Adhyaya 44

Verse 1

स्कंद उवाच । अथ मंदरकंदरोदरोल्लसद समद्युति रत्नमंदिरे । परितः समधिष्ठितामरे निजशिखरैर्वसनीकृतांबरे

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಗುಹಾಂತರದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಸಮಪ್ರಭೆಯಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಾನ್ ರತ್ನಮಂದಿರದಲ್ಲಿ, ಸುತ್ತಲೂ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ, ತನ್ನ ಶಿಖರಗಳಿಂದಲೇ ಆಕಾಶವನ್ನು ವಸ್ತ್ರದಂತೆ ಆವರಿಸಿದಂತಿದ್ದು—

Verse 2

निवसञ्जगदीश्वरो हरः कृशरजनीश कलामनोहरः । लभते स्म न शर्म शंकरः प्रसरत्काशिवियोगज ज्वरः

ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಜಗದೀಶ್ವರ ಹರನು—ಚಂದ್ರನ ಕ್ಷೀಣ ಕಲೆಯಿಂದ ಮನೋಹರನು—ಶಂಕರನಿಗೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ; ಕಾಶೀವಿಯೋಗಜನ್ಯ ಜ್ವರವು ಒಳಗೊಳಗೆ ಹರಡುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.

Verse 3

विरहानलशांतये तदा समलेपि त्रिपुरारिणापि यः । मलयोद्भव पंक एष स प्रतिपेदेह्यधुना पिपांसुताम्

ವಿರಹಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಒಮ್ಮೆ ತ್ರಿಪುರಾರಿಯೂ (ಶಿವನೂ) ಲೇಪಿಸಿಕೊಂಡ ಮಲಯೋದ್ಭವ ಚಂದನಲೇಪವೇ, ಈಗ ಒಣಗಿ ಮತ್ತೆ ತೇವಕ್ಕಾಗಿ ತವಕಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.

Verse 4

परितापहराणि पद्मिनीनां मृदुलान्यपि कंकणीकृतानि । गदितानि यदीश्वरेण सर्पास्तदभूत्सत्यमहोमहेश्वरेच्छा

ಪದ್ಮಿನಿಯರ ತಾಪವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವ ಮೃದು ಕಮಲತಂತುಗಳೂ, ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸರ್ಪಗಳಾಗಿ ಕಂಕಣಗಳ ರೂಪ ಪಡೆದವು. ಅದು ಸತ್ಯವಾಯಿತು—ಅಹೋ, ಮಹೇಶ್ವರನ ಇಚ್ಛೆ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ!

Verse 5

यदु दुग्धनिधिं निमथ्यदेवैर्मृदुसारः समकर्षि पूर्णचंद्रः । स बभूव कृशो वियोगतप्तेश्वरमूर्धोष्मपरिक्षरच्छरीरः

ದೇವರುಗಳು ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಮಥಿಸಿ ಮೃದುಸಾರವಾದ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಾಗ, ಕಾಶೀ-ವಿರಹದಿಂದ ತಪ್ತನಾದ ಈಶ್ವರನ ಶಿರಸ್ಸಿನಿಂದ ಏಳುವ ಉಷ್ಣತೆಯಿಂದ ದಗ್ಧನಾದಂತೆ ಅವನೂ ಕೃಶನಾದನು; ಅವನ ದೇಹವೇ ಕರಗಿ ಹರಿಯುವಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 6

यददीधरदेष जाततापः पृथुले मौलिजटानि कुंजकोणे । परितापहरां हरस्तदानीं द्युनदीं तामधुनापि नोज्जिहीते

ಆ ಪರ್ವತಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತಾಪ (ವಿಷಾದ) ಉಂಟಾದಾಗ, ಹರನು ತನ್ನ ಮೌಲಿಯ ಮೇಲಿನ ದಟ್ಟ ಜಟೆಗಳನ್ನು ಅರಣ್ಯಕುಂಜದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿದನು; ಆಗ ಧರಿಸಿದ ಪರಿತಾಪಹರಿಣಿಯಾದ ದ್ಯುನದಿ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಅವನು ಇಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 7

महतो विरहस्य शंकरः प्रसभंतस्यवशी वशंगतः । विविदेन सुरैः सदोगतैरपि संवीतसुतापवेष्टितः

ಆ ಮಹಾವಿರಹವು ಶಂಕರನನ್ನು—ಸ್ವಾಮಿ ಆಗಿದ್ದರೂ—ಬಲವಂತವಾಗಿ ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದಿತು; ದೇವರುಗಳು ನಾನಾವಿಧವಾಗಿ ಸುತ್ತುವರಿದರೂ ಅವನು ತೀವ್ರ ಅಂತರ್ತಾಪದಲ್ಲಿ ಆವರಿತನಾಗಿಯೇ ಉಳಿದನು।

