Adhyaya 15

Verse 1

। पञ्चदशोऽध्यायः । नारद उवाच । नारायणस्तदा देवो जटावल्कलधार्यथ । द्वितीयोऽनुचरस्तस्य ह्याययौ फलहस्तवान्

ಹದಿನೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ। ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜಟೆ ಮತ್ತು ವಲ್ಕಲವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ದೇವ ನಾರಾಯಣನು ಹಾಗೂ ಅವನ ಎರಡನೇ ಅನುಚರನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು।

Verse 2

तौ दृष्ट्वा स्मरदूती सा विललाप मृगेक्षणा । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः प्रोचतुस्तां च तावुभौ

ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಕಂಡ ಮೃಗನೇತ್ರೆಯಾದ ಆ ಯುವತಿ, ಕಾಮದೇವನ ದೂತಿಯಂತೆ, ಅಳಲು ತೊಡಗಿದಳು। ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 3

भयं मा गच्छ कल्याणि त्वामावां त्रातुमागतौ । वने घोरे प्रविष्टासि कथं दुष्टनिषेविते

ಭಯಪಡಬೇಡ, ಕಲ್ಯಾಣಿ; ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಾವು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ। ದುಷ್ಟರು ಸಂಚರಿಸುವ ಈ ಘೋರ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ನೀನು ಹೇಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ?

Verse 4

एवमाश्वास्य तां तन्वीं राक्षसं प्राह माधवः । मुंचेमामधमाचार मृद्वंगीं चारुहासिनीम्

ಹೀಗೆ ಆ ಸೊಗಸಾದ ಸಣ್ಣದೇಹಿನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ ಮಾಧವನು ರಾಕ್ಷಸನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಅಧಮಾಚಾರಿಯೇ, ಈ ಕೋಮಲಾಂಗಿಯನ್ನೂ ಮಧುರಹಾಸಿನಿಯನ್ನೂ ಬಿಡು।”

Verse 5

रेरे मूर्ख दुराचार किं कर्तुं त्वं व्यवस्थितः । सर्वस्वं लोकनेत्राणामाहारं कर्तुमुद्यतः

“ಏ ಮೂರ್ಖ ದುರುಚಾರಿಯೇ! ನೀನು ಏನು ಮಾಡಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೀ? ಲೋಕದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೇ ಭಕ್ಷಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದೀಯಾ?”

Verse 6

भव पुण्यप्रभावेयं हंस्येतां मंडनं भुवः । अद्यलोकं निरालोकं कंदर्पं दर्पवर्जितम्

ಹೇ ಭವ! ಅವಳ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಈ ಭೂಮಿಯ ಭೂಷಣವು ನಿನ್ನನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವುದು; ಇಂದು ಅವಳು ಲೋಕವನ್ನು ಆನಂದರಹಿತಮಾಡಿ, ಕಂದರ್ಪನನ್ನೂ ದರ್ಪರಹಿತನಾಗಿಸುವಳು.

Verse 7

करिष्यस्यधुना त्वं च हत्वा वृंदारिकां वने । तस्मादिमां विमुंचाशु सुखप्रासाददेवताम्

ಈಗ ನೀನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವೃಂದಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಹೊರಟಿರುವೆ! ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸುಖಪ್ರಾಸಾದಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ದೇವತಾಸಮಾನಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಬಿಡು.

Verse 8

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं राक्षसः कुपितोऽब्रवीत् । समर्थस्त्वं यदि तदा मोचयाद्यैव मत्करात्

ಹರಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಕ್ಷಸನು ಕೋಪದಿಂದ ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ಸಮರ್ಥನಾದರೆ, ಈಗಲೇ ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಬಿಡಿಸು!”

Verse 9

इत्युक्तमात्रे वचने माधवेन क्रुधेक्षितः । पपात भस्मसाद्भूतस्त्यक्त्वा वृंदां सुदूरतः

ಅಷ್ಟೇ ಮಾತು ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಮಾಧವನು ಕ್ರೋಧದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದನು; ರಾಕ್ಷಸನು ಭಸ್ಮವಾಗಿ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು, ವೃಂದಾ ಅವನಿಂದ ಬಹುದೂರಕ್ಕೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯಿತು.

