Adhyaya 1

Verse 1

श्रीमुनय ऊचुः । दक्षिणार्णवतीरेषु यानि तीर्थानि पंच च । तानि ब्रूहि विशालाक्ष वर्णयंत्यति तानि च

ಶ್ರೀಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ದಕ್ಷಿಣಾರ್ಣವದ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆ ಐದು ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು, ಓ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ನಮಗೆ ಹೇಳು; ಅವು ಹೇಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವೋ ಹಾಗೆಯೇ ವರ್ಣಿಸು।

Verse 2

सर्वतीर्थफलं येषु नारदाद्य वदंति च । तेषां चरितमाहात्म्यं श्रोतुमिच्छामहे वयम्

ನಾರದಾದಿ ಮುನಿಗಳು ‘ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವತೀರ್ಥಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆ ತೀರ್ಥಗಳ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೂ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ನಾವು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 3

उग्रश्रवा उवाच । श्रृणुध्वचत्यद्भुतपुण्यसत्कथं कुमारनाथस्य महाप्रभावम् । द्वैपायनो यन्मम चाह पूर्वं हर्षाबुरोमोद्गमचर्चितांगः

ಉಗ್ರಶ್ರವಾ (ಸೂತ) ಹೇಳಿದರು—ಕುಮಾರನಾಥನ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸಾರುವ ಈ ಅದ್ಭುತ, ಪುಣ್ಯಮಯ, ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಹಿಂದೆ ದ್ವೈಪಾಯನ (ವ್ಯಾಸ) ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು; ಆಗ ನನ್ನ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಹರ್ಷರೋಮಾಂಚದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 4

कुमारगीता गाथात्र श्रूयतां मुनिसत्तमाः । या सर्वदेवैर्मुनिभिः पितृभिश्च प्रपूजिता

ಹೇ ಮುನಿಸತ್ತಮರೇ, ಇಲ್ಲಿ ‘ಕುಮಾರಗೀತಾ’ ಎಂಬ ಈ ಗಾಥಾ-ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಇದು ಸರ್ವ ದೇವರುಗಳು, ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳು ಪೂಜಿಸಿದದು।

Verse 5

मध्वाचारस्तं भतीर्थं यो निषेवेत मानवः । नियतं तस्य वासः स्याद्ब्रह्मलोके यथा मम

ಯಾವ ಮಾನವನು ನಿಯಮಿತ ಆಚಾರದಿಂದ ಆ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ನನಗೆ ದೊರೆಯುವಂತೆ।

Verse 6

ब्रह्मलोकाद्विष्णुलोकस्तस्मादपि शिवस्य च । पुत्राप्रियत्वात्तस्यापि गुहलोको महत्तमः

ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕಿಂತ ವಿಷ್ಣುಲೋಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶಿವಲೋಕ ಪರಮ. ಆದರೂ ಪುತ್ರನ ಮೇಲಿನ ವಿಶೇಷ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗುಹಲೋಕ (ಸ್ಕಂದಲೋಕ) ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಮವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 7

अत्राश्चर्यकथा या च फाल्गुनस्य पुरेरिता । नारदेन मुनिश्रेष्ठास्तां वो वक्ष्यामि विस्तरात्

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಫಾಲ್ಗುನನ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಾರದರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು, ನಾನು ಈಗ ನಿಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 8

पुरा निमित्ते कस्मिंश्चित्करीटी मणिकूटतः । समुद्रे दक्षिणेऽभ्यागात्स्नातुं तीर्थानि पंच च

ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಿರೀಟಧಾರಿ ವೀರನು ಮಣಿಕೂಟದಿಂದ ಹೊರಟು, ಐದು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 9

वर्जयंति सदा यानि भयात्तीर्थानि तापसाः । कुमारेशस्य पूर्वं च तीर्थमस्ति मुनेः प्रियम्

ಭಯದಿಂದ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸುವ ತೀರ್ಥಗಳು ಇವು; ಹಾಗೆಯೇ ಕುಮಾರೇಶನ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಒಂದು ತೀರ್ಥವಿದೆ।

Verse 10

स्तंभेशस्य द्वितीयं च सौभद्रस्य मुनेः प्रियम् । बर्करेश्वरमन्यच्च पौलोमीप्रियमुत्तमम्

ಎರಡನೆಯ ತೀರ್ಥವು ಸ್ತಂಭೇಶನದು; ಅದು ಸೌಭದ್ರ ಮುನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಬರ್ಕರೇಶ್ವರವೆಂಬ ઉત્તಮ ತೀರ್ಥ, ಅದು ಪೌಲೋಮಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ.