Verse 8

अतिचित्रमिदं यदात्मना शुचिरप्येष कृपीटयोनिना । स्वपुरीविरहोद्भवेन वै परिताप्येत जगत्त्रयेश्वरः

ಇದು ಅತಿವಿಚಿತ್ರ: ಸ್ವತಃ ಶುದ್ಧನಾದ, ಅಗ್ನಿಜ (ಕೃಪೀಟಯೋನಿ) ತ್ರಿಜಗದೀಶ್ವರನಾದ ಅವನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಸ್ವಪುರಿ ಕಾಶಿಯ ವಿರಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವೇದನೆಯಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 9

निजभालतलं कलानिधेः कलया नित्यमलंकरोति यः । स तदीश्वरमप्यतापयद्विधुरेको विपरीत एव तु

ಯನು ತನ್ನ ಲಲಾಟವನ್ನು ಕಲಾನಿಧಿ (ಚಂದ್ರ) ಯ ಒಂದು ಕಲೆಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಆ ಚಂದ್ರನೇ—ವಿಚಿತ್ರ ವಿಪರೀತವಾಗಿ—ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನೂ ತಾಪದಿಂದ ದಹಿಸಿದನು।

Verse 10

गरलं गलनालिकातले विलसेदस्य न तेन तापितः । अमृतांशु तुषारदीधिति प्रचयैरेव तु तापितोऽद्भुतम्

ಅವನ ಕಂಠನಾಳದಲ್ಲಿ ವಿಷವು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದರಿಂದ ಅವನು ದಗ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಅಮೃತಕಿರಣ ಚಂದ್ರನ ಹಿಮಶೀತ ಕಿರಣಸಮೂಹಗಳೇ ಅವನನ್ನು ತಾಪಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 11

विलसद्धरिचंदनोदकच्छटया तद्विरहापनुत्तये । हृदया हि तयाप्यदूयत प्रसरद्भोगिफटाभवैर्न तु

ಆ ವಿರಹವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಹರಿಚಂದನಮಿಶ್ರಿತ ನೀರಿನ ಹೊಳೆಯುವ ಛಟೆಯನ್ನು ಹಚ್ಚಲಾಯಿತು; ಆದರೂ ಅದರಿಂದಲೂ ಅವನ ಹೃದಯ ನೋವಾಯಿತು—ಆದರೆ ಅದು ಹರಡಿದ ಸರ್ಪಫಣಗಳಿಂದಲ್ಲ।

Verse 12

सकलभ्रममेष नाशयेत्स्रगहित्वाद्यपदेशजं हरः । इदमद्भुतमस्य यद्भ्रमः स्फुटमाल्येपि महाहिसंभवः

ಹಾರವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ನೆಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಎಲ್ಲ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಹರನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾಲೆಯಿದ್ದರೂ ಅವನ ಭ್ರಮ ಮಹಾಸರ್ಪದಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 13

स्मृतिमात्रपथंगतोपि यस्त्रिविध तापमपाकरोत्यलम् । स हि काशिवियोगतापितः स्वगतं किंचिदजल्पदित्यजः

ಸ್ಮರಣಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ ತ್ರಿವಿಧ ತಾಪವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿವಾರಿಸುವವನು, ಆ ಅಜ ಪ್ರಭು ಕಾಶೀವಿಯೋಗದಿಂದ ತಪಿಸಿ ತನ್ನೊಳಗೆ ತಾನೇ ಏನೋ ಹೇಳಿದರು।

Verse 14

अपि काशि समागतोऽनिलो यदि गात्राणि परिष्वजेन्मम । दवथुः परिशांतिमेति तन्नहि मानी परिगाहनैरपि

ಕಾಶಿಯಿಂದ ಬಂದ ಗಾಳಿ ನನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರೂ ಈ ದಹನವೇದನೆ ಶಮನವಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಅಹಂಕಾರಿಯಾದ ನೋವು ಮರುಮರು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗದು।

Verse 15

अगमिष्यदहोकथं सतापो ननु दक्षांगजयाय एधितः । ममजीवातुलता झटित्यलं ह्यभविष्यन्न हिमाद्रिजा यदि

ಅಯ್ಯೋ! ದಕ್ಷನ ಮಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾದ ಈ ತಾಪವನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ? ಹಿಮವಂತನ ಮಗಳು (ಪಾರ್ವತಿ) ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 16

न तथोज्झितदेहयातया मम दक्षोद्भवयामनोऽदुनोत् । अविमुक्तवियोगजन्मनापरि दूयेत यथा महोष्मणा

ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ದಕ್ಷನ ಮಗಳ (ಸತಿ) ಅಗಲುವಿಕೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅಷ್ಟೊಂದು ನೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈಗ ಅವಿಮುಕ್ತ (ಕಾಶಿ) ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಗಲುವಿಕೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ತೀವ್ರ ತಾಪದಿಂದ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದೆ.

