Adhyaya 162

Verse 1

सूत उवाच । एवं नाम्नि कृते तस्य भास्करस्यांशुमालिनः । द्विजानां पुरतः पुष्पः कथयामास चेष्टितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಿರಣಮಾಲಾಧಾರಿ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಆ ಹೆಸರು ದೊರಕಿದ ಬಳಿಕ, ಪುಷ್ಪನು ದ್ವಿಜರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 2

आत्मीयं कुत्सितं तेषां मणिभद्रवधो यथा । विहितो विहिता पत्नी तस्य व्याजेन कृत्स्नशः

ಅವನು ಅವರದೇ ನಿಂದನೀಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು—ಮಣಿಭದ್ರನ ವಧವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕಪಟದ ನೆಪದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲ।

Verse 3

ततस्ते ब्राह्मणाः प्रोचुस्तच्छ्रुत्वा कोपसंयुताः । सीत्कारान्प्रचुरान्कृत्वा धिक्त्वां पाप प्रगम्यताम्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ‘ಸೀತ್ಕಾರ’ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದರು—“ಧಿಕ್ಕಾರ ನಿನಗೆ, ಪಾಪಿ! ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗು!”

Verse 4

आत्मीयं हेम चादाय न ते शुद्धिर्भविष्यति

ನಿನ್ನದೇ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ನಿನಗೆ ಶುದ್ಧಿ ದೊರೆಯದು।

Verse 5

ब्रह्मघ्नस्त्वं यतः प्रोक्तास्त्रयो वर्णा द्विजोत्तमाः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः स्मृतिशास्त्रप्रपाठकैः

ಸ್ಮೃತಿ-ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಆಚಾರ್ಯರು ಮೂರು ದ್ವಿಜವರ್ಣಗಳು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದರೆ ‘ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನ’ ಎನಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನನೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ।

Verse 6

सूत उवाच । ततस्तु दुःखितः पुष्पो बाष्पसंपूरितेक्षणः । ब्रह्मस्थानाद्विनिर्गत्य प्ररुरोद सुदुःखितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆಗ ಪುಷ್ಪನು ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಥಾನದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅತ್ಯಂತ ಶೋಕದಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತನು।

Verse 7

रोरूयमाणमालोक्य ततस्ते नागरा द्विजाः । दयां च महतीं कृत्वा ततः प्रोचुः परस्परम्

ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ನಾಗರ ದ್ವಿಜರು ಮಹಾ ಕರುಣೆಯಿಂದ ದ್ರವಿಸಿ, ನಂತರ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 8

नानाविधानि शास्त्राणि स्मृतयश्च पृथग्विधाः । पुराणानि समस्तानि वीक्षध्वं सुसमाहिताः

ನಾನಾವಿಧ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು, ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು—ಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ—ಜಾಗರೂಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿರಿ।

Verse 9

कुत्रचित्क्वचिदेवास्य कथंचिच्छुद्धिरस्ति चेत् । न तच्च विद्यते शास्त्रमस्मिन्स्थाने न चास्ति यत्

ಎಲ್ಲಾದರೂ ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಶುದ್ಧಿ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರಪ್ರಮಾಣ ಇರಲೇಬೇಕು; ಆದರೆ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶವೇ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 10

न स्मृतिर्न पुराणं च वेदांतं वा द्विजोत्तमाः । न चास्ति ब्राह्मणः सोऽत्र सर्वज्ञप्रतिमो न यः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮೃತಿ ಇಲ್ಲ, ಪುರಾಣ ಇಲ್ಲ, ವೇದಾಂತವೂ ಇಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಸರ್ವಜ್ಞನಂತೆ ಇರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 11

तस्माच्चिन्तयत क्षिप्रमस्य शुद्धिप्रदं हि यत् । तच्च प्रमाणतां नीत्वा शुद्धिरस्य प्रदीयते

ಆದ್ದರಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿರಿ—ಅವನಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಶುದ್ಧಿ ನೀಡುವುದು ಏನು ಎಂದು; ಅದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಅವನ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡಲಿ।

Verse 12

अथैको ब्राह्मणः प्राह चंडशर्मेति विश्रुतः । मया स्कांदपुराणेऽस्मिन्पुरश्चरणसंश्रिता

ಆಗ ಚಂಡಶರ್ಮನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—‘ಈ ಸ್ಕಂದಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪುರಶ್ಚರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೇನೆ।’

