Adhyaya 19

Verse 1

नारद उवाच । कालनेमी रुषाविष्टस्तेषां रूपं न बुद्धवान् । ततो निमिं च दैत्येन्द्रं मत्वा देवं महाजवः

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಕೋಪಾವೇಶಗೊಂಡ ಕಾಲನೇಮಿ ಅವರ ನಿಜರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನಾದ ನಿಮಿಯನ್ನು ದೇವನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆ ಮಹಾವೇಗಿಯು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 2

केशेषु गृह्य तं वीरं चकर्ष च ननाद च । ततो निमिरुवाचेदं कालनेमिं महाबलम्

ಆ ವೀರನನ್ನು ಕೂದಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ನಂತರ ನಿಮಿಯು ಆ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಕಾಲನೇಮಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 3

अहं निमिः कालनेमे सुतं मत्वा वधस्व मा । भवता मोहितेनाजौ देवान्मत्वासुराः स्वकाः

ನಾನು ನಿಮಿ, ಓ ಕಾಲನೇಮಿ; ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಗನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ವಧಿಸಬೇಡ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಂಡ ನೀನು ದೇವರನ್ನೇ ನಿನ್ನದೇ ಅಸುರರೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 4

सुरैः सुदुर्जयाः कोट्यो निहतादश विद्धि तत् । सर्वास्त्रवारणं मुंच ब्रह्ममस्त्रं त्वरान्वितः

ಇದನ್ನು ತಿಳಿ—ದೇವರುಗಳು ಅತಿದುರ್ಜಯವಾದ ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಿಡು.

Verse 5

स तेन बोधितो दैत्यो मुक्त्वा तं संभ्रमाकुलः । बाणं ब्रह्मास्त्रविहितं मुमोच त्वरयान्वितः

ಅವನಿಂದ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದೈತ್ಯನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಸಿದ್ಧವಾದ ಬಾಣವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಿಡಿದನು.

Verse 6

ब्रह्मास्त्रं तत्प्रजज्वाल ततः खे सुमहाद्भुतम् । देवानां चाभवत्सैन्यं सर्वमेव भयाकुलम्

ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿತು—ಅತಿಮಹಾದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯ. ಆಗ ದೇವರ ಸಮಸ್ತ ಸೇನೆಯೂ ಭಯಾಕುಲವಾಯಿತು.

Verse 7

शंबरास्त्रं ततः शांतं ब्राह्मप्रतिहतं तदा । तस्मिन्प्रतिहते ह्यस्त्रे भास्करः प्रभुः

ನಂತರ ಶಂಬರಾಸ್ತ್ರವು ಶಾಂತವಾಯಿತು; ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅದು ಪ್ರತಿಹತವಾಯಿತು. ಆ ಅಸ್ತ್ರ ನಿಷ್ಫಲವಾದಾಗ ಪ್ರಭು ಭಾಸ್ಕರ (ಸೂರ್ಯ) ಉದ್ಯತರಾದರು.

Verse 8

महेंद्रजालमास्ताय चक्रे भीषणां तनुम् । विस्फूर्जत्करसंघातसमाक्रांतजगत्त्रयः

ಮಹೇಂದ್ರಜಾಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವನು ಭೀಷಣ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಸ್ಫುರಿಸುವ ಅನೇಕ ಕೈಗಳ ಸಮೂಹದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಆಕ್ರಮಿತವಾದಂತೆ ಆಯಿತು.

Verse 9

तताप दानवानीकं गलन्मज्जाङ्घ्रिशोणितम् । चक्षूंषि दानवेन्द्राणां चकारांधानि स प्रभुः

ಆ ಪ್ರಭುವು ದಾನವಸೈನ್ಯವನ್ನು ಅಷ್ಟು ದಹಿಸಿದನು, ಅವರ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಮಜ್ಜೆಯೂ ರಕ್ತವೂ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು; ದಾನವರಾಜರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಅವನು ಅಂಧಮಾಡಿದನು.

Verse 10

गजानामगलन्मेदः पेतुश्चापि रथा भुवि । तुरंगमाः श्वसंतश्च घर्मार्ता रथिनोपि च

ಆನೆಗಳ ಮೇದಸ್ಸು ಕರಗತೊಡಗಿತು, ರಥಗಳು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವು. ಕುದುರೆಗಳು ಹಸಿಹಸಿಯಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದವು; ರಥಿಗಳೂ ದಹಿಸುವ ಬಿಸಿಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದರು.

