Adhyaya 4

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि धर्मराजस्य चेष्टितम् । यच्छ्रुत्वा यमदूतानां न भयं विद्यते क्वचित्

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಧರ್ಮರಾಜನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದವನಿಗೆ ಯಮದೂತರ ಭಯ ಎಲ್ಲಿಯೂ, ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 2

धर्मराजेन सा दृष्टा वर्द्धनी च वराप्सरा । महत्यरण्ये का ह्येषा सुन्दरांग्यतिसुन्दरी

ಧರ್ಮರಾಜನು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡನು—ವರ್ಧನೀ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನು. ಆ ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ (ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು)—‘ಯಾರು ಇವಳು, ಸುಂದರಾಂಗಿಯು, ಅತಿಸುಂದರಿಯು?’

Verse 3

निर्मानुषवनं चेदं सिंहव्याघ्रभयानकम् । आश्चर्यं परमं ज्ञात्वा धर्मराजोऽब्रवीदिदम्

‘ಈ ಅರಣ್ಯ ಮಾನವರಹಿತ; ಸಿಂಹ-ವ್ಯಾಘ್ರಗಳಿಂದ ಭಯಂಕರ.’ ಇದನ್ನು ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದು ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 4

धर्मराज उवाच । कस्मात्त्वं मानिनि ह्येका वने चरसि निर्जने । कस्मात्स्थानात्समायाता कस्य पत्नी सुशोभने

ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಾನಿನಿ! ಈ ನಿರ್ಜನ ವನದಲ್ಲಿ ನೀನು ಏಕೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ನೀನು ಯಾವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಬಂದೆ, ಹೇ ಸುಶೋಭನೆ! ನೀನು ಯಾರ ಪತ್ನಿ?

Verse 5

सुता त्वं कस्य वामोरु अतिरूपवती शुभा । मानुषी वाथ गंधर्वी अमरी वाथ किंनरी

ಹೇ ವಾಮೋರು, ಹೇ ಶುಭೆ, ಅತಿರೂಪವತಿ! ನೀನು ಯಾರ ಮಗಳು? ನೀನು ಮಾನವಿಯೇ, ಗಂಧರ್ವಿಯೇ, ದೇವಿಯೇ, ಅಥವಾ ಕಿನ್ನರಿಯೇ?

Verse 6

अप्सरा पक्षिणी वाथ अथवा वनदेवता । राक्षसी वा खेचरी वा कस्य भार्या च तद्वद

ನೀನು ಅಪ್ಸರಸೆಯೇ, ಪಕ್ಷಿಣಿಯೇ, ಅಥವಾ ವನದೇವತೆಯೇ? ರಾಕ್ಷಸಿಯೇ, ಖೇಚರಿಯೇ? ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳು—ನೀನು ಯಾರ భార್ಯೆ?

Verse 7

सत्यं च वद मे सुभ्रूरित्याहार्कसुतस्तदा । किमिच्छसि त्वया भद्रे किं कार्यं वा वदात्र वै

ಆಗ ಅರ್ಕಸುತನು (ಧರ್ಮರಾಜನು) ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುಭ್ರೂ, ನನಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು? ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯವೇನು—ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 8

यदिच्छसि त्वं वामोरु ददामि तव वांछितम्

ಹೇ ವಾಮೋರು! ನೀನು ಏನೇನು ಬಯಸುವೆಯೋ, ನಿನ್ನ ವಾಂಛಿತವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು.

Verse 9

वर्द्धन्युवाच । धर्मे तिष्ठति सर्वं वै स्थावरं जंगमं विभो । स धर्मो दुष्करं कर्म कस्मात्त्वं कुरुषेऽनघ

ವರ್ಧನೀ ಉವಾಚ—ಹೇ ವಿಭೋ! ಸ್ಥಾವರವೂ ಜಂಗಮವೂ ಆದ ಸರ್ವವೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮವೇ ದುಷ್ಕರ ಕರ್ಮಮಾರ್ಗಸ್ವರೂಪ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಅನಘ, ನೀ ಏಕೆ ಇಂತಹ ಕಠಿನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೀ?

Verse 10

यम उवाच । ईशानस्य च यद्रूपं द्रष्टुमिच्छामि भामिनि । तेनाहं तपसा युक्तः शिवया सह शंकरम्

ಯಮನು ಉವಾಚ—ಹೇ ಭಾಮಿನಿ! ಈಶಾನನ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ದರ್ಶನಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತನಾಗಿ—ಶಿವೆಯೊಂದಿಗೆ—ಶಂಕರನನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 11

यशः प्राप्स्ये सुखं प्राप्स्ये करोमि च सुदुष्करम् । युगेयुगे मम ख्यातिर्भवेदिति मतिर्मम

ನಾನು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ, ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ, ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುವೆ. ಯುಗಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಖ್ಯಾತಿ ಇರಲಿ—ಇದೇ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ.

Verse 12

कल्पे कल्पे महाकल्पे भूयः ख्यातिर्भवेदिति । एतस्मात्कारणात्सुभ्रूस्तप्यते परमं तपः

ಕಲ್ಪಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಾಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ನನ್ನ ಖ್ಯಾತಿ ಉದಯಿಸಲಿ—ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇ ಸುಭ್ರೂ, ನಾನು ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 13

कस्मात्त्वमागता भद्रे कथयस्व यथातथा । किं कार्यं कस्य हेतुश्च सत्यमाख्यातुमर्हसि

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನೀ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ಯಥಾತಥವಾಗಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು. ಯಾವ ಕಾರ್ಯ, ಯಾರ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ? ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯುಕ್ತ.

