Adhyaya 22

Verse 1

नारद उवाच । एवं विप्रकृता देवा महेंद्रसहितास्तदा । ययुः स्वायंभुवं दाम मर्करूपमुपाश्रिताः

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವರುಗಳು, ಮಹೇಂದ್ರನೊಡನೆ, ಆಗ ಸ್ವಯಂಭೂ ಪ್ರಭುವಿನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಮರ್ಕಟರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ (ವೇಷಧಾರಿಯಾಗಿ)।

Verse 2

ततश्च विस्मितो ब्रह्मा प्राह तान्सुरपुंगवान् । स्वरूपेणेह तिष्ठध्वं नात्र वस्तारकाद्भयम्

ಆಗ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರಿರಿ; ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಾರಕನಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲ.”

Verse 3

ततो देवाः स्वरूपस्थाः प्रम्लानवदनांबुजाः । तुष्टुवुः प्रणताः सर्वे पितरं पुत्रका यथा

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು; ಅವರ ಕಮಲಮುಖಗಳು ಇನ್ನು ಮ್ಲಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವಂತೆ, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 4

नमो जगत्प्रसूत्यै ते हेतवे पालकाय च । संहर्त्रे च नमस्तुभ्यं तिस्रोऽवस्थास्तव प्रभो

ಜಗತ್ತಿನ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಪಾಲಕಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸಂಹಾರಕನಾದ ನಿನಗೆ ಕೂಡ ನಮಸ್ಕಾರ. ಓ ಪ್ರಭೋ, ಈ ಮೂರು ಅವಸ್ಥೆಗಳೂ ನಿನ್ನವೇ.

Verse 5

त्वमपः प्रथमं सृष्ट्वा तासु वीर्यमवासृजः । तदण्डमभवद्धैमं यस्मिल्लोकाश्चराचराः

ನೀನು ಮೊದಲು ಜಲಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹರಿಸಿದೆ. ಅದರಿಂದ ಸುವರ್ಣಮಯ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಉಂಟಾಯಿತು; ಅದರೊಳಗೆ ಚರಾಚರ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲಿವೆ.

Verse 6

वेदेष्वाहुर्विराड्रूपं त्वामेकरूपमीदृशम् । पातालं पादमूलं च पार्ष्णिपादे रसातलम्

ವೇದಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಇಂತಹ ಏಕೈಕ ವಿರಾಟ್ ಮಹಾಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ. ಪಾತಾಳವು ನಿನ್ನ ಪಾದಮೂಲದಲ್ಲಿ, ರಸಾತಲವು ನಿನ್ನ ಎಡಿಮೂಳೆ ಮತ್ತು ಪಾದಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದೆ.

Verse 7

महातलं चास्य गुल्फौ जंघे चापि तलातलम् । सुतलं जानुनी चास्य ऊरू च वितलातले

ಅವರ ಗುಲ್ಫಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾತಲ, ಜಂಘಗಳಲ್ಲಿ ತಲಾತಲ; ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸುತಲ, ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ವಿತಲ ಲೋಕ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 8

महीतलं च जघनं नाभिश्चास्य नभस्तलम् । ज्योतिः पदमुरः स्थानं स्वर्लोको बाहुरुच्यते

ಅವರ ಜಘನವೇ ಮಹೀತಲ, ನಾಭಿಯೇ ನಭಸ್ತಲ; ಉರಸ್ಥಳ ಜ್ಯೋತಿಃಪದ, ಬಾಹು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 9

ग्रीवा महश्चवदनं जनलोकः प्रकीर्त्यते । ललाटं च तपोलोकः शीर्ष सत्यमुदाहृतम्

ಅವರ ಗ್ರೀವೆಯೇ ಮಹರ್ಲೋಕ, ಮುಖವೇ ಜನಲೋಕವೆಂದು ಕೀರ್ತಿತ; ಲಲಾಟ ತಪೋಲೋಕ, ಶಿರಸ್ಸು ಸತ್ಯಲೋಕವೆಂದು ಉದಾಹೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 10

चन्द्रसूर्यौ च नयने दिशः श्रोत्रे नासिकाश्विनौ । आत्मानं ब्रह्मरंध्रस्थमाहुस्त्वां वेदवादिनः

ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರು ನಿನ್ನ ಎರಡು ನೇತ್ರಗಳು, ದಿಕ್ಕುಗಳು ನಿನ್ನ ಶ್ರೋತ್ರಗಳು; ಅಶ್ವಿನೀದೇವರು ನಿನ್ನ ನಾಸಿಕಗಳು. ವೇದವಿದ್ವಾಂಸರು—ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರಸ್ಥ ಆತ್ಮನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

एवं ये ते विराड्रूपं संस्मरंत उपासते । जन्मबन्धविनिर्मुक्ता यांति त्वां परमं पदम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ವಿರಾಟ್‌ರೂಪವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಉಪಾಸಿಸುವವರು ಜನ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

एवं स्थूलं प्राणिमध्यं च शूक्ष्मं भावेभावे भावितं त्वां गृणंति । सर्वत्रस्थं त्वामतः प्राहुर्वेदास्तस्मै तुभ्यं पदम्ज इद्विधेम

ಹೀಗೆ ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಥೂಲರೂಪವಾಗಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾವಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಡುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮರೂಪವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೇದಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸರ್ವತ್ರಸ್ಥನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ; ಹೇ ಪದ್ಮಾಸನಜ, ನಿನಗೆ ಈ ಭಕ್ತಿಸ್ತವವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 13

एवं स्तुतो विरंचिस्तु कृपयाभिपरिप्लुतः । जानन्नपि तदा प्राह तेषामाश्वासहेतवे

ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿರಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಹೋದನು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಲು ಅವನು ಆಗ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 14

सर्वे भवन्तो दुःखार्ताः परिम्लानमुखांबुजाः । भ्रष्टायुदास्तथाऽकस्माद्भ्रष्टा भरणवाससः

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ; ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಮುಖಗಳು ಮ್ಲಾನವಾಗಿವೆ. ನಿಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳು ಜಾರಿ ಬಿದ್ದಿವೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಆಭರಣಗಳೂ ವಸ್ತ್ರಗಳೂ ಕೂಡ ಕಳೆದುಹೋಗಿವೆ.

Verse 15

ममैवयं कृतिर्देवा भवतां यद्वडम्बना । यद्वैराजशरीरे मे भवन्तो बाहुसंज्ञकाः

ಹೇ ದೇವರೆ, ನಿಮ್ಮ ಈ ಅವಮಾನವು ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಕೃತ್ಯವೇ; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ವೈರಾಜ (ವಿರಾಟ್) ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೀವು ನನ್ನ ‘ಬಾಹುಗಳು’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೀರಿ.

Verse 16

यद्यद्विभूतिमत्सत्त्वं धार्मिकं चोर्जितं महत् । तत्रासीद्बाहुनाशो मे बाहुस्थाने च ते मम

ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ವಿಭೂತಿಸಂಪನ್ನ, ಧಾರ್ಮಿಕ, ಬಲಿಷ್ಠ ಮತ್ತು ಮಹತ್ತಾದ ಸತ್ತ್ವವಿತ್ತೋ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಾಹುಗಳ ನಾಶವಾಯಿತು; ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಾಹುಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ನೀವೂ ಕೂಡ ಆಘಾತಗೊಂಡಿರಿ.

Verse 17

तन्नूनं मम भग्नौ च बाहू तेन दुरात्मना । येन चोपहृतं देवास्तन्ममाख्यातु मर्हथ

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆ ದುರಾತ್ಮನು ನನ್ನ ಎರಡೂ ಭುಜಗಳನ್ನು ಮುರಿದಿದ್ದಾನೆ; ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಅವನು ಪೀಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇದನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತ।

Verse 18

देवा ऊचुः । योऽसौ वज्रांगतनयस्त्वया दत्तवरः प्रभो । भृशं विप्रकृतास्तेन तत्त्वं जानासि तत्त्वतः

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಭೋ! ಅವನು ವಜ್ರಾಂಗನ ಪುತ್ರನು; ನೀವು ವರ ನೀಡಿದವನೇ. ಅವನಿಂದ ನಾವು ಬಹಳವಾಗಿ ಹಿಂಸಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಆದರೂ ನೀವು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿದಿರುವಿರಿ।

Verse 19

यत्तन्महीसमुद्रस्य तटं शार्विकतीर्थकम् । तदाक्रम्य कृतं तेन मरुभूमिसमं प्रभोः

ಪ್ರಭೋ! ಮಹಾಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ‘ಶಾರ್ವಿಕ ತೀರ್ಥ’ವನ್ನು ಅವನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ತುಳಿದು, ಮರುಭೂಮಿಯಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ।

Verse 20

ऋद्धयः सर्वदेवानां गृहीतास्तेन सर्वतः । महाभूतस्वरूपेण स एव च जगत्पतिः

ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಋದ್ಧಿ-ಸಮೃದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಮಹಾಭೂತಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನೇ ಜಗತ್ಪತಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ।

Verse 21

चंद्रसूर्यौ ग्रहास्तारा यच्चान्यद्देवपक्षतः । तच्च सर्वं निराकृत्य स्थापितो दैत्यपक्षकः

ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ, ಗ್ರಹ-ತಾರೆಗಳು ಹಾಗೂ ದೇವಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ದೂರಮಾಡಿ, ದೈತ್ಯಪಕ್ಷದ ಆಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 22

वयं च विधृता स्तेन बहूपहसितास्तथा । प्रसादान्मुक्ताश्च कथंचिदिव कष्टतः

ನಾವೂ ಅವನಿಂದ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟು ಪುನಃಪುನಃ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದೆವು; ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಹೇಗೋ ಮಹಾಕಷ್ಟದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡೆವು।

Verse 23

तद्वयं शरणं प्राप्ताः पीडिताः क्षुत्तृषार्दिताः । धर्मरक्षा कराश्चेति संचिंत्य त्रातुमर्हसि

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ—ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ಧರ್ಮರಕ್ಷಕನೆಂದು ಚಿಂತಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದೀರಿ।

Verse 24

इत्युक्तः स्वात्मभूर्देवः सुरैर्दैत्यविचेष्टितम् । सुरानुवाच भगवानतः संचिंत्य तत्त्वतः

ದೇವರುಗಳು ದೈತ್ಯರ ದುಷ್ಟಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಾಗ, ಸ್ವಯಂಭೂ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿ ದೇವರಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 25

अवध्यस्तारको दैत्यः सर्वैरपि सुरासुरैः । यस्य वध्यश्च नाद्यापि स जातो भगवान्पुनः

ತಾರಕ ದೈತ್ಯನು ದೇವ-ಅಸುರರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅವಧ್ಯನು; ಆದರೆ ಭಗವಾನ್ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ—ಅವನೇ ತಾರಕವಧಕ್ಕೆ ನಿಯತನು, ಆ ವಧ ಇನ್ನೂ ಆಗದಿದ್ದರೂ।

Verse 26

मया च वरदानेन च्छन्दयित्वा निवारितः

ಮತ್ತು ನಾನು ವರದಾನ ನೀಡಿ ಅವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ ತಡೆದೆನು।

Verse 27

तपसा स हिदीप्तोऽभूत्त्रैलोक्यदहनात्मकः । स च वव्रे वधं दैत्यः शिशतः सप्तवासरात्

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ದೀಪ್ತನಾಗಿ, ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ದಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ವರವಾಗಿ—ಏಳು ದಿನದ ಶಿಶುವಿನಿಂದಲೇ ನನ್ನ ವಧವಾಗಲಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 28

स च सप्तदिनो बालः शंकराद्यो भविष्यति । तारकस्य च वीरस्य वधकर्ता भविष्यति

ಆ ಏಳು ದಿನದ ಬಾಲಕನು ಶಂಕರನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾಗುವನು; ವೀರನಾದ ತಾರಕನ ವಧಕಾರನಾಗುವನು.

Verse 29

सतीनामा तु या देवी विनष्टा दक्षहेलया । सा भविष्यति कल्याणी हिमाचलशरीरजा

ದಕ್ಷನ ಅವಮಾನದಿಂದ ವಿನಷ್ಟಳಾದ ಸತೀನಾಮದ ದೇವಿ, ಪುನಃ ಕಲ್ಯಾಣೀ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಚಲನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುವಳು.