Verse 11

इतश्चेतश्च सलिलं प्रार्थयंतस्तृषातुराः । गिरिद्रोणीश्च पादांश्च गिरिणां गहनानि च

ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಅವರು ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾ—ಪರ್ವತದ ಕಣಿವೆಗಳು, ಪಾದಭಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಟ್ಟಗಳ ಆಳವಾದ ಕಂದರಗಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದರು.

Verse 12

तेषां प्रार्थयतां शीघ्रमन्योन्यं च विसर्पिणाम् । दावाग्निरज्वलत्तीव्रो घोरो नर्दग्धपादपः

ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಕೂಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭೀಕರವಾದ ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದು ಸುತ್ತಲಿನ ಮರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿತು.

Verse 13

तोयार्थिनः पुरो दृष्ट्वा तोयं कल्लो लमालितम् । पुरःस्थितमपि प्राप्तुं न शेकुरुपसादितुम्

ನೀರಿಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಮುಂದೆ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಅಶಾಂತವಾದ ನೀರನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಅದು ಎದುರಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ಹತ್ತಿರಕ್ಕೂ ಹೋಗಲಾರಿದರು.

Verse 14

अप्राप्य सलिलं भूमावभ्याशे द्रुतमेव ते । तत्रतत्र व्यदृश्यन्त मृता दैत्येश्वराभुवि

ಜಲ ದೊರಕದೆ ಅವರು ಸಮೀಪದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕುಸಿದರು. ದೈತ್ಯೇಶ್ವರನ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನೇಕ ಕಡೆ ಮೃತರಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು.

Verse 15

रथा गजाश्च पतितास्तुरंगाश्च श्रमान्विताः । स्थिता वमंतो धावंतो गलद्द्रुतवसास्रजः

ರಥಗಳೂ ಗಜಗಳೂ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು; ಕುದುರೆಗಳು ಶ್ರಮದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟಿದ್ದವು. ಕೆಲವರು ನಿಂತು, ಕೆಲವರು ಓಡಿ, ವಾಂತಿ ಮಾಡುತ್ತಾ—ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಅಲಂಕಾರಗಳು ಸಡಿಲಾಗಿ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 16

दानवानां कोटिकोटि व्यदृश्यतमृतं तदा । एवं क्षयो जानवानां तस्मिन्महति वर्तिते

ಆಗ ದಾನವರ ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಮಂದಿ ಮೃತರಾಗಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ಆ ಮಹಾ ವಿನಾಶ ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ಆ ಜೀವಿಗಳ ನಾಶವುಂಟಾಯಿತು.

Verse 17

प्रकोपोद्भूतताम्राक्षः कालनेमी रुषातुरः । बभूव कालमेधाभः स्फुरद्रोमशतह्रदः

ಕೋಪದಿಂದ ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳಾದ ಕಾಲನೇಮಿ ರೋಷದಿಂದ ಕಾತರನಾದನು. ಅವನು ಕಾಲಮೇಘದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಅಲೆಗಳಂತೆ ರೋಮಾಂಚ ಸ್ಫುರಿಸಿತು.

Verse 18

गंभीरास्फोटनिर्ह्रादजगद्धृदयकंपनः । प्रच्छाद्य गगनं सूर्यप्रभां सर्वां व्यनाशयत्

ಗಂಭೀರ ಸ್ಫೋಟ-ಗರ್ಜನೆ ಮತ್ತು ಭೀಕರ ನಾದದಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಹೃದಯವೇ ಕಂಪಿಸಿತು. ಅವನು ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಸೂರ್ಯನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಭೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು.

Verse 19

ववर्ष शीतं च जलं दानवेन्द्रबलं प्रति । दैत्यास्तां वृष्टिमासाद्य समाश्वस्तास्ततः क्रमात्

ಅವನು ದಾನವೇಂದ್ರನ ಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ತಂಪಾದ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು. ಆ ಮಳೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ದೈತ್ಯರು ಕ್ರಮೇಣ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡರು.

Verse 20

बीजांकुरा इव म्लानाः प्राप्य वृष्टिं धरातले । ततः स मेघरूपेण कालनेमिर्महासुराः

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾಡಿದ ಮೊಳಕೆಗಳು ಮಳೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಮಹಾಸುರನಾದ ಕಾಲನೇಮಿಯು ಮೇಘರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದನು.

Verse 21

शस्त्रवृष्टिं ववर्षोग्रां देवनीकेषु दुर्जयः । तया वृष्ट्या पीड्यमाना दैत्यैरन्यैश्च देवताः

ಅಜೇಯನಾದ ಆ ಅಸುರನು ದೇವಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ಉಗ್ರವಾದ ಶಸ್ತ್ರವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕರೆದನು. ಆ ಮಳೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಇತರ ದೈತ್ಯರಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ದೇವತೆಗಳು ನೊಂದರು.