Verse 17

अयि काशि मुदा कदा पुनस्तव लप्स्ये सुखमंगसंगजम् । अतिशीतलितानि येन मेऽद्भुतगात्राणि भवंति तत्क्षणात्

ಓ ಕಾಶಿ! ನಿನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸುಖವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪಡೆಯುವೆನು? ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹವು ತಕ್ಷಣವೇ ತಂಪಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 18

अयि काशि विनाशिताघसंघे तवविश्लेषजआशुशुक्षणिः । अमृतांशुकलामृदुद्रवैरतिचित्रंहविषेव वर्धते

ಪಾಪಗಳ ರಾಶಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಓ ಕಾಶಿ! ನಿನ್ನ ವಿರಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬೆಂಕಿಯು, ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಮೃದುವಾದ ತುಪ್ಪದ ಆಹುತಿಯಿಂದ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯು ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ.

Verse 19

अगमन्मम दक्षजा वियोगजो दवथुः प्राग्घिमवत्सुतौषधेन । अधुना खलु नैव शांतिमीयां यदि काशीं न विलोकयेहमाशु

ಹಿಂದೆ ದಕ್ಷನ ಮಗಳ ವಿರಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ತಾಪವು ಹಿಮವಂತನ ಮಗಳೆಂಬ ಔಷಧಿಯಿಂದ ಪರಿಹಾರವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ನಾನು ಕಾಶಿಯನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನೋಡದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 20

मनसेति गृणंस्तदा शिवः सुतरां संवृततापवैकृतः । जगदंबिकया धियां जनन्या कथमप्येष वियुक्त इत्यमानि

ಆಗ ಶಿವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ದಾಹಜನಿತ ತಾಪವಿಕಾರಗಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡನು. ಆದರೂ ಜಗದಂಬಿಕೆ—ಬುದ್ಧಿಯ ಜನನಿ—“ಇವನು ಹೇಗೆ ಹೀಗೆ ವಿಯೋಗದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು?” ಎಂದು ಮನನ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 21

प्रियया वपुषोर्धयानयाप्यपरिज्ञात वियोगकारणः । वचनैरुपचर्यते स्म सप्रणतप्राणिनिदाघदारणः

ಪ್ರಿಯೆ—ಅವನ ದೇಹದ ಅರ್ಧಭಾಗವೇ ಆದಳು—ವಿಯೋಗದ ಕಾರಣವನ್ನು ಅರಿಯದಿದ್ದರೂ, ಮೃದು ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಉಪಚರಿಸಿದಳು; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಿಸುವ ಜೀವಿಗಳ ಸಂಸಾರನಿದಾಘವನ್ನು ದಹಿಸುವ ಅವನನ್ನು.

Verse 22

श्रीपार्वत्युवाच । तव सर्वग सर्वमस्ति हस्ते विलसद्योग वियोग एव कस्ते । तव भूतिरहो विभूतिदात्री सकलापत्कलिकापि भूतधात्री

ಶ್ರೀ ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸರ್ವಗ! ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ—ಯೋಗವೂ ವಿಯೋಗವೂ ಸಹ. ನಿನಗೆ ‘ವಿಯೋಗ’ವನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡಬಲ್ಲರು? ಅಹೋ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ ವಿಭೂತಿಯನ್ನು ದಾನಮಾಡುವದು; ಅದೇ ಸಕಲ ಆಪತ್ತಿನ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಸಹ ಧರಿಸಿ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಧಾರಿಣಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 23

त्वदनीक्षणतः क्षणाद्विभो प्रलयं यांति जगंति शोच्यवत् । च्यवते भवतः कृपालवादितरोपीशनयस्त्वयोंकृतः

ಹೇ ವಿಭೋ! ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತು ಕರುಣಾಜನಕವಾಗಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರಳಯಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯ ಒಂದು ಬಿಂದುವಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ‘ಈಶ್ವರ’ನೂ ನಿಲ್ಲಲಾರನು; ಎಲ್ಲ ಅಧಿಪತ್ಯವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 24

भवतः परितापहेतवो न भवंतींदु दिवाकराग्नयः । नयनानियतस्त्रिनेत्र तेऽमी प्रणयिन्यस्तिलसज्जला च मौलौ

ನಿನಗೆ ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯೂ ತಾಪದ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲ. ಹೇ ತ್ರಿನೇತ್ರ! ನಿನ್ನ ನೇತ್ರಗಳು ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಮೌಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯ ಕಪ್ಪು ಎಳ್ಳೆಣ್ಣೆಯಂತ ತಮಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶೀತಲ ಕೃಪಾಜಲದಂತ ಪ್ರಕಾಶ—ಎರಡು ಪ್ರಿಯ ಆಭರಣಗಳಂತೆ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 25

