Adhyaya 3

Verse 1

राजोवाच । किं दृष्टं भवता ब्रह्मन्नाश्चर्यं पथि कुत्र वा । तन्ममाख्याहि येनाहं कृतकृत्यत्वमाप्नुयाम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡೆ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು; ಅದರಿಂದ ನಾನೂ ಕೃತಕೃತ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು.

Verse 2

गौतम उवाच । गोकर्णादहमागच्छन्क्वापि देशे विशांपते । जाते मध्याह्नसमये लब्ध वान्विमलं सरः

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಜನಾಧಿಪನೇ, ನಾನು ಗೋಕರ್ಣದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದು. ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ನನಗೆ ನಿರ್ಮಲವಾದ, ಕಲ್ಮಷರಹಿತ ಸರೋವರ ದೊರಕಿತು.

Verse 3

तत्रोपस्पृश्य सलिलं विनीय च पथिश्रमम् । सुस्निग्धशीतलच्छायं न्यग्रोधं समुपाश्रयम्

ಅಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಪ್ರಯಾಣದ ಶ್ರಮವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡೆನು. ನಂತರ ಮೃದು, ತಂಪಾದ ನೆರಳುಳ್ಳ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.

Verse 4

अथाविदूरे चांडालीं वृद्धामंधां कृशाकृतिम् । शुष्यन्मुखीं निराहारां बहुरोगनिपीडिताम्

ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಚಾಂಡಾಲ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡೆನು—ವೃದ್ಧೆ, ಅಂಧೆ, ಕೃಶದೇಹಿ; ಒಣಮುಖದವಳು, ಆಹಾರವಿಲ್ಲದವಳು, ಅನೇಕ ರೋಗಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 5

कुष्ठव्रणपरीतांगीमुद्यत्कृमिकुलाकुलाम् । पूयशोणितसंसक्तजरत्पटल सत्कटीम्

ಕುಷ್ಠರೋಗದ ಹುಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ದೇಹ, ಹುಳುಗಳ ಸಮೂಹದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಕೀವು ಮತ್ತು ರಕ್ತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜೀರ್ಣವಾದ ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಸೊಂಟವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಳು.

Verse 6

महायक्ष्मगलस्थेन कंठसंरोधविह्वलाम् । विनष्टदंतामव्यक्तां विलुठंतीं मुहुर्मुहुः

ಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯರೋಗದಿಂದ ಕಂಠ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಲ್ಲುಗಳು ಬಿದ್ದುಹೋಗಿದ್ದವು, ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 7

चंडार्ककिरणस्पृष्टखरोष्णरजसाप्लुताम् । विण्मूत्रपूयदिग्धांगीमसृग्गंधदुरासदाम्

ಸುಡುವ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಕಾದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಮಲ, ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಕೀವುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದವಳೂ, ರಕ್ತದ ದುರ್ವಾಸನೆಯಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದವಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು.

Verse 8

कफरोगबहुश्वासश्लथन्नाडीबहुव्यथाम् । विध्वस्तकेशावयवामपश्यं मरणोन्मुखीम्

ಕಫ ರೋಗ ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ನರಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಅವಳು ಬಹಳ ನೋವಿನಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಅವಯವಗಳು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಅವಳು ಸಾವಿನಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದಳು.

Verse 9

तादृग्व्यथां च तां वीक्ष्य कृपयाहं परिप्लुतः । प्रतीक्षन्मरणं तस्याः क्षणं तत्रैव संस्थितः

ಅವಳ ಅಂತಹ ಸಂಕಟವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಹೋದೆನು. ಅವಳ ಮರಣವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ನಾನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತೆನು.