Verse 22

गतिं कांचिन्न पश्यन्ति गावः शीतार्दिता इव । परस्परं व्यलीयंत गजेषु तुरगेषु च । रथेषु च भयत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे

ಚಳಿಯಿಂದ ನಡುಗುವ ಹಸುಗಳಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ದಾರಿಯೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ರಥಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡರು.

Verse 23

एवं ते लीयमानाश्च निहताः कालने मिना । दृश्यंते पतिता देवाः शस्त्रभिन्नंगसंधयः

ಹೀಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಕಾಲನೇಮಿಯು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಕೀಲುಗಳು ಛಿದ್ರವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳು ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿತು.

Verse 24

विभिन्ना भिन्नमूर्धानस्तथा भिन्नोरुजानवः । विपर्यस्तं रथांगैश्च पतितं ध्वजशक्तिभिः

ತಲೆಗಳು ಚಿದ್ರಗೊಂಡಿದ್ದವು; ಹಾಗೆಯೇ ತೊಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲುಗಳೂ ಚೂರುಚೂರಾಗಿದ್ದವು. ರಥದ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಉರುಳಿ, ಧ್ವಜಗಳೂ ಶಕ್ತಿಗಳೂ ಹೊಡೆದ ಕಾರಣ ಅನೇಕರು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದ್ದರು.

Verse 25

तुरंगाणां सहस्राणि गजानामयुतानि च । रक्तेन तेषां घोरेण दुस्तरा चाभवन्मही

ಸಾವಿರಾರು ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಯುತಗಳಷ್ಟು ಆನೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು; ಅವರ ಭೀಕರ ರಕ್ತದಿಂದ ಭೂಮಿ ದಾಟಲಾಗದಷ್ಟು ದುಸ್ತರವಾಗಿತ್ತು.

Verse 26

एवमाजौ महादैत्यः कालनेमिर्महासुरः । जघ्ने मुहुर्तमात्रेण गंधर्वाणां दशायुतम्

ಹೀಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಹಾದೈತ್ಯ ಮಹಾಸುರ ಕಾಲನೇಮಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲೇ ಗಂಧರ್ವರ ಒಂದು ಲಕ್ಷರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 27

यक्षाणां पंचलक्षाणि किंनराणां तथैव च । जघ्ने पिशाचमुख्यानां सप्तलक्षाणि निर्भयः

ನಿರ್ಭಯನಾಗಿ ಅವನು ಯಕ್ಷರ ಐದು ಲಕ್ಷರನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಕಿನ್ನರರನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಪಿಶಾಚ ಮುಖ್ಯರ ಏಳು ಲಕ್ಷರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು.

Verse 28

इतरेषां न संख्यास्ति सुरजातिनिकायिनाम् । जघ्ने स कोटिशः क्रद्धः कालनेमिर्मदोत्कटः

ಇತರ ದೇವಜಾತಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಎಣಿಕೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರೋಧದಿಂದಲೂ ಅಹಂಕಾರಮದದಿಂದಲೂ ಉಕ್ಕಿದ ಕಾಲನೇಮಿ ಅವರನ್ನು ಕೋಟಿಕೋಟಿಯಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 29

एवं प्रतिभये भीमे तदामर महाक्षये । संक्रुद्धावश्विनौ वीरौ चित्रास्त्रकवचोज्जवलौ

ಅಂತಹ ಭೀಕರ ಭಯ ಉಂಟಾದಾಗ, ದೇವರ ಮಹಾವಿನಾಶದ ಮಧ್ಯೆ, ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರ ಅಶ್ವಿನರು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದರು—ವಿಚಿತ್ರ ಅಸ್ತ್ರಗಳೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕವಚಗಳೂ ಧರಿಸಿ ದಿವ್ಯವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ।

Verse 30

जघ्नतुस्तौ रणे दैत्यमेकैकं षष्टिभिः शरैः । निर्भिद्य ते महादैत्यं सपुंखा विविशुर्महीम्

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ದೈತ್ಯನನ್ನು—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅರವತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ—ಹೊಡೆದರು. ಆ ಬಾಣಗಳು ಮಹಾದೈತ್ಯನನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ರೆಕ್ಕೆಗಳೊಡನೆ, ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದವು।

Verse 31

ताभ्यां बाणप्रहारैस्तु किंचित्सोऽवाप्तचेतनः । जग्राह चक्रं लक्षारं तैलधौतं रणेऽधिकम्