Verse 13

पठिता सप्तमी या च पुरश्चरणसंज्ञिता । पुरश्चरणतः पापं विहितं तु यथा व्रजेत्

‘ಪುರಶ್ಚರಣ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಆ ಸಪ್ತಮಿಯನ್ನು ಜಪಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಠಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಪುರಶ್ಚರಣದಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಪಾಪವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 14

सम्यक्तथापि विप्रेंद्रास्ततो याति न संशयः । तस्मात्करोतु तामेष पुरश्चरणसप्तमीम्

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಇದು ಸಮ್ಯಗ್ವಿಧಿಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಪುರುಷನು ಆ ಪುರಶ್ಚರಣ-ಸಪ್ತಮೀ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿ.

Verse 15

अपरं भूभुजादेशान्मणिभद्रो निपातितः । वधकैस्तस्य तत्पापं यदि पापं प्रजायते

ಇನ್ನೂ, ರಾಜಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮಣಿಭದ್ರನು ವಧಕರಿಂದ ಹತನಾದನು. ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಯಾವುದಾದರೂ ಪಾಪ ಉಂಟಾದರೆ, ಆ ಪಾಪ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದವನಿಗೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 16

राजा भूत्वा न यः सम्यग्विचारयति वादिनम् । तस्य तत्पातकं घोरं राज्ञश्चैव प्रजायते

ರಾಜನಾಗಿಯೂ ವಾದಿಯ ಮನವಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸದವನಿಗೆ, ಆ ರಾಜನಿಗೇ ಆ ಘೋರ ಪಾತಕವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 17

तथास्य पत्न्यास्तत्पापं जानंत्या यत्तयोदितम् । मत्पित्रा ब्राह्मणैर्दत्तोऽयं पुरा वह्निसंनिधौ

ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಪತ್ನಿಗೂ ಆ ಪಾಪವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಳು. ‘ಇದು ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ್ದನು.’

Verse 18

विडंबितेन चानेन कृतप्रतिकृतं कृतम् । तस्मान्न चास्य दोषः स्याद्यतः प्रोक्तं मुनीश्वरैः

ಮೋಸಗೊಂಡ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ನಡೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ (ಪ್ರತಿಕಾರ) ಮಾಡಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ದೋಷ ಇರಬಾರದು; ಮುನೀಶ್ವರರು ಹೀಗೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Verse 19

कृते प्रतिकृतं कुर्याद्धिंसने प्रतिहिंसनम् । न तत्र जायते दोषो यो दुष्टे दुष्टमाचरेत्

ಮಾಡಿದ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕೃತ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು, ಹಿಂಸೆಗೆ ಪ್ರತಿಹಿಂಸೆ ಮಾಡಬೇಕು. ದುಷ್ಟನಿಗೆ ದುಷ್ಟವತ್ ವರ್ತಿಸುವವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ದೋಷ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 20

ब्राह्मणा ऊचुः । यद्येवं वद विप्रास्य पुरश्चरणसंज्ञिताम् । सप्तमीमद्य विप्रेंद्र वराकस्य विशुद्धये

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಈ ದೀನನ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ‘ಪುರಶ್ಚರಣ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಸಪ್ತಮಿಯನ್ನು ಇಂದು ತಿಳಿಸು.

Verse 21

सूत उवाच । अथास्य कथयामास सप्तमीं तां द्विजोत्तमाः । चंडशर्माभिधानस्तु कृत्वा तस्योपरि कृपाम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಅವನಿಗೆ ಆ ಸಪ್ತಮಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಚಂಡಶರ್ಮಾ ಎಂಬವನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಿ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.

Verse 22

तेनापि विहिता सम्यग्यथा तस्य मुखाच्छ्रुता । ततः संवत्सरस्यांते विपाप्मा समपद्यत

ಅವನು ಕೂಡ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಕೇಳಿದಂತೆಯೇ ಅದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆಚರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪಾಪರಹಿತನಾದನು.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । पुरश्चरणसंज्ञां तु सप्तमीं वद सूतज । विधिना केन कर्तव्या कस्मिन्काल उपस्थिते

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರಾ! ‘ಪುರಶ್ಚರಣ’ ಎಂಬ ಸಪ್ತಮಿಯನ್ನು ಹೇಳು. ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು, ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು?