Verse 11

चतुर्थं च महाकालं करंधम नृपप्रिययम् । भरद्वाजस्य तीर्थं च सिद्धेशाख्यं हि पंचमम्

ನಾಲ್ಕನೆಯ ತೀರ್ಥ ಮಹಾಕಾಲ; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕರಂಧಮವೂ ಇದೆ. ಐದನೆಯದು ಭರದ್ವಾಜನ ತೀರ್ಥ, ಅದು ‘ಸಿದ್ಧೇಶ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ.

Verse 12

एतानि पंच तीर्थानि ददर्श कुरुपुंगवः । तपस्विभिर्वर्जितानि महापुण्यानि तानि च

ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನು ಈ ಐದು ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಕಂಡನು—ಅವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವಾದರೂ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಅವನ್ನು ವರ್ಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

दृष्ट्वा पार्श्वे नारदीयानपृच्छत महामुनीन् । तीर्थानीमानि रम्याणि प्रभावाद्भुतवंति च

ಹತ್ತಿರ ನಾರದಸಮಾನ ಮಹಾಮುನಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಕೇಳಿದನು—“ಈ ತೀರ್ಥಗಳು ರಮ್ಯ; ಇವುಗಳ ಪ್ರಭಾವವೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ.”

Verse 14

किमर्थं ब्रूत वर्ज्यंते सदैव ब्रह्मवादिभिः । तापसा ऊचुः । ग्राहः पंच वसंत्येषु हरंति च तपोधनान्

“ಹೇಳಿರಿ, ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು ಇವುಗಳನ್ನು ಸದಾ ಏಕೆ ವರ್ಜಿಸುತ್ತಾರೆ?” ತಪಸ್ವಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ಗ್ರಾಹಗಳು (ಮೊಸಳೆಗಳು) ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ; ಅವು ತಪೋಧನರನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತವೆ.”

Verse 15

अत एतानि वर्ज्यंते तीर्थानि कुरुनंदन । इति श्रुत्वा महाबाहुर्गमनाय मनो दधे

“ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಕೂರುನಂದನ, ಈ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ವರ್ಜ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.” ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಬಾಹು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು.

Verse 16

ततस्तं तापसाः प्रोचुथंतुं नार्हसि फाल्गुन । बहवो भक्षिता ग्राहै राजानो मुनयस्तथा

ಆಗ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಫಾಲ್ಗುಣ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಅನೇಕ ರಾಜರೂ ಮುನಿಗಳೂ ಗ್ರಾಹಗಳಿಂದ ಭಕ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 17

तत्त्व द्वारशवर्षाणि तीर्थानामर्बुदेष्वपि । स्नातः किमेतैस्तीर्थैस्ते मा पतंगव्रतो भव

“ನೀನು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳು—ಅಸಂಖ್ಯ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ—ಸ್ನಾನಮಾಡಿದ್ದೀಯ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ನಿನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ದೀಪಾಗ್ನಿಗೆ ಧಾವಿಸುವ ಪತಂಗದಂತೆ ವ್ರತಸ್ಥನಾಗಬೇಡ.”

Verse 18

अर्जुन उवाच । यदुक्तं करुणासारैः सारं किं तदिहोच्यताम् । धर्मार्थी मनुजो यश्च न स वार्यो महात्मभिः

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದರು—“ಕರುಣಾಸಾರರಾದ ನೀವು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನ ನಿಜ ಸಾರವೇನು? ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮಹಾತ್ಮರು ತಡೆಯಬಾರದು.”

Verse 19

धर्मकामं हि मनुजं यो वारयति मंदधीः । तदाश्रितस्य जगतो निःश्वासैर्भस्मसाद्भवेत्

“ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತಡೆಯುವ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವನು, ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾದ ಜಗತ್ತನ್ನು ತನ್ನ ನಿಶ್ವಾಸಗಳಿಂದಲೇ ಭಸ್ಮಮಾಡುವಂತಹ ಪಾಪಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.”

Verse 20

यज्जीवितं चाचिरांशुसमानक्षणभंगुरम् । तच्चेद्धर्मकृते याति यातु दोषोऽस्ति को ननु

ಜೀವನವು ಸೂರ್ಯಕಿರಣದಂತೆ ಕ್ಷಣಭಂಗುರ; ಅದು ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ವ್ಯಯವಾದರೆ ಆಗಲಿ—ಇದರಲ್ಲಿ ದೋಷವೇನು?