ಆ ಇಬ್ಬರ ಬಾಣಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಚೇತನಗೊಂಡನು. ನಂತರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾದ, ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಮೆರುಗುಗೊಂಡ, ಕ್ಷುರಧಾರ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು।

Verse 32

तेन चक्रेण सोश्विभ्यां चिच्छेद रथकूबरम् । जग्राहाथ धनुर्दैत्यः शरांश्चाशीविषोपमान्

ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನು ಅಶ್ವಿನರ ರಥದ ಕೂಬರವನ್ನು (ಯುಗದಂಡ) ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ನಂತರ ದೈತ್ಯನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವಿಷಸರ್ಪಗಳಂತೆ ಭಯಂಕರ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು।

Verse 33

ववर्ष भिषजोर्मूर्ध्नि संछाद्याकाशगोचरम् । तावप्यस्त्रैः स्मृतैः सर्वाश्छेदतुर्दैत्यसायकान्

ಅವನು ಆ ಇಬ್ಬರು ದಿವ್ಯ ಭಿಷಜರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಸಿ, ಆಕಾಶಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಮುಚ್ಚಿದನು. ಆದರೆ ಅವರು ಸ್ಮರಿಸಿದ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ದೈತ್ಯನ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದರು।

Verse 34

तच्च करम तयोर्दृष्ट्वा विस्मितः कोपमाविशत् । जग्राह मुद्गरं भीम कालदंडविभीषणम्

ಅವರ ಆ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು, ತಕ್ಷಣ ಕೋಪಾವೇಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ಯಮದಂಡದಂತೆ ಭೀಕರವಾದ ಘೋರ ಗದೆಯನ್ನು ಅವನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 35

स तदमुद्भ्राम्य वेगेन चिक्षेपास्य रथं प्रति । तं तु मुद्गरमायांतमालोक्यांबरगोचरे

ಅವನು ಆ ಗದೆಯನ್ನು ವೇಗದಿಂದ ತಿರುಗಿಸಿ ಅವರ ರಥದ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆದನು. ಆದರೆ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಗದೆಯನ್ನು ನೋಡಿ—

Verse 36

मुक्त्वा रथावुभौ वेगादाप्लुतौ तरसाश्विनौ । तौ रथौ स तु निष्पिष्य मुद्गरोऽचलसंनिभः

ಎರಡೂ ರಥಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವೇಗವಂತ ಅಶ್ವಿನೀದೇವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಜಿಗಿದು ದೂರ ಸರಿದರು. ಪರ್ವತದಂತೆ ಇದ್ದ ಆ ಗದೆ ಎರಡೂ ರಥಗಳನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿಸಿತು.

Verse 37

दारयामास धरणीं हेमजालपरिष्कृतः । तस्य कर्माथ तद्दृष्ट्वा भिषजौ चित्रयोधिनौ

ಸುವರ್ಣಜಾಲದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಗದೆ ಭೂಮಿಯನ್ನೇ ಚೀರಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದರ ಆ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಭಿಷಜ ದೇವರುಗಳು, ವಿಚಿತ್ರ ಯೋಧರು—

Verse 38

वज्रास्त्रं च प्रकुर्वाणौ दानवेंद्रमयुध्यताम् । घोरवज्रप्रहारैस्तु दानवः स परिक्षतः

ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸಂಧಾನಿಸಿ ಅವರು ದಾನವೇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು. ಘೋರ ವಜ್ರಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಆ ದಾನವನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡನು.

Verse 39

रथो ध्वजो धनुश्चैव छत्रं च कवचं तथा । क्षणेन शतधा भूतं सर्वसैन्यस्य पश्यतः

ಅವನ ರಥ, ಧ್ವಜ, ಧನುಸ್ಸು, ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಕವಚವೂ—ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ—ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೇನೆಯು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನೂರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರಾಯಿತು।

Verse 40

तद्दृष्ट्वा दुकरं कर्म सोऽश्विभ्यां भीमविक्रमः । नारायणास्त्रं बलवान्मुमोच रणमूर्धनि

ಅಶ್ವಿನಿಗಳಿಂದ ನಡೆದ ಆ ದುಷ್ಕರ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು, ಭೀಮವಿಕ್ರಮಿಯಾದ ಆ ಬಲವಂತನು ಯುದ್ಧದ ಶಿಖರಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು।

Verse 41

ततः शशाम वज्रास्त्रं कालनेमिस्ततो रुषा । जीवग्राहं ग्राहयितुमश्विनौ तौ प्रचक्रमे

ಆಮೇಲೆ ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರವು ಶಮಿಸಿತು; ನಂತರ ಕಾಲನೇಮಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನಿಗಳನ್ನು ‘ಜೀವಗ್ರಾಹ’ ಎಂಬ ಪ್ರಾಣಹರಣ ಗ್ರಹಣದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಸಲು ಮುಂದಾದನು।