Verse 30

शंकरस्य च तस्याश्च यत्नः कार्यः समागमे । अहमप्यस्य कार्यस्य शेषं कर्ता न संशयः

ಶಂಕರನೂ ಅವಳೂ ಸಮಾಗಮಿಸುವಂತೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ಕಾರ್ಯದ ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನೂ ನಾನೇ ನೆರವೇರಿಸುವೆನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 31

इत्युक्तास्त्रिदशास्तेन साक्षात्कलयोनिना । जग्मुर्मेरुं प्रणम्येशं मर्करूपेण संवृताः

ಯುಗಗಳ ಆದಿಸ್ರೋತಸ್ವರೂಪನಾದ ಸాక్షಾತ್ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ದೇವತೆಗಳು ಮೇರುವಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಈಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಾನರರೂಪದಲ್ಲಿ ಮರೆತು ಹೋಗಿದರು.

Verse 32

ततो गतेषु देवेषु ब्रह्मा लोकपितामहः । निशां सस्मार भगवान्स्वां तनुं पूर्वसंभवाम्

ದೇವತೆಗಳು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ತನ್ನದೇ ತನುವಾದ ದೇವಿ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು।

Verse 33

ततो भगवती रात्रिरुपतस्थे पितामहम् । तां विविक्ते समालोक्य तथोवाच विभावरीम्

ಆಮೇಲೆ ಭಗವತೀ ದೇವಿ ರಾತ್ರಿಯು ಪಿತಾಮಹನ ಬಳಿಗೆ ಉಪಸ್ಥಿತಳಾದಳು. ಅವಳನ್ನು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಭಾವರಿಯನ್ನು ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 34

विभावरि महाकार्यं विबुधानामुपस्थितम् । तत्कर्तव्यं त्वया देवि श्रृणु कार्यस्य निश्चयम्

ಹೇ ವಿಭಾವರೀ! ದೇವತೆಗಳ ಮಹಾಕಾರ್ಯವು ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ಅದನ್ನು ನೀನೇ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು—ಈ ಕಾರ್ಯದ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 35

तारकोनाम दैत्येंद्रः सुरकेतुरनिर्ज्जितः । तस्याभावाय भगवाञ्जनयिष्यति यं शिवः

ತಾರಕನೆಂಬ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಇದ್ದಾನೆ; ದೇವಶತ್ರುಗಳ ಧ್ವಜ, ಅಜೇಯ. ಅವನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಒಬ್ಬನನ್ನು (ಪುತ್ರನನ್ನು) ಜನಯಿಸುವನು।

Verse 36

सुतः स भविता तस्य तारकस्यांतकारकः । अहं त्वादौ यदा जातस्तदापश्यं पुरःस्थितम्

ಆ ಪುತ್ರನು ತಾರಕನ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾಗುವನು. ನಾನು ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದಾಗ, (ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು) ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತಿರುವಂತೆ ಕಂಡೆನು।

Verse 37

अर्धनारीश्वरं देवं व्याप्य विश्वमवस्थितम् । दृष्ट्वा तमब्रुवं देवं भजस्वेति च भक्तितः

ವಿಶ್ವವನ್ನೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವ ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ ದೇವನನ್ನು ನಾನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದೆನು. ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ—“ಅವನನ್ನೇ ಭಜಿಸಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 38

ततो नारी पृथग्जाता पुरुषश्च तथा पृथक् । तस्याश्चैवांशजाः सर्वाः स्त्रियस्त्रिभुवने स्मृताः

ನಂತರ ನಾರಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಪುರುಷನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು. ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಅವಳ ಅಂಶದಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದರೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 39

एकादश च रुद्राश्च पुरुषास्तस्य चांशजाः । तां नारीमहामालोक्य पुत्रं दक्षमथा ब्रवम्

ಅವನ ಅಂಶದಿಂದ ಏಕಾದಶ ರುದ್ರರೂ ಹಾಗೂ ಇತರ ಪುರುಷಗಣರೂ ಉದ್ಭವಿಸಿದರು. ಆ ಮಹಾನಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ನನ್ನ ಪುತ್ರ ದಕ್ಷನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದೆನು.

Verse 40

भजस्व पुत्रीं जगती ममापि च तवापि च । पुंदुःखनकात्त्रात्री पुत्री ते भाविनी त्वियम्

ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ! ಈ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ ಪೋಷಿಸು; ಅವಳು ನನ್ನದೂ ನಿನ್ನದೂ. ಇವಳು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಭವಿಸಿ, ದೇಹಧಾರಿಗಳ ದುಃಖಸಂತಾಪದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ತಾರಿಣಿಯಾಗುವಳು.