भुजगाभुजगाः सदैव तेऽमी न विषं संक्रमते च नीलकंठ । अहमस्मि च वामदेव वामा तव वामंवपुरत्र चित्तयुक्ता

ಹೇ ನೀಲಕಂಠ! ಈ ಸರ್ಪಗಳು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಇದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ವಿಷ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಸಂಕ್ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ನಾನು—ಹೇ ವಾಮದೇವ—ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯ ವಾಮಾ, ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಮಂಗಳಮಯ ಶಿವಸ್ವರೂಪದೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 26

इति संसृतिसंबीजजनन्याभिहिते हिते । गिरां निगुंफे गिरिशो वक्तुमप्याददे गिरम्

ಹೀಗೆ ಸಂಸಾರಭವದ ಬೀಜವನ್ನು ಜನಿಸುವ ಜನನಿ, ವಾಕ್ಯಮಾಲೆಯಂತೆ ನಿಗುಂಫಿತವಾದ ಹಿತವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಗಿರೀಶ (ಶಿವ) ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ಹೇಳಲು ವಾಣಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.

Verse 27

ईश्वर उवाच । अयि काशीत्यष्टमूर्तिर्भवो भावाष्टकोभवत् । सत्वरं शिवयाज्ञायि ध्रुवं काश्याहृतोहरः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಶಿವಯಾಜ್ಞಾಯಿ! ‘ಕಾಶೀ!’ ಎಂಬ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಭವ (ಶಿವ) ಅಷ್ಟಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ, ಭಾವದ ಅಷ್ಟಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಶಿವವಿದೆ, ಹರನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಕಾಶಿಯ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

अथबालसखी भूत तत्तत्काननवीरुधम् शिवाप्रस्तावयांचक्रे विमुक्तां मुक्तिदां पुरीम्

ನಂತರ ಅವಳು (ಪಾರ್ವತಿ) ಬಾಲಸಖಿಯಂತೆ ಆಗಿ, ನಾನಾ ಕಾನನಗಳೂ ಲತೆಗಳೂ ಇರುವ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸ್ವತಃ ವಿಮುಕ್ತವೂ ಮುಕ್ತಿದಾಯಿನಿಯೂ ಆದ ಆ ಪುರಿ—ಕಾಶೀ—ಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ವರ್ಣಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.

Verse 29

पार्वत्युवाच । गगनतलमिलितसलिले प्रलयेपि भव त्रिशूलपरि विधृताम् । कृतपुंडरीकशोभां स्मरहरकाशीं पुरीं यावः

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ಭವ! ಪ್ರಳಯದಲ್ಲಿಯೂ ನೀರು ಗಗನತಲವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗಲೂ, ನಿನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದ ಮೇಲೆ ಧೃತವಾಗಿರುವ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಹೇ ಸ್ಮರಹರ, ಆ ಕಾಶೀಪುರಿಗೆ ನಾವು ಹೋಗೋಣ.

Verse 30

धराधरेंद्रस्य धरातिसुंदरा न मां तथास्यापि धिनोति धूर्जटे । धरागतापीह न या ध्रुवंधरा पुरीधुरीणा तव काशिका यथा

ಹೇ ಧೂರ್ಜಟೇ! ಪರ್ವತೇಂದ್ರನ ಅತಿಸುಂದರ ಭೂಮಿಯೂ ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಹರ್ಷ ನೀಡದು; ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಇದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಧ್ರುವ, ಅನನ್ಯ ಕಾಶಿಕಾ ನೀಡುವ ಆನಂದದಂತೆ ಅಲ್ಲ।

Verse 31

न यत्र काश्यां कलिकालजं भयं न यत्र काश्यां मरणात्पुनर्भवः । न यत्र काश्यां कलुषोद्भवं भयं कथं विभो सा नयनातिथिर्भवेत्

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುಗಜನ್ಯ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣಾನಂತರ ಪುನರ್ಭವವಿಲ್ಲ; ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಲుషದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ। ಹೇ ವಿಭೋ! ಆ ನಗರಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯ ಅತಿಥಿಯಾಗದೆ ಹೇಗೆ?