Verse 14

वर्द्धन्युवाच । तपसैव त्वया धर्म भयभीतो दिवस्पतिः । तेनाहं नोदिता चात्र तपोवि घ्नस्य कांक्षया

ವರ್ಧ್ಧನೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಧರ್ಮಾ! ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಾಧಿಪತಿ ಇಂದ್ರನು ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆನು; ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸಿದೆನು.

Verse 15

इन्द्रासनभयाद्भीता हरिणा हरिसन्निधौ । प्रेषिताहं महाभाग सत्यं हि प्रवदाम्यहम्

ಇಂದ್ರಾಸನದ ಭಯದಿಂದ ಭೀತಳಾಗಿ, ಹರಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲೇ ಹರಿಯಿಂದ ನಾನು ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 16

सूत उवाच । सत्यवाक्येन च तदा तोषितो रविनंदनः । उवाचैनां महाभाग्यो वरदोहं प्रयच्छ मे

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆಕೆಯ ಸತ್ಯವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ರವಿನಂದನ (ಯಮ) ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ವರದಾತನು; ನನ್ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು.”

Verse 17

यमोऽहं सर्वभूतानां दुष्टानां कर्मकारिणाम् । धर्म रूपो हि सर्वेषां मनुजानां जितात्मनाम्

ನಾನು ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೆ—ದುಷ್ಟರು ಮತ್ತು ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರಿಗೆ—ಯಮನು. ಆದರೆ ಜಿತಾತ್ಮರಾದ, ಸಂಯಮಿಗಳಾದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ನಾನು ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪನೇ ಆಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 18

स धर्मोऽहं वरारोहे ददामि तव दुर्लभम् । तत्सर्वं प्रार्थय त्वं मे शीघ्रं चाप्सरसां वरे

ಹೇ ವರಾರೋಹೆ! ನಾನೇ ಆ ಧರ್ಮನು; ದುರ್ಳಭವಾದುದನ್ನೂ ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಅಪ್ಸರೆಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠೆಯೇ! ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ಬೇಡು.

Verse 19

वर्द्धन्युवाच । इन्द्रस्थाने सदा रम्ये सुस्थिरत्वं प्रयच्छ मे । स्वामिन्धर्मभृतां श्रेष्ठ लोकानां च हिताय वै

ವರ್ಧ್ಧನಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ! ಇಂದ್ರನ ಸದಾ ರಮ್ಯವಾದ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸುಸ್ಥಿರ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ. ಹೇ ಧರ್ಮಭೃತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ! ಇದು ಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಲಿ.

Verse 20

यम उवाच । एवमस्त्विति तां प्राह चान्यं वरय सत्वरम् । ददामि वरमुत्कृष्टं गानेन तोषितोस्म्यहम्

ಯಮನು ಹೇಳಿದರು—“ಏವಮಸ್ತು.” ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿ—“ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು. ನಿನ್ನ ಗಾನದಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 21

वर्द्धन्युवाच । अस्मिन्स्थाने महाक्षेत्रे मम तीर्थं महामते । भूयाच्च सर्वपापघ्नं मन्नाम्नेति च विश्रुतम्

ವರ್ಧ್ಧನಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಈ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ತೀರ್ಥವು ಉಂಟಾಗಲಿ; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಘ್ನವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲಿ.

Verse 22

तत्र दत्तं हुतं तप्तं पठितं वाऽक्षयं भवेत् । पञ्चरात्रं निषेवेत वर्द्धमानं सरोवर म्

ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನ, ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದುದು, ಆಚರಿಸಿದ ತಪಸ್ಸು ಅಥವಾ ಪಠಿಸಿದ ಪಾಠ—ಎಲ್ಲವೂ ಅಕ್ಷಯಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ವರ್ಧ್ಧಮಾನ ಸರೋವರವನ್ನು ಐದು ರಾತ್ರಿಗಳವರೆಗೆ ಸೇವಿಸಬೇಕು.

Verse 23

पूर्वजास्तस्य तुष्येरंस्तर्प्यमाणा दिनेदिने । तथेत्युक्त्वा तु तां धर्मो मौनमाचष्ट संस्थितः । त्रिःपरिक्रम्य तं धर्मं नमस्कृत्य दिवं ययौ

ಅವನ ಪೂರ್ವಜರು ದಿನೇದಿನೇ ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗುವರು. “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಧರ್ಮನು ಮೌನವಾಗಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು. ನಂತರ ಅವಳು ಆ ಧರ್ಮನನ್ನು ಮೂರ ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 24

वर्द्धन्युवाच । मा भयं कुरु देवेश यमस्यार्कसुतस्य च । अयं स्वार्थपरो धर्म यशसे च समाचरेत्

ವರ್ಧನೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ, ಭಯಪಡಬೇಡ; ಸೂರ್ಯಪುತ್ರ ಯಮನನ್ನೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಧರ್ಮವು ಯೋಗ್ಯ ಸ್ವಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ಯಶಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಸಹ ಸಮ್ಯಕ್ ಆಚರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು.

