुस्तदनन्तरम्

ನಂತರ ದ್ವಿಜರು ಆ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ವೇದೋಕ್ತ ಸ್ತವನಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ; ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು।

Verse 28

तेषामनंतरं सोऽपि नमश्चक्रे पितामहम् । बालः प्रोक्तश्च दीर्घायुर्भवेति च स्वयंभुवा

ಅವರ ನಂತರ ಆ ಬಾಲಕನೂ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಆಗ ಸ್ವಯಂಭೂ ಪ್ರಭುವೇ ಹೇಳಿದರು—ಈ ಬಾಲಕನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಂತನಾಗಲಿ।

Verse 29

अथोवाच मुनीन्सर्वान्विश्रांतान्पद्मयोनिजः । कुतो यूयं समायाताः सांप्रतं केन हेतुना

ಆಗ ಪದ್ಮಯೋನಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಶ್ರಾಂತಗೊಂಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೀಗೆಂದನು— “ನೀವು ಈಗ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿರಿ? ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಬಂದಿರಿ?”

Verse 30

प्रोच्यतां चापि यत्कृत्यं युष्माकं क्रियतेऽधुना । मद्गृहे संप्रयातानां कोऽयं बालोऽपि सद्व्रती

“ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವೇನು, ಉದ್ದೇಶವೇನು, ಅದನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿ. ಹಾಗೆಯೇ ನೀವು ನನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವಿರಿ— ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಈ ಬಾಲಕ ಯಾರು? ಸದುಪವಾಸ-ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ, ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢನಾದವನು.”

Verse 31

मुनय ऊचुः । तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् ः । चमत्कारपुराभ्याशे वयं प्राप्ताः पितामह

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— “ಪಿತಾಮಹನೇ! ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ಭೂತಲವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ನಾವು ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.”

Verse 32

तत्रानेन वयं देव बालकेनाऽभिवादिताः । क्रमात्सर्वेरपि प्रोक्तो दीर्घायुरिति सादरम्

“ಅಲ್ಲಿ, ದೇವನೇ! ಈ ಬಾಲಕನು ನಮಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದೆವು— ‘ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಾನ್ ಭವ’ ಎಂದು.”

Verse 33

एतस्य तु पुनः शेषमायुषो दिवसत्र यम् । विद्यते विबुधश्रेष्ठ व्रीडितास्तेन वै वयम्

“ಆದರೆ, ವಿಬುಧಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇವನ ಆಯುಷ್ಯದ ಶೇಷವು ಕೇವಲ ಮೂರು ದಿನಗಳಷ್ಟೇ ಇದೆ. ಅದರಿಂದಲೇ ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ಲಜ್ಜಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.”

Verse 34

ततश्चैनं समादाय वयं प्राप्तास्तवांतिकम् । भवताऽपि तथा प्रोक्तो दीर्धायु र्बालकोऽस्त्वयम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ನೀವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಘೋಷಿಸಿರಿ—‘ಈ ಬಾಲಕನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಾನ್ ಆಗಲಿ’ ಎಂದು.

Verse 35

तस्माद्यथा वयं सत्या भवता सह पद्मज । भवाम कुरु तत्कृत्यमेतस्मादागता वयम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪದ್ಮಜನೇ! ನಾವು ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗುವಂತೆ, ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ; ಇದೇ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾವು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

Verse 36

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा मुनीनां पद्मसंभवः । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं समादाय च बालकम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಮುನಿಗಳ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪದ್ಮಸಂಭವ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಬಾಲಕನನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ನಗುತ್ತಾ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 37

मत्प्रसादादयं बालोजरामृत्युवि वर्जितः । भविष्यति न संदेहो वेदविद्याविचक्षणः

‘ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಬಾಲಕನು ಜರಾ ಮತ್ತು ಮರಣದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುವನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಮತ್ತು ವೇದವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿ, ನಿಪುಣನಾಗುವನು.’

Verse 38

तस्मात्प्राग्धरणीपृष्ठं व्रजध्वं मुनिसत्तमाः । बालमेनं समादाय तस्मिन्नेवास्य मंदिरं

‘ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಈಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಿರಿ. ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮಂದಿರ-ನಿವಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿರಿ.’