Verse 10

अथांतरिक्षपदवीं सिंचंतमिव रश्मिभिः । दिव्यं विमानमानीतमद्राक्षं शिवकिंकरैः

ಆಗ ನಾನು ಶಿವಕಿಂಕರರು ತಂದ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನವನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅದು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಸಿಂಚಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 11

तस्मिन्रवींदुवह्नीनां तेजसामिव पंजरे । विमाने सूर्यसंकाशानपश्यं शिवकिंकरान्

ಆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ—ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿಗಳ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪಂಜರದಂತೆ—ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳ ಶಿವಕಿಂಕರರನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು।

Verse 12

ते वै त्रिशूलखट्वांगटंकचर्मासिपाणयः । चंद्रार्धभूषणाः सांद्रचंद्रकुंदोरुवर्चसः

ಅವರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲ, ಖಟ್ವಾಂಗ, ಟಂಕ, ಗುರಾಣಿ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವಿತ್ತು; ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ, ಅವರ ಕಾಂತಿ ಘನ ಚಂದ್ರಪ್ರಕಾಶ ಮತ್ತು ಕುಂದಪುಷ್ಪದ ಶುಭ್ರತೆಯಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 13

किरीटकुंडलभ्राजन्महाहिवलयोज्ज्वलाः । शिवानुगा मया दृष्टा श्चत्वारः शुभलक्षणाः

ನಾನು ಶಿವನ ನಾಲ್ಕು ಶುಭಲಕ್ಷಣಯುತ ಅನುಚರರನ್ನು ಕಂಡೆನು—ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಿ, ಮಹಾಸರ್ಪವಲಯಗಳಂತಿರುವ ಬಳೆಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 14

तानापतत आलोक्य विमानस्थान्सुविस्मितः । उपसृत्यांतिके वेगादपृच्छं गगने स्थितान्

ವಿಮಾನದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ ಅವರು ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡೆನು; ವೇಗವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆನು।

Verse 15

नमोनमो वस्त्रिदशोत्तमेभ्यस्त्रिलोचनश्रीचरणानुगेभ्यः । त्रिलोकरक्षाविधिमावहद्भ्यस्त्रिशूलचर्मासिगदाधरेभ्यः

ತ್ರಿದಶರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ನಿಮಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ—ತ್ರಿಲೋಚನ ಪ್ರಭುವಿನ ಶ್ರೀಚರಣಾನುಯಾಯಿಗಳಾದ ನಿಮಗೆ. ತ್ರಿಲೋಕ ರಕ್ಷಣೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತ್ರಿಶೂಲ, ಚರ್ಮ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಗದೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 16

अतोऽस्माभिरिहानीता निरयं यातु वा न वा । अनया साधितो बाल्ये पुण्यलेशोऽस्ति वा न वा

ಆದುದರಿಂದ ನಾವು ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದೇವೆ—ಅವಳು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ. ಹೇಳಿರಿ: ಅವಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯದ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ ಲೇಶವನ್ನಾದರೂ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೇ?

Verse 17

उत सर्वजनाघौघविजयाय कृतोद्यमाः । ब्रूत कारुण्यतो मह्यं यस्माद्यूयमिहागताः

ಅಥವಾ ಎಲ್ಲ ಜನರ ಪಾಪಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೀವು ಬಂದಿರಾ? ಕರುಣೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ—ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ ಕಾರಣವೇನು?

Verse 18

शिवदूता ऊचुः । एषाग्रे दृश्यते वृद्धा चांडाली मरणोन्मुखी । एतामानेतुमायाताः संदिष्टा प्रभुणा वयम्

ಶಿವದೂತರು ಹೇಳಿದರು—ಇಗೋ ಮುಂದೆ ಮರಣೋನ್ಮುಖಳಾದ ವೃದ್ಧ ಚಾಂಡಾಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಭುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾವು ಅವಳನ್ನು ಕರೆತರುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

Verse 19

इत्युक्ते शिवदूतैस्तैरपृच्छं पुनरप्यहम् । विस्मयाविष्टचित्तस्तान्कृतांजलिरवस्थितः

ಆ ಶಿವದೂತರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ.

Verse 20

अहो पापीयसी घोरा चांडाली कथमर्हति । दिव्यं विमानमारोढुं शुनीवाध्वरमंडलम्

ಅಯ್ಯೋ! ಮಹಾಪಾಪಿಯೂ, ಭಯಂಕರಳೂ ಆದ ಈ ಚಂಡಾಲ ಸ್ತ್ರೀಯು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನವನ್ನೇರಲು ಹೇಗೆ ಅರ್ಹಳು? ಯಜ್ಞಮಂಟಪವನ್ನು ನಾಯಿಯು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಂತಲ್ಲವೇ?