Verse 25

व्यास उवाच । वर्द्धनी पूजिता तेन शक्रेण च शुभानना । साधुसाधु महाभागे देवकार्य कृतं त्वया

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಶುಭಮುಖಿಯಾದ ವರ್ಧನಿಯನ್ನು ಆ ಶಕ್ರನೂ ಪೂಜಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದನು. “ಸಾಧು, ಸಾಧು! ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನೀನು ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೀ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 26

निर्भयत्वं वरागेहे सुखवासश्च ते सदा । यशः सौख्यं श्रियं रम्यां प्राप्स्यसि त्वं शुभानने

ನಿನಗೆ ನಿರ್ಭಯತ್ವ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೃಹ ಮತ್ತು ಸದಾ ಸುಖವಾಸ ದೊರೆಯುವುದು. ಹೇ ಶುಭಮುಖಿ, ನೀನು ಯಶಸ್ಸು, ಸೌಖ್ಯ ಮತ್ತು ರಮ್ಯವಾದ ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 27

तथेति देवास्तामूचुर्निर्भयानंदचेतसा । नमस्कृत्य च शक्रं सा गता स्थानं स्वकं शुभम्

ನಿರ್ಭಯಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇವರುಗಳು ಅವಳಿಗೆ “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವಳು ಶಕ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಶುಭ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 28

सूत उवाच । गतेप्सरसि राजेन्द्र धर्मस्तस्थौ यथाविधि । तपस्तेपे महाघोरं विश्वस्योद्वेगदायकम्

ಸೂತರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅಪ್ಸರೆ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ಧರ್ಮನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಉದ್ವೇಗ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಮಹಾಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 29

पंचाग्निसा धनं शुक्रे मासि सूर्येण तापिते । चक्रे सुदुःसहं राजन्देवैरपि दुरासदम्

ಶುಕ್ರಮಾಸದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ ಅವನು ‘ಪಂಚಾಗ್ನಿ’ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಅದು ಅತಿದುಃಸಹ, ದೇವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭ।

Verse 30

ततो वर्षशते पूर्णे अन्तको मौनमास्थितः । काष्ठभूत इभवातस्थौ वल्मीकशतसंवृतः

ನಂತರ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಅಂತಕನು ಮೌನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ಕಾಷ್ಠದಂತೆ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿ ನಿಂತು, ನೂರಾರು ವಲ್ಮೀಕಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾದನು.

Verse 31

नानापक्षिगणैस्तत्र कृतनीडैः स धर्मराट् । उपविष्टे व्रतं राजन्दृश्यते नैव कुत्रचित्

ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಅವನ ಮೇಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದವು; ಆ ಧರ್ಮರಾಜನು ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನ ವ್ರತವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಚಲಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 32

संस्मरंतोऽथ देवेश मुमापतिमनिंदितम् । ततो देवाः सगन्धर्वा यक्षाश्चोद्विग्नमानसाः । कैलासशिखरं भूय आजग्मुः शिवसन्निधौ

ಅಂದು, ಓ ದೇವೇಶ, ನಿಂದಾರ್ಹನಲ್ಲದ ಉಮಾಪತಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ದೇವರುಗಳು ಗಂಧರ್ವರು ಯಕ್ಷರೊಡನೆ ಭಯಾಕುಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಕೈಲಾಸಶಿಖರಕ್ಕೆ, ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದರು.

Verse 33

देवा ऊचुः । त्राहित्राहि महादेव श्रीकण्ठ जगतः पते । त्राहि नो भूतभव्येश त्राहि नो वृषभध्वज । दयालुस्त्वं कृपानाथ निर्विघ्नं कुरु शंकर

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ತ್ರಾಹಿ ತ್ರಾಹಿ, ಓ ಮಹಾದೇವ! ಓ ಶ್ರೀಕಂಠ, ಜಗತ್ಪತೇ! ಓ ಭೂತಭವ್ಯೇಶ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಓ ವೃಷಭಧ್ವಜ, ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡು. ನೀನು ದಯಾಳು, ಕೃಪಾನಾಥ—ಓ ಶಂಕರ, ನಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ವಿಘ್ನಮಾಡು।”

Verse 34

ईश्वर उवाच । केनापराधिता देवाः केन वा मानमर्द्दिताः । मर्त्ये स्वर्गेऽथवा नागे शीघ्रं कथय ताचिरम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವರೆ, ನಿಮಗೆ ಯಾರು ಅಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ? ಯಾರು ನಿಮ್ಮ ಮಾನವನ್ನು ಮರ್ಧಿಸಿದ್ದಾರೆ—ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲೋ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೋ, ನಾಗಲೋಕದಲ್ಲೋ? ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ; ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡಿ।

Verse 35

अनेनैव त्रिशूलेन खट्वांगेनाथवा पुनः । अथ पाशुपतेनैव निहनिष्यामि तं रणे । शीघ्रं वै वदतास्माक मत्रागमनकारणम्

ಈ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದಲೇ—ಅಥವಾ ಖಟ್ವಾಂಗದಿಂದ—ಅಥವಾ ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸುವೆನು. ಶೀಘ್ರ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ; ನಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿಸಿರಿ।

Verse 36

देवा ऊचुः । कृपासिन्धो हि देवेश जगदानन्दकारक । न भयं मानुषादद्य न ना गाद्देवदानवात्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ, ಕೃಪಾಸಿಂಧು, ಜಗದಾನಂದಕಾರಕ! ಇಂದು ನಮಗೆ ಮಾನವರಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲ, ನಾಗರಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲ, ದೇವ-ದಾನವರಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 37

मर्त्यलोके महादेव प्रेतनाथो महाकृतिः । आत्मकार्यं महाघोरं क्लेशयेदिति निश्चयः

ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತನಾಥನು, ಮಹಾಕೃತಿಯವನು—ತನ್ನ ಸ್ವಕಾರ್ಯವೆಂಬ ಮಹಾಘೋರ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕ್ಲೇಶಪಡಿಸಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 38

