Adhyaya 197

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु नागरो द्विजसत्तमाः । विश्वावसुरिति ख्यातो वेदवेदांगपारगः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೇ! ‘ವಿಶ್ವಾವಸು’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ಒಬ್ಬ ನಾಗರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು; ಅವನು ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 2

पश्चिमे वयसि प्राप्ते तस्य पुत्रो बभूव ह । परावसुरिति ख्यातस्तस्य प्राणसमः सदा

ಅವನು ವೃದ್ಧಾವಸ್ಥೆಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನು ‘ಪರಾವಸು’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದು ಸದಾ ತಂದೆಗೆ ಪ್ರಾಣಸಮಾನ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

स वेदाध्ययनं चक्रे यौवने समुपस्थिते । वयस्यैः संमतैः सार्धं सदा हास्य परायणैः

ಯೌವನವು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅವನು ವೇದಾಧ್ಯಯನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು—ತನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ, ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾದ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ, ಅವರು ಸದಾ ಹಾಸ್ಯವಿನೋದಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य माघमास उपस्थिते । रात्रौ सोऽध्ययनं चक्र उपाध्यायगृहं गतः

ನಂತರ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಾಘಮಾಸವು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ರಾತ್ರಿ ಉಪಾಧ್ಯಾಯನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 5

निशीथे स समुत्थाय सर्वैर्मि त्रैश्च रक्षितः । वेश्यागृहं समासाद्य प्रसुप्तो वेश्यया सह

ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಎದ್ದು, ಎಲ್ಲ ಮಿತ್ರರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ವೇಶ್ಯಾಗೃಹವನ್ನು ಸೇರಿ ವೇಶ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಲಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು।

Verse 6

जलपूर्णं समाधाय जलपात्रं समीपगम् । निजाचमनयोग्यं च जलपानार्थमेव च

ಅವನು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು—ತನ್ನ ಆಚಮನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿಯೂ, ಕೇವಲ ಜಲಪಾನಾರ್ಥವಾಗಿಯೂ।

Verse 7

निशाशेषे तु संप्राप्ते स पिपासासमाकुलः । निद्रालस्यसमोपेतः शय्यां त्यक्त्वा समुत्थितः

ರಾತ್ರಿ ಬಹುತೇಕ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ದಾಹದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ನಿದ್ರೆ-ಆಲಸ್ಯದಿಂದ ಭಾರಗೊಂಡು, ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದನು।

Verse 8

वेश्याया मद्यपात्रं तु ह्यधस्तात्सं व्यवस्थितम् । तदादाय पपौ मद्यं जलभ्रांत्या यदैव सः

ಆದರೆ ಕೆಳಗೆ ವೇಶ್ಯೆಯ ಮದ್ಯಪಾತ್ರವು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು; ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನೀರೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಅವನು ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದನು।

Verse 9

तदा मद्यं परिज्ञाय पात्रं त्यक्त्वा सुदुःखितः । वैराग्यं परमं गत्वा प्रलापानकरो द्बहून्

ಅದು ಮದ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಪಾತ್ರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಅನೇಕ ವಿಲಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 10

अहो निद्रान्वितेनाद्य किं मया विकृतं कृतम् । यदद्य मद्यमापीतं जलभ्रांत्या विगर्हितम्

“ಅಯ್ಯೋ! ನಿದ್ರಾವಶನಾಗಿ ಇಂದು ನಾನು ಎಂಥ ವಿಕೃತ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದೆನು! ನೀರೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ನಿಂದಿತ ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದೆನು.”

Verse 11

किं करोमि क्व गच्छामि कथं शुद्धिर्भवेन्मम । प्रायश्चित्तं करिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्

“ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ನನ್ನ ಶುದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಆಗುವುದು? ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರವಾದರೂ ನಾನು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 12

एवं निश्चित्य मनसा प्रभाते समुपस्थिते । शंखतीर्थं समासाद्य कृत्वा स्नानं तथा परम्

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಪ್ರಭಾತ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಶಂಖತೀರ್ಥವನ್ನು ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿ ಪರಮ ಶುದ್ಧಿಕರ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 13

सशिखं वपनं पश्चात्कारयित्वा त्वरावितः । गतश्च तिष्ठते यत्र ब्रह्मघोषपरायणः

ನಂತರ ಶಿಖೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ವಪನ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ತ್ವರೆಯಿಂದ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದವನು ತಂಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 14

उपाध्यायः सशिष्यश्च ब्रह्मस्थानं समाश्रितः । स गत्वा दूरतः स्थित्वा संनिविष्टो यथान्त्यजः

ಉಪಾಧ್ಯಾಯನು ಶಿಷ್ಯನೊಡನೆ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದೂರ ನಿಂತು, ತನ್ನ ದೋಷದಿಂದ ಲಜ್ಜಿತನಾಗಿ ಅಂತ್ಯಜನಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು.

Verse 15

श्मश्रुमूर्धजहीनस्तु यदा मित्रैर्विलोकितः । तदा हास्याद्धतो मूर्ध्नि हस्ताग्रैश्च मुहुर्मुहुः

ಮಿತ್ರರು ಅವನನ್ನು ಗಡ್ಡವೂ ತಲೆಯ ಕೂದಲೂ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿ ಕಂಡು ನಕ್ಕರು; ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಮರುಮರು ಬೆರಳ ತುದಿಗಳಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯ ಶಿಖರವನ್ನು ತಟ್ಟಿದರು.