Verse 10

अथोवाच प्रमुग्धा सा मायया जगदीशितुः । कस्त्वं कारुण्यजलधिर्येनाहमिह रक्षिता

ನಂತರ ಜಗದೀಶ್ವರನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮರುಳಾದ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಕರುಣಾಜಲಧಿಯೇ, ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ?”

Verse 11

शारीरं मानसं दुःखं सतापं तपसां निधे । त्वया मधुरया वाचा हृतं राक्षसनाशनात्

ಓ ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಧಿಯೇ! ನನ್ನ ಶಾರೀರಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ದುಃಖವು, ಅದರ ದಾಹসহಿತವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಿಂದಲೂ ರಾಕ್ಷಸನಾಶದಿಂದಲೂ ನಿವಾರಿತವಾಯಿತು।

Verse 12

तवाश्रमे तपः सौम्य करिष्यामि तपोधन

ಹೇ ಸೌಮ್ಯ ತಪೋಧನ! ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸುವೆನು।

Verse 13

तापस उवाच । भरद्वाजात्मजश्चाहं देवशर्मेति विश्रुतः । विहाय भोगानखिलान्वनं घोरमुपागतः

ತಾಪಸನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಭರದ್ವಾಜನ ಪುತ್ರನು, ದೇವಶರ್ಮಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು. ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಈ ಘೋರ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 14

अनेन बटुनासार्धं मम शिष्येण कामगाः । बहुशः संति चान्येऽपि मच्छिष्याः कामरूपिणः

ಈ ನನ್ನ ಬಟು (ಯುವ) ಶಿಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಕಾಮಗರು (ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ಗಮಿಸುವವರು) ಇದ್ದಾರೆ; ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಅನೇಕ ಶಿಷ್ಯರು ಕಾಮರೂಪಿಗಳು (ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ರೂಪ ಧರಿಸುವವರು) ಆಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 15

त्वं चेन्ममाश्रमे स्थित्वा चिकीर्षसि तपः शुभे । एहि राज्ञ्यपरं यामो वनं दूरस्थितं यतः

ಹೇ ಶುಭೆ ರಾಜ್ಞೀ! ನೀನು ನನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ ಬಾ; ನಾವು ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ, ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ।

Verse 16

इत्युक्त्वा राजपत्नीं तां ययौ प्राचीं दिशं हरिः । वनं प्रेतपिशाचाढ्यं मंदगत्या नराधिप

ಇಂತೆಂದು ಆ ರಾಜಪತ್ನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಹರಿ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟನು। ಹೇ ನರಾಧಿಪ, ಮಂದಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತ‑ಪಿಶಾಚಸಂಕುಲವಾದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು॥

Verse 17

वृंदारिकाश्रुपूर्णाक्षी तस्य पृष्ठानुगा ययौ । स्मरदूती च तत्पृष्ठे मां प्रतीक्षेति वादिनी

ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ವೃಂದಾರಿಕಾ ಅವನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಅನುಸರಿಸಿ ಹೋದಳು। ಸ್ಮರದೂತಿಯೂ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ‘ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯಿರಿ’ ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು॥

Verse 18

अत्रांतरे दुराचारः कोपि पापाकृतिर्वने । जालं प्रसारयामास तद्यदा जीवपूरितम्

ಇದಕ್ಕೊಳಗೆ ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದುರುಚಾರ, ಪಾಪಾಕೃತಿಯವನು ಬಲೆಯನ್ನು ಹರಡಿದನು; ಅದು ಜೀವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಾಗ—॥

Verse 19

ततः संकोचयामास तज्जालं पापनायकः । जालस्थांस्तु तदा जीवानुपाहृत्य मुमोच ह

ನಂತರ ಆ ಪಾಪನಾಯಕನು ಆ ಬಲೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸಂಕುಚಿಸಿದನು; ಬಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಬಲೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು॥

Verse 20

स च व्याधः स्त्रियौ दृष्ट्वा स्मरदूती जगाद ताम् । देवि मामत्तुमायाति करे गृह्णातु मां सखी