उग्रेण तपसा कृत्वा क्लिश्यदात्मानमात्मना । तेनात्र वयमुद्विग्ना देवाः सर्वे सदाशिव । शरणं त्वामनुप्राप्ता यदिच्छसि कुरुष्व तत्

ಅವನು ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತಾನೇ ತನ್ನನ್ನು ಕ್ಲೇಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ವಿಗ್ನಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಹೇ ಸದಾಶಿವ! ಆದ್ದರಿಂದ ಶರಣಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಮಾಡು।

Verse 39

सूत उवाच । देवानां वचनं श्रुत्वा वृषारूढो वृषध्वजः । आयुधान्परिसंगृह्य कवचं सुमनोहरम् । गतवानथ तं देशं यत्र धर्मो व्यवस्थितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವತೆಗಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ವೃಷಭಾರೂಢನಾದ ವೃಷಧ್ವಜ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅತಿಮನೋಹರವಾದ ಕವಚವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಧರ್ಮವು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದ್ದ ದೇಶದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 40

ईश्वर उवाच । अनेन तपसा धर्म संतुष्टं मम मानसम् । वरं ब्रूहि वरं ब्रूहि वरं ब्रूहीत्युवाच ह

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಧರ್ಮ, ಈ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ವರವನ್ನು ಹೇಳು, ವರವನ್ನು ಹೇಳು; ನೀನು ಬಯಸುವ ವರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸು—ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 41

इच्छसे त्वं यथा कामा न्यथा ते मनसि स्थितान् । यंयं प्रार्थयसे भद्र ददामि तव सांप्रतम्

ಹೇ ಭದ್ರ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ಯಾವ ಯಾವ ಆಸೆಗಳನ್ನಾದರೂ ನೀನು ಹೇಗೆ ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ ಹಾಗೆ. ನೀನು ಯಾವದನ್ನು ಯಾವದನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೀಯೋ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಈಗಲೇ ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 42

सूत उवाच । एवं संभाषमाणं तु दृष्ट्वा देवं महेश्वरम् । वल्मीकादुत्थितो राजन्गृहीत्वा करसंपुटम् । तुष्टाव वचनैः शुद्धैर्लोकनाथमरिंदम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಹೇಶ್ವರ ದೇವನನ್ನು ನೋಡಿ ಧರ್ಮನು ವಲ್ಮೀಕದಿಂದ ಎದ್ದು, ಕರಸಂಪುಟ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಶುದ್ಧ ವಚನಗಳಿಂದ ಲೋಕನಾಥನಾದ ಅರಿಂದಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 43

धर्म उवाच । ईश्वराय नमस्तुभ्यं नमस्ते योगरूपिणे । नमस्ते तेजोरूपाय नीलकंठ नमोऽस्तु ते

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಈಶ್ವರ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಯೋಗರೂಪಿಣೇ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ತೇಜೋರೂಪಾಯ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ನೀಲಕಂಠ, ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 44

ध्यातॄणामनुरूपाय भक्तिगम्याय ते नमः । नमस्ते ब्रह्मरूपाय विष्णुरूप नमोऽ स्तु ते

ಧ್ಯಾನಿಸುವವರಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವವನೇ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಲಭ್ಯನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಬ್ರಹ್ಮರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ವಿಷ್ಣುರೂಪ, ನಿನಗೆ ನಮೋ ನಮಃ.

Verse 45

नमः स्थूलाय सूक्ष्माय अणुरूपाय वै नमः । नमस्ते कामरूपाय सृष्टिस्थित्यंतकारिणे

ಸ್ಥೂಲರೂಪಕ್ಕೂ, ಸೂಕ್ಷ್ಮರೂಪಕ್ಕೂ, ಅಣುರೂಪಕ್ಕೂ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಇಚ್ಛಾರೂಪಧಾರಿಯೇ, ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯಕಾರಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 46

नमो नित्याय सौम्याय मृडाय हरये नमः । आतपाय नमस्तुभ्यं नमः शीतकराय च

ನಿತ್ಯನಾದ, ಸೌಮ್ಯನಾದ, ಮೃಡನಾದ (ಮಂಗಳಕರ) ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹರಯೇ ನಮಃ. ಆತಪ ಹಾಗೂ ತೇಜಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶೀತವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ರೂಪಕ್ಕೂ ನಮೋ ನಮಃ.

Verse 47

सृष्टिरूप नमस्तुभ्यं लोकपाल नमोऽस्तु ते । नम उग्राय भीमाय शांत रूपाय ते नमः

ಸೃಷ್ಟಿರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಲೋಕಪಾಲ, ನಿನಗೆ ನಮೋ ನಮಃ. ಉಗ್ರರೂಪಕ್ಕೂ ಭೀಮರೂಪಕ್ಕೂ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶಾಂತರೂಪಕ್ಕೂ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 48

नमश्चानंतरूपाय विश्वरूपाय ते नमः । नमो भस्मांगलिप्ताय नमस्ते चंद्रशेखर । नमोऽस्तु पंचवक्त्राय त्रिनेत्राय नमोऽस्तु ते

ಅನಂತರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಶ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭಸ್ಮಲೇಪಿತ ಅಂಗಧಾರಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮೋ ನಮಃ; ಹೇ ಚಂದ್ರಶೇಖರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪಂಚವಕ್ತ್ರನಿಗೆ, ತ್ರಿನೇತ್ರನಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ.