Verse 24

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि रोहिताश्वस्य भूपतेः । मार्कंडेन पुरा प्रोक्ता पृच्छयमानेन भक्तितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದಾಗ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ರಾಜ ರೋಹಿತಾಶ್ವನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಕೀರ್ತಿಸಿ ಹೇಳುವೆನು।

Verse 25

सप्तकल्पस्मरो विप्रा मार्कंडाख्यो महामुनिः । रोहिताश्वेन पृष्टः स हरिश्चंद्रात्मजेन च

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಏಳು ಕಲ್ಪಗಳ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಮಾರ್ಕಂಡ ಎಂಬ ಮಹಾಮುನಿಯನ್ನು ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಪುತ್ರ ರೋಹಿತಾಶ್ವನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 26

रोहिताश्व उवाच । अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि यत्पापं कुरुते नरः । उपायं तस्य नाशाय किंचिन्मे वद सन्मुने

ರೋಹಿತಾಶ್ವನು ಹೇಳಿದರು—ಮನುಷ್ಯನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗಲಿ ಮಾಡುವ ಪಾಪವನ್ನು, ಹೇ ಸನ್ಮುನಿಯೇ, ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಉಪಾಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 27

मार्कंडेय उवाच । मानसं वाचिकं चैव कायिकं च तृतीयकम् । त्रिविधं पातकं लोके नराणामिह जायते

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನವರ ಪಾತಕವು ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ: ಮಾನಸಿಕ, ವಾಚಿಕ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯದು ಕಾಯಿಕ (ಶಾರೀರಿಕ)।

Verse 28

तत्रोपाया विनाशाय तस्य संपरिकीर्तिताः । तानहं ते प्रवक्ष्यामि शृणुष्व नृपसत्तम

ಆ ತ್ರಿವಿಧ ಪಾತಕದ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಉಪಾಯಗಳು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮನೇ, ಅವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುವೆನು—ಶ್ರವಣಮಾಡು।

Verse 29

मानसं चैव यत्पापं नराणामिह जायते । पश्चात्तापे कृते तस्य तत्क्षणादेव नश्यति

ಇಲ್ಲಿ ನರರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಯಾವ ಪಾಪವಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 30

वाचिकं चैव यत्पापं नाभुक्त्वा तत्प्रणश्यति । पुरश्चरणबाह्यं तु सत्यमेतन्मयोदितम्

ವಾಕಿನಿಂದ ನಡೆದ ಪಾಪವು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದೇಯೇ ನಾಶವಾಗಬಹುದು—ಇದು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯವಚನ; ಪುರಶ್ಚರಣಾದಿ ವಿಶದ ಆಚರಣೆಗಳಿಲ್ಲದೆ.

Verse 31

निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां तदुक्तं च समाचरेत् । प्रायश्चित्तं यथोक्तं तु ततः शुद्धिमवाप्नुयात्

ಮುಖ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅದನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿ, ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಯಥೋಕ್ತ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 32

अथवा पार्थिवो ज्ञात्वा कुरुते तस्य निग्र हम् । तेन शुद्धिमवाप्रोति यद्यपि स्यात्स किल्विषी

ಅಥವಾ ರಾಜನು ಅಪರಾಧವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನಿಗೆ ದಂಡ-ನಿಗ್ರಹ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅವನು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಪಾಪಿಯಾಗಿದ್ದರೂ.

Verse 33

लज्जया ब्राह्मणेंद्राणां यो न ब्रूते कथंचन । न च राजा विजानाति शरीरस्थेन यो म्रियेत् । तस्य निग्रहकर्ता च स्वयं वैवस्वतो यमः

ಮುಖ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮುಂದೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದವನು, ರಾಜನಿಗೂ ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದು, ಪಾಪವನ್ನು ಒಳಗೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಸತ್ತರೆ—ಅವನನ್ನು ದಂಡಿಸುವವನು ಸ್ವತಃ ವೈವಸ್ವತ ಯಮನು।

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कृत्वा पापं विजानता । प्रायश्चित्तं तु कर्तव्यं यथोक्तं ब्राह्मणो दितम्

ಆದ್ದರಿಂದ ತಾನು ಪಾಪಮಾಡಿದ್ದೇನೆಂದು ತಿಳಿದವನು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 35

रोहिताश्व उवाच । सर्वेषामेव पापानां विहितानां मुनीश्वर । किंचिद्व्रतं समाचक्ष्व दानं वा होममेव वा । विपाप्मा जायते येन पुरश्चरणवर्जितम्

ರೋಹಿತಾಶ್ವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ! ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳ ನಿವಾರಣೆಗೆ ನನಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ವ್ರತವೋ, ದಾನವೋ, ಹೋಮವೋ ಉಪದೇಶಿಸಿರಿ; ಪೂರ್ಣ ಪುರಶ್ಚರಣವಿಲ್ಲದೆ ಕೂಡ ಮಾನವನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗುವಂತೆ.