ಆ ಬೇಟೆಗಾರನು ಆ ಇಬ್ಬರು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನೋಡಿ ಸ್ಮರದೂತಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ದೇವಿ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನುಂಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಸಖಿ ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲಿ!”॥

Verse 21

वृंदा तयोक्तं श्रुत्वैनं विकृतास्यं व्यलोकयत् । वीक्ष्यतं भयवातेन निर्धूता सिंधुजप्रिया

ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ವೃಂದಾ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಳು; ಭಯದಿಂದ ಅವನ ಮುಖ ವಿಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಸಿಂಧುಜ-ನಂದನನ ಪ್ರಿಯೆ ಭಯವಾಯುವಿನಿಂದ ನಡುಗಿದಳು.

Verse 22

दुद्राव विकलं शुभ्रं स्मरदूत्या समं वने । विद्रवंती समं सख्या तापसाश्रममागता

ವಿಕಲವಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಶುಭ್ರತೇಜಸ್ವಿನಿ ಸ್ತ್ರೀ ಸ್ಮರದೂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿದಳು. ಸಖಿಯೊಂದಿಗೆ ಓಡುತ್ತಾ ತಾಪಸರ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದಳು.

Verse 23

सा तापसवने तस्मिन्ददर्शात्यंतमद्भुतम् । पक्षिणः कांचनीयांगान्नानाशब्दसमाकुलान्

ಆ ತಾಪಸವನದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡಳು—ಕಾಂಚನೀಯ ಅಂಗಗಳಿರುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು ನಾನಾವಿಧ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ಸ್ಥಳವನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿದ್ದವು.

Verse 24

सापश्यद्धेमपद्माढ्यां वापीं तु स्वर्णभूमिकाम् । क्षीरं वहंति सरितः स्रवंति मधु भूरुहः

ಅವಳು ಹೇಮಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ, ಸ್ವರ್ಣತೀರಭೂಮಿಯುಳ್ಳ ಒಂದು ವಾಪಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅಲ್ಲಿ ನದಿಗಳು ಕ್ಷೀರಧಾರೆಯನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಮರಗಳು ಮಧುವನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 25

शर्कराराशयस्तत्र मोदकानां च संचयाः । भक्ष्याणि स्वादुसर्वाणि बहून्याभरणानि च

ಅಲ್ಲಿ ಶರ್ಕರೆಯ ರಾಶಿಗಳು, ಮೋದಕಗಳ ಸಂಗ್ರಹಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಸಿಹಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಆಭರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು.

Verse 26

बहुशस्त्राणि दिव्यानि नभसः संपतंति च । क्रीडंति हरयस्तृप्ता उत्पतंति पतंति च

ಆಕಾಶದಿಂದ ಅನೇಕ ದಿವ್ಯ ಶಸ್ತ್ರಗಳೂ ಇಳಿದು ಬಂದವು. ತೃಪ್ತ ಸಿಂಹಗಳು ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ ಹಾರಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದವು.

Verse 27

मठेति सुंदरं वृंदा तं ददर्श तपस्विनम् । व्याघ्रचर्मासनगतं भासयंतं जगत्त्रयम्

“ಮಠದ ಸುಂದರಿಯೇ!” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾ ವೃಂದಾ ಆ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು—ವ್ಯಾಘ್ರಚರ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ ದೀಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 28

तमुवाच विभो पाहि पाहि पापर्द्धिकादथ । तपसा किं च धर्मेण मौनेन च जपेन च

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ವಿಭೋ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಈ ಪಾಪಮಯ ವಿಪತ್ತಿನಿಂದ ಕಾಪಾಡು. ಭೀತನಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಲಾಗದಿದ್ದರೆ ತಪಸ್ಸು, ಧರ್ಮ, ಮೌನ, ಜಪ ಇವುಗಳೇನು ಪ್ರಯೋಜನ?”

Verse 29

भीतत्राणात्परं नान्यत्पुण्यमस्ति तपोधन । एवमुक्तवती भीता सालसांगी तपस्विनम्

“ಹೇ ತಪೋಧನ, ಭೀತನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತಿಲ್ಲ.” ಎಂದು ಭಯಗೊಂಡ ಆಕೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಆ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಳು.