Verse 49

नमस्ते व्यालभूषाय कक्षापटधराय च । नमोंऽधकविनाशाय दक्षपापापहारिणे । कामनिर्द्दाहिने तुभ्यं त्रिपुरारे नमोऽस्तु ते

ಸರ್ಪಭೂಷಿತನಾಗಿ ಕಕ್ಷಾಪಟವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಂಧಕವಿನಾಶಕ, ದಕ್ಷನ ಪಾಪವನ್ನು ಹರಿಸುವವನೆ—ನಮೋ ನಮಃ. ಕಾಮನನ್ನು ದಹಿಸಿದ ತ್ರಿಪುರಾರಿ, ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಣಾಮವಾಗಲಿ.

Verse 50

चत्वारिंशच्च नामानि मयोक्तानि च यः पठेत् । शुचिर्भूत्वा त्रिकालं तु पठेद्वा शृणुयादपि

ನಾನು ಹೇಳಿದ ಈ ನಲವತ್ತು ನಾಮಗಳನ್ನು ಯಾರು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಪಠಣವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅಭೀಷ್ಟ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 51

गोघ्नश्चैव कृतघ्नश्च सुरापो गुरुत ल्पगः । ब्रह्महा हेमहारी च ह्यथवा वृषलीपतिः

ಗೋಹಂತಕ, ಕೃತಘ್ನ, ಸುರಾಪಾನಿ, ಗುರುಶಯನವನ್ನು ಲಂಘಿಸುವವನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ, ಚಿನ್ನದ ಕಳ್ಳ—ಅಥವಾ ಪತಿತಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗದಲ್ಲಿರುವವನೂ (ಆ ಜಪದಿಂದ) ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

स्त्रीबालघातकश्चैव पापी चानृतभाषणः । अनाचारी तथा स्तेयी परदाराभिगस्तथा । अकार्यकारी कृत्यघ्नो ब्रह्मद्विड्वाडवाधमः

ಸ್ತ್ರೀ ಅಥವಾ ಬಾಲಹಂತಕ, ಅಸತ್ಯಭಾಷಿ ಪಾಪಿ, ಅನಾಚಾರಿ, ಕಳ್ಳ, ಪರಸ್ತ್ರೀಗಾಮಿ; ಅಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವನು, ಕೃತ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ವೇಷಿ, ನರಾಧಮ—ಅವನೂ (ಆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ) ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 54

सूत उवाच । इत्येवं बहुभिर्वाक्यैर्धर्मराजेन वै मुहुः । ईडितोऽपि महद्भक्त्या प्रणम्य शिरसा स्वयम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಧರ್ಮರಾಜನು ಅನೇಕ ವಚನಗಳಿಂದ ಮರುಮರು ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ (ಶಿವನು) ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಾನೇ ಶಿರಸನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು.

Verse 55

तुष्टः शंभुस्तदा तस्मा उवाचेदं वचः शुभम् । वरं वृणु महाभाग यत्ते मनसि वर्त्तते

ಆಗ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಶಂಭು ಅವನಿಗೆ ಈ ಶುಭ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ! ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನೇ ವರವಾಗಿ ಬೇಡು।”

Verse 56

यम उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश दयां कृत्वा ममोपरि । तं कुरुष्व महाभाग त्रैलोक्यं सचराचरम्

ಯಮನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ದೇವೇಶ! ನೀನು ತೃಪ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು।”

Verse 57

मन्नाम्ना स्थानमेतद्धि ख्यातं लोके भवेदिति । अच्छेद्यं चाप्यभेद्यं च पुण्यं पापप्रणाशनम्

“ಈ ಸ್ಥಳವು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಲಿ. ಇದು ಅಚ್ಛೇದ್ಯವೂ ಅಭೇದ್ಯವೂ ಆಗಿ, ಪುಣ್ಯಕರವೂ ಪಾಪನಾಶಕವೂ ಆಗಿರಲಿ.”

Verse 58

स्थानं कुरु महादेव यदि तुष्टोऽसि मे भव । शिवेन स्थानकं दत्तं काशीतुल्यं तदा नृप । तद्दत्त्वा च पुनः प्राह अन्यं वरय सत्तम

ಅವನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದರೆ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು.” ಆಗ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಶಿವನು ಕಾಶಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಒಂದು ತೀರ್ಥಸ್ಥಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ನೀಡಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಸತ್ತಮನೇ! ಇನ್ನೊಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡು.”

Verse 59

धर्म उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश दयां कृत्वा ममोपरि । तं कुरुष्व महाभाग त्रैलोक्यं सचराचरम् । वरेणैवं यथा ख्यातिं गमिष्यामि युगेयुगे

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ದೇವೇಶ! ನೀನು ತೃಪ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಈ ವರವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿಸು; ಈ ವರದಿಂದ ನಾನು ಯುಗಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು.”

Verse 60

ईश्वर उवाच । ब्रूहि कीनाश तत्सर्वं प्रकरोमि तवेप्सितम् । तपसा तोषितोऽहं वै ददामि वरमीप्सितम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕೀನಾಶ, ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳು; ಅದನ್ನು ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು. ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ನೀನು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ನಾನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 61

यम उवाच । यदि मे वांछितं देव ददासि तर्हि शंकर । अस्मिन्स्थाने महाक्षेत्रे मन्नामा भव सर्वदा

ಯಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ, ಹೇ ಶಂಕರ, ನೀನು ನನ್ನ ವಾಂಛಿತ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ನೀಡುವೆಯಾದರೆ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಈ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ನಾಮವು ಸದಾ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರಲಿ.

