Adhyaya 10

Verse 1

नारद उवाच । गृध्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा दुःखविस्मयसंयुतः । इन्द्रद्युम्नस्तमा पृच्छय मरणायोपचक्रमे

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಗೃಧ್ರನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದುಃಖವೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವೂ ತುಂಬಿದ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಮರಣಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಸಿದ್ಧನಾಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 2

ततस्तमालोक्य तथा मुमूर्षुं कौशिकादिभिः । स संहितं विचिंत्याह दीर्घायुषमथात्मनः

ಆಮೇಲೆ ಅವನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಮರಣವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿರುವವನಾಗಿ ಕಂಡು, ಕೌಶಿಕಾದಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇಮವಾಗಲೆಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 3

मैवं कार्षीः श्रुणु गिरं भद्रक त्वं चिरंतनः । मत्तोऽप्यस्ति स्फुटं चैव ज्ञास्यति त्वदभीप्सितम्

ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡ; ಹೇ ಭದ್ರ, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ನೀನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ನನ್ನಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲೊಬ್ಬನು ಇದ್ದಾನೆ; ಅವನು ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವನು।

Verse 4

मानसे सरसि ख्यातः कूर्मोमंथरकाख्यया । तस्य नाविदितं किंचिदेहि तत्र व्रजामहे

ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಮಂಥರಕ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಒಂದು ಆಮೆ ಇದೆ. ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಅಜ್ಞಾತವಲ್ಲ; ಬಾ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ।

Verse 5

ततः प्रतीतास्ते भूपमुनिगृध्रबकास्तथा । उलूकसहिता जग्मुः सर्वे कूर्मदिदृक्षवः

ಆಮೇಲೆ ನಿಶ್ಚಯಗೊಂಡ ರಾಜ, ಮುನಿಗಳು, ಗಿಡುಗ, ಕೊಕ್ಕರೆ—ಗೂಬೆಯೊಂದಿಗೆ—ಎಲ್ಲರೂ ಆಮೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಹೊರಟರು।

Verse 6

सरस्तीरे स्थितः कूर्मस्तान्निरीक्ष्य विदूरगान् । कांदिशीको विवेशासौ जलं शीघ्रतरं तदा

ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆಮೆ ಅವರನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಗೊಂಡು, ಆಗ ತಕ್ಷಣವೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ನೀರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು।

Verse 7

कौशिकोऽथ तमाहेदं प्रहस्य वचनं स्वयम् । कस्मात्कूर्म प्रनष्टोद्य विमुखोऽभ्यागतेष्वपि

ಅಂದು ಕೌಶಿಕನು ನಗುತ್ತಾ ಸ್ವತಃ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಓ ಕೂರ್ಮಾ! ಇಂದು ನೀನು ಏಕೆ ಅಡಗಿಹೋದೆ? ಅತಿಥಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದರೂ ಏಕೆ ವಿಮುಖನಾದೆ?”

Verse 8

अग्निर्द्विजानां विप्रश्च वर्णानां रमणः स्त्रियाम् । गुरुः पिता च पुत्राणां सर्वस्याभ्यागतो गुरुः

ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಅಗ್ನಿ ಗುರುಸಮಾನ ಪೂಜ್ಯ; ವರ್ಣಗಳಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ; ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿ ಪ್ರಿಯ; ಪುತ್ರರಿಗೆ ತಂದೆ ಗುರು— ಆದರೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯೇ ಗುರುಸಮಾನನೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 9

विहाय तमिमं धर्ममातिथ्यविमुखः कथम् । गृह्णासि पापं सर्वेषां ब्रूहि कूर्माधुनोत्तरम्

ಈ ಆತಿಥ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಹೇಗೆ ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ ವಿಮುಖನಾದೆ? ಎಲ್ಲರ ಪಾಪವನ್ನು ನೀನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೀಯ? ಓ ಕೂರ್ಮಾ, ಈಗ ಉತ್ತರ ಹೇಳು.

Verse 10

कूर्म उवाच । चिरंतनो हि जानामि कर्त्तुमातिथ्यसत्क्रियाम् । अभ्यागतेष्वपचितिं धर्मशास्त्रेषु निश्चितम्

ಕೂರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— “ನಾನು ಪುರಾತನನು; ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದವರ प्रति ಗೌರವವು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ.”