Verse 16

उपाध्यायस्तु तं दृष्ट्वा दीनं बाष्पपरिप्लुतम् । श्मश्रुमूर्धजसंत्यक्तं ततः प्रोवाच सादरम्

ಉಪಾಧ್ಯಾಯನು ಅವನನ್ನು ದೀನನಾಗಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತೋಯ್ದವನಾಗಿ, ಗಡ್ಡ ಹಾಗೂ ತಲೆಯ ಕೂದಲು ತ್ಯಜಿಸಿದವನಾಗಿ ನೋಡಿ, ನಂತರ ಸಾದರವಾಗಿ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 17

किमद्य वत्स दूरे त्वमुपविष्टस्तु दैन्यधृक् । एहि मे संनिधौ ब्रूहि पराभूतोऽसि केन वा

“ವತ್ಸ, ಇಂದು ಏನಾಯಿತು? ಇಷ್ಟು ದೈನ್ಯದಿಂದ ದೂರ ಏಕೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೀಯ? ನನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಾ; ಹೇಳು—ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಅವಮಾನಿಸಿದರು?”

Verse 18

परावसुरुवाच । अयोग्योऽहं गुरो जातः सेवायास्तव सांप्रतम् । वेश्याया मंदिरस्थेन ज्ञात्वा निजकमंडलुम्

ಪರಾವಸು ಹೇಳಿದನು—“ಗುರುದೇವ, ಈಗ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆ ಅಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವೇಶ್ಯಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ನನ್ನದೇ ಕಮಂಡಲುವಿನ ವಿಷಯದಿಂದ (ದೋಷ) ತಿಳಿಯಿತು.”

Verse 19

वेश्याया मद्यपात्रं तु मद्यपूर्णं प्रगृह्य च । तस्माद्देहि विभो मह्यं प्रायश्चित्तं विशुद्धये

ನಾನು ವೇಶ್ಯೆಯ ಮದ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮದ್ಯಪಾತ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆನು. ಆದಕಾರಣ ಹೇ ವಿಭೋ, ನನ್ನ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ನನಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 20

धर्मद्रोणेषु यत्प्रोक्तं तत्करिष्याम्यसंशयम्

ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನೇ ನಾನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನೆರವೇರಿಸುವೆನು.

Verse 21

अथ तं बटवः प्रोचुर्वयस्यास्तस्य ये स्थिताः । हास्यं कृत्वा प्रकामाश्च वेश्या या गुरुसंनिधौ

ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಬಳಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವನ ವಯಸ್ಯ ಬಟವರು ಬಹಳ ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ, ಗುರುಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆ ವೇಶ್ಯೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 22

या एषा नृपतेः कन्या ख्याता रत्नावती जने । अस्याः स्तनौ गृहीत्वा त्वमधरं पिबसि द्रुतम् । ततस्ते स्याद्विशुद्धिश्च नान्यथा प्रभविष्यति

ಇವಳು ರಾಜನ ಪುತ್ರಿ; ಜನರಲ್ಲಿ ‘ರತ್ನಾವತಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಳು. ಅವಳ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅವಳ ಅಧರವನ್ನು ಪಾನಮಾಡು; ಆಗ ನಿನಗೆ ಶುದ್ಧಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 23

परावसुरुवाच । न वयस्या नर्मकालो विषमे मम संस्थिते । ममोपरि यदि स्नेहो वालमित्रत्वसंभवः । तदानीय द्विजानन्यान्वदध्वं निष्कृतिं मम

ಪರಾವಸು ಹೇಳಿದರು— ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನಾನು ವಿಷಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ; ಇದು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವ ಕಾಲವಲ್ಲ. ಬಾಲಮಿತ್ರತ್ವದಿಂದ ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸ्नेಹವಿದ್ದರೆ, ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆತಂದು ನನ್ನ निष್ಕೃತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 24

अथ ते नर्ममुत्सृज्य तद्दुःखेन च दुःखिताः । विश्वावसुं समासाद्य तद्वृत्तांतमथाब्रुवन्

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಹಾಸ್ಯವಿನೋದವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವನ ದುಃಖದಿಂದ ತಾವೂ ದುಃಖಿತರಾಗಿ, ವಿಶ್ವಾವಸುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 25

सोऽपि तेषां समाकर्ण्य तत्कर्णकटुकं वचः । सभार्यः प्रययौ तत्र यत्र पुत्रो व्यवस्थितः

ಅವರ ಕಿವಿಗೆ ಕಟುವಾಗಿ, ಕಹಿಯಾಗಿ ತೋರುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನೂ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 26

दुःखेन महता युक्तः स्खलमानः पदेपदे । वृद्धभावात्तथा शोकात्पुत्राकृत्यसमुद्भवात्

ಅವನು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೆ ತಡಕಾಡುತ್ತ ನಡೆದನು—ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ, ಪುತ್ರನ ದುಷ್ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಶೋಕದಿಂದಲೂ.

Verse 27

ततस्तौ प्रोचतुः पुत्रं बाष्पगद्गदया गिरा । दंपती बहुशोकार्तौ हा पुत्र किमिदं कृतम् । सोऽपि सर्वं समाचख्यौ ताभ्यां वृतांतमात्मनः

ನಂತರ ಬಹುಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತ ದಂಪತಿಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಗದ್ಗದವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಹಾ ಪುತ್ರಾ! ಇದು ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿದೆ?” ಅವನೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 28

प्रायश्चित्तं करिष्यामि तस्मादात्मविशुद्धये । ततो विश्वावसुर्विप्रान्स्मार्ताञ्छ्रुतिसमन्वितान् । तदर्थमानयामास वेदविद्याविचक्षणान्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಆದ್ದರಿಂದ ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು.” ನಂತರ ವಿಶ್ವಾವಸು ಆ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಶ್ರುತಿಸಮನ್ವಿತರಾದ, ಸ್ಮೃತಿಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾದ, ವೇದವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ವಿಪ್ರರನ್ನು ಕರೆತಂದನು.