Verse 30

तावत्प्राप्तः सदुष्टात्मा सर्वजीवप्रबंधकः । वृंदादेवी भयत्रस्ता हरिकंठे समाश्लिषत्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪರಮ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವವನು, ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು. ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾದ ವೃಂದಾದೇವಿ ಹರಿಯ ಕಂಠವನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು.

Verse 31

सुखस्पर्शं भुजाभ्यां सा शोकवल्लीव लिंगिता । तवालिंगनभावेन पुनरेव भविष्यति

ಅವಳು ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಸುಖಸ್ಪರ್ಶ ನೀಡಿ ಶೋಕಲತೆಯಂತೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು; ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಆಲಿಂಗನಭಾವದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಸ್ವಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವಳು।

Verse 32

शिरः सर्वांगसंपन्नं त्वद्भर्तुरधिकं गुणैः । अथ त्वं प्रमदे गच्छ पत्यर्थे चित्रशालिकाम्

ಈ ಶಿರಸ್ಸು ಸರ್ವಾಂಗಸಂಪನ್ನವಾಗಿದ್ದು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪತಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ; ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಸುಂದರಿ, ಪತ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಚಿತ್ರಶಾಲಿಕೆಗೆ ಹೋಗು।

Verse 33

सा चित्रशालामित्युक्ता विवेश मुनिना तदा । दिव्यपर्यंकमारूढा गृह्य कांतस्य तच्छिरः

ಮುನಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಆಗ ಚಿತ್ರಶಾಲೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು; ದಿವ್ಯ ಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಏರಿ ತನ್ನ ಕಾಂತನ ಆ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದಳು।

Verse 34

चकाराधरपानं सा मीलिताक्ष्यतिलोलुपा । यावत्तावदभूद्राजन्रूपं जालंधराकृति

ಅವಳು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಅತಿಲೋಲುಪತೆಯಿಂದ ಅವನ ಅಧರಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದಳು; ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ಓ ರಾಜನೇ, ಜಾಲಂಧರಾಕೃತಿಯ ರೂಪವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 35

तत्कांतसदृशाकारस्तद्वक्षस्तद्वदुन्नतिः । तद्वाक्यस्तन्मनोभावस्तदासीज्जगदीश्वरः

ಅವನು ಅವಳ ಕಾಂತನಂತೆಯೇ ಆಕಾರವಂತನಾದನು—ಅದೇ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ, ಅದೇ ಎತ್ತರ, ಅದೇ ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಅದೇ ಮನೋಭಾವ; ಹೀಗೆ ಜಗದೀಶ್ವರನು ಆ ಸಾದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು।

Verse 36

अथ संपूर्णकायं तं प्रियं वीक्ष्य जगाद सा । तव कुर्वे प्रियं स्वामिन्ब्रूहि त्वं स्वरणं च मे

ಆಗ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನು ಸಂಪೂರ್ಣ ದೇಹದಿಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು— “ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನೇ ನಾನು ಮಾಡುವೆ; ನಾನು ಯಾವ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯ-ಸಂಕಲ್ಪವಾಗಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 37

वृंदावचनमाकर्ण्य प्राह मायासमुद्रजः । शृणु देवि यथा युद्धं वृत्तं शंभोर्मया सह

ವೃಂದೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಾಯೆಯ ಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದನು— “ದೇವಿ, ಕೇಳು; ಶಂಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಯುದ್ಧ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.”

Verse 38

प्रिये रुद्रेण रौद्रेण छिन्नं चक्रेण मे शिरः । तावत्वत्सिद्धियोगाच्च त्वद्गतेन ममात्मना

“ಪ್ರಿಯೆ, ರೌದ್ರನಾದ ರುದ್ರನು ಭಯಂಕರ ಚಕ್ರದಿಂದ ನನ್ನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಛೇದಿಸಿದನು; ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಸಿದ್ಧ-ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಆತ್ಮ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿ ಧೃತವಾಯಿತು.”