Verse 32

किमत्र नो संति पुरः सहस्रशः पदेपदे सर्वसमृद्धिभूमयः । परं न काशी सदृशीदृशोः पदं क्वचिद्गता मे भवता शपे शिव

ಇಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ನಗರಗಳಿಲ್ಲವೇ—ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಸರ್ವಸಮೃದ್ಧಿಯ ಭೂಮಿಗಳು? ಆದರೂ ಕಾಶಿಯಂತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಇಲ್ಲ; ಅದೇ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯ ಪರಮ ಗುರಿ। ನಾನು ಎಂದಾದರೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಶಿವ, ನನಗೆ ದಂಡ ವಿಧಿಸು।

Verse 33

त्रिविष्टपे संति न किं पुरः शतं समस्तकौतूहलजन्मभूमयः । तृणी भवंतीह च ताः पुरःपुरः पदं पुरारे भवतो भवद्विषः

ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪದಲ್ಲಿ ಶತಶಃ ನಗರಗಳಿಲ್ಲವೇ—ಸಕಲ ಕೌತುಕಗಳ ಜನ್ಮಭೂಮಿಗಳು? ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೃಣದಂತೆ ತুচ್ಛವಾಗುತ್ತವೆ, ಹೇ ಪುರಾರಿ—ನಿನ್ನ ಆ ಪದ, ನಿನ್ನ ಕಾಶಿಯ ಮುಂದೆ, ಹೇ ಭವದ್ವಿಷರ ದ್ವೇಷಿ!

Verse 34

न केवलं काशिवियोगजो ज्वरः प्रबाधते त्वां तु तथा यथात्र माम् । उपाय एषोत्र निदाघशांतये पुरी तु सा वा ममजन्मभूरथ

ಕೇವಲ ಕಾಶೀವಿಯೋಗಜ್ವರವೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪೀಡಿಸುತ್ತದೆ। ಈ ದಾಹವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವ ಉಪಾಯ ಇದೇ—ಆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ; ಅದು ನನ್ನ ಜನ್ಮಭೂಮಿಯಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇರದಿರಲಿ।

Verse 35

मया न मेने ममजन्मभूमिका वियोगजन्मा परिदाघईशितः । अवाप्यकाशीं परितः प्रशांतिदां समस्तसंतापविघातहेतुकाम्

ನನ್ನ ಜನ್ಮಭೂಮಿಯಿಂದ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದಾಹವು ಇಷ್ಟು ಪ್ರಬಲವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಅದೇ ಸಮಸ್ತ ತಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 36

न मोक्षलक्ष्म्योत्र समक्षमीक्षितास्तनूभृता केनचिदेव कुत्रचित् । अवैम्यहं शर्मद सर्वशर्मदा सरूपिणी मुक्तिरसौ हि काशिका

ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ‘ಮೋಕ್ಷಲಕ್ಷ್ಮಿ’ ಇಷ್ಟು ಪ್ರತಕ್ಷವಾಗಿ ಬೇರೆಡೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ—ಸರ್ವ ಮಂಗಳ ಹಾಗೂ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಕಾಶಿಕೆಯೇ ದೃಶ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿನ ಮುಕ್ತಿ.

Verse 37

न मुक्तिरस्तीह तथा समाधिना स्थिरेंद्रियत्वोज्झित तत्समाधिना । क्रतुक्रियाभिर्न न वेदविद्यया यथा हि काश्यां परिहाय विग्रहम्

ಇಂತಹ ಮುಕ್ತಿ ಬೇರೆಡೆ ದೊರೆಯದು—ಇಂದ್ರಿಯಸ್ಥೈರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಆ ಸಮಾಧಿಯಿಂದಲ್ಲ, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮಗಳಿಂದಲ್ಲ, ವೇದವಿದ್ಯೆಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ; ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ದೊರೆಯುವಂತೆ.

Verse 38

न नाकलोके सुखमस्ति तादृशं कुतस्तु पातालतलेऽतिसुंदरे । वार्तापि मर्त्ये सुखसंश्रया क्व वा काश्यां हि यादृक्तनुमात्रधारिणि

ಅಂತಹ ಸುಖ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ; ಅತಿ ಸುಂದರ ಪಾತಾಳತಳದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ? ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆ ಆನಂದದ ಮಾತೇ ಎಲ್ಲಿ—ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ದೇಹಧಾರಿಯಿಗೂ ಅದು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 39

क्षेत्रे त्रिशूलिन्भवतोऽविमुक्ते विमुक्तिलक्ष्म्या न कदापि मुक्ते । मनोपि यः प्राणिवरः प्रयुंक्ते षडंगयोगं स सदैव युंक्ते

ಹೇ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರೀ! ನಿಮ್ಮ ಅವಿಮುಕ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂದಿಗೂ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ನಿಯೋಜಿಸುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ನಿಜವಾಗಿ ಸದಾ ಷಡಂಗಯೋಗದಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

षडंगयोगान्नहि तादृशी नृभिः शरीरसिद्धिः सहसात्र लभ्यते । सुखेन काशीं समवाप्य यादृशीदृशौ स्थिरीकृत्य शिव त्वयि क्षणम्

ಷಡಂಗಯೋಗದಿಂದ ಮಾನವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಂಥ ದೇಹಸಿದ್ಧಿ ಸಹಸಾ ದೊರೆಯದು. ಆದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಹೇ ಶಿವಾ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರೆ ಅದೇ ಸಿದ್ಧಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 41

वरं हि तिर्यक्त्वमबुद्धिवैभवं न मानवत्वं बहुबुद्धिभाजनम् । अकाशिसंदर्शननिष्फलोदयं समंततः पुष्करबुद्बुदोपमम्

ಬುದ್ಧಿವೈಭವವಿಲ್ಲದ ತಿರ್ಯಕ್ಜನ್ಮವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಆದರೆ ಬಹುಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಮಾನವಜನ್ಮವೂ ಕಾಶೀದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ ಫಲರಹಿತವಾಗಿ ಉದಯಿಸಿದರೆ, ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೀರಿನ ಬುಬ್ಬುಳಿಯಂತೆ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ.