Verse 36

नित्यं पापानि कुरुते नरः सूक्ष्माणि सर्वतः । प्रायश्चित्तानि सर्वेषां कर्तुं शक्तिः कथं भवेत्

ಮಾನವನು ನಿತ್ಯವೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೋಷಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 37

मार्कंडेय उवाच । अस्ति राजन्व्रतं पुण्यं पुरश्चरणसंज्ञितम् । पुरश्चरणसंज्ञा तु सप्तमी सूर्यवल्लभा

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜನ್! ‘ಪುರಶ್ಚರಣ’ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯವ್ರತವಿದೆ. ‘ಪುರಶ್ಚರಣ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ತಿಥಿ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಸಪ್ತಮಿ.

Verse 38

यया संचीर्णया राज न्कायस्थो यमसंभवः । विचित्रो मार्जयेत्पापं कृतं जन्मनि संचितम्

ಹೇ ರಾಜನ್! ಅದನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದಾಗ, ಯಮನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಕಾಯಸ್ಥ ವಿಚಿತ್ರನು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೂ ಸಂಚಿತ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಿದನು.

Verse 39

तस्मात्कुरु महाराज तथाशु वचनं मम । येन वा मुच्यते पापा त्सर्वस्मात्कायसंभवात्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ನೆರವೇರಿಸು; ದೇಹಸಂಭವವಾದ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 40

रोहिताश्व उवाच । पुरश्चरणसंज्ञा तु सप्तमी मुनिसत्तम । विधिना केन कर्तव्या कस्मिन्काले वद स्व मे

ರೋಹಿತಾಶ್ವನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ‘ಪುರಶ್ಚರಣ’ ಎಂಬ ಈ ಸಪ್ತಮಿಯನ್ನು ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು? ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 41

मार्कंडेय उवाच । माघमासे सिते पक्षे मकरस्थे दिवाकरे । सूर्यवारेण सप्तम्यां व्रतमेतत्समाचरेत्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು— ಮಾಘಮಾಸದ ಶಿತಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನು ಮಕರರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ಭಾನುವಾರ ಬರುವ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಿ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 42

पाखंडैः पतितैः सार्धं तस्मिन्नहनि नालपेत् । भक्षयित्वा नृपश्रेष्ठ प्रभाते दन्तधावनम् । मंत्रेणानेन पश्चाच्च कर्तव्यो नियमो नृप

ಆ ದಿನ ಪಾಖಂಡಿಗಳೂ ಪತಿತರೂ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತಾಡಬಾರದು. ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, (ನಿಯತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ) ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ದಂತಧಾವನ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ, ಓ ರಾಜಾ, ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಿಯಮವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 43

पुरश्चरणकृत्यायां सप्तम्यां दिवसाधिप । उपवासं करिष्यामि अद्य त्वं शरणं मम

ಓ ದಿನಾಧಿಪ (ಸೂರ್ಯದೇವ)! ಪುರಶ್ಚರಣ ಕೃತ್ಯಾರ್ಥ ಈ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಉಪವಾಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಇಂದು ನೀನೇ ನನ್ನ ಶರಣು.

Verse 44

ततोऽपराह्णसमये स्नात्वा धौतांबरः शुचिः । प्रतिमां पूजयेद्भक्त्या दिनाधिपसमुद्भवाम्

ನಂತರ ಅಪರಾಹ್ನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ತೊಳೆಯಲಾದ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ದಿನಾಧಿಪ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 45

रक्तैः पुष्पैर्महावीर पादाद्यं पूजयेत्ततः । पतंगाय नमः पादौ मार्तंडायेति जानुनी

ಓ ಮಹಾವೀರ! ನಂತರ ಕೆಂಪು ಹೂಗಳಿಂದ ಪಾದಾದಿ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ‘ಪತಂಗಾಯ ನಮಃ’ ಎಂದು ಪಾದಗಳನ್ನು, ‘ಮಾರ್ತಂಡಾಯ (ನಮಃ)’ ಎಂದು ಮೊಣಕಾಲುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 46

गुह्यं दिवसनाथाय नाभिं द्वादश मूर्तये । बाहू च पद्महस्ताय हृदयं तीक्ष्णदीधिते

ಗುಹ್ಯಾಂಗವನ್ನು ‘ದಿವಸನಾಥ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ, ನಾಭಿಯನ್ನು ‘ದ್ವಾದಶಮೂರ್ತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ, ಭುಜಗಳನ್ನು ‘ಪದ್ಮಹಸ್ತ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ, ಹೃದಯವನ್ನು ‘ತೀಕ್ಷ್ಣದೀಧಿತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 47

कंठं पद्मदलाभाय शिरस्तेजोमयाय च । एवं संपूज्य विधिवद्धूपं कर्पूरमाददेत्

ಕಂಠವನ್ನು ‘ಪದ್ಮದಲಾಭ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ, ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ‘ತೇಜೋಮಯ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ನಂತರ ಧೂಪ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರ್ಪೂರ—ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 48

गुडौदनं च नैवेद्यं रक्तवस्त्राभिवेष्टितम् । रक्तसूत्रेण दीपं च तथैवारार्तिकं नृप

ಮತ್ತು ಬೆಲ್ಲ-ಅನ್ನವನ್ನು ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೊದಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಕೆಂಪು ದಾರದಿಂದ ದೀಪವನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಆರಾರ್ತಿಕ (ಆರತಿ) ಮಾಡಬೇಕು, ಓ ನೃಪ।

Verse 49

शंखे तोयं समादाय रक्तचन्दनमिश्रितम् । सफलं च ततः कृत्वा अर्घ्यं दद्यात्ततः परम्

ಶಂಖದಲ್ಲಿ ಜಲವನ್ನು ತೆಗೆದು ಅದರಲ್ಲಿ ರಕ್ತಚಂದನವನ್ನು ಕಲಸಿ, ನಂತರ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಫಲವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಆಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 50

कुकृतं यत्कृतं किंचिदज्ञानाज्ज्ञानतोऽपि वा । प्रायश्चित्तं कृतं देव ममार्घ्यश्च प्रगृह्यताम्

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಕೃತ್ಯದುಷ್ಕೃತ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ದೇವಾ, ನನ್ನ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ.

Verse 51

ततः संपूजयद्विप्रं गन्धपुष्पानुलेपनैः । दत्त्वा तु भोजनं तस्मै दक्षिणां च स्वशक्तितः । प्राशनं कायशुद्ध्यर्थं पञ्चगव्यस्य चाचरेत्

ನಂತರ ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅವನಿಗೆ ಭೋಜನ ನೀಡಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಟ್ಟು, ದೇಹಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪಂಚಗವ್ಯದ ಪ್ರಾಶನವನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 52

कृतांजलिपुटो भूत्वा समुद्वीक्ष्य दिवाकरम् । दिवाकरं गतश्चैव मन्त्रमेतं समुच्चरेत्

ಅಂಜಲಿಪುಟವನ್ನು ಮಾಡಿ ಸೂರ್ಯನತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟು, ನಂತರ ದಿವಾಕರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 53

इदं व्रतं मया देव गृहीतं पुरतस्तव । अविघ्नं सिद्धिमायातु प्रसादात्तव भास्कर

ದೇವಾ, ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಭಾಸ್ಕರಾ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇದು ವಿಘ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.

Verse 54

ततश्च फाल्गुने मासि संप्राप्ते मुनिसत्तम । कुन्देन पूजयेद्देवं तेनैव विधिना ततः

ಅನಂತರ ಫಾಲ್ಗುಣ ಮಾಸವು ಬಂದಾಗ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅದೇ ವಿಧಾನದಂತೆ ಕುಂದಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 55

धूपं च गुग्गुलुं दद्यान्नैवेद्यं भक्तमेव च । प्राशनं गोमयं प्रोक्तं सर्वपापविशुद्धये

ಗುಗ್ಗುಲು ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಪಕ್ವ ಅನ್ನ (ಭಕ್ತ)ವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು। ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಶನವಾಗಿ ಗೋಮಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಶುದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣ।

Verse 56

चैत्रे मासि तु संप्राप्ते सुरभ्या पूज्येद्धरिम् । नैवेद्यं गुणिकाः प्रोक्ता धूपं सर्जरसोद्भवम्