Verse 21

जीवितं च धनं दाराः पुत्राः क्षेत्रगृहाणि च । यान्ति येषआं धर्मकृते त एव भुवि मानवाः

ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವ, ಧನ, ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರರು, ಹೊಲ-ಮನೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುವವರು—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೇ ನಿಜ ಮಾನವರು.

Verse 22

तापसा ऊचुः । एवं ते ब्रुवतः पार्थ दीर्घमायुः प्रवर्धताम् । सदा धर्मे रतिर्भूयाद्याहि स्वं कुरु वांछितम्

ತಪಸ್ವಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಪಾರ್ಥ, ನೀನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿನ್ನ ದೀರ್ಘಾಯು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ. ಸದಾ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ರತಿ ಇರಲಿ. ಹೋಗು; ನಿನ್ನ ಯುಕ್ತವಾದ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.

Verse 23

एवमुक्तः प्रणम्यैतानाशीर्भिरभिसंस्तुतः । जगाम तानि तीर्थानि द्रष्टुं भरतसत्तमः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಆ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಹೊರಟನು.

Verse 24

ततः सौभद्रमासाद्य महर्षेस्तीर्थुमुत्तमम् । विगाह्य तरसा वीरः स्नानं चक्रे परंतपः

ನಂತರ ಪರಂತಪ ವೀರ ಅರ್ಜುನನು ಮಹರ್ಷಿಯ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ತೀರ್ಥ ‘ಸೌಭದ್ರ’ವನ್ನು ತಲುಪಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸ್ನಾನಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 25

अथ तं पुरुषव्याघ्रमंतर्जलचरो महान् । निजग्राह जले ग्राहः कुंतीपुत्रं धनंजयम्

ಆಗ ಜಲದೊಳಗೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಮಹಾಬಲವಂತ ಗ್ರಾಹನು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರನಾದ ಕುಂತೀಪುತ್ರ ಧನಂಜಯನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು।

Verse 26

तमादायैव कौतेयो विस्फुरंतं जलेचरम् । उदतिष्ठन्महाबाहुर्बलेन बलिनां वरः

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತಡಮಾಡುತ್ತಾ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಜಲಚರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕುಂತೀಪುತ್ರ ಮಹಾಬಾಹು, ಬಲವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ತನ್ನ ಬಲದಿಂದ ಮೇಲೇಳಿದನು।

Verse 27

उद्धृतश्चैव तु ग्राहः सोऽर्जुनेन यशस्विना । बभूव नारी कल्याणी सर्वाभरणभूषिता

ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಅರ್ಜುನನು ಆ ಗ್ರಾಹವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಾಗ, ಅದು ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಕಲ್ಯಾಣೀ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಯಿತು।

Verse 28

दीप्यमानशिखा विप्रा दिव्यरूपा मनोरमा । तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा कुंतीपुत्रो धनंजयः

ಜ್ವಲಿಸುವ ಶಿಖೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ದಿವ್ಯರೂಪಿಣಿ ಮನೋಹರಳಾದ ಆ ವಿಪ್ರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಮಹದದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡ ಕುಂತೀಪುತ್ರ ಧನಂಜಯನು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು।

Verse 29

तां स्त्रियं परमप्रीत इदं वचनमब्रवीत् । का वै त्वमसि कल्याणि कुतो वा जलचारिणी

ಪರಮಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನು ಆ ಸ್ತ್ರೀಯಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಕಲ್ಯಾಣೀ, ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರು? ಜಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ?”

Verse 30

किमर्थं च महात्पापमिदं कृतवती ह्यसि । नार्युवाच । अप्सरा ह्यस्मि कौतेय देवारण्यनिवासिनी

“ನೀನು ಈ ಮಹಾಪಾಪವನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾಡಿದೆಯೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ಕೌಂತೇಯ, ನಾನು ಅಪ್ಸರೆ; ದೇವಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆನು।”

Verse 31

इष्टा धनपतेर्नित्यं वर्चानाम महाबल । मम सख्यश्चतस्रोऽन्याः सर्वाः कामगमाः शुभाः

“ಹೇ ಮಹಾಬಲ, ನಾನು ಧನಪತಿಗೆ ಸದಾ ಪ್ರಿಯೆ; ನನ್ನ ಹೆಸರು ವರ್ಚಾ. ನನ್ನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ಸಖಿಯರು ಇದ್ದಾರೆ— ಎಲ್ಲರೂ ಶುಭರು, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೋಗಬಲ್ಲವರು।”