Verse 42

दृशौ कृतार्थे कृतकाशिदर्शने तनुःकृतार्था शिवकाशिवासिनी । मनःकृतार्थं धृतकाशिसंश्रयं मुखं कृतार्थं कृतकाशिसंमुखम्

ಕಾಶೀದರ್ಶನದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೃತಾರ್ಥವಾಗುತ್ತವೆ; ಶಿವನ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ ದೇಹ ಕೃತಾರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾಶಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರೆ ಮನಸ್ಸು ಕೃತಾರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ; ಕಾಶಿಯ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿದರೆ ಮುಖ ಕೃತಾರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 43

वरं हि तत्काशिरजोति पावनं रजस्तमोध्वंसि शशिप्रभोज्ज्वलम् । कृतप्रणामैर्मणिकर्णिका भुवे ललाटगंयद्बहुमन्यते सुरैः

ಧನ್ಯವಾದುದು ಕಾಶಿಯ ಆ ಧೂಳಿ—ಅತಿಪಾವನ, ರಜಸ್ತಮಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡುವ, ಚಂದ್ರಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಉಜ್ವಲ. ಭೂಮಿಯ ಮಣಿಕರ್ಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದಾಗ ಲಲಾಟಕ್ಕೆ ಏರುವ ಆ ಧೂಳನ್ನು ದೇವರೂ ಬಹಳ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 44

न देवलोको न च सत्यलोको न नागलोको मणिकर्णिकायाः । तुलां व्रजेद्यत्र महाप्रयाणकृच्छ्रुतिर्भवेद्ब्रह्मरसायनास्पदम्

ದೇವಲೋಕವೂ ಅಲ್ಲ, ಸತ್ಯಲೋಕವೂ ಅಲ್ಲ, ನಾಗಲೋಕವೂ ಅಲ್ಲ—ಯಾವ ಲೋಕವೂ ಮಣಿಕರ್ಣಿಕೆಗೆ ಸಮವಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ‘ಮಹಾಪ್ರಯಾಣ’ವೂ ಶ್ರುತಿಪ್ರಮಾಣಿತ ಮಾರ್ಗದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಬ್ರಹ್ಮರಸಾಮೃತದ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನವಾಗಿದೆ.

Verse 45

महामहोभूर्मणिकर्णिकास्थली तमस्ततिर्यत्र समेति संक्षयम् । परः शतैर्जन्मभिरेधितापि या दिवाकराग्नींदुकरैरनिग्रहा

ಮಹಾಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ-ಸ್ಥಳಿಯು ಅಲ್ಲಿ ಅಂಧಕಾರರಾಶಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕ್ಷಯವಾಗುವ ಪವಿತ್ರ ಭೂಮಿ. ನೂರಾರು ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಬೆಳೆದ ತಮಸ್ಸೂ ಅಲ್ಲಿನ ಸೂರ್ಯ-ಅಗ್ನಿ-ಚಂದ್ರಸಮ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದು.

Verse 46

किमु निर्वाणपदस्य भद्रपीठं मृदुलं तल्पमथोनुमोक्षलक्ष्म्याः । अथवा मणिकर्णिकास्थली परमानंदसुकंदजन्मभूमिः

ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ ನಿರ್ವಾಣಪದದ ಮಂಗಳಾಸನ, ಅದರ ಮೃದು ಶಯ್ಯೆಯಂತ ಆಶ್ರಯವಲ್ಲವೇ? ಅಥವಾ ಅದೇ ಮೋಕ್ಷಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಜನ್ಮಭೂಮಿ—ಪರಮಾನಂದ ಮತ್ತು ನಿಜಸুখದ ಮೂಲಸ್ಥಾನವೇ?