Verse 39

छिन्नं तदत्र चानीतं जीवितं तेंगसंगतः । प्रिये त्वं मद्वियोगेन बाले जातासि दुःखिता

“ಆ ಛಿನ್ನವಾದುದು ಇಲ್ಲಿ ತರಲ್ಪಟ್ಟು, ಜೀವವು ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸೇರಿತು; ಪ್ರಿಯ ಬಾಲೆ, ನನ್ನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ನೀನು ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.”

Verse 40

क्षंतव्यं विप्रियं मह्यं यत्त्वां त्यक्त्वा रणं गतः । इत्यादि वचनैस्तेन वृंदा संस्मारिता तदा

“ನನ್ನಿಂದ ಅಪ್ರಿಯವಾದುದು— ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ರಣಕ್ಕೆ ಹೋದದ್ದು— ಕ್ಷಮಿಸು.” ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನು ಆಗ ವೃಂದೆಯನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸಿ ನೆನಪಿಗೆ ತಂದನು.

Verse 41

तांबूलैश्च विनोदैश्च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । अथ वृंदारिका देवी सर्वभोगसमन्विता

ನಂತರ ತಾಂಬೂಲ, ವಿನೋದ, ಶುಭ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೃಂದಾ ದೇವಿಯು ಸಕಲ ಭೋಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವಳಾದಳು.

Verse 42

प्रियं गाढं समालिंग्य चुचुंब रतिलोलुपा । मोक्षादप्यधिकं सौख्यं वृंदा मोहनसंभवम्

ರತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾದ ಬೃಂದೆಯು ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಚುಂಬಿಸಿದಳು. ಆ ಮೋಹಕ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಸೌಖ್ಯವು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವೆಂದು ಅವಳು ಭಾವಿಸಿದಳು.

Verse 43

मेने नारायणो देवो लक्ष्मीप्रेमरसाधिकम् । वृंदां वियोगजं दुःखं विनोदयति माधवे

ನಾರಾಯಣ ದೇವರು ಈ ಪ್ರೇಮರಸವನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಪ್ರೇಮಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಮಾಧವನು ಬೃಂದೆಯ ವಿಯೋಗಜನ್ಯ ದುಃಖವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿದನು.

Verse 44

तत्क्रीडाचारुविलसद्वापिका राजहंसके । तद्रूपभावात्कृष्णोऽसौ पद्मायां विगतस्पृहः

ರಾಜಹಂಸಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಆ ಸುಂದರ ಕ್ರೀಡಾ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ, ಅವಳ ರೂಪ ಮತ್ತು ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಪದ್ಮೆಯ (ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ) ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.

Verse 45

अभूद्वृंदावने तस्मिंस्तुलसीरूप धारिणी । वृंदांगस्वेदतो भूम्यां प्रादुर्भूताति पावनी

ಆ ಬೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತುಳಸಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು. ಬೃಂದೆಯ ದೇಹದ ಬೆವರಿನಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಪರಮ ಪಾವನವಾದ ತುಳಸಿಯು ಪ್ರಕಟವಾದಳು.

Verse 46

वृंदांग संगजं चेदमनुभूय सुंखं हरिः । दिनानि कतिचिन्मेने शिवकार्यं जगत्पतिः

ವೃಂದೆಯ ದೇಹಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಆ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಜಗತ್ಪತಿ ಹರಿಯು, ಕೆಲ ದಿನಗಳು ಶಿವಕಾರ್ಯವನ್ನು ತಡಮಾಡಿದಂತೆ ಆಯಿತು।

Verse 47

एकदा सुरतस्यांते सा स्वकंठे तपस्विनम् । वृंदा ददर्श संलग्नं द्विभुजं पुरुषोत्तमम्

ಒಮ್ಮೆ ಸುರತಾಂತದಲ್ಲಿ ವೃಂದೆಯು ತನ್ನ ಕಂಠಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತಪಸ್ವಿ ವೇಷಧಾರಿ ದ್ವಿಭುಜ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 48

तं दृष्ट्वा प्राह सा कंठाद्विमुच्य भुजबंधनम् । कथं तापसरूपेण त्वं मां मोहितुमागतः

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಕಂಠದಿಂದ ಭುಜಬಂಧನವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು—“ತಾಪಸರೂಪ ಧರಿಸಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಿಸಲು ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?”