Verse 32

ताभिः सार्धं प्रयातास्मि देवराजनिवेशनात् । ततः पश्यामहे सर्वा ब्राह्मणं चानिकेतनम्

“ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ದೇವರಾಜನ ನಿವಾಸದಿಂದ ಹೊರಟೆ. ನಂತರ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕಂಡೆವು— ಸ್ಥಿರ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವನನ್ನು।”

Verse 33

रूपवंतमधीयानमेकमेकांतचारिणम् । तस्य वै तपसा वीर तद्वनं तेजसावृतम्

“ಅವನು ರೂಪವಂತ, ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಏಕಾಕಿ, ಏಕಾಂತಚಾರಿ. ಹೇ ವೀರ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ವನವು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು।”

Verse 34

आदित्य इव तं देशं कृत्स्नमेवान्व भासयत् । तस्य दृष्ट्वा तपस्तादृग्रूपं चाद्भुतदर्शनम्

“ಅವನು ಆದಿತ್ಯನಂತೆ ಆ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರದೇಶವನ್ನೇ ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಅಂಥ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ, ಅದ್ಭುತದರ್ಶನೀಯ ರೂಪವನ್ನೂ ಕಂಡು—”

Verse 35

अवतीर्णास्ति तं देशं तपोविघ्नचिकीर्षया । अहं च सौरभेयी च सामेयी बुद्बुदालता

ಅವನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾವು ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿದೆವು. ನಾನು, ಸೌರಭೇಯೀ, ಸಾಮೇಯೀ ಮತ್ತು ಬುದ್ಬುದಾಲತೆಯೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು.

Verse 36

यौगपद्येन तं विप्रमभ्यगच्छाम भारत । गायंत्यो ललमानाश्च लोभयंत्यश्च तं द्विजम्

ಓ ಭಾರತ! ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆವು—ಹಾಡುತ್ತಾ, ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ, ಆ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ.

Verse 37

स च नास्मासु कृतवान्मनोवीरः कथंचन । नाकंपत महातेजाः स्थितस्तपसि निर्मले

ಆ ಮನೋವೀರನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಮ್ಮತ್ತ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕದಲದೆ ನಿರ್ಮಲ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 38

सोऽशपत्कुपितोऽस्मासु ब्राह्मणः क्षत्रियर्षभ । ग्राहभूता जले यूयं भविष्यथ शतं समाः

ಓ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ್ಷಭ! ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶಪಿಸಿದನು—“ನೀವು ಜಲದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಹ-ಭೂತರಾಗಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತೀರಿ.”

Verse 39

ततो वयं प्रव्यथिताः सर्वा भरतसत्तम । आयाताः शरणं विप्रं तपोधनमकल्मषम्

ಆಮೇಲೆ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಬಹಳ ವ್ಯಥಿತರಾಗಿ, ಓ ಭರತಸತ್ತಮ! ಪಾಪರಹಿತನೂ ತಪೋಧನನೂ ಆದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದೆವು.

Verse 40

रूपेण वयसा चैव कंदर्पेण च दर्पिताः । अयुक्तं कृतवत्यः स्म क्षंतुमर्हसि नो द्विज

ರೂಪ, ಯೌವನ ಮತ್ತು ಕಾಮಗರ್ವದಿಂದ ಮದಗೊಂಡು ನಾವು ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ನಡೆದೆವು. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು.

Verse 41

एष एव वधोऽस्माकं स पर्याप्तस्तपोधन । यद्वयं शंसितात्मानं प्रलोब्धुं त्वामुपागताः

ಹೇ ತಪೋಧನ, ಇದೇ ನಮ್ಮಿಗೆ ಸಾಕಾದ ದಂಡನೆ—ನಿರ್ದೋಷಾತ್ಮನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಲೋಭಿಸಲು ನಾವು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆವು.

Verse 42

अवध्याश्च स्त्रियः सृष्टा मन्यंते धर्मचिंतकाः । तस्माद्धर्मेण धर्मज्ञ एष वादो मनीषिणाम्

ಧರ್ಮಚಿಂತಕರು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವಧ್ಯರು—ಅಂದರೆ ವಧಿಸಬಾರದು—ಎಂದು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮನ್ಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಧರ್ಮಜ್ಞ, ಮನುಷ್ಯರ ಯುಕ್ತಿವಾದ ಇದು: ಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು.