Verse 47

समतीतविमुक्तजंतुसंख्या क्रियते यत्र जनैः सुखोपविष्टैः । विलसद्द्युति सूक्ष्मशर्कराभिः स्ववपुःपातमहोत्सवाभिलाषैः

ಅಲ್ಲಿ ಜನರು ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ; ಈಗಾಗಲೇ ವಿಮುಕ್ತರಾದ ಜೀವಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಎಣಿಸುವಂತೆ—ಮಿನುಗುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮರಳುಕಣಗಳಿಂದ—ತಮ್ಮ ದೇಹಪಾತನ (ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣ) ಎಂಬ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಅವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

स्कंद उवाच । अपर्णापरिवर्ण्येति पुरीं वाराणसीं मुने । पुनर्विज्ञापयामास काशीप्राप्त्यै पिनाकिनम्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಾರಾಣಸೀಪುರಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದ ಅಪರ್ಣಾ (ಪಾರ್ವತಿ), ಕಾಶೀಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಪಿನಾಕಿನ್ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ವಿನಂತಿಸಿದಳು.

Verse 49

श्रीपार्वत्युवाच । प्रमथाधिप सर्वेश नित्यस्वाधीनवर्तन । यथानंदवनं यायां तथा कुरु वरप्रद

ಶ್ರೀ ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಮಥಾಧಿಪ, ಹೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರ, ನಿತ್ಯ ಸ್ವಾಧೀನಗತಿಯುಳ್ಳವನೇ! ಹೇ ವರಪ್ರದ, ನಾನು ನಂದವನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸು.

Verse 50

स्कन्द उवाच । जितपीयूषमाधुर्यां काशीस्तवनसुंदरीम् । अथाकर्ण्याहमुदितो गिरिशो गिरिजां गिरम्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಕಾಶೀಸ್ತವದಿಂದ ಸುಂದರವಾದ, ಅಮೃತಮಾಧುರ್ಯವನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದ ಗಿರಿಜೆಯ ವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಿರೀಶ (ಶಿವ) ಪರಮ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು।

Verse 51

श्रीदेवदेव उवाच । अयि प्रियतमे गौरि त्वद्वा गमृतसीकरैः । आप्यायितोस्मि नितरां काशीप्राप्त्यै यतेधुना

ಶ್ರೀ ದೇವದೇವನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಪ್ರಿಯತಮೆ ಗೌರಿ! ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯಾಮೃತದ ಸೀಕರಗಳಿಂದ ನಾನು ಬಹಳವಾಗಿ ಪುಷ್ಟಿಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಕಾಶೀಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಯತ್ನಿಸುವೆನು।

Verse 52

त्वं जानासि महादेवि मम यत्तन्महद्व्रतम् । अभुक्तपूर्वमन्येन वस्तूपाश्नामि नेतरत्

ಓ ಮಹಾದೇವಿ! ನೀನು ತಿಳಿದಿರುವೆ—ಇದು ನನ್ನ ಮಹಾವ್ರತ: ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಮೊದಲು ಅನುಭವಿಸದ ವಸ್ತುವನ್ನೇ ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 53

पितामहस्य वचनाद्दिवोदासे महीपतौ । धर्मेण शासति पुरीं क उपायो विधीयताम्

ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ವಚನದಿಂದ ಮಹೀಪತಿ ದಿವೋದಾಸನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಪುರಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಈಗ ಯಾವ ಉಪಾಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಬೇಕು?

Verse 54

कथं स राजा धर्मिष्ठः प्रजापालनतत्परः । वियोज्यते पुरः काश्या दिवोदासो महीपतिः

ಅತ್ಯಂತ ಧರ್ಮಿಷ್ಠನಾಗಿ ಪ್ರಜಾಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದ ಆ ಮಹೀಪತಿ ದಿವೋದಾಸನನ್ನು ಕಾಶೀ ಪುರಿಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಬಹುದು?

Verse 55

अधर्मवर्तिनो यस्माद्विघ्नः स्यान्नेतरस्य तु । तस्मात्कं प्रेषयामीशे यस्तं काश्या वियोजयेत्

ಅಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನಿಗೇ ವಿಘ್ನಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಈಶ್ವರಾ, ಅವನನ್ನು ಕಾಶಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಬಲ್ಲವನನ್ನು ನಾನು ಕಳುಹಿಸುವೆನು.

Verse 56

धर्मवर्त्मानुसरतां यो विघ्नं समुपाचरेत् । तस्यैव जायते विघ्नः प्रत्युत प्रेमवर्धिनि

ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರ ಮೇಲೆ ಯಾರು ವಿಘ್ನವನ್ನು ತರಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ವಿಘ್ನವು ಅವನಿಗೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಭಕ್ತರ ಪ್ರೇಮವನ್ನೂ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 57

विनाच्छिद्रेण तं भूपं नोत्सादयितुमुत्सहे । मयैव हि यतो रक्ष्याः प्रिये धर्मधुरंधराः

ದೋಷವಿಲ್ಲದೆ ಆ ರಾಜನನ್ನು ಉರುಳಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ, ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಧರ್ಮಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವ ಧುರೀಣರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಪಾತ್ರರು.