Verse 11

सुमहत्कारणं चात्र श्रूयतां तद्वदामि वः । नाहं पराङ्मुखो जात एतावंति दिनान्यपि

“ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತರ ಕಾರಣವಿದೆ— ಕೇಳಿರಿ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಧರ್ಮದಿಂದ ಪರಾಂಗ್ಮುಖನಾಗಿಲ್ಲ.”

Verse 12

अभ्यागतस्य कस्यापि सर्वसत्कारसद्व्रती । किं त्वेष पंचमो यो वो दृश्यते सरलाकृतिः

ಬಂದ ಯಾವುದೇ ಅತಿಥಿಗೆ ಸಮಸ್ತ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದೇ ನನ್ನ ಸದ್ವ್ರತ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸರಳಾಕೃತಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವ ಈ ಐದನೆಯವನು ಯಾರು?

Verse 13

इंद्रद्युम्नो महीपालो बिभोम्यस्मादलंतराम् । अमुना यजमानेन रौचकाख्ये पुरा पुरे

ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನೆಂಬ ರಾಜನನ್ನು ನಾನು ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಬಹಳ ಭಯಪಡುತ್ತೇನೆ. ಹಿಂದೆ ರೌಚಕವೆಂಬ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಜಮಾನನಾಗಿ (ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ) ಮಾಡಿದದ್ದು…

Verse 14

यज्ञपावकदग्धा मे पृष्ठिर्नाद्यापि निर्व्रणा । तन्मे भयं पुनर्जातं किमयं पुनरेव माम्

ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ಸುಟ್ಟಿತ್ತು; ಇಂದಿಗೂ ಆ ಗಾಯ ಗುಣವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿದೆ—ಇವನು ಪುನಃ ನನಗೆ (ಹಾನಿ) ಮಾಡುವನೇ?

Verse 15

आसुतीवलमाधाय भुवि धक्ष्यति संप्रति । इति वाक्यावसाने तु कूर्मस्य कुरुसत्तम

ವೇಗದ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಬಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಇವನು ಈಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ (ನನ್ನನ್ನು) ದಹಿಸುವನು. ಕೂರ்மನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದಾಗ, ಹೇ ಕೂರುಶ್ರೇಷ್ಠ, …

Verse 16

पपात पुष्पवृष्टिः खाद्विमुक्ताप्सरसां गणैः । सस्वनुर्देववाद्यानि कीर्त्युद्धारे महीपतेः

ಆಕಾಶದಿಂದ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಬಿಡಿಸಿದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು. ರಾಜನ ಕೀರ್ತಿಯ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತ ದಿವ್ಯ ವಾದ್ಯಗಳು ನಿನಾದಿಸಿದವು.

Verse 17

विस्मितास्ते च ददृशुर्विमानं पुरतः स्थितम् । इंद्रद्युम्नकृते देवदूतेनाधिष्ठितं तदा

ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ದಿವ್ಯವಿಮಾನವನ್ನು ಕಂಡರು; ಆಗ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವದೂತನು ಅದನ್ನು ಅಧಿಷ್ಠಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನು।

Verse 18

अयातयामाः प्रददुराशिषोऽस्मै सुरद्विजाः । साधुवादो दिवि महानासीत्तस्य महीपतेः

ಅಲಸದೆ ಇರುವ ದೇವದ್ವಿಜರು ಅವನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಆ ರಾಜನಿಗಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂಬ ಮಹಾ ಪ್ರಶಂಸಾನಾದ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 19

ततो विमानमालंब्य देवदूतस्तमुच्चकैः । इंद्रद्युम्नमुवाचेदं श्रृण्वतां नाकवासिनाम्

ನಂತರ ದೇವದೂತನು ವಿಮಾನವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ನಾಕವಾಸಿಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 20

देवदूत उवाच । नवीकृताधुना कीर्तिस्तव भूपाल निर्मला । त्रिलोक्यामपि तच्छीघ्रं विमानमिदमारुह

ದೇವದೂತನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ಭೂಪಾಲಾ! ಈಗ ನಿನ್ನ ನಿರ್ಮಲ ಕೀರ್ತಿ ನವೀಕೃತವಾಗಿದೆ; ಅದು ಶೀಘ್ರವೇ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಾಪಿಸುವುದು, ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ವಿಮಾನವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಏರು।

Verse 21

गम्यतां ब्रह्मणो लोकमाकल्पं तपसोर्जितम् । प्रेषितोऽहमनेनैव तवानयनकारणात्

ಬನ್ನಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಗಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಾಂತವರೆಗೆ ಇರುವ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ; ನಿನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆತರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಅವನು ನನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 22