Verse 43

शरणं च प्रपन्नानां शिष्टाः कुर्वंति पालनम् । शरण्यं त्वां प्रपन्नाः स्मस्तस्मात्त्वं क्षंतुमर्हसि

ಶರಣಾಗತರನ್ನು ಶಿಷ್ಟರು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶರಣ್ಯನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು.

Verse 44

एवमुक्तस्तु धर्मात्मा ब्राह्मणः शुभकर्मकृत् । प्रसादं कृतवाञ्छूररविसोमसमप्रभः

ಇಂತೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಶುಭಕರ್ಮಕೃತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು; ಶೂರನಾಗಿ ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರರ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 45

ब्राह्मण उवाच । भवतीनां चरित्रेण परिमुह्यामि चेतसि । अहो धार्ष्ट्यमहो मोहो यत्पापाय प्रवर्तनम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು— ನಿಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ಮರುಳಾಗಿ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಹೋ, ಎಂಥ ಧೃಷ್ಟತೆ! ಅಹೋ, ಎಂಥ ಮೋಹ— ಅದು ಪಾಪದ ಕಡೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ!

Verse 46

मस्त कस्थायिनं मृत्युं यदि पश्येदयं जनः । आहारोऽपि न रोचेत किमुताकार्यकारिता

ಯಾವನಾದರೂ ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವ ಮರಣವನ್ನು ಕಂಡರೆ, ಆಹಾರವೂ ರುಚಿಸದು; ಹಾಗಿರಲು ಅವನು ಅಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತೊಡಗುವನು?

Verse 47

आहो मानुष्यकं जन्म सर्वजन्मसु दुर्लभम् । तृणवत्क्रियते कैश्चिद्योषिन्मूढैर्दुराधरैः

ಅಹೋ, ಎಲ್ಲ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಾನವಜನ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ; ಆದರೂ ಕೆಲ ಮೂಢರು, ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅದನ್ನು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ತೃಣೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

तान्वयं समपृच्छामो जनिर्वः किंनिमित्ततः । को वा लाभो विचार्यैतन्मनासा सह प्रोच्यताम्

ನಾವು ನಿಮಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ— ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ದೃಷ್ಟಿ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿತು? ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳಿರಿ; ಇದರಲ್ಲಿ ಲಾಭವೇನು?

Verse 49

न चैताः परिनिन्दामो जनिर्यार्भ्यः प्रवर्तते । केवलं तान्विनिंदामो ये च तासु निरर्गलाः

ನಾವು ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರ ನಡೆ ಅವರ ಸ್ವಭಾವ-ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದಲೇ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವರತ್ತ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಅಸಂಯಮವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವವರನ್ನೇ ನಾವು ನಿಂದಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 50

यतः पद्मभुवा सृष्टं मिथुनं विश्ववृद्धये । तत्तथा परिपाल्यं वै नात्र दोषोऽस्ति कश्चन

ಪದ್ಮಜ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಶ್ವವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯುಗಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ತದನುಸಾರ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 51

या बांधवैः प्रदत्ता स्याद्वह्निद्विजसमागमे । गार्हस्थ्यपालनं धन्यं तया साकं हि सर्वदम्

ಬಂಧುಗಳು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ಧನ್ಯ; ಅಂಥ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಅದು ಸರ್ವಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 52

यथाप्रकृति पुंयोमो यत्नेनापि परस्परम् । साध्यामानो गुणाय स्यादगुणायाप्यसाधितः

ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ಪರಸ್ಪರ ಯತ್ನಿಸಿದರೂ—ಸರಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿ ನಡೆಸಿದರೆ ಗುಣಹೇತುವಾಗುತ್ತಾರೆ; ರೂಪಿಸದಿದ್ದರೆ ದೋಷಹೇತುವಾಗಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 53

एवं यत्नात्साध्यमानं स्वकं गार्हस्थ्यमुत्तमम् । गुणाय महते भूयादगुणायाप्यसाधितम्

ಹೀಗೆ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ವಂತ ಉತ್ತಮ ಗೃಹಸ್ಥಜೀವನ ಮಹತ್ತರ ಗುಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಸಂಸ್ಕರಿಸದೆ ಬಿಡಿದರೆ ಅದೇ ದೋಷಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 54

पुरे पंचमुखे द्वाःस्थ एकादशभटैर्युतः । साकं नार्या बह्वपत्यः स कथं स्यादचेतनः

ಪಂಚಮುಖ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ಭಟರೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ದ್ವಾರಪಾಲಕನು, ಪತ್ನಿಯೂ ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳೂ ಜೊತೆಯಿರುವಾಗ—ಅವನು ಹೇಗೆ ಅಚೇತನ (ಜವಾಬ್ದಾರಿಹೀನ) ಆಗಿರಬಹುದು?