Verse 42

तावभिप्रायमालक्ष्य संत्यज्य समरांगणम् । पदाती वेपमानांगौ प्रद्रुतौ वासवोयतः

ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು ಅವರು ಸಮರಾಂಗಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅಂಗಾಂಗಗಳು ನಡುಗುತ್ತ, ಪಾದಾತಿಗಳಾಗಿ, ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡಿಹೋದರು।

Verse 43

तयोरनुगतो दैत्यः कालनेमिर्नदन्मुहुः । प्राप्येंद्रस्य बलं क्रूरो दैत्यानीकपदानुगः

ಆ ಇಬ್ಬರ ಹಿಂದೆ ದೈತ್ಯ ಕಾಲನೇಮಿ ಮರುಮರು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಹೋದನು. ಕ್ರೂರನಾಗಿ, ದೈತ್ಯಸೈನ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಇಂದ್ರನ ಬಲವನ್ನು ತಲುಪಿದನು।

Verse 44

स काल इव कल्पांते यदा वासवमाद्रुतः । तं दृष्ट्वा सर्वभूतानि विविशुर्विह्वलानि तु

ಅವನು ವಾಸವನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಕಲ್ಪಾಂತದ ಕಾಲನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳು ಭಯಭ್ರಾಂತಿಯಾಗಿ ಅಡಗಲು ಓಡಿದವು.

Verse 45

हाहारावं प्रकुर्वाणास्तदा देवाश्च मेनिरे । पराजयं महेंद्रस्य सर्वलोकक्षयावहम्

ಆಗ ದೇವರುಗಳು ‘ಹಾ ಹಾ’ ಎಂದು ಆಕ್ರಂದಿಸಿ, ಮಹೇಂದ್ರನ ಪರಾಜಯವು ಸರ್ವಲೋಕಕ್ಷಯವನ್ನು ತರಲಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.

Verse 46

चेलुः शिखरिणो मुख्याः पेतुरुल्का नभस्तलात् । जगर्जुर्जलदा दिक्षु संभूतश्च महारवः

ಮುಖ್ಯ ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳು ನಡುಗಿದವು; ಆಕಾಶದಿಂದ ಉಲ್ಕೆಗಳು ಬಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಘಗಳು ಗರ್ಜಿಸಿದವು; ಮಹಾ ಕೋಲಾಹಲ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 47

तां भूताविकृतिं दृष्ट्वा देवाः सेंद्रा भयावहाः । मनसा शरणं जग्मुर्वासुदेवं जगत्पतिम्

ಆ ಭಯಂಕರ ಭೂತವಿಕೃತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು ಭೀತರಾದರು. ಅವರು ಮನಸಲ್ಲೇ ಜಗತ್ಪತಿ ವಾಸುದೇವನ ಶರಣು ಹೋದರು.

Verse 48

नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च । जगद्धिताय कृष्णाय गोविंदाय नमोनमः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಗೋ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತೈಷಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಜಗದ್ಹಿತಕಾರಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 49

स नो रक्षतु गोविंदो भयार्तास्ते जगुः सुराः । सुराणां चिंतितं ज्ञात्वा भगवान्गरुडध्वजः

“ಗೋವಿಂದನು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ”—ಎಂದು ಭಯಾರ್ತರಾದ ದೇವತೆಗಳು ಕೂಗಿದರು. ದೇವರ ಮನದ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಗರುಡಧ್ವಜ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದನು.

Verse 50

विबुध्यैव च पर्यंकाद्योगनिद्रां विहाय सः । लक्ष्मीकरयुगांभोजलालितांघ्रिसरोरुहः

ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಮಂಚದಿಂದ ಎದ್ದು ಯೋಗನಿದ್ರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು—ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಕಮಲಹಸ್ತಯುಗವು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಲಾಲಿಸುವ ಅವನ ಕಮಲಪಾದಗಳಿರುವ ಪ್ರಭು।

Verse 51

शारदंबरनीराब्जकांतिदेहच्छविः प्रभुः । कौस्तुभोद्भासिहृदयः कांतकेयूरभास्करः

ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ದೇಹಕಾಂತಿ ಶರದಾಕಾಶದಂತೆ ಹಾಗೂ ನೀಲಕಮಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿ ದೀಪ್ತವಾಯಿತು; ಕాంతಿಯ ಕೇಯೂರಗಳು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಮಿನುಗಿದವು.

Verse 52

विमृश्य सुरसंक्षोभं वैनतेयमाताह्वयत् । आहूतेऽविस्थितेतस्मिन्गरुडे दुःखिते भृशम्

ದೇವರ ಸಂಕ್ಷೋಭವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ವೈನತೇಯನ ತಾಯಿ ವಿನತೆಯು ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿತು. ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಗರುಡನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು, ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಥಿತನಾಗಿ.

Verse 53

दिव्यनानास्त्रतीक्ष्णार्चिरारुह्यागात्सुराहवम् । तत्रापश्यत देवेंद्रं भयभीतमभिद्रुतम्

ದಿವ್ಯ ನಾನಾವಿಧ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ವಾಹನವನ್ನು ಏರಿ ಅವನು ದೇವಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಭಯಭೀತನಾದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡನು—ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ.

Verse 54

दानवेंद्रैर्नवांभोदसच्छायैः सर्वथोत्कटैः । यथा हि पुरुषं घोरैरभाग्यैरर्थकांक्षिभिः

ಹೊಸ ಮಳೆಮೋಡಗಳಂತೆ ಶ್ಯಾಮಛಾಯೆಯುಳ್ಳ, ಸರ್ವಥಾ ಉಗ್ರರಾದ ದಾನವೇಂದ್ರರು ಇಂದ್ರನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪೀಡಿಸಿದರು; ಧನವನ್ನು ಬಯಸುವ ಭಯಂಕರ ದುರ್ಭಾಗ್ಯಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಕ್ರಮಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ।

Verse 55

तत्त्राणायाव्रजद्विष्णुः स्तूयमानो मुहुः सुरैः । अभाग्येभ्यः परित्रातुं सुकृतं निर्मलं यथा

ಅವರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ವಿಷ್ಣು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ದೇವತೆಗಳು ಮರುಮರು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿರ್ಮಲ ಸುಕೃತವು ದುರ್ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಪರಿತ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದರು।

Verse 56

अथापश्यत दैत्येंद्रो वियति द्युतिमंडलम् । स्फुरंतमुदयाच्छीघ्रं कांतं सूर्यशतं यथा

ಆಗ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದ್ಯುತಿಮಂಡಲವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಸ್ಫುರಿಸುತ್ತಾ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಉದಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು—ನೂರಾರು ಸೂರ್ಯರ ಕಾಂತಿಯಂತೆ ಮನೋಹರವಾಗಿ।

Verse 57

प्रभवं ज्ञातुमिच्छंतो दानवास्तस्य तेजसः । गरुडं तमथा पश्यन्कल्पांतानलभैरवम्

ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಮೂಲವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸಿದ ದಾನವರು ಆಗ ಗರುಡನನ್ನು ಕಂಡರು—ಕಲ್ಪಾಂತದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಭೈರವನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 58

तत्र स्थितं चतुर्बाहुं हरिं चानुपमद्युतिम् । तमालोक्यासुरेंद्रास्तु हर्षसंपूर्णमानसाः

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಚತುರ್ಭುಜನಾದ, ಅನುಪಮ ದ್ಯುತಿಯುಳ್ಳ ಹರಿಯನ್ನು ನಿಂತಿರುವಂತೆ ಕಂಡರು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಅಸುರೇಂದ್ರರ ಮನಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದವು।

Verse 59

अयं स देवः सर्वेषां शरणं केशवोऽरिहा । अस्मिञ्जिते जिताः सर्वा देवता नात्र संशयः

ಇವನೇ ಆ ದೇವನು—ಕೇಶವನು, ಶತ್ರುಹಂತ—ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶರಣ. ಇವನು ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 60

एनमाश्रित्य लोकेशा यज्ञभागभुजोऽमराः । इत्युक्त्वा ते समागम्य सर्व एव ततस्ततः

ಅವನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಲೋಕೇಶರು, ಯಜ್ಞಭಾಗಭೋಜಿಗಳಾದ ಅಮರರು ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಸೇರಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು.

Verse 61

तं जघ्नुर्विविधैः शस्त्रैः परिवार्य समंततः । कालनेमिप्रभृतयो दश दैत्यमहारथाः

ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಕಾಲನೇಮಿ ಮೊದಲಾದ ಹತ್ತು ದೈತ್ಯ ಮಹಾರಥಿಗಳು ವಿವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದರು.

Verse 62

षष्ट्या विव्याधबाणानां कालनेमिर्जनार्दनम् । निमिः शतेन बाणानां मथनोऽशीतिभिः शरैः

ಕಾಲನೇಮಿಯು ಅರವತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು; ನಿಮಿಯು ನೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಮಥನನು ಎಂಭತ್ತು ಶರಗಳಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು.