Verse 21

आजन्मतोऽशुचिप्राया पापां पापा नुगामिनीम् । कथमेनां दुराचारां शिवलोकं निनीषथ

ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಅಶುದ್ಧಳೂ, ಪಾಪಿಯೂ ಮತ್ತು ಪಾಪವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುವವಳೂ ಆದ ಈ ದುರಾಚಾರಿಯನ್ನು ನೀವು ಶಿವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಿರಿ?

Verse 22

अस्या नास्ति शिवज्ञानं नास्ति घोरतरं तपः । सत्यं नास्ति दया नास्ति कथमेनां निनीषथ

ಇವಳಲ್ಲಿ ಶಿವಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ, ಇವಳು ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಇವಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿಲ್ಲ, ದಯೆಯಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರಲು ಇವಳನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಿರಿ?

Verse 23

पशुमांसकृताहारा वारुणीपूरितोदराम् । जीवहिंसारतां नित्यं कथमेनां निनीषथ

ಪಶುಮಾಂಸವೇ ಇವಳ ಆಹಾರ, ಇವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯು ಮದ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ ಮತ್ತು ಇವಳು ನಿತ್ಯವೂ ಜೀವಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿರತಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಇವಳನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಿರಿ?

Verse 24

न च पंचाक्षरी जप्ता न कृतं शिवपूजनम् । न ध्यातो भगवाञ्छंभुः कथमेनां निनीषथ

ಇವಳು ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಲಿಲ್ಲ, ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಭಗವಾನ್ ಶಂಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರಲು ಇವಳನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಿರಿ?

Verse 25

नोपोषिता शिवतिथिर्न कृतं शिवपूजनम् । भूतसौहृदं न जानाति न च बिल्वशिवार्पणम् । नेष्टापूर्तादिकं वापि कथमेनां निनीषथ

ಅವಳು ಶಿವನ ಪವಿತ್ರ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ದಯೆ-ಸೌಹಾರ್ದವನ್ನು ತಿಳಿಯದು, ಬಿಲ್ವಪತ್ರಗಳಿಂದ ಶಿವಾರ್ಪಣವೂ ಇಲ್ಲ. ಇಷ್ಟ-ಪೂರ್ತಾದಿ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ—ಹಾಗಿರಲು ಅವಳನ್ನು ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ?

Verse 26

न च स्नातानि तीर्थानि न दानानि कृतानि च । न च व्रतानि चीर्णानि कथमेनां निनीषथ

ಅವಳು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ದಾನಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿಲ್ಲ; ವ್ರತಗಳ ಆಚರಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ—ಹಾಗಿರಲು ಅವಳನ್ನು ಉನ್ನತ ಗುರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ?

Verse 27

ईक्षणे परिहर्त्तव्या किमु संभाषणादिषु । सत्संगरहितां चंडां कथमेनां निनीषथ

ಅವಳನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡುವುದನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಇನ್ನೂ ಮಾತುಕತೆ ಮುಂತಾದವುಗಳೇನು ಹೇಳಬೇಕು! ಸತ್ಸಂಗವಿಲ್ಲದ, ಕಠೋರ, ಪತಿತೆ—ಅವಳನ್ನು ಪರಮ ಗಮ್ಯಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ?

Verse 28

जन्मांतरार्जितं किंचिदस्याः सुकृतमस्ति वा । तत्कथं कुष्ठरोगण कृमिभिः परिभूयते

ಅವಳಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ಸುಕೃತವಿದೆಯೇ? ಇದ್ದರೆ, ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದಲೂ ಕೃಮಿಗಳಿಂದಲೂ ಅವಳು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ?

Verse 29

अहो ईश्वरचर्येयं दुर्विभाव्या शरीरिणाम् । पापात्मानोऽपि नीयंते कारुण्यात्परमं पदम्

ಅಹೋ! ಈಶ್ವರನ ಈ ಲೀಲೆಯನ್ನು ದೇಹಧಾರಿಗಳು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ದುರ್ವಿಚಾರ್ಯ. ಅವನ ಕಾರುಣ್ಯದಿಂದ ಪಾಪಾತ್ಮರೂ ಸಹ ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

इत्युक्तास्ते मया दूता देवदेवस्य शूलिनः । प्रत्यूचुर्मामथ प्रीत्या सर्वसंशयभेदिनः

ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ದೇವದೇವನಾದ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನ ದೂತರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ಹೇಳಿದರು; ಅವರು ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುವವರು.