Verse 55

यश्चस्त्रिया समायोगः पंचयज्ञादिकर्मभिः । विश्वोपकृतये सृष्टा मूढैर्हा साध्यतेऽन्यथा

ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ದಾಂಪತ್ಯಸಂಯೋಗವೂ ಪಂಚಮಹಾಯಜ್ಞಾದಿ ಕರ್ಮಗಳೂ ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಆದರೆ ಮೋಹಿತರು ಅದನ್ನು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 56

अहो श्रृणुध्वं नो चेद्वः शुश्रूषा जायते शुभा । तथापि बाहुमुद्धृत्य रोरूयामः श्रृणोति कः

ಅಹೋ, ಕೇಳಿರಿ! ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳುವ ಶುಭ ಶ್ರದ್ಧೆ ಹುಟ್ಟದಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಭುಜಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂಗುವೆವು; ಆದರೆ ಯಾರು ಕೇಳುವರು?

Verse 57

षड्धातुसारं तद्वीर्यं समानं परिहाय च । विनिक्षेपे कुयोनौ तु तस्येदं प्रोक्तवान्यमः

ಷಡ್ಧಾತುಗಳ ಸಾರವಾದ ಆ ವೀರ್ಯವು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನವೇ; ಆದರೆ ಅದು ಕುಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ನಿಕ್ಷೇಪವಾದಾಗ, ಅಂಥವನ ಕುರಿತು ಯಮನು ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ।

Verse 58

प्रथमं चौषधीद्रोग्धा आत्मद्रोग्धा ततः पुनः । पितृद्रोग्धा विश्वद्रोग्धा यात्यंधं शाश्वतीः समाः

ಮೊದಲು ಔಷಧಿಗಳ ದ್ರೋಹಿ, ನಂತರ ಆತ್ಮದ್ರೋಹಿ; ಆಮೇಲೆ ಪಿತೃದ್ರೋಹಿ, ಕೊನೆಗೆ ವಿಶ್ವದ್ರೋಹಿ—ಅಂಥವನು ಅನಂತ ವರ್ಷಗಳು ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 59

मनुष्यं पितरो देवा मुनयो मानवास्तथा । भृतानि चोपजीवंति तदर्थं नियतो भवेत्

ಮನುಷ್ಯನ ಆಧಾರದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ದೇವರುಗಳು, ಮುನಿಗಳು, ಇತರ ಮಾನವರು ಹಾಗೂ ಆಶ್ರಿತ ಜೀವಿಗಳು ಬದುಕುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ನಿಮಿತ್ತ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಯಮಿತನಾಗಿ ಇರಬೇಕು।

Verse 60

वचसा मनसा चैव जिह्वया करश्रोत्रकैः । दांतमाहुर्हि सत्तीर्थं काकतीर्थमतः परम्

ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು, ನಾಲಿಗೆ, ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳು—ಇವೆಲ್ಲದರ ಸಂಯಮವೇ ನಿಜವಾದ ‘ಸತ್-ತೀರ್ಥ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅದರಾಚೆ ಇರುವದು ಮಾತ್ರ ‘ಕಾಕ-ತೀರ್ಥ’, ಹೀನವೂ ಅಶುದ್ಧವೂ ಆದ ಆಶ್ರಯ।

Verse 61

काकप्राये नरे यस्मिन्रमंते तामसा जनाः । हंसोऽयमिति देवानां कोऽर्थस्तेन विचिंत्यताम्

‘ಕಾಗದಂತ’ ನರನಲ್ಲಿ ತಾಮಸ ಜನರು ರಮಿಸಿದರೆ, ಅವನನ್ನು ‘ಹಂಸ’ ಎಂದು ದೇವರುಗಳು ಪರಿಗಣಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಇದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು।

Verse 62

एवंविधं हि विश्वस्य निर्माणं स्मरतोहृदि । अपि कृते त्रिलोक्याश्च कथं पापे रमेन्मनः

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ವಿಶ್ವನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು—ತ್ರಿಲೋಕಗಳವರೆಗೆ—ಸ್ಮರಿಸುವವನ ಮನಸ್ಸು ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ರಮಿಸಬಹುದು?