ಚೈತ್ರ ಮಾಸವು ಬಂದಾಗ ಸೂರಭಿ ಗೋವಿನ ಸುಗಂಧ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಗುಣಿಕೆಗಳು (ಸಿಹಿ ಕೇಕುಗಳು) ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಧೂಪವು ಸರ್ಜವೃಕ್ಷದ ರಸದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದುದು।

Verse 57

कुशोदकं च संप्राश्य कायशुद्धिमवाप्नुयात् । वैशाखे किंशुकैः पूजां यथावच्च घृताशनैः

ಕುಶಸಂಸ್ಕೃತ ಜಲವನ್ನು ಪ್ರಾಶನ ಮಾಡಿದರೆ ದೇಹಶುದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ। ವೈಶಾಖ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಕಿಂಶುಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಘೃತಾಶನ (ತುಪ್ಪ ಪ್ರಾಶನ) ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 58

नैवेद्यं च सुरामांसं धूपं च विनिवेदयेत् । दधिप्राशनमेवात्र कर्तव्यं कायशुद्धये

ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಸುರಾ ಮತ್ತು ಮಾಂಸವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಧೂಪವನ್ನೂ ವಿನಿವೇದಿಸಬೇಕು। ಇಲ್ಲಿ ದೇಹಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಧಿ-ಪ್ರಾಶನ (ಮೊಸರು ಸೇವನೆ) ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 59

पुष्पपाटलया पूजा विधातव्या रवेर्नृप । नैवेद्ये सक्तवः प्रोक्ताः प्राशनं च घृतं स्मृतम्

ಹೇ ನೃಪಾ! ರವಿದೇವನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪಾಟಲಾ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ವಿಧಿಯಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ಸಕ್ತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಪ್ರಾಶನಕ್ಕೆ ಘೃತ (ತುಪ್ಪ) ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 60

कपिलाया महावीर सर्वपापविशुद्धये । आषाढे मुनिपुष्पैश्च पूजयेद्भास्करं नृप

ಹೇ ಮಹಾವೀರಾ! ಸರ್ವಪಾಪವಿಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಕಪಿಲಾ (ಕಪಿಲ ಗೋವು/ಕಪಿಲಾ ವಿಧಾನ) ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ. ಆಷಾಢದಲ್ಲಿ, ಹೇ ನೃಪಾ, ಮುನಿ-ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 61

नैवेद्ये घारिका प्रोक्ता प्राशनं मधुसर्पिषोः । धूपं चैवागरुं दद्यात्परया श्रद्धया युतः

ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ಘಾರಿಕಾ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಪ್ರಾಶನಕ್ಕೆ ಮಧು ಮತ್ತು ಸರ್ಪಿಷ್ (ತುಪ್ಪ). ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಧೂಪವಾಗಿ ಅಗರುವನ್ನು ಸಹ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 62

श्रावणे तु कदंबेन पूजनं तीक्ष्णदीधितेः । नैवेद्ये मोदकाश्चैव तगरं धूप माददेत्

ಶ್ರಾವಣದಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣಕಿರಣಧಾರಿ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಕದಂಬ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ಮೋದಕಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಧೂಪಕ್ಕೆ ತಗರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 63

गोशृंगोदकमादाय सद्यः पापात्प्रमुच्यते । जात्या भाद्रपदे पूजा क्षीरनैवेद्यमाददेत्

ಗೋಶೃಂಗದಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತವಾದ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಮನುಷ್ಯನು ತಕ್ಷಣ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಭಾದ್ರಪದದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾಲನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 64

धूपं नखसमुद्भूतं प्राशनं क्षीरमेव च । आश्विने कमलैः पूजा नैवेद्ये घृतपूरिका

ಧೂಪಕ್ಕಾಗಿ ನಖದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಪ್ರಾಶನವಾಗಿ ಕ್ಷೀರವನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಘೃತಪೂರಿಕೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 65

धूपं कुंकुमजं प्रोक्तं कर्पूरप्राशनं स्मृतम्

ಧೂಪವು ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಮಾಡಿದುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಪ್ರಾಶನವಾಗಿ ಕರ್ಪೂರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿತ—ಇದೇ ಯುಕ್ತ ವಿಧಿ.