Verse 49

निशम्य वचनं तस्याः सांत्वयन्प्राह तां हरिः । शृणु वृंदारिके त्वं मां विद्धि लक्ष्मीमनोहरम्

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರಿಯು ಅವಳನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಪಡಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ವೃಂದಾರಿಕೆ, ಕೇಳು; ನನ್ನನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನೂ ಮನೋಹರಗೊಳಿಸುವವನೆಂದು ತಿಳಿ।”

Verse 50

तव भर्ता हरं जेतुं गौरीमानयितुं गतः । अहं शिवः शिवश्चाहं पृथक्त्वे न व्यवस्थितौ

“ನಿನ್ನ ಪತಿ ಹರನನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಗೌರಿಯನ್ನು ಕರೆತರುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಶಿವನು—ಶಿವನೇ ನಾನು; ನಿಜವಾಗಿ ನಾವು ಪ್ರತ್ಯೇಕರಲ್ಲ.”

Verse 51

जालंधरो हतः संख्ये भज मामधुनानघे । नारद उवाच । इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा विषण्णवदनाभवत् । ततो वृंदारिका राजन्कुपिता प्रत्युवाच ह

“ರಣದಲ್ಲಿ ಜಾಲಂಧರನು ಹತನಾದನು; ಈಗ, ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿನಿ, ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.” ಎಂದು. ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ವಿಷಣ್ಣಮುಖಳಾದಳು. ನಂತರ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಕೋಪಗೊಂಡ ವೃಂದಾರಿಕೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದಳು.

Verse 52

रणे बद्धोऽसि येन त्वं जीवन्मुक्तः पितुर्गिरा । विविधैः सत्कृतो रत्नैर्युक्तं तस्य हृता वधूः

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದವನು—ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನೀನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡರೂ—ವಿವಿಧ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಸತ್ಕೃತನಾದನು; ಆದರೂ ಅವನ ವಿವಾಹಿತ ಪತ್ನಿಯೂ ಅಪಹೃತಳಾದಳು.

Verse 53

पतिर्धर्मस्य यो नित्यं परदाररतः कथम् । ईश्वरोऽपि कृतं भुंक्ते कर्मेत्याहुर्मनीषिणः

ಯಾವನು ಸದಾ ಧರ್ಮದ ಪಾಲಕನಾಗಿದ್ದಾನೋ, ಅವನು ಪರಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗುವುದು ಹೇಗೆ? ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಈಶ್ವರನೂ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು; ಇದೇ ಕರ್ಮನಿಯಮ.

Verse 54

अहं मोहं यथानीता त्वया माया तपस्विना । तथा तव वधूं माया तपस्वीकोऽपि नेष्यति

ನೀನು—ತಪಸ್ವಿಯ ವೇಷ ಧರಿಸಿ, ಮಾಯೆಯಿಂದ—ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿದಂತೆ, ಮಾಯೆ ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ; ಅವಳು ತಪಸ್ವಿನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ.

Verse 55

इति शप्तस्तथा विष्णुर्जगामादृश्यतां क्षणात् । सा चित्रशालापर्यंकः स च तेऽथप्लवंगमाः

ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಷ್ಣು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದೃಶ್ಯನಾದನು. ಆ ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯ ಪರ್ಯಂಕ (ಮಂಚ) ಮತ್ತು ಆ ಸೇವಕರು (ಪ್ಲವಂಗಮರು) ಕೂಡ ನಂತರ ಅಂತರಧಾನರಾದರು.

Verse 56

नष्टं सर्वं हरौ याते वनं शून्यं विलोक्य सा । वृंदा प्राह सखीं प्राप्य जिह्मं तद्विष्णुना कृतम्

ಹರಿ ತೆರಳಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಯಿತು. ಅರಣ್ಯ ಶೂನ್ಯವೆಂದು ಕಂಡು, ಸಖಿಯನ್ನು ಕಂಡ ವೃಂದಾ—ಇದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಕ್ರಕೃತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 57

त्यक्तं पुरं गतं राज्यं कांतः संदेहतां गतः । अहं वने विदित्वैतत्क्व यामि विधिनिर्मिता

ನಗರ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ರಾಜ್ಯ ಹೋದದು, ನನ್ನ ಕಾಂತನು ಸಂಶಯ-ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ವನದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದು, ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತಳಾದ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ?