Verse 39

यावदस्य पिता वृद्धः पुत्रदर्शनविह्वलः । न याति निधनं सार्धं धर्मपत्न्या द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಪುತ್ರದರ್ಶನದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಅವನ ವೃದ್ಧ ತಂದೆ, ತನ್ನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದದವರೆಗೆ।

Verse 40

अथाऽयाताश्च तं बालं सर्वे ते मुनि सत्तमाः । आगत्य वसुधापृष्ठं तस्यैवाश्रमसंनिधौ

ಆಮೇಲೆ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆಲ್ಲರೂ ಆ ಬಾಲಕನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು; ಅದೇ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿಟ್ಟರು।

Verse 41

अमुंचन्नग्नितीर्थे तं समाभाष्य ततः परम् । तीर्थयात्राकृते पश्चाज्जग्मुरन्यत्र सत्वरम्

ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದರು।

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे विप्रो मृकंडः सुतवत्सलः । नापश्यत्स्वसुतं पश्चाद्विललाप सुदुःखितः

ಈ ನಡುವೆ ಪುತ್ರವತ್ಸಲನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮೃಕಂಡನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ನಂತರ ಅತಿದುಗುಡದಿಂದ ವಿಲಪಿಸಿದನು।

Verse 43

अहो मे तनयोऽभीष्टः कथमद्य न दृश्यते । कूपांतः पतितः किं नु किं व्यालैर्वा निपातितः

ಅಹೋ! ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಗ ಇಂದು ಏಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ? ಅವನು ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಾನೋ, ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳು ಅವನನ್ನು ಕೆಡವಿದವೋ?

Verse 44

कृत्वा मां दुःखसंतप्तं मातरं चापि पुत्रकः । प्रस्थितो दीर्घमध्वानं विरुद्धं कृतवान्विधिः

ನನ್ನನ್ನೂ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ದುಃಖದಿಂದ ದಹಿಸುವಂತೆ ಬಿಟ್ಟು ಆ ಬಾಲಕ ದೀರ್ಘ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ವಿಧಿಯು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡಿತು।

Verse 45

पश्य ब्राह्मणि पापेन मया दुष्कृतकारिणा । न बालस्य मुखं दृष्टं प्रस्थितस्य यमालये

ನೋಡು, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ! ಪಾಪಿಯಾದ, ದುಷ್ಕೃತಕಾರಿಯಾದ ನನ್ನಿಂದ ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಆ ಬಾಲಕನ ಮುಖವನ್ನೂ ನಾನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ।

Verse 46

कथितं ज्ञानिना तेन मम पूर्वं महात्म ना । षङ्भिर्मासैः सुतस्तेऽयं देहत्यागं करिष्यति

ಹಿಂದೆ ಆ ಜ್ಞಾನಿ ಮಹಾತ್ಮನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನು—‘ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಈ ಪುತ್ರನು ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ’ ಎಂದು।

Verse 47

सोऽहं पुत्रस्य दुःखेन साधयिष्ये हुताशनम् । यावच्छोकाग्निना कायो दह्यते न वरान ने

ಆದ್ದರಿಂದ ಪುತ್ರದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ನಾನು ಹುತಾಶನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವೆನು; ಹೇ ವರಾನನೇ, ನನ್ನ ದೇಹವು ಶೋಕಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ದಹಿಸುತ್ತಿದೆ।

Verse 48

ब्राह्मण्युवाच । ममापि मतमेतद्धि यत्त्वया परिकीर्तितम् । तत्किं चिरयसि ब्रह्मञ्छीघ्रं दारूणि चानय

ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದದೇ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಹೌದು; ಹಾಗಾದರೆ ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಏಕೆ ತಡ? ಬೇಗನೆ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನೂ ತಂದುಕೊಡು।

Verse 49

येनाऽहं भवता सार्धं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । पुत्रशोकेन संतप्ता सुभृशं दुःखशांतये

ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ದಗ್ಧಳಾದ ನಾನು, ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಸೇರಿ ಹುತಾಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ—ನನ್ನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿ ಪಡೆಯಲೆಂದು.

Verse 50

सूत उवाच । एवं तयोः प्रवदतोर्दंपत्योर्द्विज सत्तमाः । आजगामाऽथ संहृष्टः स बालः सन्निधिं तयोः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದಂಪತಿಗಳು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಬಾಲನು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದನು.

Verse 51

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणो हृष्टो ब्राह्मण्या सहितस्तदा । आनंदाश्रुप्लुताक्षोऽथ सम्मुख स्तमुपाद्रवत्

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಆ ಬಾಲನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು.

Verse 52

भूयोभूयः परिष्वज्य सभार्यः पृष्टवांस्तदा । क्व गतः स्वाश्रमाद्वत्स चिरात्कस्मादिहाऽगतः

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಅವನು ಕೇಳಿದನು—“ವತ್ಸಾ! ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆಯೆ? ಇಷ್ಟು ಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ?”

Verse 53

शोकार्णवे परिक्षिप्य मां सभार्यं वयोऽधिकम् । तन्मा पुत्रक भूयस्त्वमीदृक्कर्म करिष्यसि

“ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಾದ ನನ್ನನ್ನೂ ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ನೀನು ಶೋಕಸಾಗರದಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪುತ್ರಕಾ! ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಂತಹ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಡಬೇಡ.”

Verse 54

मार्कंडेय उवाच । अत्राऽद्य मुनयः प्राप्ता मया ते चाभिवादिताः । क्रमेण विनयात्तात स्मरमाणेन ते वचः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂದು ಇಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ಬಂದರು; ಓ ತಂದೆ, ನಿನ್ನ ವಚನಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ವಿನಯದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆನು।

Verse 55

दीर्घायुर्भव तैरुक्तः सर्वैरेव द्विजोत्तमैः । दृष्ट्वा मां विस्मयाविष्टैर्बालकं व्रतिनं विभो

ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ನನಗೆ ‘ದೀರ್ಘಾಯುರ್ಭವ’ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು; ಹೇ ವಿಭೋ, ಬಾಲಕನಾದ ನನ್ನನ್ನು ವ್ರತಧಾರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿ ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟರಾದರು।

Verse 56

अथ तात समालोक्य तेषां मध्यगतो मुनिः । वसिष्ठस्तान्मुनीन्सर्वान्प्रोवाच प्रहसन्निव

ನಂತರ, ಓ ತಂದೆ, ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮುನಿ ವಸಿಷ್ಠನು ಅವರನ್ನು ಸಮಾಲೋಕಿಸಿ, ನಗುವಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 57

वसिष्ठ उवाच । दीर्घायुर्भव यः प्रोक्तो युष्माभिर्मुनिपुंगवाः । तृतीये दिवसे सोऽयं बालः पंचत्वमेष्यति

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ, ನೀವು ‘ದೀರ್ಘಾಯುರ್ಭವ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ, ಈ ಬಾಲಕನು ಮೂರನೇ ದಿನವೇ ಮರಣವನ್ನು ಸೇರುವನು।

Verse 58

ततस्ते मुनयो भीता असत्यात्तात तत्क्षणात् । समादाय ययुस्तत्र यत्र ब्रह्मा व्यवस्थितः

ಆಮೇಲೆ, ಓ ತಂದೆ, ಅಸತ್ಯದ ಭಯದಿಂದ ಆ ಮುನಿಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಭೀತರಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಹೋದರು।

Verse 59

नमस्कृतेन तेनाऽपि प्रोक्तोऽहं पद्मयोनिना । दीर्घायुर्भव पृष्टश्च कुतस्त्वमिह चागतः

ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೂ ಪದ್ಮಯೋನಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ನನಗೆ—“ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಾನ್ ಭವ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೆ—“ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 60

अथ तैर्मुनिभिः सर्वैर्वृत्तांतं तस्य कीर्तितम् । आशीर्वादोद्भवं प्रोक्तं ततो वयमिहागताः

ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಅವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಇದು ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆವು.

Verse 61

यथाऽयं बालको देव त्वत्प्रसादात्पितामह । दीर्घायुर्जायते लोके तथा त्वं कर्तुमर्हसि

ಹೇ ದೇವ, ಹೇ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮಾ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಬಾಲಕನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಾನಾಗುವಂತೆ, ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದು ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯ; ದಯಮಾಡಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡು.

Verse 62

ततोऽहं ब्रह्मणा तात जरामरणवर्जितः । विहितः प्रेषितस्तूर्णं स्वगृहं प्रति तैः समम्

ನಂತರ, ಹೇ ತಾತ! ಬ್ರಹ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತನಾಗಿ ವಿಧಿಸಿ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 63

ते तु मां मुनयोत्रैव प्रमुच्याश्रमसन्निधौ । स्नानार्थं विविशुः सर्वे ह्रदेऽत्रैव सुशोभने

ಆದರೆ ಆ ಮುನಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ಆ ಸುಶೋಭನ ಹ್ರದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 64

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य मृकंडो हर्षसंयुतः । प्रययौ सत्वरं तत्र यत्र ते मुनयः स्थिताः

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೃಕಂಡನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆ ಮುನಿಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟನು।

Verse 65

प्रणम्य तान्मुनीन्सर्वान्कृताञ्जलिपुटः स्थितः । प्रोवाच वः प्रसादेन कुलं मे वृद्धिमागतम्

ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನ್ನ ಕುಲವು ವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಂದಿದೆ.”