Verse 29

ततः परावसुस्तेषां पुरः स्थित्वा कृतांजलिः । प्रोवाच स्वादितं मद्यं मया रात्रावजानता । वेश्या भांडं समादाय ज्ञात्वा निजकमंडलुम्

ಆಮೇಲೆ ಪರಾವಸು ಅವರ ಮುಂದೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು ಹೇಳಿದನು— “ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾನು ಮದ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವೇಶ್ಯೆ ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದು ನನ್ನದೇ ಕಮಂಡಲು ಎಂದು ತಿಳಿದು…”

Verse 31

एवमुक्तास्ततस्तेन विप्रास्ते स्मृतिवादिनः । धर्मशास्त्रं समालोक्य ततः प्रोचुश्च तं द्विजाः

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಸ್ಮೃತಿವಾದಿಗಳಾದ ಆ ವಿಪ್ರರು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ನಂತರ ಆ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 32

अतिमानादतिक्रोधात्स्नेहाद्वा यदि वा भयात् । प्रायश्चित्तमनर्हं तु ददत्तत्पापमश्नुते

ಅತಿಮಾನ, ಅತಿಕ್ರೋಧ, ಸ್ನೇಹ ಅಥವಾ ಭಯದಿಂದ—ಅರ್ಹನಲ್ಲದವನಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದರೆ, ವಿಧಿಸುವವನೇ ಆ ಪಾಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

प्रायश्चित्तं प्रदास्यामस्तस्माद्युक्तं वयं तव । यदि शक्नोषि तत्कर्तुं तत्कुरुष्व समाहितः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಯುಕ್ತವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾವು ವಿಧಿಸುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಶಕ್ತನಾದರೆ, ಸಮಾಹಿತನಾಗಿ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸು.

Verse 34

परावसुरुवाच । करोमि वो न चेद्वाक्यं तत्पृच्छामि कुतो द्विजाः । नाहं केनापि संदृष्टो मद्यपानं समाचरन्

ಪರಾವಸು ಹೇಳಿದನು— “ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಇದು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು? ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡಿಲ್ಲ।”

Verse 35

तस्माद्ब्रूत यथार्हं मे प्रायश्चित्तं विशुद्धये । अपि प्राणहरं रौद्रं नो चेत्पापमवाप्स्यथ

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ—ಅದು ಉಗ್ರವೂ ಪ್ರಾಣಹರವೂ ಆಗಿದ್ದರೂ ಸರಿ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ಪಾಪವುಂಟಾಗುವುದು.

Verse 36

ब्राह्मणा ऊचुः । बुध्यमानो द्विजो यस्तु मद्यपानं समाचरेत् । तावन्मात्रं हिरण्यं च तप्तं पीत्वा विशुध्यति

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇ ದ್ವಿಜನು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದ ತಪ್ತ ಕರಗಿದ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಕುಡಿದರೆ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

अज्ञानतो यदा पीतं मद्यं विप्रेण कर्हिचित् । अग्नितुल्यं घृतं पीत्वा तावन्मात्रं विशुध्यति

ಆದರೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ವಿಪ್ರನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದ ಅಗ್ನಿಸಮಾನ ತಪ್ತ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಕುಡಿದು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 38

एवं ते सर्वमाख्यातं प्रायश्चित्तं विशुद्धये । यदि शक्तोषि चेत्कर्तुं कुरुष्व त्वं द्विजोत्तम

ಈ ರೀತಿ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ನೀನು ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಶಕ್ತನಾದರೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸು.

Verse 39

परावसुरुवाच । गंडूषमेकं मद्यस्य मया पीतं द्विजोत्तमाः । तावन्मात्रं पिबाम्येव घृतं वह्निसमं कृतम्

ಪರಾವಸು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನಾನು ಮದ್ಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಗಂಡೂಷ (ಒಂದು ಬಾಯಿನಷ್ಟು) ಮಾತ್ರ ಕುಡಿದಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದ ಅಗ್ನಿಸಮಾನ ತಪ್ತ ತುಪ್ಪವನ್ನೇ ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ.

Verse 40

युष्मदादेशतोऽद्यैव स्वशरीरविशुद्धये । विश्वावसुश्च तच्छ्रुत्वा वज्रपातोपमं वचः

“ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಇಂದೇ, ನನ್ನ ದೇಹಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ…” ಎಂದು. ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಿಶ್ವಾವಸುವಿಗೆ ವಜ್ರಪಾತದಂತೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು।

Verse 41

विप्राणां चाथ पुत्रस्य तदोवाच सुदुःखितः । कृत्वाश्रुमोक्षणं भूरि बाष्पगद्गदया गिरा

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೂ ಹೇಳಿದನು. ಬಹಳ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿ, ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ ಗದ್ಗದಿತವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 42

सर्वस्वमपि दास्यामि पुत्रस्यास्य विशुद्धये । प्रायश्चित्तं समाचर्तुं न दास्यामि कथंचन

“ಈ ಮಗನ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅನುಮತಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ।”

Verse 43

अश्राद्धेयो विपांक्तेयः सपुत्रो वा भवाम्यहम् । स्थानं वा संत्यजाम्येतत्पुत्र मैवं समाचर

“ನಾನು ಮಗನೊಡನೆ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಅಯೋಗ್ಯನಾಗಿಯೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಲು ಅಯೋಗ್ಯನಾಗಿಯೂ ಆಗಬಹುದು; ಅಥವಾ ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಗನೇ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡ।”

Verse 44

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पितुर्विघ्नकरं परम् । प्रायश्चित्तस्य सस्नेहं पुत्रो वचनमब्रवीत्

ತಂದೆಯ ಆ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಮಹಾ ವಿಘ್ನಕರವೆಂದು ಕೇಳಿ, ಮಗನು ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವಿಷಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 45

त्यज तात मम स्नेहं मा विघ्नं मे समाचर । प्रायश्चित्तं करिष्यामि निश्चयोऽयं मया कृतः

ಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ತಂದೆಯೇ, ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬಿಡಿರಿ; ನನಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡಬೇಡಿ. ನಾನು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಈ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

Verse 46

मातोवाच । यदि पुत्र त्वया कार्यं प्रायश्चित्तं विशुद्धये । तदहं पतिना सार्धं प्रवेक्ष्यामि पुरोऽनलम्

ತಾಯಿ ಹೇಳಿದರು—ಮಗನೇ, ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀನು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನಿನ್ನ ಮೊದಲು ಆ ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 47

त्वां द्रष्टुं नैव शक्रोमि पिबंतमग्निवद्घृतम् । पश्चात्प्राणपरित्यक्तं सत्येना त्मानमालभे

ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲಾರೆ. ನೀನು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದ ನಂತರ, ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ ನಾನೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 48

पितोवाच । युक्तं पुत्रानया प्रोक्तं मात्रा तव हितं तथा । ममापि संमतं ह्येतत्करिष्यामि न संशयः

ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು—ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿಯೇ. ನನಗೂ ಇದು ಸಮ್ಮತ; ನಾನೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 49

तच्छ्रुत्वा तं समायाता वृत्तांतं दुःखसंयुताः

ಆ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಬಂದರು.