यावत्कीर्तिर्मनुष्यस्य पृथिव्यां प्रथिता भवेत् । तावानेव भवेत्स्वर्गी सति पुण्ये ह्यनंतके

ಮಾನವನ ಕೀರ್ತಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಇರುವವರೆಗೆ, ಅಷ್ಟೇ ಕಾಲ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯಬಲದಿಂದ।

Verse 23

सुरालयसरोवापीकूपारामादिकल्पना । एतदर्थं हि पूर्ताख्या धर्मशास्त्रेषु निश्चिता

ದೇವಾಲಯ, ಸರೋವರ, ಕೂಪ, ಮೆಟ್ಟಿಲುಬಾವಿ, ಉದ್ಯಾನ ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ—ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ—ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ‘ಪೂರ್ತ’ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮವೆಂದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 24

इंद्रद्युम्न उवाच । अमी ममैव सुहृदो मार्कंडबककौशिकाः । गृध्रकूर्मौ प्रभावोऽयममीषां मम वृद्धये

ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಹೇಳಿದನು—ಇವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಸುಹೃದರು: ಮಾರ್ಕಂಡ, ಬಕ, ಕೌಶಿಕ. ಗಿಧ್ರ ಮತ್ತು ಆಮೆಯ ಈ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಭಾವವು ಇವರ ವೃದ್ಧಿಗೂ ನನ್ನ ಉನ್ನತಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ।

Verse 25

तच्चेदमी मया साकं ब्रह्मलोकं प्रयांत्युत । पुरःस्थितास्तदायास्ये ब्रह्मलोकं च नान्यथा

ಇವರೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರಾದರೆ, ಹಾಗಾದರೆ—ಇವರು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವುದರಿಂದ—ನಾನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ।

Verse 26

परेषामनपेक्ष्यैव कृतप्रतिकृतं हि यः । प्रवर्तते हितायैव स सुहृत्प्रोच्यते बुधैः

ಇತರರನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ, ಮಾಡಿದ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಉಪಕಾರ ಮಾಡಿ, ಕೇವಲ ಪರಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರತನಾಗುವವನೇ—ಬುದ್ಧಿವಂತರು ‘ನಿಜವಾದ ಸುಹೃದ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

स्वार्थोद्युक्तधियो ये स्युरन्वर्थास्तेप्यसुंधराः । मरणं प्रकृतिश्चैव जीवितं विकृतिर्यदा

ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿರುವವರು ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ‘ಜೀವಿಗಳು’; ನಿಜವಾಗಿ ಜೀವನಧಾರಕರು ಅಲ್ಲ. ಮರಣವನ್ನು ‘ಸ್ವಾಭಾವಿಕ’ವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಜೀವನವೇ ವಿಕೃತಿಯಾಗುವಾಗ ಧರ್ಮಮೌಲ್ಯಗಳು ತಲೆಕೆಳಗಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 28

प्राणिनां परमो लाभः केवलं प्राणिसौहृदम् । दरिद्रा रागिणोऽसत्यप्रतिज्ञाता गुरुद्रुहः

ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಪರಮ ಲಾಭವೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಸೌಹಾರ್ದವೇ. ಆದರೆ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ದರಿದ್ರರಾಗಿ ರಾಗವಶರಾದವರು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಅಸತ್ಯರು, ಗುರುಗಳಿಗೂ ದ್ರೋಹಿಗಳು ಆಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 29

मित्रावसानिनः पापाः प्रायो नरकमंडनाः । परार्थनष्टास्तदमी पंच संप्रति साधवः

ಮಿತ್ರತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪಾಪಿಗಳು ಬಹುಪಾಲು ನರಕದ ಭೂಷಣರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಪರಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟ ಈ ಐವರು ಈಗ ನಿಜವಾದ ಸಾಧುಗಳು.

Verse 30

मम कीर्तिसमुद्धारः स प्रभावो महात्मनाम् । अमीषां यदि ते स्वर्गं प्रयास्यन्ति मया सह । तदाहमपि यास्यामि देवदूतान्यथा न हि

ಈ ಮಹಾತ್ಮರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಉದ್ಧಾರವಾಗಿದೆ. ದೇವದೂತನೇ, ಅವರು ನನ್ನೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೊರಟರೆ ನಾನೂ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲ.