Verse 63

तदिदं चान्यमर्त्यानां शास्त्रदृष्टमहो स्त्रियः । यमलोके मया दृष्टं मुह्ये प्रत्यक्षतः कथम्

ಇದನ್ನು ಇತರ ಮನುಷ್ಯರು ಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ—ಅಹೋ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ! ಆದರೆ ನಾನು ಯಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಹಾಗಿರಲು ಎದುರಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಹೇಗೆ ಮರುಳಾಗುವೆ?

Verse 64

भवतीषु च कः कोपो ये यदर्थे हि निर्मिताः । ते तमर्थं प्रकुर्वंति सत्यमस्तुभमेव च

ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೋಪವೇನು? ಯಾರು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತರಾಗಿದ್ದಾರೋ, ಅವರು ಅದೇ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇದೇ ಸತ್ಯ—ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿರಿ।

Verse 65

शतं सहस्रं विश्वं च सर्वमक्षय वाचकम् । परिमाणं शतं त्वेव नैतदक्षय्यवाचकम्

‘ನೂರು’, ‘ಸಾವಿರ’ ಮತ್ತು ‘ಸರ್ವ ವಿಶ್ವ’—ಇಂತಹ ಪದಗಳು ಅಕ್ಷಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಬಲ್ಲವು. ಆದರೆ ‘ನೂರು’ ಅನ್ನು ಪರಿಮಾಣವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರೆ, ಅದು ಅಕ್ಷಯವಾಚಕವಲ್ಲ।

Verse 66

यदा च वो ग्राहभूता गृह्णतीः पुरुषाञ्जले । उत्कर्षति जलात्कश्चित्स्थले पुरुषसत्तमः

ನೀವು ಗ್ರಾಹಗಳಂತೆ ಆಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪುರುಷರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಯಾವುದೋ ಪುರುಷಸತ್ತಮನು ಅವರನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಎಳೆದು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 67

तदा यूयं पुनः सर्वाः स्वं रूपं प्रतिपत्स्यथ । अनृतं नोक्तपूर्वं मे हसतापि कदाचन । कल्याणस्य सुपृक्तस्य शुद्धिस्तद्वद्वरा हि वः

ಆಗ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ. ನಾನು ಎಂದಿಗೂ—ನಗುವಿನಲ್ಲಿಯೂ—ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಮಂಗಳಕರವಾದುದು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಮಿಶ್ರಿತವಾದಾಗ ಹೇಗೆ ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿಮಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 68

नार्युवाच । ततोभिवाद्य तं विप्रं कृत्वा चैव प्रदक्षिणम्

ಸ್ತ್ರೀ ಉವಾಚ—ಆಮೇಲೆ ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವನ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ,

Verse 69

अचिंतयामापसृत्य तस्माद्देशात्सुदुःखिताः । क्व नु नाम वयं सर्वाः कालेनाल्पेन तं नरम्

ನಾವು ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದೆವು—‘ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಪಡೆಯುವೆವು?’

Verse 70

समागच्छेम यो नः स्वं रूपमापादयेत्पुनः । ता वयं चिंतयित्वेह मुहूर्तादिव भारत

‘ನಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೀಡಬಲ್ಲವನನ್ನು ನಾವು ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕು’ ಎಂದು. ಹೇ ಭಾರತ, ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದೆವು।

Verse 71

दृष्टवत्यो महाभागं देवर्षिमथ नारदम् । सर्वा दृष्टाः स्म तं दृष्ट्वा देवर्षिममितद्युतिम्

ನಂತರ ನಾವು ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದರನ್ನು ಕಂಡೆವು. ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಆ ದೇವರ್ಷಿಯನ್ನು ಕಂಡು ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮೇಲೆಯೇ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದೆವು।

Verse 72

अभिवाद्य च तं पार्थ स्थिताः स्मो व्यथिताननाः । स नोऽपृच्छद्दृःखमूलमुक्तवत्यो वयं च तम्

ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ನಾವು ವ್ಯಥಿತ ಮುಖಗಳಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ಅವರು ನಮ್ಮ ದುಃಖದ ಮೂಲ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿದರು; ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆವು।

Verse 73

श्रुत्वा तच्च यथातत्त्वमिदं वचनमब्रवीत् । दक्षिणे सागरेऽनूपे पंच तीर्थानि संतिवै

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು—‘ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರದ ತೀರದ ಸುಂದರ ಅನೂಪ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಐದು ತೀರ್ಥಗಳಿವೆ।’