Verse 41

एवमुक्तो मया दक्षः पुत्रीत्वे परि कल्पिताम् । रुद्राय दत्तवान्भक्त्या नाम दत्त्वा सतीति यत्

ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ದಕ್ಷನು ಅವಳನ್ನು ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ರುದ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಅವಳಿಗೆ ‘ಸತೀ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 42

ततः काले चं कस्मिंश्चिदवमेने च तां पिता । मुमूर्षुः पापसंकल्पो दुरात्मा कुलकज्जलः

ನಂತರ ಯಾವುದೋ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಂದೆ ಅವಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನು. ಪಾಪಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದುರ್ಮನಸ್ಸು, ಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ—ಅವನು ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದನು.

Verse 43

ये रुद्रं नैव मन्यंते ते स्फुटं कुलकज्जलाः । पिशाचास्ते दुरात्मानो भवंति ब्रह्मराक्षसाः

ರುದ್ರನನ್ನು ಒಪ್ಪದವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ. ಅಂಥ ದುಷ್ಟಾತ್ಮರು ಪಿಶಾಚರಾಗಿದ್ದು, ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 44

अवमानेन तस्यापि यथा देवी जहौ तनुम् । यथा यज्ञः स च ध्वस्तो भवेन विदितं हि ते

ಅವನ ಅವಮಾನದಿಂದ ದೇವಿ ಹೇಗೆ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಳೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಯಜ್ಞವೂ ಭವ (ಶಿವ)ನಿಂದ ಧ್ವಂಸವಾಯಿತು—ಇದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದದೇ.

Verse 45

अधुना हिमशैलस्य भवित्री दुहिता च सा । महेश्वरं पतिं सा च पुनः प्राप्स्यति निश्चितम्

ಈಗ ಅವಳು ಹಿಮಶೈಲದ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುವಳು; ಮತ್ತು ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯುವಳು.

Verse 46

तदिदं च त्वया कार्यं मेनागर्भे प्रविश्य च । तस्याश्छविं कुरु कृष्णां यथा काली भवेत्तु सा

ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಮೇನಾಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವಳ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣವರ್ಣವಾಗಿಸು, ಆಗ ಅವಳು ಕಾಳಿಯಾಗುವಳು.

Verse 47

यदा रुद्रोपहसिता तपस्तप्स्यति सा महत् । समाप्तनियमा देवी यदा चोग्रा भविष्यति

ರುದ್ರನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಉಪಹಾಸಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಪ್ರೇರಿತಳಾದ ಆ ಮಹಾದೇವಿ ಮಹತ್ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವಾಗ—ದೇವಿ ತನ್ನ ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಉಗ್ರ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಸ್ಥಿರಳಾಗುವಾಗ…

Verse 48

स्वयमेव यदा रूपं सुगौरं प्रतिपत्स्यते । विरहेण हरश्चास्या मत्वा शून्यं जगत्त्रयम्

ಅವಳು ಸ್ವತಃ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವರ್ಣದ, ಪರಮ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುವಾಗ, ಅವಳ ವಿರಹದಿಂದ ಹರನು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಶೂನ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 49

तस्यैव हिमशैलस्य कंदरे सिद्धसेविते । प्रतीक्षमाणस्तां देवीमुग्रं संतप्स्यते तपः

ಅದೇ ಹಿಮಶೈಲದ ಸಿದ್ಧಸೇವಿತ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಅವನು ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುವನು।

Verse 50

तयोः सुतप्ततपसोर्भविता यो महान्सुतः । भविष्यति स दैत्यस्य तारकस्य निवारकः

ಆ ಇಬ್ಬರ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವಾಗಿ ಮಹಾನ್ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು; ಅವನೇ ದೈತ್ಯ ತಾರಕನನ್ನು ತಡೆದು ಸಂಹರಿಸುವನು।

Verse 51

तपसो हि विना नास्ति सिद्धिः कुत्रापि शोभने । सर्वासां कर्मसिद्धीनां मूलं हि तप उच्यते

ಹೇ ಶುಭೇ! ತಪಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಿದ್ಧಿ ಇಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಸಿದ್ಧಿಗಳ ಮೂಲ ತಪಸ್ಸೇ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 52

त्वयापि दानवो देवि देहनिर्गतया तदा । चंडमुंडपुरोगाश्च हंतव्या लोकदुर्जयाः

ಹೇ ದೇವಿ, ಆಗ ನೀವೂ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ, ಚಂಡಮುಂಡರ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ, ಲೋಕಗಳಿಗೆ ದುರಜಯರಾದ ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಬೇಕು.