Verse 58

मनोरथानां विषयमभून्मे प्रियदर्शनम् । प्राह निःश्वस्य चैवोष्णं राज्ञी वृंदातिदुःखिता

ನನ್ನ ಮನೋರಥಗಳ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಿಯದರ್ಶನವೇ ಈಗ ಪೀಡೆಯ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅತಿದುಃಖಿತಳಾದ ರಾಣಿ ವೃಂದಾ ಬಿಸಿಯಾದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 59

मम प्राप्तं हि मरणं त्वया हि स्मरदूतिके । इत्युक्ता सा तया प्राह मम त्वं प्राणरूपिणी

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಸ್ಮರದೂತಿಕೆ, ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನನಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮರಣ ಬಂದಿದೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವಳು—ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣರೂಪಿಣಿ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

Verse 60

तस्यास्तथोक्तमाकर्ण्य इतिकर्त्तव्यतां ततः । वने निश्चित्य सा वृंदा गत्वा तत्र महत्सरः

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವೃಂದಾ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. ವನದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಹಾಸರೋವರದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 61

विहाय दुःखमकरोद्गात्रक्षालनमंबुना । तीरे पद्मासनं बद्ध्वा कृत्वा निर्विषयं मनः

ದುಃಖವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವಳು ನೀರಿನಿಂದ ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಿತು. ತೀರದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಾಸನ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಿಷಯರಹಿತವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು।

Verse 62

शोषयामास देहं स्वं विष्णुसंगेन दूषितम् । तपश्चचारसात्युग्रं निराहारा सखीसमम्

ವಿಷ್ಣುಸಂಗದಿಂದ ದೂಷಿತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವಳು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸಿತು. ಸಖಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿರಾಹಾರವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿತು।

Verse 63

गंधर्वलोकतो वृंदामथागत्याप्सरोगणः । प्राह याहीति कल्याणि स्वर्गं मा त्यज विग्रहम्

ಆಮೇಲೆ ಗಂಧರ್ವಲೋಕದಿಂದ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪು ವೃಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಹೇಳಿತು— “ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಬಾ; ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಡ।”

Verse 64

गांधर्वं शस्त्रमेतत्त्रिभुवनविजयं श्रीपतिस्तोषमग्र्यं । नीतो येनेह वृंदे त्यजसि कथमिदं तद्वपुः प्राप्तकामम् । कांतं ते विद्धि शूलिप्रवरशरहतं पुण्यलाभस्य भूषास्वर्गस्य त्वं । भवाद्य द्रुतममरवनं चंडिभद्रे भज त्वम्

“ಈ ಗಾಂಧರ್ವೋಪಾಯವು ತ್ರಿಭುವನವಿಜಯಿ; ಶ್ರೀಪತಿಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವ ಅಗ್ರ ಸಾಧನ. ಇದರ ಮೂಲಕವೇ, ಓ ವೃಂದೆ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ತರಲ್ಪಟ್ಟೆ—ಹಾಗಾದರೆ ಗುರಿ ಸಾಧಿಸಿದ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಹೇಗೆ ತ್ಯಜಿಸುವೆ? ನಿನ್ನ ಕಾಂತನು ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹತನಾದನೆಂದು ತಿಳಿ. ನೀನು ಪುಣ್ಯಲಾಭಕ್ಕೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಭೂಷಣ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಚಂಡಿಭದ್ರೇ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಮರವನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸು।”

Verse 65

श्रुत्वा शास्त्रं वधूनां जलधिजदयिता वाक्यमाह प्रहस्य । स्वर्गादाहृत्य मुक्तात्रिदशपति वधूश्चातिवीरेण पत्या । आदौ पात्रं सुखानामहममरजिता प्रेयसा तद्वियुक्तानिर्दुष्टा तद्य । तिष्ये प्रियममृतगतं प्राप्नुयां येन चैव