Verse 31

शिवदूता ऊचुः । ब्रह्मन्सुमहदाश्चर्यं शृणु कौतूहलं यदि । इमामुद्दिश्य चांडालीं यदुक्तं भवताधुना

ಶಿವದೂತರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಿನಗೆ ಕುತೂಹಲವಿದ್ದರೆ ಈ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು; ಈ ಚಾಂಡಾಲಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕುರಿತು ನೀನು ಈಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನ ವಿಷಯವಾಗಿ.

Verse 32

आसीदियं पूर्वभवे काचिद्ब्राह्मणकन्यका । सुमित्रानाम संपूर्णसोमबिम्बसमानना

ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸுமಿತ್ರಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕನ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಳು; ಅವಳ ಮುಖ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಇತ್ತು.

Verse 33

उत्फुल्लमल्लिकादामसुकुमारांगलक्षणा । कैकेयद्विजमुख्यस्य कस्यचित्तनया सती

ವಿಕಸಿತ ಮಲ್ಲಿಗೆಮಾಲೆಯಂತೆ ಸೂಕುಮಾರ ಅಂಗಲಕ್ಷಣಗಳಿದ್ದ ಅವಳು; ಕೈಕೇಯ ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನ ಸತ್ಕನ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 34

तां सर्वलक्षणोपेतां रतेर्मूर्तिमिवापराम् । वर्द्धमानां पितुर्गेहे वीक्ष्यासन्विस्मिता जनाः

ಎಲ್ಲ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ರತಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮೂರ್ತಿಯಂತೆ ಇದ್ದ ಅವಳನ್ನು ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು ವಿಸ್ಮಿತರಾದರು.

Verse 35

दिनेदिने वर्धमाना बंधुभिर्लालिता भृशम् । सा शनैर्यौवनं भेजे स्मरस्येव महाधनुः

ದಿನೇದಿನೇ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾ ಆ ಕನ್ಯೆ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಸ्नेಹದಿಂದ ಲಾಲಿತಳಾದಳು; ಕ್ರಮೇಣ ಯೌವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು—ಸ್ಮರ (ಕಾಮದೇವ)ನ ಮಹಾಧನುಷ್ಯ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಎತ್ತಿ ತಣಿಸಲ್ಪಡುವಂತೆ।

Verse 36

अथ सा बंधुवर्गैश्च समेतेन कुमारिका । पित्रा प्रदत्ता कस्मैचिद्विधिना द्विजसूनवे

ನಂತರ ಆ ಕುಮಾರಿಕೆ ಬಂಧುವರ್ಗದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ತಂದೆಯಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜಸೂನುವಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನಿಗೆ) ಸಮರ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು।

Verse 37

सा भर्त्तारमनुप्राप्य नवयौवनशालिनी । कंचित्कालं शुभाचारा रेमे बंधुभिरावृता

ಭರ್ತಾರನನ್ನು ಸೇರಿ, ನವಯೌವನದಿಂದ ಶೋಭಿತಳಾದ ಅವಳು ಕೆಲಕಾಲ ಶುಭಾಚಾರಿಣಿಯಾಗಿ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸಿದಳು।

Verse 38

अथ कालवशात्तस्याः पतिस्तीव्र रुजार्दितः । रूपयौवनकांतोपि पंचत्वमगमन्मुने

ನಂತರ ಕಾಲವಶದಿಂದ ಅವಳ ಪತಿ ತೀವ್ರ ರುಜೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು; ರೂಪ-ಯೌವನ-ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಹೇ ಮುನೇ, ಪಂಚತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು (ಅಂದರೆ ಮೃತನಾದನು)।

Verse 39

मृते भर्त्तरि दुःखेन विदग्धहदया सती । उवास कतिचिन्मासान्सुशीला विजितें द्रिया

ಭರ್ತನು ಮೃತನಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಸತಿ ದುಃಖದಿಂದ ದಗ್ಧಹೃದಯಳಾಗಿ, ಕೆಲ ತಿಂಗಳು ಸುಶೀಲಳಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ವಾಸಿಸಿದಳು।