Verse 53

यस्माच्चंडं च मुंडं च त्वं देवि निहनिष्यसि । चामुंडेति ततो लोके ख्याता देवि भविष्यसि

ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಚಂಡನನ್ನೂ ಮುಂಡನನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುವುದರಿಂದ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ‘ಚಾಮುಂಡಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಳಾಗುವೆ.

Verse 54

ततस्त्वां वरदे देवी लोकः संपूजयिष्यति । भेदेर्बहुविधाकारैः सर्वगां कामसाधनीम्

ಅನಂತರ, ವರದೆಯಾದ ದೇವಿ, ಲೋಕವು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವುದು—ಬಹುವಿಧ ಭೇದರূপಗಳಿಂದ—ಸರ್ವತ್ರಗಾಮಿನಿ, ಕಾಮಸಾಧಿನಿ ಎಂದು.

Verse 55

ओंकारवक्त्रां गायत्रीं त्वामर्चंति द्विजोत्तमाः । ऊर्जितां बलदां पापि राजानः सुमहाबलाः

ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ನಿನ್ನನ್ನು ಓಂಕಾರವಕ್ತ್ರೆಯಾದ ಗಾಯತ್ರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ರಾಜರು ನಿನ್ನನ್ನು ತೇಜಸ್ವಿನಿ, ಬಲದಾಯಿನಿ, ಪಾಪಘ್ನಿ ಎಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 56

वैश्याश्च भूतिमित्येव शिवां शूद्रास्तथा शुभे । क्षांतिर्मुनीनामक्षोभ्या दया नियमिनामपि

ವೈಶ್ಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ‘ಭೂತಿ’ (ಸಮೃದ್ಧಿ) ಎಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಶೂದ್ರರು ‘ಶಿವಾ’ ಎಂದು, ಹೇ ಶುಭೆ; ನೀನು ಮುನಿಗಳ ಅಕ್ಷೋಭ್ಯ ಕ್ಷಾಂತಿ, ನಿಯಮಿಗಳ ದಯೆಯೂ ಹೌದು.

Verse 57

त्वं महोपाय सन्दोहा नीतिर्नयविसर्पिणाम् । परिस्थितिस्त्वमर्थानां त्वमहो प्राणिका मता

ನೀನು ಮಹೋಪಾಯಗಳ ನಿಧಿ, ನಯನೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿನಿ. ಕಾರ್ಯಗಳ ಯುಕ್ತ ಪರಿಹಾರ ನೀನೇ—ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯೆಂದು ಮಾನ್ಯಳಾಗಿದ್ದೀ.

Verse 58

त्वं युक्तिः सर्वभूतानां त्वं गतिः सर्वदेहिनाम् । रतिस्त्वं रतिचित्तानां प्रीतिस्त्वं हृद्यदर्शिनाम्

ನೀನು ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಯುಕ್ತಿ, ಸರ್ವದೇಹಿಗಳ ಗತಿ-ಶರಣ. ರತಿಚಿತ್ತರಿಗೆ ನೀನೇ ರತಿ, ಹೃದ್ಯವನ್ನು ನೋಡುವವರಿಗೆ ನೀನೇ ಪ್ರೀತಿ.

Verse 59

त्वं कांतिः शुभरूपाणां त्वं शांति शुभकर्मिणाम् । त्वं भ्रांतिर्मूढचित्तानां त्वं फलं क्रतुयाजिनाम्

ನೀನು ಶುಭರೂಪಿಗಳ ಕಾಂತಿ, ಶುಭಕರ್ಮಿಗಳ ಶಾಂತಿ. ಮೂಢಚಿತ್ತರ ಭ್ರಾಂತಿಯೂ ನೀನೇ, ಕ್ರತುಯಾಗ ಮಾಡುವವರ ಫಲವೂ ನೀನೇ.