ಆ ದಿವ್ಯ ವಧುಗಳ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಮುದ್ರಜನಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಿಯೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು— “ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವೇಂದ್ರನ ಪತ್ನಿಯರೂ ಅತಿವೀರ ಪತಿಯ ಮೂಲಕ ಮುಕ್ತರಾದರು. ನಾನು ಮೊದಲಿಗೆ ಸುಖಗಳ ಪಾತ್ರೆ, ದೇವರಿಂದಲೂ ಅಜೇಯಳಾಗಿದ್ದೆ; ಆದರೂ ಪ್ರಿಯನಿಂದ ವಿಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಾನು ನಿರ್ಮಲ. ಅಮೃತಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಾನು ಹೀಗೆಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವೆನು।”

Verse 66

इत्युक्त्वा ससखी वृंदा विससर्जाप्सरोगणान् । तत्प्रीतिपाशबद्धास्ता नित्यमायांति यांति च

ಇಂತೆಂದು ಸಖಿಯೊಡನೆ ವೃಂದಾ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ ಅವರು ನಿತ್ಯವೂ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 67

योगाभ्यासेन वृंदाथ दग्ध्वा ज्ञानाग्निना गुणान् । विषयेभ्यः समाहृत्य मनः प्राप ततः परम्

ನಂತರ ವೃಂದಾ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಗುಣಗಳನ್ನು ದಹಿಸಿ, ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಪರಾತ್ಪರ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದಳು.

Verse 68

दृष्ट्वा वृंदारिकां तत्र महांतश्चाप्सरोगणाः । तुष्टुवुर्नभसस्तुष्टा ववृषुः पुष्पवृष्टिभिः

ಅಲ್ಲಿ ವೃಂದಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾನ್ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪು ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿತು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯ ಧಾರೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿತು.

Verse 69

शुष्ककाष्ठचयं कृत्वा तत्र वृंदाकलेवरम् । निधायाग्निं च प्रज्वाल्य स्मरदूती विवेश तम्

ಅಲ್ಲಿ ಒಣಕಟ್ಟೆಗಳ ಚಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ವೃಂದೆಯ ದೇಹವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಸ್ಮರದೂತಿ ಆ ಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.

Verse 70

दग्धं वृंदांगरजसां बिंबं तद्गोलकात्मकम् । कृत्वा तद्भस्मनः शेषं मंदाकिन्यां विचिक्षिपुः

ವೃಂದೆಯ ಅಂಗಗಳ ದಹಿತ ರಜದಿಂದ ಅವರು ಗೋಳಾಕಾರದ ಬಿಂಬವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು; ಉಳಿದ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಮಂದಾಕಿನಿಯಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿದರು.

Verse 71

यत्र वृंदा परित्यज्य देहं ब्रह्मपथं गता । आसीद्वृंदावनं तत्र गोवर्द्धनसमीपतः

ವೃಂದಾ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮಪಥವನ್ನು ಸೇರಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಗೋವರ್ಧನ ಸಮೀಪವೇ ವೃಂದಾವನವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 72

देव्योऽथ स्वर्गमेत्य त्रिदशपतिवधूसत्त्वसंपत्तिमाहुर्देवीभ्यस्तन्निशम्य प्रमुदितमनसो निर्जराद्याश्च सर्वे । शत्रोर्दैत्यस्य हित्वा प्रबलतरभयं भीमभेर्यो निजघ्नुः श्रुत्वा तत्रासनस्थः । परिजननिवहोवापशोभां शुभस्य

ಅನಂತರ ದೇವಿಯರು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಇಂದ್ರನ ದಿವ್ಯಪತ್ನಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪರಾಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲ ಅಮರರೂ ಹೃದಯದಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡರು; ದೈತ್ಯಶತ್ರುವಿನ ತೀವ್ರ ಭಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧಭೇರಿಗಳನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿದರು. ಆ ಗದ್ದಲವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆಸನಸ್ಥನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಪರಿಜನಸಮೂಹದ ಶುಭಶೋಭೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸರೋವರದ ಕಾಂತಿಯನ್ನೂ ಕಂಡನು।