Verse 51

पुत्रं प्रबोधयामासुः प्रायश्चित्तनिवृत्तये । तदा न शक्नुवंति स्म निवर्तयितुमं जसा

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಲೆಂದು ಅವರು ಪುತ್ರನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೂ ಆಗ ಅವನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಲಾರಿದರು।

Verse 52

तावुभौ च पितापुत्रौ प्राणत्यागकृतादरौ

ಹೀಗೆ ತಂದೆ-ಮಗ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ದೃಢವಾಗಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು।

Verse 53

ततो वास्तुपदं जग्मुः सर्वज्ञो यत्र तिष्ठति । भर्तृयज्ञो महाभागः सर्वसंदेह वारकः

ನಂತರ ಅವರು ವಾಸ್ತುಪದಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಮಹಾಭಾಗ ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ—ಅವನು ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು।

Verse 54

तस्य सर्वं समाचख्युः परावसुसमुद्भवम् । वृत्तांतं मद्यपानोत्थं यन्मित्रैस्तस्य कीर्तितम्

ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು—ಪರಾವಸುದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಘಟನೆ, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೇಳಿದಂತೆ।

Verse 55

प्रायश्चित्तं तु हास्येन यच्च स्मार्तैः प्रकीर्तितम् । विश्वावसोश्च संकल्पं वह्निसाधनसंभवम्

ಸ್ಮಾರ್ತರು ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನೂ ಅವರು ತಿಳಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ವಹ್ನಿಸಾಧನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವಿಶ್ವಾವಸುವಿನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನೂ।

Verse 56

सपत्नीकस्य मित्राणां यच्च दुःखमुपस्थितम् । निवेद्य तत्तथा प्रोचुर्भू योऽपिविनयान्वितम्

ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಇರುವ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಬಂದ ದುಃಖವನ್ನೂ ಅವರು ತಿಳಿಸಿದರು; ನಂತರ ವಿನಯದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 57

अतीतं वर्तमानं च भविष्यद्वापि यद्भवेत् । न तेऽस्त्यविदितं किंचित्सर्वं जानीमहे वयम्

ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಂಭವಿಸಲಿ—ನಿನಗೆ ಏನೂ ಅಜ್ಞಾತವಲ್ಲ; ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವು ಸರ್ವಜ್ಞನೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ।

Verse 58

एतच्च नगरं सर्वं विश्वावसुकृतेऽधुना । संशयं परमं प्राप्तं तेन प्राप्तास्तवांतिकम्

ಈಗ ವಿಶ್ವಾವಸು ಮಾಡಿದ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ನಗರವು ಭಾರೀ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ।

Verse 59

तस्माद्ब्रूहि महाभाग यद्यस्त्यपरमेव हि । प्रायश्चित्तं द्विजस्यास्य मद्यपानविशुद्धये

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಯಾವುದಾದರೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರಿಹಾರವಿದ್ದರೆ ಹೇಳು—ಈ ದ್ವಿಜನ ಮದ್ಯಪಾನ ದೋಷಶುದ್ಧಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ?

Verse 60

न ते ह्यविदितं किंचित्तव वेदसमुद्भवम् । भर्तृयज्ञो विहस्योच्चैस्ततो वचनमब्रवीत्

ವೇದದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಯಾವುದೂ ನಿನಗೆ ಅಜ್ಞಾತವಲ್ಲ. ಆಗ ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 61

ब्राह्मणस्यास्य शुद्ध्यर्थमप्ययुपायः सुखावहः । विद्यमानोऽपि नास्त्येव मतिरेषा स्थिता मम

ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸುಖಕರವಾದ ಉಪಾಯ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇದೆ; ಆದರೂ ಅದು ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಂತೆಯೇ—ಇದೇ ನನ್ನ ದೃಢಮತಿ.

Verse 62

ब्राह्मणा ऊचुः पूर्वापरविरोधे नवाक्यमेतन्महामते । कथमस्ति कथं नास्ति तस्मात्त्वं वक्तुमर्हसि । विस्मयोऽयं महाञ्जातः सर्वेषां च द्विजन्मनाम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಮತೇ! ಇದು ಹೊಸ ವಾಕ್ಯ; ಪೂರ್ವಾಪರಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ಇದೆ, ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲ? ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವೇ ವಿವರಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

Verse 63

भर्तृयज्ञ उवाच । जपच्छिद्रं तपश्छिद्रं यच्छिद्रं यज्ञकर्मणि । सर्वं भवति निश्छिद्रं यस्य चेच्छंति ब्राह्मणाः

ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಹೇಳಿದನು—ಜಪದಲ್ಲಿನ ದೋಷ, ತಪಸ್ಸಿನ ದೋಷ, ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಿನ ಯಾವ ದೋಷವಾದರೂ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಇಚ್ಛಿಸಿ ಅನುಮೋದಿಸುವವನಿಗೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ದೋಷರಹಿತವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 64

अच्छिद्रमिति यद्वाक्यं वदंति क्षितिदेवताः । विशेषान्नागरोद्भूतास्तत्तथैव न चान्यथा

‘ಅಚ್ಚಿದ್ರ’ ಎಂದು ಕ್ಷಿತಿದೇವತೆಗಳು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು) ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಾಗರ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದವರು ವಿಶೇಷ—ಆದುದರಿಂದ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ, ಬೇರೆಲ್ಲ.