Verse 74

पुण्यानि रमणीयानि तानि गच्छत मा चिरम् । तत्रस्थाः पुरुषव्याघ्रः पांडवो वो धनंजयः

ಆ ತೀರ್ಥಗಳು ಪುಣ್ಯಕರವೂ ಮನೋಹರವೂ ಆಗಿವೆ—ತಡಮಾಡದೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಾಂಡವ ಧನಂಜಯನು, ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರನು, ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 75

मोक्षयिष्यति शुद्धात्मा दुःखा दस्मान्न संशयः । तस्य सर्वा वयं वीर श्रुत्वा वाक्यमिहागताः

ಆ ಶುದ್ಧಾತ್ಮನು ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ದುಃಖದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೇ ವೀರ, ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆವು.

Verse 76

त्वमिदं सत्यवचनं कर्तुमर्हसि पांडव । त्वद्विधानां हि साधूनां जन्म दीनोपकारकम्

ಓ ಪಾಂಡವ, ಈ ಸತ್ಯವಚನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ. ನಿನ್ನಂತಹ ಸಾಧುಜನರ ಜನ್ಮವೇ ದೀನರ ಉಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಆಗಿದೆ.

Verse 77

श्रुत्वेति वचनं तस्याः सस्नौ तीर्थेष्वनुक्रमात् । ग्राहभूताश्चोज्जहार यथापूर्वाः स पांडवः

ಅವಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಪಾಂಡವನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದನು. ‘ಗ್ರಾಹ’ಭೂತದಿಂದ ಹಿಡಿದವರನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದನು.

Verse 78

ततः प्रणम्य ता वीरं प्रोच्यमाना जयाशिषः । गंतुं कृताभिलाषाश्च प्राह पार्थो धनंजयः

ನಂತರ ಆ ವೀರರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಜಯಾಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಹೊರಡಲು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದ ಪಾರ್ಥ ಧನಂಜಯನು ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 79

एष मे हृदि संदेहः सुदृढः परिवर्तते । कस्माद्वोनारदमुनिरनुजज्ञे प्रवासितुम्

ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ದೃಢ ಸಂಶಯವು ಮರುಮರು ತಿರುಗುತ್ತಿದೆ—ನಾರದಮುನಿಯು ನಿಮಗೆ ಪ್ರವಾಸವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಲು ಏಕೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದನು?

Verse 80

सर्वः कोऽप्यतिहीनोऽपि स्वपूज्यस्यार्थसाधकः । स्वपूज्यतीर्थेष्वावासं प्रोक्तवान्नारदः कथम्

ಯಾರೇ ಆಗಲಿ—ಅತಿದೌರ್ಬಲ್ಯವಿದ್ದರೂ—ತಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ದೇವರ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಗೆ ಸಮರ್ಥನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಾರದನು ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ಪೂಜ್ಯ ದೇವರ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಿದನು?

Verse 81

तथैव नवदुर्गासु सतीष्वतिबलासु च । सिद्धेशे सिद्धगणपे चापि वोऽत्र स्थितिः कथम्

ಅದೇ ರೀತಿ ನವದುರ್ಗೆಯರ ಮಧ್ಯೆ, ಅತಿಬಲವಂತಿಯಾದ ಸತೀ ದೇವಿಯರ ಮಧ್ಯೆ, ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧೇಶ ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧಗಣಪರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ—ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 82

एकैक एषां शक्तो हि अपि देवान्निवारितुम् । तीर्थसंरोधकारिण्यः सर्वा नावारयत्कथम्

ಇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ದೇವರನ್ನೂ ತಡೆಯಲು ಶಕ್ತರು. ತೀರ್ಥಪ್ರವೇಶವನ್ನು ತಡೆಯಬಲ್ಲವರು ಎಲ್ಲರೂ ಇದ್ದಾಗ, ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ?

Verse 83

इति चिंतयते मह्यं भृशं दोलायते मनः । महन्मे कौतुकं जातं सत्यं वा वक्तुमर्हथ

ಇಂತೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಹಳ ಅಲೆಯುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಮಹತ್ತರ ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ—ದಯವಿಟ್ಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 84

अप्सरस ऊचुः । योग्यं पृच्छसि कौन्तेय पुनः पश्योत्तरां दिशम्

ಅಪ್ಸರಸರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಕೌಂತೇಯ, ನೀನು ಯೋಗ್ಯವಾದುದನ್ನೇ ಕೇಳಿದ್ದೀ. ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ನೋಡು.”