Verse 63

जंभकश्चैव सप्तत्या शुंभो दशभिरेव च । शेषा दैत्ये श्वराः सव विष्णुमेकैकशः शरैः

ಜಂಭಕನು ಎಪ್ಪತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಶುಂಭನು ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು; ಉಳಿದ ದೈತ್ಯೇಶ್ವರರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಶರಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು.

Verse 64

दशभिर्दशभिः शल्यैर्जघ्नुः सगरुडं रणे । तेषाममृष्यत्तत्कर्म विष्णुर्दानवसूदनः

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರು ಗರುಡನೊಡನೆ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತು ಹತ್ತು ಶಲ್ಯಗಳಿಂದ ಪ್ರಹಾರಮಾಡಿದರು. ದಾನವಸೂದನ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅವರ ಆ ಕೃತ್ಯ ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಆಯಿತು.

Verse 65

एकैकं दानवं जघ्ने षड्भिः पड्भिरजिह्नगैः । आकर्णकृष्टैर्भूयश्च कालनेमिस्त्रिभिः शरैः

ಅವನು ಒಂದೊಂದೇ ದಾನವನನ್ನು ಆರು ಆರು ತಪ್ಪದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಮತ್ತೆ ಕಿವಿವರೆಗೆ ಎಳೆದ ಮೂರು ಶರಗಳಿಂದ ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನೂ ವಿದ್ಧಿಸಿದನು.

Verse 66

विष्णुं विव्याध हृदये रोषाद्रक्तविलोचनः । तस्याशोभंत ते बाणा हृदये तप्तकांचनाः

ಕೋಪದಿಂದ ರಕ್ತನೇತ್ರನಾಗಿ ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೃದಯವನ್ನು ವಿದ್ಧಿಸಿದನು. ಆ ಬಾಣಗಳು ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಪ್ತ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು.

Verse 67

मयूखा इव संदीप्ताः कौस्तुभस्य स्फुरत्त्विषः । तैर्बाणैः किंचिदायस्तो हरिर्जग्राह मुद्गरम्

ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯ ಸ್ಫುರಿಸುವ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಆ ಬಾಣಗಳು ದೀಪ್ತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಹರಿ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 68

स तमुद्ग्राह्य वेगेन दानवाय मुमोच वै । दानवेन्द्रस्तमप्राप्तं वियत्येव शतैः शरैः

ಅವನು ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ವೇಗದಿಂದ ದಾನವನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು. ಆದರೆ ದಾನವೇಂದ್ರನು ಅದು ತಲುಪುವ ಮುನ್ನವೇ ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ನೂರಾರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಕೆಡವಿದನು.

Verse 69

चिच्छेद तिलशः क्रुद्धो दर्शयन्पाणिलाघवम् । ततो विष्णुः प्रकुपितः प्रासं जग्राह भैरवम्

ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅವನು ಅದನ್ನು ತಿಲತಿಲವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಕೈಯ ಚುರುಕನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು. ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ಭಯಂಕರ ಪ್ರಾಸವನ್ನು (ಭಾಲವನ್ನು) ಹಿಡಿದನು.

Verse 70

तेन दैत्यस्य हृदयं ताडयामास वेगतः । क्षणेन लब्धसंज्ञस्तु कालनेमिर्महासुरः

ಆ ಪ್ರಾಸದಿಂದ ಅವನು ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ದೈತ್ಯನ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮಹಾಸುರ ಕಾಲನೇಮಿ ಪುನಃ ಸಂಜ್ಞೆ ಪಡೆದನು.

Verse 71

शक्तिं जग्राह तीक्ष्णाग्रां हेमघंटाट्टहासिनीम् । तया वामं भुजं विष्णोर्बिभेद दितिनंदनः

ಅವನು ತೀಕ್ಷ್ಣಾಗ್ರವಾದ ಶಕ್ತಿ-ಆಯುಧವನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಅದು ಬಂಗಾರದ ಗಂಟೆಯಂತೆ ಘೋರ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ಮೊಳಗಿತು. ಅದರಿಂದ ದಿತಿಯ ಪುತ್ರನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಎಡ ಭುಜವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು.

Verse 72

भिन्नं शक्त्या भुजं तस्य स्रुतशोणितमाबभौ । नीले बला हके विद्युद्विद्योतंती यथा मुहुः

ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಿದ್ರಗೊಂಡ ಅವನ ಭುಜದಿಂದ ರಕ್ತಧಾರೆ ಹರಿದು, ಮರುಮರು ಮಿಂಚಿತು—ನೀಲ ಮಳೆಮೋಡದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಪದೇಪದೇ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ.