Verse 60

जलधीनां महावेला त्वं च लीला विलासिनाम् । संभूतिस्त्वं पदार्थानां स्थितिस्त्वं लोकपालिनी

ನೀನು ಸಾಗರಗಳ ಮಹಾವೇಳೆ (ಮಹಾತೀರ), ಲೀಲಾವಿಲಾಸಿಗಳ ಲೀಲಾನಂದ. ಸರ್ವ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಸಂಭೂತಿ ನೀನೇ, ಅವುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ನೀನೇ—ಹೇ ಲೋಕಪಾಲಿನಿ.

Verse 61

त्वं कालरात्रिर्निःशेष भुवनावलिनाशिनी । प्रियकंठग्रहानन्ददायिनी त्वं विभावरी

ನೀನು ಕಾಲರಾತ್ರಿ, ನಿಃಶೇಷ ಭುವನಾವಳಿಯನ್ನು ಲಯಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿ. ಪ್ರಿಯನ ಕಂಠಾಲಿಂಗನದಿಂದ ಆನಂದ ನೀಡುವವಳೂ ನೀನೇ—ಹೇ ವಿಭಾವರಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಯ ರಾತ್ರಿಯೇ.

Verse 62

प्रसीद प्रणतानस्मान्सौम्यदृष्ट्या विलोकय

ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು; ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಿಂತಿರುವ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ಸೌಮ್ಯ, ಮಂಗಳಕರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡು।

Verse 63

इति स्तुवंतो ये देवि पूजयिष्यंति त्वां शुभे । ते सर्वकामानाप्स्यंति नियता नात्र संशयः

ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ಶುಭೆ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 64

इत्युक्ता तु निशादेवी तथेत्युक्त्वा कृताञ्जलिः । जगाम त्वरिता पूर्वं गृहं हिमगिरेर्महत्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ನಿಶಾದೇವಿ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಂಜಲಿ ಮಾಡಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮೊದಲು ಹಿಮಗಿರಿಯ ಮಹಾಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 65

तत्राऽसीनां महाहर्म्ये रत्नभित्तिसमाश्रये । ददर्श मेनामापांडुच्छविवक्त्रसरोरुहाम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ರತ್ನಭಿತ್ತಿಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮಹಾಹರ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗಿದ್ದ ಮೇನೆಯನ್ನು ಕಂಡಳು—ಅವಳ ಪದ್ಮಮುಖವು ಪಾಂಡುರ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 66

किंचिच्छयाममुखोदग्रस्तनभागावनामिताम् । महौषधिगणबद्धमंत्रराजनिषेविताम्

ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ವಲ್ಪ ಶ್ಯಾಮಲವಾಗಿದ್ದು, ಸ್ತನಭಾರದ ಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ವಾಲಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು; ಮಹೌಷಧಿಗಳ ಸಮೂಹದಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಪ್ರಬಲ ಮಂತ್ರರಾಜಗಳ ಜಪದಿಂದ ಉಪಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 67

ततः किंचित्प्रमिलिते मेनानेत्रांबुजद्वये । आविवेशमुखं रात्रिर्ब्रह्मणो वचनात्तदा

ನಂತರ ಮೇನಾದೇವಿಯ ಎರಡು ಪದ್ಮನೇತ್ರಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಚ್ಚಿದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನಾನುಸಾರ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯು ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು।

Verse 68

जन्मदाया जगन्मातुः क्रमेण जठरांतरम् । अरंजयच्छविं देव्या गुहमातुर्विभावरी

ಜಗನ್ಮಾತೆಗೆ ಜನ್ಮದಾತ್ರೀ ಆಗಲು ವಿಭಾವರೀ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಗರ್ಭಾಂತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆ ದೇವಿ—ಗುಹನ ಭವಿಷ್ಯತ್ ತಾಯಿ—ಯ ಕాంతಿ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು।

Verse 69

ततो जगन्मं गलदा मेना हिमगिरेः प्रिया । ब्राह्मे मुहूर्ते सुभगे प्रासूयत शुभाननाम्

ನಂತರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಂಗಳಕರಳಾದ, ಹಿಮಗಿರಿಯ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಮೇನಾ ದೇವಿ ಶುಭ ಬ್ರಾಹ್ಮಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಸುಂದರಮುಖಿಯ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸಿದಳು।