Verse 58

न जरा तमतिक्रामेन्न तं मृत्युर्जिर्घांसति । व्याधयस्तं न बाधंते धर्मवर्त्मभृदत्रयः

ಮುದಿತನ (ಜರಾ) ಅವನನ್ನು ಮೀರಲಾರದು; ಮರಣವು ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಬಯಸದು. ರೋಗಗಳೂ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ—ಅವನು ಧರ್ಮಮಾರ್ಗಧಾರಿ, ನಿರ್ಭಯನು.

Verse 59

इति संचिंतयन्देवो योगिनीचक्रमग्रतः । ददर्शातिमहाप्रौढं गाढकार्यस्य साधनम्

ಇಂತೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವನು ಯೋಗಿನೀಚಕ್ರದ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಆ ಗಾಢಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾದ ಸಾಧನವನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 60

अथ देव्या समालोच्य व्योमकेशो महामुने । योगिनीवृंदमाहूय जगौ वाक्यमिदं हरः

ಅನಂತರ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚಿಸಿ, ಓ ಮಹಾಮುನೇ, ವ್ಯೋಮಕೇಶನು ಯೋಗಿನೀವರಗವನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಹರನು ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 61

सत्वरं यात योगिन्यो मम वाराणसीं पुरीम् । यत्र राजा दिवोदासो राज्यं धर्मेण शास्त्यलम्

ಹೇ ಯೋಗಿನಿಯರೇ, ತ್ವರೆಯಿಂದ ನನ್ನ ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ; ಅಲ್ಲಿ ರಾಜ ದಿವೋದಾಸನು ಧರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 62

स्वधर्मविच्युतः काशीं यथा तूर्णं त्यजेन्नृपः । तथोपचरत प्राज्ञा योगमायाबलान्विताः

ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ ಯೋಗಿನಿಯರೇ, ಯೋಗಮಾಯಾಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಹಾಗೆ ಉಪಚರಿಸಿರಿ; ರಾಜನು ಸ್ವಧರ್ಮದಿಂದ ವಿಚ್ಯುತನಾಗಿ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಕಾಶಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿರಿ.

Verse 63

यथा पुनर्नवीकृत्य पुरीं वाराणसीमहम् । इतः प्रयामि योगिन्यस्तथा क्षिप्रं विधीयताम्

ಹೇ ಯೋಗಿನಿಯರೇ, ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹಾಗೆ ವಿಧಿಸಿರಿ; ನಾನು ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಯನ್ನು ಪುನಃ ನವೀಕರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಂತೆ ಆಗಲಿ.

Verse 64

इति प्रसादमासाद्य शासनं शिरसा वहन् । कृतप्रणामो निर्यातो योगिनीनां गणस्ततः

ಇಂತೆ ಅವರ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದು, ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿರಸಾ ವಹಿಸಿ, ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಯೋಗಿನೀಗಳ ಗಣವು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿತು.

Verse 65

ययुराकाशमाविश्य मनसोप्य तिरंहसा । परस्परं भाषमाणा योगिन्यस्ता मुदान्विताः

ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಯೋಗಿನಿಯರು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸಿನಂತ ವೇಗದಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದರು।

Verse 66

अद्य धन्यतराः स्मो वै देवदेवेन यत्स्वयम् । कृतप्रसादाः प्रहिताः श्रीमदानंदकाननम्

“ಇಂದು ನಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರು; ದೇವದೇವನು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಶ್ರೀಮದಾನಂದ-ಕಾನನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 67

अद्य सद्यो महालाभावभूतां नोतिदुर्लभौ । त्रिनेत्रराजसंमानस्तथा काशी विलोकनम्

“ಇಂದು ನಾವು ತಕ್ಷಣವೇ ಎರಡು ಮಹಾಲಾಭಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ; ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವು ದುರ್ಳಭವಲ್ಲ—ತ್ರಿನೇತ್ರರಾಜನ ಸನ್ಮಾನ ಮತ್ತು ಕಾಶಿಯ ಪಾವನ ದರ್ಶನ।”

Verse 68

इति मुदितमनाः स योगिनीनां निकुरंवस्त्वथमंदराद्रिकुंजात् । नभसि लघुकृतप्रयाणवेगो नयनातिथ्यमलंभयत्पुरीं ताम्

ಹೀಗೆ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನ ಯೋಗಿನಿಯರ ಆ ಗುಂಪು ಮಂದರಾದ್ರಿಯ ಕುಂಜಗಳಿಂದ ಹೊರಟು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣವೇಗವನ್ನು ಲಘುವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಶೀಘ್ರವೇ ಆ ಪವಿತ್ರ ಪುರಿಯ ನಿರ್ಮಲ ‘ನಯನಾತಿಥ್ಯ’—ಅಂದರೆ ಮಂಗಳಕರ ದರ್ಶನ—ಪಡೆದರು।