Verse 40

अथ यौवनभारेण जृंभमाणेन नित्यशः । बभूव हृदयं तस्याः कंदपर्परिकंपितम्

ಆಮೇಲೆ ಯೌವನಭಾರವು ದಿನೇದಿನೇ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರಲು, ಕಂದರ್ಪನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅವಳ ಹೃದಯ ಕಂಪಿಸತೊಡಗಿತು।

Verse 41

सा गुप्ता बन्धुवर्गेण शासितापि महोत्तमैः । न शशाक मनो रोद्धं मदनाकृष्टमंगना

ಅವಳು ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಕಾಪಾಡಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಮಹೋತ್ತಮರಿಂದ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಮದನಾಕರ್ಷಿತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ।

Verse 42

सा तीव्रमन्मथाविष्टा रूपयौवनशालिनी । विधवापि विशेषेण जारमार्गरताभवत्

ತೀವ್ರ ಮನ್ಮಥಾವೇಶದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ, ರೂಪಯೌವನಸಂಪನ್ನಳಾದ ಅವಳು—ವಿಧವೆಯಾದರೂ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜಾರಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾದಳು।

Verse 43

न ज्ञाता केनचिदपि जारिणीति विचक्षणा । जुगूहात्मदुराचारं कंचित्कालमसत्तमा

ಅವಳು ವಿಚಕ್ಷಣಳಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ‘ಜಾರಿಣಿ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆ ಅಧರ್ಮಿಣಿ ಕೆಲಕಾಲ ತನ್ನ ದುರುಚಾರವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಳು।

Verse 44

तां दोहदसमाक्रांतां घननीलमुखस्तनीम् । कालेन बंधुवर्गोपि बुबोध विटदूषिताम्

ದೋಹದದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತಳಾಗಿ, ಮುಖಸ್ತನಗಳು ಘನನೀಲವಾದ ಅವಳನ್ನು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಬಂಧುಗಳೂ ವಿಟನಿಂದ ದೂಷಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡರು।

Verse 45

इति भीतो महाक्लेशाच्चिंता लेभे दुरत्ययाम् । स्त्रियः कामेन नश्यंति ब्राह्मणा हीनसेवया

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಮಹಾಕ್ಲೇಶದಿಂದ ಭೀತನಾಗಿ ದುರತಿಕ್ರಮ್ಯವಾದ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು—“ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕಾಮದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಯೋಗ್ಯರ ಸೇವೆಯಿಂದ (ಹೀನಾಶ್ರಯದಿಂದ) ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ।”

Verse 46

राजानो ब्रह्मदंडेन यतयो भोगसंग्रहात् । लीढं शुना तथैवान्नं सुरया वार्पितं पयः

ರಾಜರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣದಂಡದ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಯತಿಗಳು ಭೋಗಸಂಗ್ರಹದಿಂದ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಿಯು ನಕ್ಕ ಅನ್ನವೂ, ಸುರೆಯಿಂದ ಕಲుషಿತವಾದ ಹಾಲೂ—ಇವೆಲ್ಲ ಅಪವಿತ್ರವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 47

रूपं कुष्ठरुजाविष्टं कुलं नश्यति कुस्त्रिया । इति सर्वे समालोच्य समेताः पतिसोदराः

“ರೂಪವು ಕುಷ್ಠರೋಗದ ವೇದನೆಯಿಂದ ಆವರಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ದುಷ್ಟಸ್ತ್ರೀಯಿಂದ ಕುಲ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ”—ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿ ಪತಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಹೋದರರು ಸೇರಿದರು।

Verse 48

तत्यजुर्गोत्रतो दूरं गृहीत्वा सकचग्रहम् । सघटोत्सर्गमुत्सृष्टा सा नारी सर्वबन्धुभिः

ಅವರು ಅವಳನ್ನು ಗೋತ್ರದಿಂದ ದೂರ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವಳ ಕೇಶ-ಗೃಹ (ಸಾಮಾನು) ಸಹಿತ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ; ಘಟೋತ್ಸರ್ಗ (ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ತ್ಯಾಗ) ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧುಗಳು ಆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು।

Verse 49

विचरंती च शूद्रेण रममाणा रतिप्रिया । सा ययौ स्त्री बहिर्यामा दृष्टा शूद्रेण केनचित्

ಶೂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ರತಿಪ್ರಿಯಳಾಗಿ ಭೋಗದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಹೋದಳು; ಆಗ ಒಬ್ಬ ಶೂದ್ರನು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 50