Verse 62

धर्मारण्यमिति ख्यातिस्त्रैलोक्ये सचराचरे । यथा संजायते देव तथा कुरु महेश्वर

‘ಧರ್ಮಾರಣ್ಯ’ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ, ಚರಾಚರ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ, ಹೇಗೆ ಉದಯಿಸಬೇಕೋ ಹಾಗೆಯೇ ಉದಯಿಸಲಿ. ಹೇ ದೇವ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಹಾಗೆ ಮಾಡು.

Verse 63

ईश्वर उवाच । धर्मारण्यमिदं ख्यातं सदा भूयाद्युगेयुगे । त्वन्नाम्ना स्थापितं देव ख्यातिमेतद्गमिष्यति । अथान्यदपि यत्किंचित्करोम्येष वदस्व तत

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಸ್ಥಳವು ‘ಧರ್ಮಾರಣ್ಯ’ ಎಂದು ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಖ್ಯಾತವಾಗಿರಲಿ. ಹೇ ದೇವ, ನಿನ್ನ ನಾಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದುದರಿಂದ ಇದು ಆ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು. ಇನ್ನೇನಾದರೂ ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಹೇಳು.

Verse 64

यम उवाच । योजनद्वयविस्तीर्णं मन्नाम्ना तीर्थमुत्तमम् । मुक्तेश्च शाश्वतं स्थानं पावनं सर्वदेहिनाम्

ಯಮನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ನಾಮದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಿರುವ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ತೀರ್ಥವಾಗಲಿ; ಅದು ಮೋಕ್ಷದ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನವಾಗಲಿ ಮತ್ತು ಸರ್ವ ದೇಹಧಾರಿಗಳನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಲಿ.

Verse 65

मक्षिकाः कीटकाश्चैव पशुपक्षिमृगादयः । पतंगा भूतवेताला पिशाचोरगराक्षसाः

ನೊಣಗಳು ಮತ್ತು ಕೀಟಗಳೂ; ಪಶುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮೃಗಾದಿಗಳು; ಪತಂಗಗಳು; ಭೂತ-ವೇತಾಳಗಳು; ಪಿಶಾಚಗಳು, ನಾಗಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು—

Verse 66

नारी वाथ नरो वाथ मत्क्षेत्रे धर्मसंज्ञके । त्यजते यः प्रियान्प्राणान्मुक्तिर्भवतु शाश्वती

ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ, ನನ್ನ ‘ಧರ್ಮಾರಣ್ಯ’ ಎಂಬ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಿಯ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಮುಕ್ತಿ ದೊರಕಲಿ.

Verse 67

एवमस्त्विति सर्वोपि देवा ब्रह्मादयस्तथा । पुष्पवृष्टिं प्रकुर्वाणाः परं हर्षमवा्प्नुयुः

“ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವರುಗಳು ಒಪ್ಪಿದರು; ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಪರಮ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 68

देवदुंदुभयो नेदुर्गंधर्वपतयो जगुः । ववुः पुण्यास्तथा वाता ननृतुश्चाप्सरो गणाः

ದೇವದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ಗಂಧರ್ವಾಧಿಪತಿಗಳು ಹಾಡಿದರು. ಪುಣ್ಯವಾದ ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸಿದವು; ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದವು.

Verse 69

सूत उवाच । यमेन तपसा भक्त्या तोषितो हि सदाशिवः । उवाच वचनं देवं रम्यं साधुमनोरमम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಯಮನ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಸದಾಶಿವನು ದೈವೋಚಿತ ವಚನವನ್ನು ನುಡಿದನು; ಅದು ರಮ್ಯ, ಸಾಧು ಮತ್ತು ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು.

Verse 70

अनुज्ञां देहि मे तात यथा गच्छामि सत्वरम् । कैलासं पर्वतश्रेष्ठं देवानां हितकाम्यया

ಹೇ ತಾತ, ದೇವರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಅನುಜ್ಞೆ ನೀಡಿರಿ।

Verse 71

यम उवाच । न मे स्थानं परित्यक्तुं त्वया युक्तं महेश्वर । कैलासादधिकं देव जायते वचनादिदम्

ಯಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ನನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಹೇ ದೇವ, ನಿನ್ನ ವಚನದಿಂದಲೇ ಈ ಸ್ಥಳ ಕೈಲಾಸಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಮಹಿಮೆಯಾದುದು।

Verse 72

शिव उवाच । साधु प्रोक्तं त्वया युक्तमेकांशेनात्र मे स्थितिः । न मया त्यजितं साधु स्थानं तव सुनिर्मलम्

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ, ಯುಕ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಒಂದು ಅಂಶದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವೆ. ಹೇ ಸಾಧು, ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಾನು ತ್ಯಜಿಸಿಲ್ಲ।

Verse 73

विश्वेश्वरं महालिंगं मन्नाम्नात्र भविष्यति । एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवांतरधीयत

ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ‘ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಮಹಾಲಿಂಗವು ಉಂಟಾಗುವುದು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮಹಾದೇವನು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।

Verse 74

शिवस्य वचनात्तत्र तदा लिंगं तदद्भुतम् । तं दृष्ट्वा च सुरैस्तत्र यथानामानुकीर्त्तनम्

ಶಿವನ ವಚನದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಅದ್ಭುತ ಲಿಂಗವು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವತೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಅದರ ನಾಮವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಿದರು।

Verse 75

स्वंस्वं लिंगं तदा सृष्टं धर्मारण्ये सुरोत्तमैः । यस्य देवस्य यल्लिंगं तन्नाम्ना परिकीर्तितम्

ಆಗ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಯಾವ ದೇವರದು ಯಾವ ಲಿಂಗವೋ, ಅದು ಆ ದೇವರ ನಾಮದಿಂದಲೇ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 76

सूत उवाच । धर्मेण स्थापितं लिंगं धर्मेश्वरमुपस्थितम् । स्मरणात्पूजनात्तस्य सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಧರ್ಮನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ‘ಧರ್ಮೇಶ್ವರ’ ಲಿಂಗವು ಅಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನವಾಗಿದೆ. ಅದರ ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಯಿಂದ ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 77

यद्ब्रह्म योगिनां गम्यं सर्वेषां हृदये स्थितम् । तिष्ठते यस्य लिंगं तु स्वयंभुवमिति स्थितम्

ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಗಮ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ಆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಲಿಂಗವು ಇಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಯಂಭೂ’ ಎಂದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 78

भूतनाथं च संपूज्य व्याधिभिर्मुच्यते जनः । धर्मवापीं ततश्चैव चक्रे तत्र मनोरमाम्

ಭೂತನಾಥನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಜನನು ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಮನೋಹರವಾದ ‘ಧರ್ಮವಾಪಿ’ಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 79

आहत्य कोटितीर्थानां जलं वाप्यां मुमोच ह । यमतीर्थस्वरूपं च स्नानं कृत्वा मनोरमम्

ಅವನು ಕೋಟಿ ತೀರ್ಥಗಳ ಜಲವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಆ ವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಬಿಟ್ಟನು. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ ಯಮತೀರ್ಥ-ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 80

स्नानार्थं देवतानां च ऋषीणां भावितात्मनाम् । तत्र स्नात्वा च पीत्वा च सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಆ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥವು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ಋಷಿಗಳಿಗೂ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಆ ಜಲವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿದವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 81

धर्मवाप्यां नरः स्नात्वा दृष्ट्वा धर्मेश्वरं शिवम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो न मातुर्गर्भमाविशेत्

ಧರ್ಮವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಧರ್ಮೇಶ್ವರನಾದ ಶಿವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಮತ್ತೆ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ (ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ).

Verse 82

तत्र स्नात्वा नरो यस्तु करोति यमतर्पणम् । व्याधिदोषविनाशार्थं क्लेशदोषोप शांतये । यमाय धर्मराजाय मृत्यवे चांतकाय च । वैवस्वताय कालाय दध्नाय परमेष्ठिने

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ರೋಗದೋಷವಿನಾಶಕ್ಕೂ ಕ್ಲೇಶದೋಷಶಾಂತಿಗೂ ಯಮತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನು—ಯಮ, ಧರ್ಮರಾಜ, ಮೃತ್ಯು, ಅಂತಕ, ವೈವಸ್ವತ, ಕಾಲ, ದಧ್ನಾ ಮತ್ತು ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಇವರಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 83

वृकोदराय वृकाय दक्षिणेशाय ते नमः । नीलाय चित्रगुप्ताय चित्र वैचित्र ते नमः

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ವೃಕೋದರ, ವೃಕ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೇಶ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀಲ, ಚಿತ್ರಗುಪ್ತ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರ-ವೈಚಿತ್ರ (ಅದ್ಭುತ ವೈವಿಧ್ಯಸ್ವರೂಪ) ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 84

यमार्थं तर्पणं यो वै धर्मवाप्यां करिष्यति । साक्षतैर्नामभिश्चैतैस्तस्य नोपद्रवो भवेत्

ಧರ್ಮವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಯಮನ ನಿಮಿತ್ತ ಯಾರು ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವರೋ, ಈ ನಾಮಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಅಕ್ಷತಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಉಪದ್ರವವೂ ಹಾನಿಯೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 85

एकांतरस्तृतीयस्तु ज्वरश्चातुर्थिकस्तथा । वेलायां जायते यस्तु ज्वरः शीतज्वरस्तथा

ಏಕಾಂತರ ಜ್ವರ, ತೃತೀಯಕ ಜ್ವರ ಮತ್ತು ಚತುರ್ಥಕ ಜ್ವರ—ಹಾಗೆಯೇ ನಿಯತ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಜ್ವರ ಹಾಗೂ ಶೀತಜ್ವರವೂ—ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 87

धनधान्यसमृद्धिः स्यात्संततिर्वर्धते सदा । भूतेश्वरं तु संपूज्य सुस्नातो विजितेंद्रियः

ಧನ-ಧಾನ್ಯದ ಸಮೃದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಸಂತತಿ ಸದಾ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ—ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಭೂತೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿದಾಗ.

Verse 88

सांगं रुद्रजपं कृत्वा व्याधिदोषात्प्रमुच्यते । अमावास्यां सोमदिने व्यतीपाते च वैधृतौ । संक्रांतौ ग्रहणे चैव तत्र श्राद्धं स्मृतं नृणाम्

ಸಾಂಗೋಪಾಂಗ ರುದ್ರಜಪವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ವ್ಯಾಧಿದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ, ಸೋಮವಾರ, ವ್ಯತೀಪಾತ ಮತ್ತು ವೈಧೃತಿ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಣಕಾಲ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವರಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧ ವಿಧಿಯೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 89

श्राद्धं कृतं तेन समाः सहस्रं निरस्य चैतत्पितरस्त्वदंति । पानीयमेवापि तिलैर्विमिश्रितं ददाति यो वै प्रथितो मनुष्यः

ಅವನು ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಪಿತೃಗಳು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಕೇವಲ ಎಳ್ಳುಮಿಶ್ರಿತ ನೀರನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ಶ್ರಾದ್ಧಫಲಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 90

एकविंशतिवारैस्तु गयायां पिंडदानतः । धर्मेश्वरे सकृद्दत्तं पितॄणां चाक्षयं भवेत्

ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವು—ಧರ್ಮೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 91

धर्मेशात्पश्चिमे भागे विश्वेश्वरांतरेपि वा । धर्मवापीति विख्याता स्वर्गसोपानदायिनी

ಧರ್ಮೇಶನ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸಹ, ‘ಧರ್ಮವಾಪಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಪವಿತ್ರ ವಾಪಿ ಇದೆ; ಅದು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣಕ್ಕೆ ಸೋಪಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 92

धर्मेण निर्मिता पूर्वं शिवार्थं धर्मबुद्धिना । तत्र स्नात्वा च पीत्वा च तर्पिताः पितृदेवताः

ಹಿಂದೆ ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಧರ್ಮನು ಶಿವಾರ್ಥವಾಗಿ ಇದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವುದರಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 93

शमीपत्रप्रमाणं तु पिंडं दद्याच्च यो नरः । धर्मवाप्यां महापुण्यां गर्भवासं न चाप्नुयात्

ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಧರ್ಮವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಶಮೀಪತ್ರದಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣವಾದರೂ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವವನು ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭವಾಸ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 94

कुम्भीपाकान्महारौद्राद्रौरवान्नरकात्पुनः । अंधतामिस्रकाद्राजन्मुच्यते नात्र संशयः

ಓ ರಾಜನೇ! ಕುಂಭೀಪಾಕ, ಮಹಾರೌದ್ರ, ರೌರವ ಮತ್ತು ಅಂಧತಾಮಿಸ್ರ ಎಂಬ ನರಕಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 95

सूत उवाच । एकवर्षं तर्पणीयं धर्मवाप्यां नरोत्तमः । ऋतौ मासे च पक्षे च विपरीतं च जायते

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರೋತ್ತಮನೇ! ಧರ್ಮವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಋತು, ಮಾಸ ಅಥವಾ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಅಸಮಂಜಸವಾದರೂ ಕರ್ಮಫಲವು ವಿಪರೀತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 96

बर्हिषदोऽग्निष्वात्ताश्च आज्यपाः सोमपास्तथा । तृप्तिं प्रयांति परमां वाप्यां वै तर्पणेन तु

ಪವಿತ್ರ ವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೆ ಬರ್ಹಿಷದರು, ಅಗ್ನಿಷ್ವಾತ್ತರು, ಆಜ್ಯಪರು, ಸೋಮಪರು ಎಂಬ ಪಿತೃಗಣರು ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 97

कुरुक्षेत्रादि क्षेत्राणि अयोध्यादिपुरस्तथा । पुष्कराद्यानि सर्वाणि मुक्तिनामानि संति वै

ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರಾದಿ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಅಯೋಧ್ಯಾದಿ ಪವಿತ್ರ ಪುರಗಳು, ಪುಷ್ಕರಾದಿ ಎಲ್ಲವೂ—ನಿಜಕ್ಕೂ ‘ಮುಕ್ತಿನಾಮ’ ಅಂದರೆ ಮೋಕ್ಷದಾಯಕ ತೀರ್ಥಗಳೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ.

Verse 98

तानि सर्वाणि तुल्यानि धर्मकूपोऽधिको भवेत् । मन्त्रो वेदास्तथा यज्ञा दानानि च व्रतानि च

ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಪുണ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮಾನ; ಆದರೆ ಧರ್ಮಕೂಪವು ಅಧಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಮಂತ್ರ, ವೇದ, ಯಜ್ಞ, ದಾನ ಮತ್ತು ವ್ರತ—ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಫಲ ನೀಡುತ್ತವೆ।

Verse 99

अक्षयाणि प्रजायंते दत्त्वा जप्त्वा नरेश्वर । अभिचाराश्च ये चान्ये सुसिद्धाथर्ववेदजाः

ಹೇ ನರೇಶ್ವರ! ಅಲ್ಲಿ ದಾನಮಾಡಿ ಜಪಿಸಿದರೆ ಅಕ್ಷಯ ಫಲಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಅಥರ್ವವೇದಜನ್ಯ, ಸುಸಿದ್ಧ ಅಭಿಚಾರಾದಿ ಇತರ ಪ್ರಯೋಗಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 100

ते सर्वे सिद्धिमायांति तस्मिन्स्थाने कृता अपि । आदितीर्थं नृपश्रेष्ठ काजेशैरुपसेवितम्

ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅದು ಆದಿತೀರ್ಥ; ಕಾಜೇಶರು (ಉನ್ನತ ಅಧಿಪತಿಗಳು) ಉಪಾಸಿಸಿ ಪೂಜಿಸುವ ತೀರ್ಥ.

Verse 109

एतदाख्यानकं पुण्यं धर्मेण कथितं पुरा । यः शृणोति नरो भक्त्या नारी वा श्रावयेत्तु यः । गोसहस्रफलं तस्य अंते हरिपुरं ब्रजेत्

ಹಿಂದೆ ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದ ಈ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಅಥವಾ ಪುರುಷನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾನೆಯೋ ಅಥವಾ ಕೇಳಿಸುತ್ತಾನೆಯೋ, ಅವನು ಸಾವಿರ ಗೋವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಹರಿಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.