Verse 70

तस्यां तु जायमानायां जंतवः स्थाणुजंगमाः । अभवन्सुखिनः सर्वे सर्वलोकनिवासिनः

ಅವಳು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಸುಖಿಗಳಾದರು; ನಿಜವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ನಿವಾಸಿಗಳೂ ಕ್ಷೇಮದಿಂದ ತುಂಬಿದರು।

Verse 71

अभवत्क्रूरसत्त्वानां चेतः शांतं च देहिनाम् । ज्योतिषामपि तेजस्त्वमभवत्सुतरां तदा

ಆಗ ಕ್ರೂರ ಸತ್ತ್ವಗಳ ಮನಸ್ಸೂ ಶಾಂತವಾಯಿತು, ದೇಹಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿಗಳ ತೇಜಸ್ಸು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 72

वनाश्रिताश्चौषधयः स्वादवंति फलानि च । गंधवंति च माल्यानि विमलं च नभोऽभवत्

ವನಾಶ್ರಿತ ಔಷಧಿಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗುಣವಂತವಾಗಿದವು, ಫಲಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರವಾದವು. ಮಾಲೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಗಂಧಿತವಾದವು, ಆಕಾಶವು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ನಿರ್ದೋಷವಾಯಿತು।

Verse 73

मारुतश्च सुखस्पर्शो दिशश्च सुमनोहराः । विस्मृता नि च शास्त्राणि प्रादुर्भावं प्रपेदिरे

ಗಾಳಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಸುಖಕರವಾಯಿತು, ದಿಕ್ಕುಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿ ತೋಚಿದವು. ಮರೆತಿದ್ದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಪುನಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ಪ್ರಕಟವಾದವು।

Verse 74

प्रभावस्तीर्थमुख्यानां तदा पुण्यतमोऽभवत् । सत्ये धर्मे चाध्ययने यज्ञे दाने तपस्यपि

ಆಗ ಪ್ರಮುಖ ತೀರ್ಥಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಕರವಾಯಿತು. ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ಯಜ್ಞ, ದಾನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸು—ಇವೆಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ ಪುಣ್ಯವು ಬಹಳವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು।

Verse 75

सर्वेषामभवच्छ्रद्धा जन्मकाले गुहारणेः । अंतरिक्षेमराश्चापि प्रहर्षोत्फुल्ललोचनाः

ಗುಹಾರಣೆ (ಸ್ಕಂದ) ಜನ್ಮಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರದ್ಧೆ ಉದಯವಾಯಿತು. ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವಗಣರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸಿದರು।

Verse 76

हरिब्रह्ममहेंद्रार्कवायुवह्निपुरोगमाः । पुष्पवृष्टिं प्रमुमुचुस्तस्मिन्मेनागृहे शुभे

ಹರಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಮಹೇಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇರಲು, ದೇವಗಣಗಳು ಮೇನಾದ ಆ ಶುಭ ಗೃಹದ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು।

Verse 77

मेरुप्रभृतयश्चापि मूर्तिमंतो महानगाः । तस्मिन्महोत्सवे प्राप्ता वीरकांस्योपशोभिताः

ಮೇರು ಮೊದಲಾದ ಮಹಾಪರ್ವತಗಳೂ ಮೂರ್ತಿಮಂತರಾದಂತೆ ಆ ಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಬಂದು, ವೀರೋಚಿತ ಕಂಚಿನ ಕಾಂತಿಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದರು.

Verse 78

सागराः सरितश्चैव समाजग्मुश्च सर्वशः

ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಸಾಗರಗಳೂ ನದಿಗಳೂ ಸಹ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡವು.

Verse 79

हिमशैलोऽभवल्लोके तदा सर्वैश्चराचरैः । सेव्यश्चाप्यभिगम्यश्च पूजनीयश्च भारत

ಓ ಭಾರತ! ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಿಮಶೈಲವು ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸೇವ್ಯವೂ, ಸಮೀಪಿಸಬಹುದಾದುದೂ, ಪೂಜ್ಯವೂ ಆಯಿತು.

Verse 80

अनुभूयोत्सवं ते च जग्मुः स्वानालयांस्तदा

ಆ ಪವಿತ್ರೋತ್ಸವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಿವಾಸಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.