स तां दृष्ट्वा वरारोहां पीनोन्नतपयोधराम् । गृहं निनाय साम्ना च विधवां शूद्रनायकः । सा नारी तस्य महिषी भूत्वा तेन दिवानिशम्

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು—ಸುಂದರಾಕಾರಿಣಿ, ಪೀನೋನ್ನತಸ್ತನಳಾದ ಆಕೆಯನ್ನು—ಶೂದ್ರನಾಯಕನು ಮಧುರವಚನಗಳಿಂದ ಆ ವಿಧವೆಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದನು. ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಅವನ ಮಹಿಷಿಯಾಗಿ ದಿನರಾತ್ರಿ ಅವನೊಡನೆ ವಾಸಿಸಿದಳು.

Verse 51

रममाणा क्वचिद्देशे न्यवसद्गृहवल्लभा । तत्र सा पिशिताहारा नित्यमापीतवारुणी

ಯಾವುದೋ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಗೃಹದ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿ ಅವಳು ಭೋಗದಲ್ಲಿ ಮಗುಚಿ ವಾಸಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮಾಂಸಾಹಾರಿಣಿಯಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡುವವಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 52

लेभे सुतं च शूद्रेण रममाणा रतिप्रिया । कदाचिद्भर्त्तरि क्वापि याते पीतसुरा तु सा

ಭೋಗದಲ್ಲಿ ಮಗುಚಿ, ರತಿಪ್ರಿಯಳಾದ ಆಕೆ ಶೂದ್ರನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಗನನ್ನೂ ಪಡೆದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಗಂಡನು ಎಲ್ಲೋ ಹೋದಾಗ ಆಕೆ ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದಳು.

Verse 53

इयेष पिशिताहारं मदिरामदविह्वला । अथ मेषेषु बद्धेषु गोभिः सह बहिर्व्रजे

ಮದ್ಯಮತ್ತಿನಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಆಕೆ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಬಯಸಿದಳು. ನಂತರ ಕುರಿಗಳು ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಗ, ಹಸುಗಳೊಡನೆ ಹೊರಗೆ ಗೋಶಾಲೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 54

ययौ कृपाणमादाय सा तमींधे निशामुखे । अविमृश्य मदावेशान्मेषबुद्ध्यामिषप्रिया

ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಕೃಪಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕತ್ತಲೊಳಗೆ ಹೋದಳು. ಮದ್ಯಾವೇಶದಿಂದ ಯೋಚಿಸದೆ, ಮಾಂಸಪ್ರಿಯಳಾದ ಆಕೆ ಅದನ್ನು ಕುರಿಯೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿದಳು.

Verse 55

एकं जघानं गोवत्सं क्रोशंतं निशि दुर्भगा । निहतं गृहमानीय ज्ञात्वा गोवत्समंगना

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಗೋವತ್ಸವನ್ನು ಆ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವತಿ ಹೊಡೆದು ಕೊಂದಳು. ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ವತ್ಸವನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದು, ಅದು ಗೋವತ್ಸವೇ ಎಂದು ಆಕೆ ಅರಿತುಕೊಂಡಳು.

Verse 56

भीता शिवशिवेत्याह केनचित्पुण्यकर्मणा । सा मुहूर्तमिति ध्यात्वा पिशितासवलालसा

ಭೀತಳಾಗಿ, ಯಾವುದೋ ಪೂರ್ವಪುಣ್ಯದ ಅವಶೇಷದಿಂದ “ಶಿವ, ಶಿವ” ಎಂದು ಆಕೆ ಕೂಗಿದಳು. ಆದರೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಮದ್ಯದ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಳು.

Verse 57

छित्त्वा तमेव गोवत्सं चकाराहारमीप्सितम् । गोवत्सार्धशरीरेण कृताहाराथ सा पुनः

ಅದೇ ಗೋವತ್ಸವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಆಕೆ ಬಯಸಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿದಳು. ಗೋವತ್ಸದ ಅರ್ಧದೇಹದಿಂದ ಊಟಮಾಡಿ ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು.