Verse 31

देवदूत उवाच । एते हरगणाः सर्वेशापभ्रष्टाः क्षितिं गताः

ದೇವದೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇವರು ಹರನ ಗಣಗಳು; ಸರ್ವೇಶ್ವರನ ಶಾಪದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

Verse 32

शापांते हरपार्श्वे तु यास्यंति पृथिवीपते । विहायेमानतो भूप त्वमागच्छ मया सह

ಹೇ ಭೂಪತೇ! ಶಾಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹರ (ಶಿವ)ನ ಪಾರ್ಶ್ವಕ್ಕೆ ಮರಳುವರು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಇವರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಾ.

Verse 33

न चैषां रोचते स्वर्गो हित्वा देवं महेश्वरम् । इंद्रद्युम्न उवाच । यद्येवं गच्छ तद्दूत नायास्येहं त्रिविष्टपम्

ಮಹೇಶ್ವರ ದೇವರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗವೂ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಹೇಳಿದನು—ಹಾಗಾದರೆ, ಹೇ ದೂತನೇ, ನೀನು ಹೋಗು; ನಾನು ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 34

तथा तथा यति ष्यामि भविष्यामि यथा गणः । अविशुद्धिक्षयाधिक्यदूषणैरेष निंदितः

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಯತ್ನಿಸಿ, ಗಣನಂತೆ (ಶಿವಗಣನಂತೆ) ಆಗುವೆನು. ಈ ಸ್ವರ್ಗವು ಅಶುದ್ಧಿ, ಪುಣ್ಯಕ್ಷಯ ಮುಂತಾದ ದೋಷಗಳಿಂದ ಕಲుషಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಿಂದಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 35

स्वर्गः सदानुश्रविकस्तस्मादेनं न कामये । तत्रस्थास्य पुनः पातो भयं न व्येति मानसात्

ಸ್ವರ್ಗವು ಸದಾ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುವುದಷ್ಟೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಪತನವಾಗುವ ಭಯ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 36

पुनः पातो यतः पुंसस्तस्मात्स्वर्गं न कामये । सति पुण्ये स्वयं तेन पातितो निजलोकतः

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಪತನವಾಗುವುದರಿಂದ, ನಾನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪುಣ್ಯವಿದ್ದರೂ ಅದು ಕ್ಷಯವಾದಾಗ ಅವನು ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

चतुर्मुखेन वैलक्ष्यं गतोऽस्मि कथमेमि तम् । इतीदमुक्त्वा दूतं तं श्रृण्वतोऽस्यैव विस्मयात्

ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಲಜ್ಜಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಎಂದು ಹೇಳಿ, ದೂತನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ರಾಜನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು।

Verse 38

अप्राक्षीद्भूपतिः कूर्मं तदायुःकारणं तदा । इदमायुः कथं जातं कूर्म दीर्घतमं तव

ಆಗ ರಾಜನು ಕೂರ್ಮನನ್ನು ಅವನ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿದನು—ಹೇ ಕೂರ್ಮಾ, ನಿನಗೆ ಈ ಅತ್ಯಂತ ದೀರ್ಘವಾದ ಆಯುಷ್ಯ ಹೇಗೆ ದೊರಕಿತು?

Verse 39

सुहृन्मित्रं गुरुस्त्वं मे येन कीर्तिर्ममोद्धृता

ನೀನು ನನ್ನ ಹಿತೈಷಿ, ಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ಗುರು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಉನ್ನತವಾಗಿದೆ।

Verse 40

कूर्म उवाच । श्रृणु भूप कथां दिव्यां श्रवणात्पापनाशिनीम् । कथां सुमधुरामेतां शिवमाहात्म्यसंयुताम्

ಕೂರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜನೇ, ಈ ದಿವ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು; ಇದರ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರವಾದುದು, ಶಿವಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 41

श्रृण्वन्निमामपि कथां नृपते मनुष्यः सुश्रद्धया भवति पापविमुक्तदेहः । शंभोः प्रसादमभिगम्य यथायुरेवमासीत्प्रसादत इयं मम कूर्मता च

ಹೇ ನೃಪತೇ, ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಸುಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುವ ಮನುಷ್ಯನು ದೇಹಸಹಿತ ಪಾಪವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದರೆ ಆಯುಷ್ಯ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಈ ‘ಕೂರ್ಮತೆ’ಯೂ ಉಂಟಾಯಿತು।