Verse 65

तथा च ब्रह्मशालायां संस्थितैर्यदुदाहृतम् । नान्यथा तत्परिज्ञेयं हास्येनापि स्मृतिं विना

ಮತ್ತೂ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತವರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದುದನ್ನು ಅದೇ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದರೂ ಸ್ಮೃತಿ-ಪ್ರಮಾಣವಿಲ್ಲದೆ ಅಂಗೀಕರಿಸಬಾರದು.

Verse 66

स एष हास्यभावेन प्रोक्तो मित्रैः परावसुः

ಈ ಪರಾವಸುವನ್ನು ಅವನ ಮಿತ್ರರು ಹಾಸ್ಯಭಾವದಿಂದಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು.

Verse 67

रत्नवत्याः स्तनौ गृह्य यद्यास्वादयतेऽधरम् । तद्भविष्यति मे शुद्धिर्मद्यपान समुद्भवा

ಅವನು ರತ್ನವತಿಯ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಅಧರವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದರೆ, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ನನಗೆ ಉಂಟಾದ ಅಶುದ್ಧಿ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 68

तदुपायो मया प्रोक्तो विप्रस्यास्य सुखावहः । पराशरमतेनैव करोति यदि शुध्यति

ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಈ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಪರಾಶರಮತದಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 69

ब्राह्मणा ऊचुः । यद्येतच्छुणुते राजा वाक्यमीर्ष्यापरायणः । तत्सर्वेषां वधं कुर्याद्विप्राणामन्यथा भवेत्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಈರ್ಷ್ಯಾಪರಾಯಣನಾದ ರಾಜನು ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಧೆ ಮಾಡಬಹುದು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಫಲ ಬೇರೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 70

तस्मात्करोतु चाभीष्टमेष विप्रः परावसुः । मातापितृसमोपेतो वयं यास्यामहे गृहम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪರಾವಸು ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಮಾಡಲಿ; ನಾವು ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವೆವು.

Verse 71

भर्तृयज्ञ उवाच । स राजा नीतिमान्विज्ञः सर्वधर्मपरायणः । भक्तो देवद्विजानां च सर्वशास्त्र विचक्षणः

ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ರಾಜನು ನೀತಿವಂತನು, ವಿವೇಕಿಯು, ಸರ್ವಧರ್ಮಪರಾಯಣನು. ದೇವರುಗಳಿಗೂ ದ್ವಿಜರಿಗೂ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 72

तस्मान्मया समं सर्वे नागरायांतु तद्ग्रहे

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ನಗರದ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಿ.

Verse 73

मध्यगं पुरतः कृत्वा तद्वक्त्रेण च तत्पुरः । कथयंतु च वृत्तांतं मद्यपान समुद्भवम्

ಅವನನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮುಂದೆ ತಂದು, ರಾಜನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವನದೇ ಬಾಯಿಂದ ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಸಲಿ.

Verse 74

परावसोश्च यत्प्रोक्तं वयस्यैर्हास्यमाश्रितैः । पराशरसमुत्थं च यद्वाक्यं तत्स्मृतेः परम्

ಪರಾವಸುವಿಗೆ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು, ಹಾಗೆಯೇ ಪರಾಶರನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವಾಕ್ಯ—ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ಮೃತಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ.

Verse 75

तच्छ्रुत्वा यदि भूपाल ईर्ष्या लोभसमन्वितः । भविष्यति ततोऽहं तं धारयिष्यामि सत्पथे

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಈರ್ಷೆ ಮತ್ತು ಲೋಭದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದರೆ, ಆಗ ನಾನು ಅವನನ್ನು ತಡೆದು ಸತ್ಪಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವೆನು.

Verse 76

सूतौवाच । ततस्ते नागराः सर्वे सन्तोषं परमं गताः । साधुवादैः समभ्यर्च्य भर्तृयज्ञं पृथग्विधैः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲಾ ನಗರವಾಸಿಗಳು ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದರು. ನಾನಾವಿಧ ‘ಸಾಧು ಸಾಧು’ ಜಯಘೋಷಗಳು ಹಾಗೂ ಆಶೀರ್ವಚನಗಳಿಂದ ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ ಪೂಜಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

Verse 77

तेनैव सहितं तूर्णं मध्ये कृत्वा च मध्यगम् । गर्त्तातीर्थसमुद्भूतं वेदवेदांगपारगम्

ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮೊಡನೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಅವರು ಮುಂದುವರಿದರು. ಗರ್ತ್ತಾ-ತೀರ್ಥಸಂಬಂಧವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಅವರು ಮುಂದೆ ತಂದರು.

Verse 78

स्मृतिज्ञं लक्षणज्ञं तमाहिताग्निं यशस्विनम् । यष्टारं बहुयज्ञानां भर्तृयज्ञमते स्थितम्

ಅವರು ಸ್ಮೃತಿ-ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ, ಶುಭಲಕ್ಷಣಜ್ಞ, ಆಹಿತಾಗ್ನಿ ಹಾಗೂ ಯಶಸ್ವಿ. ಅನೇಕ ಯಜ್ಞಗಳ ಕರ್ತೃ ಮತ್ತು ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನ ಯಜ್ಞಮತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 79

आनर्तेनापि भूपेन स्वर्गभ्रष्टेन वै पुरा । कर्णोत्पलाजनित्रेण यश्च पूर्वं चिरन्तनः

ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಭ್ರಷ್ಟನಾದ ಆನರ್ತದೇಶದ ರಾಜನೂ ಈ ಚಿರಪ್ರಸಿದ್ಧ, ವಂದನೀಯ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ/ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ್ದನು; ಅವನು ಕರ್ಣೋತ್ಪಲಾಜನಿತ್ರಾ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು.

Verse 80

चमत्कारपुरे न्यस्तः स्थानेऽस्मिन्विप्रगौरवात् । येन सिध्यंति कार्याणि सर्वेषां च द्विजन्मनाम्

ವಿಪ್ರಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ಇದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಅವನಿಂದ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರ ಕಾರ್ಯಗಳು ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 81

तथा चैव तु चान्यानि चमत्कारपुरस्य च । हरिभद्राभिधानं तं भर्तृयज्ञसमन्वितम्

ಹಾಗೆಯೇ ಚಮತ್ಕಾರಪುರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ವೃತ್ತಾಂತಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ‘ಹರಿಭದ್ರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಕೀರ್ತಿತನು—ಭರ್ತೃಯಜ್ಞವ್ರತಸಮನ್ವಿತನು.

Verse 82

कृत्वा ते नागराः सर्वे राजद्वारमुपागताः । परावसुं समादाय मातापितृसमन्वितम्

ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಆ ಎಲ್ಲಾ ನಗರವಾಸಿಗಳು ರಾಜದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರೊಡನೆ ಪರಾವಸುವನ್ನು ಕರೆತಂದರು.

Verse 83

अथ द्वाःस्थो द्रुतं गत्वा भूपतेस्तान्न्यवेदयत् । ब्राह्मणान्भर्तृयज्ञेन हरिभद्रेण संयुतान्

ನಂತರ ದ್ವಾರಸ್ಥನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗಿ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು—“ಭರ್ತೃಯಜ್ಞಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಹರಿಭದ್ರನೊಡನೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 84

आनर्तोऽपि च ताञ्छ्रुत्वा राजद्वारसमागतान् । पुरोधसा समायुक्तः संमुखं प्रययौ तदा

ಅವರು ರಾಜದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆಂದು ಕೇಳಿ, ಆನರ್ತ ರಾಜನೂ ಪುರೋಹಿತನೊಡನೆ ಆಗ ಎದುರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು.

Verse 85

दत्त्वार्घं मधुपर्कं च विष्टरं गां तथा नृपः । प्रथमं भर्तृयज्ञाय हरिभद्राय वै ततः

ರಾಜನು ಅರ್ಘ್ಯ, ಮಧುಪರ್ಕ, ಆಸನ ಮತ್ತು ಗೋವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು—ಮೊದಲು ಭರ್ತೃಯಜ್ಞಾನುಷ್ಠಾತ ಹರಿಭದ್ರನಿಗೆ, ನಂತರ ಇತರರಿಗೆ.

Verse 86

चतुर्णां मुद्गहस्तानां तथान्येषां द्विजन्मनाम् । आद्यऋग्यजुःसाम्नां च प्रगृह्याशीर्वचः परम्

ನಾಲ್ಕು ‘ಮುದ್ಗಹಸ್ತ’ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದಲೂ, ಇತರ ದ್ವಿಜರಿಂದಲೂ—ಋಗ್, ಯಜುಃ, ಸಾಮ ಶಾಖೆಗಳಲ್ಲಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠರಿಂದ—ಅವನು ಪರಮ ಆಶೀರ್ವಚನಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 88

तथा तेषूपविष्टेषु सर्वेषु पृथिवीपतिः । उपविश्य धरापृष्ठे कृतांजलिर भाषत

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಆಸೀನರಾದಾಗ, ಭೂಪತಿ ರಾಜನು ಸಹ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ವಿನಯದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 89

धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यन्मे गृहमुपागतः । सर्वोऽयं नागरो लोको भर्तृयज्ञसमन्वितः

“ನಾನು ಧನ್ಯನು, ಅನುಗ್ರಹಿತನು—ನೀವು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ. ಈ ಸಮಸ್ತ ನಾಗರ ಜನಸಮುದಾಯ ಭರ್ತೃ-ಯಜ್ಞದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತ್ರವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.”

Verse 90

तदादिशतु मां लोको यत्कृत्यं प्रकरोमि वः । अदेयमपि यच्छामि गृहायातस्य सांप्रतम्

“ಸಭೆ ನನಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲಿ—ನಿಮಗಾಗಿ ನಾನು ಯಾವ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು? ನೀವು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅದೇಯವಾದದ್ದನ್ನೂ ನಾನು ನೀಡುವೆನು.”

Verse 91

अगम्यमपि यास्यामि करिष्येऽकृत्यमेव च । तच्छ्रुत्वा हरिभद्रः स समुत्थाय त्वरान्वितः

“ಅಗಮ್ಯ ಸ್ಥಳಕ್ಕೂ ನಾನು ಹೋಗುವೆನು; ಅಕರ್ತವ್ಯವಾದದ್ದನ್ನೂ ಮಾಡುವೆನು.” ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರಿಭದ್ರನು ತಕ್ಷಣವೇ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತನು.

Verse 92

पप्रच्छाद्यांस्तदर्थं च बह्वृचांस्तदनंतरम् । अध्वर्यूंश्चैव छांदोग्याननुज्ञातश्च तैस्तदा

ಅವನು ಆ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಬಹ್ವೃಚರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಅನಂತರ ಅಧ್ವರ್ಯುಗಳನ್ನೂ ಛಾಂದೋಗ್ಯರನ್ನೂ ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ, ಅವರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೃತ್ತನಾದನು.

Verse 93

प्राणरुद्रान्वदंत्वाद्या जीवसूक्तं च बह्वृचाः । एषां चैव पृथिव्यादिसवनं यत्पुरा कृतम्

“ಅಗ್ರಗಣ್ಯರು ಪ್ರಾಣ-ರುದ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಲಿ; ಬಹ್ವೃಚರು ಜೀವ-ಸೂಕ್ತವನ್ನು ಪಠಿಸಲಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ವಿಧಿಗಳಿಗೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದಂತೆ ‘ಪೃಥಿವೀ-ಆದಿ’ ಸವನವೂ ನೆರವೇರಲಿ.”

Verse 94

पठन्त्वध्वर्यवः सर्वे छांदोग्याश्च पृथक्पृथक् । मधुच्युतेन संयुक्तं प्रपठन्तु च सिद्धये

“ಎಲ್ಲ ಅಧ್ವರ್ಯುಗಳೂ ಹಾಗೂ ಛಾಂದೋಗ್ಯರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪಠಿಸಲಿ. ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ‘ಮಧುಚ್ಯುತ’ದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ ಸಹ ಪಠಿಸಲಿ.”

Verse 95

भर्तृयज्ञमतेनैवं तेन प्रोक्ता द्विजोत्तमाः । पप्रच्छुश्चैव तत्सर्वं यत्प्रोक्तं तेन धीमता

ಈ ರೀತಿ ಭರ್ತೃ-ಯಜ್ಞಮತಾನುಸಾರವಾಗಿ ಆ ಧೀಮಂತನು ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 96

ततः पाठावसाने तु मध्यगः प्राह सादरम् । परावसुसमुद्भूतं वृत्तांतं तस्य भूपतेः

ನಂತರ ಪಠಣವು ಮುಗಿದಾಗ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವನು ಆದರದಿಂದ ಹೇಳಿದನು—ಪರಾವಸುವಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ರಾಜನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು.

Verse 97

सभामंडपमासाद्य सर्वान्समुपवेशयत् । वरासनेषु हैमेषु यथावदनुपूर्वशः

ಸಭಾಮಂಡಪವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಕ್ರಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವರ್ಣಾಸನಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು।

Verse 98

भर्तृयज्ञेन चानीता यथा सर्वे द्विजातयः । तच्छ्रुत्वा पार्थिवो हृष्टः कृतांजलिपुटोऽब्रवीत्

ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಅವಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜಾತಿಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕರೆತಂದನೆಂದು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಅಂಜಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದನು।

Verse 99

धन्योहं कृतपुण्योऽस्मि यस्य मे नागरैर्द्विजैः । विप्रत्रयप्ररक्षार्थं प्रसादोऽयं महान्कृतः

ನಾನು ಧನ್ಯನು, ಪುಣ್ಯವಂತನು; ಏಕೆಂದರೆ ನಾಗರ ದ್ವಿಜರು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಮೂರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಈ ಮಹಾ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ।

Verse 100

धन्या मे कन्यका चेयं रक्षयिष्यति च स्वयम् । ब्राह्मणत्रितयं ह्येतन्मरणे कृतनिश्चयम्

ನನ್ನ ಈ ಕನ್ಯೆಯೂ ಧನ್ಯಳು; ಮರಣಕ್ಕೆ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ರಯವನ್ನು ಅವಳು ಸ್ವತಃ ರಕ್ಷಿಸುವಳು।

Verse 101

अथाऽसावानयामास तां कन्यां तत्क्षणाद्द्विजाः । उपविष्टं सभामध्ये ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयत्

ನಂತರ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕರೆತಂದು, ಸಭಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದನು।

Verse 102

एषा कन्या मयानीता युष्मद्वाक्याद्द्विजोत्तमाः । भर्तृयज्ञेन यत्प्रोक्तं तत्करोतु च स द्विजः

ಎಲೈ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತಿನಂತೆ ನಾನು ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕರೆತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಾಡಲಿ.

Verse 103

ततस्तत्र समानीय ब्राह्मण तं परावसुम् । भर्तृयज्ञ इदं वाक्यं कन्यायाः पुरतोऽब्रवीत्

ತದನಂತರ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದ ಪರಾವಸುವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದು, ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಕನ್ಯೆಯ ಮುಂದೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 104

इमां त्वं कन्यकां चित्ते जननीं यदि मन्यसे । अधरास्वादनं कुर्वंस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि

ನೀನು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ತಾಯಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದಾದರೆ, ಇವಳ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಸವಿಯುವ ಮೂಲಕ ನೀನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 105

अनुरागपरो भूत्वा यद्यास्वादनतत्परः । भविष्यति ततो रक्तं तव वक्त्रे परावसो

ಎಲೈ ಪರಾವಸುವೇ, ನೀನು ಅನುರಾಗದಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ ಸವಿಯಲು ಮುಂದಾದರೆ, ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತವು ಉಂಟಾಗುವುದು.

Verse 106

शुद्धस्य त्वथ दुग्धं च भविष्यति न संशयः

ಆದರೆ ನೀನು ಶುದ್ಧನಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿಯೂ ಹಾಲು ಉಂಟಾಗುವುದು.

Verse 107

स्तनाभ्यां तव हस्ताभ्यां स्पर्शात्क्षीरं भवेद्यदि । तत्ते शुद्धिः परिज्ञेया रक्तं वा न भविष्यति

ನಿನ್ನ ಕೈಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳಿಂದ ಹಾಲು ಹರಿದರೆ, ನಿನ್ನ ಶುದ್ಧಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ರಕ್ತವು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 108

एवमुक्त्वाथ तं कन्यां ततः प्रोवाच स द्विजः । एनं त्वं पुत्रवत्पश्य पुत्रि ब्राह्मणसत्तमम्

ಹೀಗೆ ಆ ಕನ್ಯೆಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ದ್ವಿಜನು ಮತ್ತೆಂದನು—ಪುತ್ರಿ, ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸತ್ತಮನನ್ನು ನೀನು ಪುತ್ರನಂತೆ ನೋಡು.

Verse 109

येन शुद्धिमवाप्नोति त्वदोष्ठास्वादने कृते । स्पर्शिताभ्यां स्तनाभ्यां च प्रायश्चित्तं यतः स्मृतम्

ನಿನ್ನ ಅಧರಾಸ್ವಾದನ ಮಾಡಿ ಹಾಗೂ ಸ್ತನಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ಇದರಿಂದ ಅವನು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವು ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 110

एतदस्य द्विजेंद्रस्य वयस्यैर्हास्यसंयुतैः । येन शुद्धिमवाप्नोति नो चेन्मृत्युमवाप्स्यति

ನಗೆಯೊಡನೆ ಇದ್ದ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಈ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಇದನ್ನೇ ವಿಧಿಸಿದ್ದಾರೆ—ಇದರಿಂದ ಅವನು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 111

सूत उवाच । सा तथेति प्रतिज्ञाय सव्रीडं तमुवाच ह । एहि वत्स कुरुष्व त्वं प्रायश्चित्तं विशुद्धये

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವಳು ‘ತಥೇತಿ’ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಲಜ್ಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—ಬಾ ವತ್ಸ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡು.