Verse 66

साधु प्रोक्तमिदं कैश्चिदाचार्यैर्मुनिसत्तमाः । साधुलोकं समाश्रित्य विख्यातं च जगत्त्रये

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಕೆಲ ಆಚಾರ್ಯರು ಇದನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಸಾಧುಜನರ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಇದು ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೂ ಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ.

Verse 67

साधूनां दर्शनं पुण्यं तीर्थभूता हि साधवः । तीर्थं फलति कालेन सद्यः साधुसमागमः

ಸಾಧುಗಳ ದರ್ಶನ ಪುಣ್ಯಕರ; ಸಾಧುಗಳೇ ತೀರ್ಥಸ್ವರೂಪರು. ತೀರ್ಥಫಲ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸಾಧುಸಮಾಗಮ ತಕ್ಷಣ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 68

तस्मादतिथयः प्राप्ता यूयं सर्वेऽद्य मे गृहम् । प्रकरोमि किमातिथ्यं प्रोच्यतां द्विजसत्तमाः

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಂದು ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ; ಇಂದು ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಗೃಹದಲ್ಲೇ ಇದ್ದೀರಿ. ನಾನು ಯಾವ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲಿ? ಹೇಳಿರಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ!

Verse 69

ऋषय ऊचुः । एतदेव मुनेऽस्माकमातिथ्यं कोटिसंमितम् । अल्पायुरपि ते बालो यज्जातो मृत्युवर्जितः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೇ! ನಮಗೆ ಇದು ಕೋಟಿ ಸಮವಾದ ಆತಿಥ್ಯವೇ; ಅಲ್ಪಾಯು ಎನ್ನಲ್ಪಟ್ಟ ನಿನ್ನ ಬಾಲಕನು ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಮೃತ್ಯುವರ್ಜಿತನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

Verse 70

मृकण्ड उवाच । मृत्युनाऽलिंगितं बालमस्मदीयं मुनीश्वराः । भवद्भिरद्य संरक्ष्य कुलं कृत्स्नं समुद्धृतम्

ಮೃಕಂಡನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರರೇ! ಮೃತ್ಯುವು ನನ್ನ ಬಾಲಕನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿತ್ತು; ಆದರೆ ಇಂದು ನೀವು ರಕ್ಷಿಸಿ ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಲವನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 71

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नव्रते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नाऽस्ति निष्कृतिः

ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕನಿಗೂ, ಸುರಾಪಾನಿಗನಿಗೂ, ಕಳ್ಳನಿಗೂ, ವ್ರತಭಂಗಿಗನಿಗೂ ಸಜ್ಜನರು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಕೃತಘ್ನನಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲ.

Verse 72

तस्मात्कृतघ्नतादोषो न स्यान्मम मुनीश्वराः । यथा कार्यं भवद्भिश्च तथा सर्वैर्न संशयः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರರೇ! ಕೃತಘ್ನತೆಯ ದೋಷವು ನನಗೆ ಆಗದಿರಲಿ. ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಏನೋ, ಅದನ್ನೇ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನೆರವೇರಿಸಲಿ.

Verse 73

ऋषय ऊचुः । यदि प्रत्युपकाराय मन्यसे त्वं द्विजोत्तम । गृहं कुरुष्व नो वाक्याद्देवस्य परमेष्ठिनः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ! ನೀನು ಪ್ರತಿಯുപಕಾರ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ವಚನದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ದೇವ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಿಗೆ ಗೃಹ (ಮಂದಿರ)ವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸು.

Verse 74

येनाऽयं बालकस्तेऽद्य कृतो मृत्युविवर्जितः । तस्मात्स्थापय तीर्थेन देवं तं प्रपितामहम्

ಯಾರಿಂದ ಈ ಬಾಲಕನು ಇಂದು ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೋ, ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ (ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸು।

Verse 75

पुत्रेण सहितः पश्चादाराधय दिवानिशम् । वयमेव त्वया सार्धं तं च देवं पितामहम्

ನಂತರ ಪುತ್ರನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸು. ನಾವೂ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಆ ದೇವ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವೆವು।