Verse 73

ततो विष्णुः प्रकुपितो जग्राह विपुलं धनुः । सप्तदश च नाराचांस्तीक्ष्णाग्रान्मर्मभेदिनः

ಆಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮಹತ್ತಾದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹದಿನೇಳು ನಾರಾಚ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು—ತೀಕ್ಷ್ಣಾಗ್ರ, ಮರ್ಮಭೇದಕವಾದವು.

Verse 74

दैत्यस्य हृदयं षड्भिर्विव्याध च शरैस्त्रिभिः । चतुर्भिः सारथिं चास्य ध्वजं चैकेन पत्रिणा

ಅವನು ದೈತ್ಯನ ಹೃದಯವನ್ನು ಆರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೇದಿಸಿದನು. ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಒಂದರಿಂದ ಧ್ವಜವನ್ನು ಕೆಡವಿದನು.

Verse 75

द्वाभ्यां धनुर्ज्याधनुषी भुजं चैकेन पत्रिणा । स विद्धो हृदये गाढं दोषैर्मूढो यथा नरः

ಎರಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹೆದೆಗಳನ್ನು, ಒಂದರಿಂದ ತೋಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡು, ದೋಷಗಳಿಂದ ಮೂಢನಾದ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಅವನು ಕಂಗಾಲಾದನು.

Verse 76

स्रुतरक्तारुणः प्रांशुः पीडाचलितमानसः । चकंपे मारुतेनेव चोदितः किंशुकद्रुमः

ಹರಿಯುವ ರಕ್ತದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಆ ಎತ್ತರದ ದೈತ್ಯನು ನೋವಿನಿಂದ ಚಂಚಲವಾದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲುಗಾಡುವ ಮುತ್ತುಗದ ಮರದಂತೆ ನಡುಗಿದನು.

Verse 77

ततः कंपितमालक्ष्य गदां जग्राह केशवः । तां च वेगेन चिक्षेप कालनेमिवधं प्रति

ಅವನು ನಡುಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕೇಶವನು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಅದನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಎಸೆದನು.

Verse 78

सा पपात शिरस्युग्रा सहसा कालनेमिनः । संचूर्णितोत्तमां गस्तु निष्पिष्टमुकुटोसुरः

ಆ ಭಯಂಕರವಾದ ಗದೆಯು ಥಟ್ಟನೆ ಕಾಲನೇಮಿಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಆ ಅಸುರನ ಉತ್ತಮವಾದ ದೇಹವು ನುಚ್ಚುನೂರಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕಿರೀಟವು ಪುಡಿಯಾಯಿತು.

Verse 79

स्रुतरक्तौघरंध्रश्च स्रुतधातुरिवाचलः । पपात स्वे रथे भग्नो विसंज्ञः शिष्टजीवनः

ರಂಧ್ರಗಳಿಂದ ರಕ್ತಧಾರೆಗಳು ಹರಿಯುತ್ತ, ಧಾತುರಸ ಸೋರಿಸುವ ಪರ್ವತದಂತೆ ಆ ದಾನವನು ತನ್ನದೇ ರಥದ ಮೇಲೆ ಭಗ್ನನಾಗಿ ಕುಸಿದನು—ಸಂಜ್ಞಾಹೀನ, ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಶೇಷದಿಂದ।

Verse 80

पतितस्य रथोपस्थे दानवस्याच्युतोऽरिहा । स्मितपूर्वमुवाचेदं वाक्यं चक्रायुधः प्रभुः

ರಥಾಸನದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ದಾನವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಚ್ಯುತನು—ಅರಿಹಾ—ಮೊದಲು ಮಂದಹಾಸ ಮಾಡಿ, ಚಕ್ರಾಯುಧ ಪ್ರಭು ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 81

गच्छासुर विमुक्तोऽसि सांप्रतं जीव निर्वृतः । ततः स्वल्पेन कालेन अहमेव तवांतकः

“ಹೋಗು, ಓ ಅಸುರಾ! ಈಗ ನೀನು ವಿಮುಕ್ತನು. ಇಷ್ಟಕಾಲ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಜೀವಿಸು; ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ನಾನೇ ನಿನ್ನ ಅಂತಕನು.”

Verse 82

एवं वचस्तस्य निशम्य विष्णोः सर्वेश्वरस्याथ रथं निमेषात् । निनाय दूरं किल कालनेमिनो भीतस्तदा सारथिर्लोकनाथात्

ಸರ್ವೇಶ್ವರ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲೋಕನಾಥನ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದ ಕಾಲನೇಮಿಯ ಸಾರಥಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ರಥವನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿಸಿದನು।