Adhyaya 5

Verse 1

सूत उवाच । शिवो गुरुः शिवो देवः शिवो बंधुः शरीरिणाम् । शिव आत्मा शिवो जीवःशिवादन्यन्न किञ्चन

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಶಿವನೇ ಗುರು, ಶಿವನೇ ದೇವ, ಶಿವನೇ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಬಂಧು. ಶಿವನೇ ಆತ್ಮ, ಶಿವನೇ ಜೀವ; ಶಿವನ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 2

शिवमुद्दिश्य यत्किंचिद्दत्तं जप्तं हुतं कृतम् । तदनंतफलं प्रोक्तं सर्वागमविनिश्चितम्

ಶಿವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಏನಾದರೂ ದಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ ಅಥವಾ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದು ಸರ್ವ ಆಗಮಗಳಿಂದ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 3

भक्त्या निवेदितं शंभोः पत्रं पुष्पं फलं जलम् । अल्पादल्पतरं वापि तदानंत्याय कल्पते

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಭುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಎಲೆ, ಹೂ, ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ನೀರು—ಅತ್ಯಲ್ಪಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಲ್ಪವಾದರೂ—ಅನಂತ ಪುಣ್ಯಫಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 4

विहाय सकलान्धर्मान्सकलागमनिश्चितान् । शिवमेकं भजेद्यस्तु मुच्यते सर्वबन्धनात्

ಸಕಲ ಆಗಮಗಳಿಂದ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಯಾರು ಏಕಮಾತ್ರ ಶಿವನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸರ್ವ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 5

या प्रीतिरात्मनः पुत्रे या कलत्रे धनेपि सा । कृता चेच्छिवपूजायां त्रायतीति किमद्भुतम्

ತನ್ನ ಮಗನ ಮೇಲೆ, ಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ, ಧನದ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿ—ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರೆ—ಅದು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನು?

Verse 6

तस्मात्केचिन्महात्मानः सकलान्विषयासवान् । त्यजंति शिवपूजार्थे स्वदेहमपि दुस्त्यजम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಕೆಲ ಮಹಾತ್ಮರು ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಾಸಕ್ತಿಯ ಮದವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಶಿವಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನೂ ಸಹ ಪರಿತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 7

सा जिह्वा या शिवं स्तौति तन्मनो ध्यायते शिवम् । तौ कर्णौ तत्कथालोलौ तौ हस्तौ तस्य पूजकौ

ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವುದೇ ಆ ಜಿಹ್ವೆ; ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದೇ ಆ ಮನಸ್ಸು. ಅವನ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರುವುದೇ ಆ ಕಿವಿಗಳು; ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದೇ ಆ ಕೈಗಳು।

Verse 8

ते नेत्रे पश्यतः पूजां तच्छिरः प्रणतं शिवे । तौ पादौ यौ शिवक्षेत्रं भक्त्या पर्यटतः सदा

ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ಆ ನೇತ್ರಗಳು ಧನ್ಯ; ಶಿವನಿಗೆ ನಮಿಸುವ ಆ ಶಿರ ಧನ್ಯ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸದಾ ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಪರ್ಯಟಿಸುವ ಆ ಪಾದಯುಗ್ಮ ಧನ್ಯ।

Verse 9

यस्येन्द्रियाणि सर्वाणि वर्तंते शिवकर्मसु । स निस्तरति संसारं भुक्तिं मुक्तिं च विंदति

ಯಾರ ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಶಿವಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿರುತ್ತವೋ, ಅವನು ಸಂಸಾರವನ್ನು ದಾಟಿ ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಎರಡನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

शिवभक्तियुतो मर्त्यश्चांडालः पुल्कसोपि च । नारी नरो वा षंढो वा सद्यो मुच्येत संसृतेः

ಶಿವಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯ—ಚಾಂಡಾಲನಾಗಲಿ ಪುಲ್ಕಸನಾಗಲಿ; ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ ಷಂಡನಾಗಲಿ—ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಸೃತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 11

किं कुलेन किमाचारैः किंशीलेन गुणेन वा । भक्तिलेशयुतः शंभोः स वंद्यः सर्वदेहिनाम्

ಕುಲದಿಂದೇನು, ಆಚಾರತಿಂದೇನು, ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೋ ಗುಣದಿಂದಲೋ ಏನು? ಶಂಭುವಿನ ಭಕ್ತಿಯ ಲವಮಾತ್ರವೂ ಇರುವವನು ಸರ್ವದೇಹಿಗಳಿಗೂ ವಂದನೀಯನು।

Verse 12

उज्जयिन्यामभूद्राजा चन्द्रसेनसमाह्वयः । जातो मानवरूपेण द्वितीय इव वासवः

ಉಜ್ಜಯಿನಿಯಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಸೇನನೆಂಬ ರಾಜನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಮಾನವರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಎರಡನೇ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ)ನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 13

तस्मिन्पुरे महाकालं वसंतं परमेश्वरम् । संपूजयत्यसौ भक्त्या चन्द्रसेनो नृपोत्तमः

ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪರಮೇಶ್ವರ ಮಹಾಕಾಲನನ್ನು ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಚಂದ್ರಸೇನನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 14

तस्याभवत्सखा राज्ञः शिवपारिषदाग्रणीः । मणिभद्रो जिताभद्रः सर्वलोकनमस्कृतः

ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ ಶಿವಪಾರ್ಷದರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾದ ಮಣಿಭದ್ರನು—ಜಿತಾಭದ್ರನು—ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 15

तस्यै कदा महीभर्तुः प्रसन्नः शंकरानुगः । चिन्तामणिं ददौ दिव्यं मणिभद्रो महामतिः

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಭೂಪತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಶಂಕರನ ಅನುಯಾಯಿಯಾದ ಮಹಾಮತಿ ಮಣಿಭದ್ರನು ಅವನಿಗೆ ದಿವ್ಯ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 16

स मणिः कौस्तुभ इव द्योतमानोर्कसन्निभः । दृष्टः श्रुतो वा ध्यातो वा नृणां यच्छति चिंतितम्

ಆ ಮಣಿ ಕೌಸ್ತುಭದಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಾನವಾಗಿ ಸೂರ್ಯಸನ್ನಿಭವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಕೇಳಿದರೂ, ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೂ ಮಾನವರಿಗೆ ಇಚ್ಛಿತವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 17

तस्य कांतिलवस्पृष्टं कांस्यं ताम्रमयस्त्रपु । पाषाणादिकमन्यद्वा सद्यो भवति कांचनम्

ಆ ಮಣಿಯ ಕಾಂತಿಯ ಲವಮಾತ್ರ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಲೇ ಕಂಚು, ತಾಮ್ರ, ಕಬ್ಬಿಣ, ತಗರು—ಅಥವಾ ಕಲ್ಲು ಮೊದಲಾದವುಗಳೂ—ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಚಿನ್ನವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 18

स तं चिन्तामणिं कंठे बिभ्रद्राजासनं गतः । रराज राजा देवानां मध्ये भानुरिव स्वयम्

ಆ ರಾಜನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ರಾಜಾಸನವನ್ನು ಏರಿದನು; ಸೇರಿದ್ದ ರಾಜರ ಮಧ್ಯೆ ಅವನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 19

सदा चिन्तामणिग्रीवं तं श्रुत्वा राजसत्तमम् । प्रवृद्धतर्षा राजानः सर्वे क्षुब्धहृदोऽभवन्

ಯಾವ ರಾಜಸತ್ತಮನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಚಿಂತಾಮಣಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತೋ, ಅವನ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ ಹೆಚ್ಚಿದ ತೃಷ್ಣೆಯಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತರಾದರು।

Verse 20

स्नेहात्केचिदयाचंत धार्ष्ट्यात्केचन दुर्मदाः । दैवलब्धमजानंतो मणिं मत्सरिणो नृपाः

ಕೆಲವರು ಕೃತಕ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಬೇಡಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ದುರ್ಮದದಿಂದ ಧೃಷ್ಟವಾಗಿ ಬೇಡಿದರು; ಅಸೂಯೆಯ ಆ ನೃಪರು ಮಣಿ ದೈವವಶದಿಂದ ಲಭಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 21

सर्वेषां भूभृतां याञ्चा यदा व्यर्थीकृतामुना । राजानः सर्वदेशानां संरंभं चक्रिरे तदा

ಅವನು ಎಲ್ಲ ಭೂಭೃತರ ಯಾಚನೆಯನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳ ರಾಜರು ಕೋಪಸಂರಂಭದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತರು।

Verse 22

सौराष्ट्राः कैकयाः शाल्वाः कलिंगशकमद्रकाः । पांचालावंतिसौवीरा मागधा मत्स्यसृंजयाः

ಸೌರಾಷ್ಟ್ರರು, ಕೈಕಯರು, ಶಾಲ್ವರು, ಕಲಿಂಗರು, ಶಕರು, ಮದ್ರಕರು; ಪಾಂಚಾಲರು, ಅವಂತಿಗಳು, ಸೌವೀರರು; ಮಾಗಧರು, ಮತ್ಸ್ಯರು, ಸೃಂಜಯರು—

Verse 23

एते चान्ये च राजानः सहाश्वरथकुमजराः । चन्द्रसेनं मृधे जेतुमुद्यमं चक्रुरोजसा

ಇವರೂ ಇತರ ಅನೇಕ ರಾಜರೂ ಅಶ್ವ-ರಥ-ಗಜಸೈನ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾಬಲದಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಸೇನನನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು।

Verse 24

ते तु सर्वे सुसंरब्धाः कंपयंतो वसुन्धराम् । उज्जयिन्याश्चतुर्द्वारं रुरुधुर्बहुसैनिकाः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಅಪಾರ ಸೈನ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಉಜ್ಜಯಿನಿಯ ನಾಲ್ಕು ದ್ವಾರಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ತಡೆದರು।

Verse 25

संरुध्यमानो स्वपुरीं दृष्ट्वा राजभिरुद्धतैः । चंद्रसेनो महाकालं तमेव शरणं ययौ

ಅಹಂಕಾರಿ ರಾಜರು ತನ್ನ ನಗರವನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಚಂದ್ರಸೇನನು, ಮಹಾಕಾಲನನ್ನೇ ಏಕೈಕ ಶರಣವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 26

निर्विकल्पो निराहारः स राजा दृढनिश्चयः । अर्चयामास गौरीशं दिवा नक्त मनन्यधीः

ಆ ರಾಜನು ಸಂಶಯರಹಿತನಾಗಿ, ನಿರಾಹಾರಿಯಾಗಿ, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ; ಅನನ್ಯಚಿತ್ತನಾಗಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಗೌರೀಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು।

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे गोपी काचित्तत्पुरवासिनी । एकपुत्रा भर्तृहीना तत्रैवासीच्चिरंतना

ಇದರ ನಡುವೆ ಅದೇ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿಕೆ ಇದ್ದಳು—ಹಳೆಯ ನಿವಾಸಿ—ಅವಳು ಪತಿಹೀನಳಾಗಿ, ಏಕಪುತ್ರನ ತಾಯಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದಳು।

Verse 28

सा पंचहायनं बालं वहंती गत भर्तृका । राज्ञा कृतां महापूजां ददर्श गिरिजापतेः

ಆ ವಿಧವೆ ಸ್ತ್ರೀ ಐದು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ರಾಜನು ಗಿರಿಜಾಪತಿ ಶಿವನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಮಹಾಪೂಜೆಯನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 29

सा दृष्ट्वा सर्वमाश्चर्यं शिवपूजामहोदयम् । प्रणिपत्य स्वशिबिरं पुनरेवाभ्यपद्यत

ಶಿವಪೂಜೆಯ ಆ ಆಶ್ಚರ್ಯಮಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು।

Verse 30

एतत्सर्वमशेषेण स दृष्ट्वा बल्लवीसुतः । कुतूहलेन विदधे शिवपूजां विरक्तिदाम्

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿ ಗೋಪಿಕೆಯ ಪುತ್ರನು ಕೌತುಕದಿಂದ, ವೈರಾಗ್ಯ ನೀಡುವ ಶಿವನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು।

Verse 31

आनीय हृद्यं पाषाणं शून्ये तु शिबिरोत्तमे । नातिदूरे स्वशिबिराच्छिवलिंगमकल्पयत्

ಅವನು ಮನೋಹರವಾದ ಕಲ್ಲನ್ನು ತಂದು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿಬಿರದ ತೆರೆಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ದೂರವಲ್ಲದೆ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 32

यानि कानि च पुष्पाणि हस्तलभ्यानि चात्मनः । आनीय स्नाप्य तल्लिंगं पूजयामास भक्तितः

ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಗುವ ಎಲ್ಲ ಹೂಗಳನ್ನು ತಂದು, ಆ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 33

गंधालंकारवासांसि धूपदीपाक्षतादिकम् । विधाय कृत्रिमैर्दिव्यैर्नैवेद्यं चाप्यकल्पयत्

ಅವನು ಸುಗಂಧಗಳು, ಆಭರಣಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪ, ಅಕ್ಷತ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ; ಕೃತಕವಾದರೂ ದಿವ್ಯಶೋಭೆಯುಳ್ಳ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನೂ ತಯಾರಿಸಿದನು।

Verse 34

भूयोभूयः समभ्यर्च्य पत्रैः पुष्पैर्मनोरमैः । नृत्यं च विविधं कृत्वा प्रणनाम पुनःपुनः

ಅವನು ಮನೋಹರ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೂಗಳಿಂದ ಮರುಮರು ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿ; ವಿವಿಧ ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಪುನಃಪುನಃ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 35

एवं पूजां प्रकुर्वाणं शिवस्यानन्यमानसम् । सा पुत्रं प्रणयाद्गोपी भोजनाय समा ह्वयत्

ಈ ರೀತಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶಿವನಲ್ಲೇ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿತ್ತು; ಆಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗೋಪೀಮಾತೆ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಕರೆಯಿತು।

Verse 36

मात्राहूतोपि बहुशः स पूजासक्तमानसः । बालोपि भोजनं नच्छत्तदा माता स्वयं ययौ

ತಾಯಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕರೆದರೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಪೂಜೆಯಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು; ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಆಗ ತಾಯಿ ತಾನೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳು।

Verse 37

तं विलोक्य शिवस्याग्रे निषण्णं मी लितेक्षणम् । चकर्ष पाणिं संगृह्य कोपेन समताडयत्

ಶಿವನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು; ನಂತರ ಕೋಪದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದಳು।

Verse 38

आकृष्टस्ताडितो वापि नागच्छत्स्वसुतो यदा । तां पूजां नाशयामास क्षिप्त्वा लिंगं विदूरतः

ಎಳೆದು ಹೊಡೆದರೂ ತನ್ನ ಮಗನು ಬರದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಅವಳು ಆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಎಸೆದಳು।

Verse 39

हाहेति रुदमानं तं निर्भर्त्स्य स्वसुतं तदा । पुनर्विवेश स्वगृहं गोपी रोषसमन्विता

ಆಮೇಲೆ ‘ಹಾ! ಹಾ!’ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಗದರಿಸಿ, ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಗೋಪೀ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 40

मात्रा विनाशितां पूजां दृष्ट्वा देवस्य शूलिनः । देवदेवेति चुक्रोश निपपात स बालकः

ತಾಯಿಯಿಂದ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ದೇವನ ಪೂಜೆ ನಾಶವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಬಾಲಕ ‘ದೇವದೇವ!’ ಎಂದು ಕೂಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು।

Verse 41

प्रनष्टसंज्ञः सहसा बाष्पपूरपरिप्लुतः । लब्धसंज्ञो मुहूर्तेन चक्षुषी उदमीलयत्

ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದನು; ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಪಡೆದು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು।

Verse 42

ततो मणिस्तंभविराजमानं हिरण्मयद्वारकपाटतोरणम् । महार्हनीलामलवज्रवेदिकं तदेव जातं शिबिरं शिवालयम्

ಆಮೇಲೆ ಅದೇ ಶಿಬಿರವು ಶಿವಾಲಯವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು—ಮಣಿಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಸುವರ್ಣದ ಬಾಗಿಲು-ಕಪಾಟಗಳು ಹಾಗೂ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ, ಅಮೂಲ್ಯ ನಿರ್ಮಲ ನೀಲಮಣಿಗಳು ಮತ್ತು ವಜ್ರಗಳಿಂದ ಜಡಿತವಾದ ವೇದಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ।

Verse 43

संतप्तहेम कलशैर्बहुभिर्विचित्रैः प्रोद्भासितस्फटिकसौधतलाभिरामम् । रम्यं च तच्छिवपुरं वरपीठमध्ये लिंगं च रत्नसहितं स ददर्श बालः

ತಪ್ತ ಸ್ವರ್ಣದ ಅನೇಕ ವಿಚಿತ್ರ ಕಲಶಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸ್ಫಟಿಕ ಸೌಧಗಳಿಂದ ಮನೋಹರವಾದ ಆ ರಮ್ಯ ಶಿವಪುರಿಯನ್ನು ಬಾಲನು ಕಂಡನು; ಹಾಗೆಯೇ ವರಪೀಠದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರತ್ನಸಹಿತ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನೂ ಕಂಡನು।

Verse 44

स दृष्ट्वा सहसोत्थाय भीतविस्मितमानसः । निमग्न इव संतोषात्परमानंदसागरे

ಅದನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಸಹಸಾ ಎದ್ದು ನಿಂತನು; ಭಯವೂ ವಿಸ್ಮಯವೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪರಮಾನಂದಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವನಂತೆ ಆಯಿತನು।

Verse 45

विज्ञाय शिवपूजाया माहात्म्यं तत्प्रभावतः । ननाम दंडवद्भूमौ स्वमातुरघशांतये

ಆ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಶಿವಪೂಜೆಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಪಾಪಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಆ ಬಾಲನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು।

Verse 46

देव क्षमस्व दुरितं मम मातुरुमापते । मूढायास्त्वामजानंत्याः प्रसन्नो भव शंकर

ಹೇ ದೇವ, ಹೇ ಉಮಾಪತೇ, ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ದುರಿತವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು; ಅವಳು ಮೂಢಳಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಇದ್ದಾಳೆ—ಹೇ ಶಂಕರ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು।

Verse 47

यद्यस्ति मयि यत्किंचित्पुण्यं त्वद्भक्तिसंभवम् । तेनापि शिव मे माता तव कारुण्यमाप्नुयात्

ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಪುಣ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಅದರಿಂದಲೂ, ಹೇ ಶಿವ, ನನ್ನ ತಾಯಿ ನಿನ್ನ ಕಾರುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ।

Verse 48

इति प्रसाद्य गिरिशं भूयोभूयः प्रणम्य च । सूर्ये चास्तं गते बालो निर्जगाम शिवालयात्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗಿರೀಶ (ಶಿವ)ನ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದು, ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತವಾದ ಬಳಿಕ ಆ ಬಾಲಕ ಶಿವಾಲಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು।

Verse 49

अथापश्यत्स्वशिबिरं पुरंदरपुरोपमम् । सद्यो हिरण्मयीभूतं विचित्रविभवोज्ज्वलम्

ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನದೇ ಶಿಬಿರ-ನಿವಾಸವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಪುರಿಯಂತೆ ಇದ್ದು, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸ್ವರ್ಣಮಯವಾಗಿ, ವಿಚಿತ್ರ ವೈಭವದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 50

सोंतः प्रविश्य भवनं मोदमानो निशामुखे । महामणिगणाकीर्णं हेमराशिसमुज्ज्वलम्

ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅದು ಮಹಾಮಣಿಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಚಿನ್ನದ ರಾಶಿಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 51

तत्रापश्यत्स्वजननीं स्मरंतीमकुतोभयाम् । महार्हरत्न पर्यंके सितशय्यामधिश्रिताम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲ ಭಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾಗಿ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳ ಪర్యಂಕದ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಬಿಳಿ ಶಯ್ಯದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 52

रत्नालंकारदीप्तांगीं दिव्यांबरविराजिनीम् । दिव्यलक्षणसंपन्नां साक्षात्सुरवधूमिव

ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ರತ್ನಾಭರಣಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಗಿದ್ದವು; ಅವಳು ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು—ದಿವ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ, ಸాక్షಾತ್ ದೇವಾಂಗನೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 53

जवेनोत्थापयामास संभ्रमोत्फुल्ललोचनः । अंब जागृहि भद्रं ते पश्येदं महदद्भुतम्

ಅವನು ತ್ವರೆಯಿಂದ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದನು— “ಅಮ್ಮಾ, ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳು; ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಈ ಮಹದದ್ಭುತವನ್ನು ನೋಡು।”

Verse 54

इति प्रबोधिता गोपी स्वपुत्रेण महात्मना । ततोऽपश्यत्स्वजननी स्मयन्ती मुकुटोज्ज्वला

ಇಂತೆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಗೋಪಿಯು, ನಂತರ ಕಿರೀಟದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ನಗುನಗುತ್ತಿದ ತನ್ನ ಜನನಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 55

ससंभ्रमं समुत्थाय तत्सर्वं प्रत्यवेक्षत । अपूर्वमिव चात्मानमपूर्वमिव बालकम्

ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಎದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಳು; ತನ್ನನ್ನೂ ಅಪೂರ್ವವೆಂದು, ಆ ಬಾಲಕನನ್ನೂ ಅಪೂರ್ವವೆಂದು ಕಂಡಳು।

Verse 56

अपूर्वं च स्वसदनं दृष्ट्वा सीत्सुखविह्वला । श्रुत्वा पुत्रमुखात्सर्वं प्रसादं गिरिजापतेः

ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನೂ ಅಪೂರ್ವವಾಗಿ ಕಂಡು ಅವಳು ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹ್ವಳಳಾದಳು; ಮತ್ತು ಪುತ್ರನ ಮುಖದಿಂದ ಗಿರಿಜಾಪತಿ (ಶಿವ)ನ ಪ್ರಸಾದದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ।

Verse 57

राज्ञे विज्ञापयामास यो भजत्यनिशं शिवम् । स राजा सहसागत्य समाप्त नियमो निशि

ಅವಳು ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಳು— “ಯಾರು ಅನಿಶಂ ಶಿವನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾನೋ”; ಆಗ ಆ ರಾಜನು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಂದು, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿಯಮವನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 58

ददर्श गोपिकासूनोः प्रभावं शिवतोषजम् । हिरण्मयं शिवस्थानं लिंगं मणिमयं तथा

ಅವನು ಗೋಪಿಕೆಯ ಪುತ್ರನ ಆ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಶಿವಪ್ರಸನ್ನತೆಯಿಂದ ಜನಿಸಿದದು. ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಶಿವಸ್ಥಾನವನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಣಿಮಯ ಲಿಂಗವನ್ನೂ ದರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 59

गोपवध्वाश्च सदनं माणि क्यवरकोज्ज्वलम् । दृष्ट्वा महीपतिः सर्वं सामात्यः सपुरोहितः

ಗೋಪವಧುವಿನ ನಿವಾಸವು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾಣಿಕ್ಯಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು; ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಮಂತ್ರಿಗಳೊಡನೆ ಹಾಗೂ ಪುರೋಹಿತನೊಡನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 60

मुहूर्तं विस्मितधृतिः परमानंदनिर्भरः । प्रेम्णा वाष्पजलं मुंचन्परिरेभे तम र्भकम्

ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಅವನು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತನಾಗಿ ನಿಂತನು, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ಪ್ರೇಮಾಶ್ರುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು।

Verse 61

एवमत्यद्भुताकाराच्छिवमाहात्म्यकीर्त्तनात् । पौराणां संभ्रमाच्चैव सा रात्रिः क्षणतामगात्

ಹೀಗೆ ಆ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ದರ್ಶನದಿಂದ, ಶಿವಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ, ಹಾಗೂ ಪಟ್ಟಣಜನರ ಉತ್ಸುಕ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಆ ರಾತ್ರಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವಾಗಿ ಕಳೆದಿತು।

Verse 62

अथ प्रभाते युद्धाय पुरं संरुध्य संस्थिताः । राजानश्चारवक्त्रेभ्यः शुश्रुवुः परमाद्भुतम्

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ನಿಂತ ರಾಜರು, ಚಾರರು ಹಾಗೂ ಘೋಷಕರ ಮುಖದಿಂದ ಪರಮಾದ್ಭುತವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿದರು।

Verse 63

ते त्यक्तवैराः सहसा राजानश्चकिता भृशम् । न्यस्तशस्त्रा निविविशुश्चंद्रसेनानुमोदिताः

ಆ ರಾಜರು ತಕ್ಷಣವೇ ವೈರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬಹಳ ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡರು. ಚಂದ್ರಸೇನನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಇಳಿಸಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 64

तां प्रविश्य पुरीं रम्यां महाकालं प्रणम्य च । तद्गोपवनितागेहमाजग्मुः सर्वभूभृतः

ಆ ಮನೋಹರ ನಗರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮಹಾಕಾಲನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಆ ಗೋಪಸ್ತ್ರೀಯ ಮನೆಯತ್ತ ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ ಹೋದರು.

Verse 65

ते तत्र चंद्रसेनेन प्रत्युद्गम्याभि पूजिताः । महार्हविष्टरगताः प्रीत्यानंदन्सुविस्मिताः

ಅಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಸೇನನು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಆನಂದಿಸಿದರು.

Verse 66

गोपसूनोः प्रसादाय प्रादुर्भूतं शिवालयम् । लिंगं च वीक्ष्य सुमहच्छिवे चक्रुः परां मतिम्

ಗೋಪನ ಮಗನಿಗೆ ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದ ಶಿವಾಲಯವನ್ನೂ ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಅವರು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಪರಮ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದರು.

Verse 67

तस्मै गोपकुमाराय प्रीतास्ते सर्वभूभुजः । वासोहिरण्यरत्नानि गोमहिष्यादिकं धनम्

ಪ್ರೀತಿಗೊಂಡ ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ ಆ ಗೋಪಕುಮಾರನಿಗೆ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಚಿನ್ನ, ರತ್ನಗಳು ಹಾಗೂ ಗೋ-ಮಹಿಷಿ ಮೊದಲಾದ ಧನವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದರು.

Verse 68

गजानश्वान्रथान्रौक्माञ्छत्र यानपरिच्छदान् । दासान्दासीरनेकाश्च ददुः शिवकृपार्थिनः

ಶಿವಕೃಪೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯದಿಂದ ಅವರು ದಾನವಾಗಿ ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಸ್ವರ್ಣರಥಗಳು, ಛತ್ರಗಳು, ವಾಹನಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸಮಸ್ತ ಪರಿಚ್ಛದಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಅನೇಕ ದಾಸರು ದಾಸಿಯರನ್ನು ನೀಡಿದರು।

Verse 69

येये सर्वेषु देशेषु गोपास्तिष्ठंति भूरिशः । तेषां तमेव राजानं चक्रिरे सर्व पार्थिवाः

ಯಾವ ಯಾವ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಗೋಪಾಲರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೋ, ಆ ಆ ದೇಶಗಳ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದರು।

Verse 70

अथास्मिन्नंतरे सर्वैस्त्रिदशैरभिपूजितः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी हनूमान्वानरेश्वरः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ವಾನರೇಶ್ವರ ಹನುಮಾನ್ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 71

तस्याभिगमनादेव राजानो जातसंभ्रमाः । प्रत्युत्थाय नमश्चक्रुर्भक्तिनम्रात्ममूर्त्तयः

ಅವನ ಸಮೀಪಾಗಮನದಿಂದಲೇ ರಾಜರು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಸಂಭ್ರಮಿತರಾಗಿ, ಎದ್ದು ನಿಂತು ವಿನಯಮೂರ್ತಿಗಳಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು।

Verse 72

तेषां मध्ये समासीनः पूजितः प्लवगेश्वरः । गोपात्मजं समाश्लिष्य राज्ञो वीक्ष्येदमववीत्

ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಆಸೀನನಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ಲವಗೇಶ್ವರನು ಗೋಪನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ರಾಜರತ್ತ ನೋಡಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 73

सर्वे शृणुत भद्रं वो राजानो ये च देहिनः । शिवपूजामृते नान्या गतिरस्ति शरीरिणाम

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿರಿ—ನಿಮಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಹೇ ರಾಜರೇ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ದೇಹಧಾರಿಗಳೇ! ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಹೊರತು ದೇಹಿಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ನಿಜವಾದ ಗತಿ ಅಥವಾ ಶರಣಿಲ್ಲ।

Verse 74

एष गोपसुतो दिष्ट्या प्रदोषे मंदवा सरे । अमंत्रेणापि संपूज्य शिवं शिवमवाप्तवान्

ದೈವಾನುಗ್ರಹದಿಂದ ಈ ಗೋಪಸುತ್ತನು ಮಂಡವಾ ಸರೋವರದ ಬಳಿ ಪ್ರದೋಷಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಶಿವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಶಿವನ ಶುಭಕೃಪೆ/ಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 75

मंदवारे प्रदोषोऽयं दुर्लभः सर्वदेहिनाम् । तत्रापि दुर्लभतरः कृष्णपक्षे समागते

ಮಂಡವಾರ (ಸೋಮವಾರ) ಬರುವ ಈ ಪ್ರದೋಷವು ಸಮಸ್ತ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ದುರ್ಲಭ; ಅದು ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೂ ದುರ್ಲಭತರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 76

एष पुण्यतमो लोके गोपानां कीर्तिवर्धनः । अस्य वंशेऽष्टमो भावी नंदोनाम महायशाः । प्राप्स्यते तस्य पुत्रत्वं कृष्णो नारा यणः स्वयम्

ಈತನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯವಂತನು, ಗೋಪರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವವನು. ಇವನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಎಂಟನೆಯವನು ‘ನಂದ’ ಎಂಬ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವನು; ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ನಾರಾಯಣ—ಕೃಷ್ಣ—ಅವನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನಿಸುವನು।

Verse 77

अद्यप्रभृति लोकेस्मिन्नेष गोपालनंदनः । नाम्ना श्रीकर इत्युच्चैर्लोके ख्यातिं गमिष्यति

ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ ಗೋಪಾಲನಂದನನು ‘ಶ್ರೀಕರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಜನರಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 78

सूत उवाच । एवमुक्त्वांजनीसूनुस्तस्मै गोपकसूनवे । उपदिश्य शिवाचारं तत्रैवांतरधीयत

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅಂಜನೀಪುತ್ರ ಹನುಮಂತನು ಆ ಗೋಪಕನ ಮಗನಿಗೆ ಶಿವಾಚಾರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।

Verse 79

ते च सर्वे महीपालाः संहृष्टाः प्रतिपूजिताः । चन्द्रसेनं समामंत्र्य प्रतिजग्मुर्यथागतम्

ಆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರೂ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಚಂದ್ರಸೇನನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಬಂದಂತೆಯೇ ಮರಳಿ ಹೊರಟರು।

Verse 80

श्रीकरोऽपि महातेजा उपदिष्टो हनूमता । ब्राह्मणैः सह धर्मज्ञैश्चक्रे शम्भोः समर्हणम्

ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಶ್ರೀಕರನೂ ಹನುಮಂತನಿಂದ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದವನಾಗಿ, ಧರ್ಮಜ್ಞ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಶಂಭುವಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿ ಸಮರ್ಪಕ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 81

कालेन श्रीकरः सोऽपि चंद्रसेनश्च भूपतिः । समाराध्य शिवं भक्त्या प्रापतुः परमं पदम्

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕರನೂ ಭೂಪತಿ ಚಂದ್ರಸೇನನೂ—ಇಬ್ಬರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಸಮಾರಾಧಿಸಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 82

इदं रहस्यं परमं पवित्रं यशस्करं पुण्यमहर्द्धिवर्धनम् । आख्यानमाख्यातमघौघनाशनं गौरीशपादांबुजभक्तिवर्धनम्

ಇದು ಪರಮ ರಹಸ್ಯ—ಅತಿಪವಿತ್ರ, ಯಶಸ್ಕರ, ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವರ್ಧಕ. ಈ ಆಖ್ಯಾನವು ಪಾಪಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಗೌರೀಶನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।