Verse 76

नित्यं प्रपूजयिष्यामस्तथान्येऽपि द्विजोत्तमाः । बालेनाऽनेन सार्धं ते सख्यमत्र स्थितं यतः । बालसख्यमिति ख्यातं नाम्ना तेन भविष्यति

ನಾವು ನಿತ್ಯ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವೆವು; ಇತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುವರು. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಬಾಲಕನೊಡನೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹ ಸ್ಥಿರವಾದುದರಿಂದ, ಇದು ‘ಬಾಲಸಖ್ಯ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು।

Verse 77

तीर्थमन्यैरिति ख्यातं बालकानां हितावहम् । रोगार्तानां भयार्तानामस्माकं वचनात्सदा

ಈ ತೀರ್ಥವು ಇತರರಲ್ಲಿಯೂ ಮಕ್ಕಳ ಹಿತಕರವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು—ನಮ್ಮ ವಚನದಿಂದ ಸದಾ—ರೋಗಪೀಡಿತರಿಗೂ ಭಯಪೀಡಿತರಿಗೂ।

Verse 78

अस्मिंस्तीर्थे शिशुं लोकाः स्नापयिष्यंति ये द्विज । रोगार्तं वा भयार्तं वा पीडितं वा ग्रहादिभिः

ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ! ಜನರು ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶಿಶುವನ್ನು ಸ್ನಾನಮಾಡಿಸಿದರೆ—ಅವನು ರೋಗಪೀಡಿತನಾಗಿರಲಿ, ಭಯಪೀಡಿತನಾಗಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಗ್ರಹಾದಿಗಳಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಟ್ಟನಾಗಿರಲಿ—

Verse 79

भविष्यति न संदेहः सर्वदोषविवर्जितः । पितामहप्रसादेन तथाऽस्मद्वचनाद्द्विज

ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ—ಅವನು ಸಮಸ್ತ ದೋಷಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುವನು. ಪಿತಾಮಹನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ವಚನದಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜ।

Verse 80

ये पुनर्मानुषा विप्र निष्कामाः श्रद्धयान्विताः । स्नानमात्रं करिष्यंति ते यांति परमां गतिम्

ಆದರೆ ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಿಷ್ಕಾಮರಾಗಿಯೂ ಶ್ರದ್ಧಾಯುಕ್ತರಾಗಿಯೂ ಇರುವ ಮಾನವರು—ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರ ಮಾಡಿದರೂ ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 81

एवमुक्त्वाथ ते सर्वे मुनयः शंसितव्रताः । तमामंत्र्य मुनिं जग्मुस्तीर्थान्यन्यानि सत्वराः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಶಂಸಿತವ್ರತಗಳಿರುವ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಆ ಮುನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 82

मृकण्डोऽपि सपुत्रश्च तस्मिन्स्थाने पितामहम् । स्थापयामास संहृष्टो ज्येष्ठे ज्येष्ठास्थिते विधौ

ಮೃಕಂಡುವೂ ತನ್ನ ಪುತ್ರನೊಡನೆ, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು—ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಧಿ ನೆರವೇರಿದಾಗ।

Verse 83

ततश्चाऽराधयामास दिवारात्रमतंद्रितः । सपुत्रः श्रद्धया युक्तः संप्राप्तश्च परां गतिम्

ನಂತರ ಅವನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅಲಸದೆ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದನು; ಪುತ್ರನೊಡನೆ ಶ್ರದ್ಧಾಯುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 84

सूत उवाच । ततःप्रभृति तत्तीर्थं बालसख्यमिति स्मृतम् । पावनं सर्वजंतूनां बालानां रोगनाशनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ‘ಬಾಲಸಖ್ಯ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಅದು ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಪಾವನಕರವೂ, ಬಾಲಕರ ರೋಗನಾಶಕವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 85

ज्येष्ठे ज्येष्ठासु यो बालस्तत्र स्नानं समाचरेत् । न स पीडामवाप्नोति यावत्संवत्सरं द्विजाः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ ನಕ್ಷತ್ರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಬಾಲಕನು ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷ ಯಾವುದೇ ಪೀಡೆಯನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 86

ग्रहभूतपिशाचानां शाकिनीनां विशेषतः । अगम्यः सर्वदुष्टानां तथाऽन्येषां प्रजायते

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗ್ರಹ, ಭೂತ, ಪಿಶಾಚ ಮತ್ತು ಶಾಕಿನಿಗಳಿಗೆ ಅವನು ಅಗಮ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸಹ ಅವನು ಅಜೇಯನಾಗಿ ಅಪ್ರಾಪ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.