Verse 112

मातृभावं समाधाय मया त्वं कल्पितः सुतः । सोऽपि तां मातृवन्मत्वा तस्याः सांनिध्यमागतः

ಮಾತೃಭಾವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪುತ್ರನಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಿದೆನು; ಅವನೂ ಅವಳನ್ನು ತಾಯಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವಳ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 113

स्पृष्टवांश्च स्तनौ तस्याः सर्वलोकस्य पश्यतः । स्पृष्टाभ्यां च स्तनाभ्यां च तत्क्षणाद्द्विजसत्तमाः

ಸರ್ವಜನರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನು ಅವಳ ಸ್ತನದ್ವಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು; ಆ ಸ್ಪರ್ಶವಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ—

Verse 114

क्षीरधारे विनिष्क्रांते कुन्देंदुहिमसंनिभे

ತಕ್ಷಣವೇ ಕುಂದಪುಷ್ಪ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಹಿಮದಂತೆ ಶುಭ್ರವಾದ ಕ್ಷೀರಧಾರೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.

Verse 115

अथौष्ठास्वादनं यावत्तस्याः स कुरुते द्विजः । तावत्क्षीरं विनिष्क्रांतं तादृग्रूपं तदाननात्

ನಂತರ ಆ ದ್ವಿಜನು ಅವಳ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದಷ್ಟು ಕಾಲ, ಅಷ್ಟೇ ಕಾಲ ಅದೇ ರೂಪದ ಕ್ಷೀರವು ಅವಳ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

Verse 116

एतस्मिन्नंतरे सर्वैस्ताला दत्ता द्विजातिभिः । राज्ञाऽयं ब्राह्मणः शुद्धो वदमानैर्मुहुर्मुहुः

ಈ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕೈತಟ್ಟಿ—“ರಾಜಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶುದ್ಧನಾದನು!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

Verse 117

सोऽपि प्रदक्षिणीकृत्य तां च कन्यां मुहुर्मुहुः । नमस्कृत्य क्षमस्वेति त्वं मातः पुत्रवत्सले

ಅವನು ಕೂಡ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮರುಮರು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ— “ಹೇ ಮಾತೆ, ಪುತ್ರವತ್ಸಲೇ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 118

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यमानर्तो विस्मयान्वितः । शशंस भतृयज्ञं तं प्रायश्चित्तप्रदायकम्

ಆ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡ ಆನರ್ತನು, ಪಾಪಶುದ್ಧಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ನೀಡುವ ಆ ಭತೃಯಜ್ಞವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು.

Verse 119

अहोऽतीव सुभा ग्योऽहं यस्य मे गृहमागताः । ईदृशा ब्राह्मणाः सर्वे चमत्कारपुरोद्भवाः

ಅಹೋ! ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತನು; ಏಕೆಂದರೆ ಚಮತ್ಕಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವರಾಗಿ, ಸನ್ನಿಧಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅದ್ಭುತವಾಗಿರುವ ಇಂತಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

Verse 120

तथा चैतादृशी कन्या ह्यसामान्यप्रवर्तिनी । रत्नावती महाभागा सत्यशौचसमन्विता

ಹಾಗೆಯೇ ಈ ರತ್ನಾವತಿ ಕನ್ಯೆಯೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವವಳಲ್ಲ; ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಶೌಚದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 121

तथाऽयं नैव सामान्यो ब्राह्मणश्च परावसुः । यश्चेदृशीं समासाद्य कन्यां नो विकृतः स्थितः

ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಪರಾವಸು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಸಾಮಾನ್ಯನಲ್ಲ; ಇಂತಹ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರೂ ಅವನು ವಿಕೃತನಾಗದೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

Verse 122

एवमुक्त्वा विसृज्याथ तान्विप्रान्पार्थिवोत्तमाः । तां च कन्यां समादाय ततश्चांतःपुरं ययौ

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಜೊತೆಕೊಂಡು ನಂತರ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 123

अथ ते नागराः सर्वे मर्यादां चक्रिरे ततः । अद्यप्रभृति या वेश्या स्थानेऽस्मिन्वासमेष्यति

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ನಗರವಾಸಿಗಳು ಒಂದು ಮર્યಾದೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು— “ಇಂದಿನಿಂದ ಯಾವ ವೇಶ್ಯೆ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ—”

Verse 124

तया नैव गृहे धार्यं सुरामांसं कथंचन । दूषयंति सदा दुष्टा नागराणां सुतानिह

ಅವಳಿಂದ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಮದ್ಯವೂ ಮಾಂಸವೂ ಇಡಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಇಂತಹ ದುಷ್ಟ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಇಲ್ಲಿ ನಗರಜನರ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸದಾ ಕೆಡಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 125

अथ व्यवस्थामुत्क्रम्य या हि तद्धारयिष्यति । सा दण्ड्यास्माच्च निर्वास्या प्रेत्य स्यात्पापभागिनी

ಈ ನಿಯಮವನ್ನು ಮೀರಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಡುವ ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯಾದರೂ ದಂಡನೀಯಳಾಗುವಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಡುವಳು; ಮರಣಾನಂತರ ಪಾಪಭಾಗಿನಿಯಾಗುವಳು।

Verse 126

औदुम्बर्या मध्यगेन दत्तं तालत्रयं तदा

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಔದುಂಬರ (ಅತ್ತಿ) ಮರದೊಂದಿಗೆ ಮೂರು ತಾಳಮರಗಳ ಗುಂಪು ದಾನವಾಗಿ/ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಗದಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 197

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये परावसुप्रायश्चित्तविधानवृत्तांतवर्णनंनाम सप्तनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಪರಾವಸುವಿನ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಧಾನದ ವೃತ್ತಾಂತವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ೧೯೭ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।