Verse 66

तुलस्या कार्तिके पूजा भास्करस्य प्रकीर्तिता । नैवेद्ये चैव खंडाख्यं धूपं कौसुंभिकं नृप

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ತುಳಸಿಯಿಂದ ಭಾಸ್ಕರನ ಪೂಜೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಓ ನೃಪ, ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ‘ಖಂಡ’ ಎಂಬ ಮಧುರವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ಕೌಸುಂಭಿಕ (ಸಫ್ಲವರ್)ದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಧೂಪವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 67

प्राशनं च लवंगाख्यं सर्वपापविशोधनम् । भृंगराजेन पूजा च सौम्ये मासि समाचरेत्

ಲವಂಗವೆಂಬ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾಶನವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪವಿಶೋಧಕ. ಹಾಗೆಯೇ ಸೌಮ್ಯ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಭೃಂಗರಾಜದಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 68

नैवेद्ये फेणिका देया धूपं गुडसमुद्भवम् । कंकोलप्राशनं चैव भास्करस्य प्रतुष्टये

ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಫೇಣಿಕೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ಗುಡದಿಂದ ತಯಾರಾದ ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಭಾಸ್ಕರನ ಪರಿಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಕಂಂಕೋಲದ ಪ್ರಾಶನವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 69

शतपत्रिकया पूजा पौषे मासि रवेः स्मृता । सहजं धूपमादिष्टं नैवेद्ये शुष्कली तथा

ಪೌಷ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ರವಿದೇವನಿಗೆ ಶತಪತ್ರಿಕಾ (ಶತದಳ ಪುಷ್ಪ)ದಿಂದ ಪೂಜೆ ವಿಧಿಯೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ. ಸಹಜ ಧೂಪವನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಶುಷ್ಕಲಿಯನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 70

प्राशने पूर्वमुक्तानि सर्वाण्येव समाचरेत् । समाप्तौ च ततो दद्यात्षड्भागं गृहसंभवम्

ಪ್ರಾಶನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ಸಮಾಪ್ತಿಯ ನಂತರ ಮನೆಯ ಉತ್ಪನ್ನದ ಆರನೇ ಭಾಗವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 71

ब्राह्मणाय नृपश्रेष्ठ सर्वपापविशुद्धये । इष्टभोज्यं ततः कार्यं स्वशक्त्या पार्थिवोत्तम

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ಸರ್ವಪಾಪವಿಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ (ಸತ್ಕಾರ-ದಾನಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ) ನಂತರ, ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವೋತ್ತಮ, ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಇಷ್ಟಭೋಜನವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 72

एवं तु कुरुते योऽत्र सप्तमीं भास्करोद्भवाम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो निर्मलत्वं स गच्छति

ಇಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಪ್ತಮಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು, ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ನಿರ್ಮಲತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 73

ब्राह्मणा ऊचुः । एवं पुरा वै कथिता रोहिताश्वाय धीमते । मार्कंडेन महाभाग तस्मात्त्वमपि तां कुरु

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಧೀಮಂತನಾದ ರೋಹಿತಾಶ್ವನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವೂ ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸು.

Verse 74

येन संजायते सम्यक्पुरश्चरणमेव ते

ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ನಿನಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನಾನುಸಾರ ಪುರಶ್ಚರಣವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 75

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुष्पोऽपि द्विजसत्तमाः । तां चक्रे सप्तमीं हृष्टो यथा तेन निवेदिता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪುಷ್ಪನೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ಸಪ್ತಮೀ ವ್ರತವಿಧಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 76

षड्भागं प्रददौ तस्मै ब्राह्मणाय महात्मने । स्ववित्तस्य गृहस्थस्य कुप्याकुप्यस्य कृत्स्नशः

ಆ ಗೃಹಸ್ಥನು ತನ್ನ ಸ್ವವಿತ್ತದ—ಚಲ-ಅಚಲ ಎಲ್ಲ ಸಂಪತ್ತಿನ—ಆರವ ಭಾಗವನ್ನು ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು।

Verse 77

सोऽपि जग्राह तद्वित्तं प्रहृष्टेनांतरात्मना । सुवर्णमणि रत्नानि संख्यया परिवर्जितम्

ಅವನು ಕೂಡ ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಆ ಧನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು—ಸುವರ್ಣ, ಮಣಿ, ರತ್ನಗಳು ಎಣಿಕೆಗೆ ಮೀರಿದ್ದವು।

Verse 162

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुरश्चरणसप्तमीव्रतविधानवर्णनंनाम द्विषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ್ಯ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಪುರಶ್ಚರಣ-ಸಪ್ತಮೀವ್ರತವಿಧಾನವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ನೂರ ಅರವತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।