Verse 58

तदर्धदेहं निक्षिप्य बहिश्चुक्रोश कैतवात् । अहो व्याघ्रेण भग्नोऽयं जग्धो गोवत्सको व्रजे

ಆ ಅರ್ಧದೇಹವನ್ನು ಹೊರಗೆ ಎಸೆದು, ಆಕೆ ಕಪಟದಿಂದ ಕೂಗಿದಳು—“ಅಯ್ಯೋ! ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಈ ಗೋವತ್ಸವನ್ನು ಹುಲಿ ಹರಿದು ತಿಂದಿತು!”

Verse 59

इति तस्याः समाक्रंदः सर्वगेहेषु शुश्रुवे । अथ सर्वे शूद्रजनाः समागम्यांतिके स्थिताः

ಹೀಗೆ ಆಕೆಯ ಅಳಲು ಎಲ್ಲ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೇಳಿಬಂತು. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಶೂದ್ರಜನರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತರು.

Verse 60

हतं गोवत्समालोक्य व्याघ्रेणेति शुचं ययुः । गतेषु तेषु सर्वेषु व्युष्टायां च ततो निशि

ಹತವಾದ ಕರುವನ್ನು ನೋಡಿ “ಹುಲಿಯೇ ಕೊಂದಿತು” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರು ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಹೋದ ಬಳಿಕ, ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಗು ಆಯಿತು.

Verse 61

तद्भर्ता गृहमागत्य दृष्टवान्गृहविड्वरम् । एवं बहुतिथे काले गते सा शूद्ववल्लभा

ಅವಳ ಗಂಡನು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಹೀಗೆ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಶೂದ್ರಪ್ರಿಯೆ (ತನ್ನ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು).

Verse 62

कालस्य वशमापन्ना जगाम यममंदिरम् । यमोपि धर्ममालोक्य तस्याः कर्म च पौर्विकम्

ಕಾಲದ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅವಳು ಯಮಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಯಮನು ಸಹ ಧರ್ಮವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ (ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು).

Verse 63

निर्वत्र्य निरयावासाञ्चक्रे चंडालजातिकाम् । सापि भ्रष्टा यमपुराच्चांडालीगर्भमाश्रिता

ನರಕವಾಸಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಚಾಂಡಾಲಜಾತಿಯವಳಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ಅವಳು ಯಮಪುರಿಯಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು ಚಾಂಡಾಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯ ಗರ್ಭವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಳು.

Verse 64

ततो बभूव जात्यंधा प्रशांतांगारमेचका । तत्पिता कोपि चांडालो देशे कुत्रचिदास्थितः

ನಂತರ ಅವಳು ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಅಂಧಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದಳು, ನಂದಿದ ಅಂಗಾರದಂತೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದವಳಾಗಿ. ಅವಳ ತಂದೆ ಯಾವುದೋ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಚಾಂಡಾಲನು.

Verse 65

तां तादृशीमपि सुतां कृपया पर्यपोषयत् । अभोज्येन कदन्नेन शुना लीढेन पूतिना

ಅವಳು ಅಂಥ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದನು—ಭೋಜ್ಯವಲ್ಲದ ನೀಚ ಅನ್ನದಿಂದ, ನಾಯಿಯು ನಕ್ಕ ಮಲಿನ ಅಪವಿತ್ರ ಆಹಾರದಿಂದ.

Verse 66

अपेयैश्च रसैर्मात्रा पोषिता सा दिनेदिने । जात्यंधा सापि कालेन बाल्ये कुष्ठरुजार्दिता

ದಿನೇದಿನೇ ತಾಯಿ ಕುಡಿಯಲಾರದ ರಸಗಳಿಂದಲೂ ಅವಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದಳು; ಅವಳು ಜನ್ಮಾಂಧಳೇ, ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಕುಷ್ಠರೋಗದ ವೇದನೆಯಿಂದಲೂ ಪೀಡಿತಳಾದಳು.

Verse 67

ऊढा न केनचिद्वापि चांडालेनातिदुर्भगा । अतीतबाल्ये सा काले विध्वस्तपितृमातृका

ಅತಿದುರ್ಭಾಗ್ಯವತಿಯಾದ ಅವಳನ್ನು ಯಾರೂ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಚಾಂಡಾಲನು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನೊಡನೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡನು. ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಂದೆತಾಯಿಯರೂ ವಿನಷ್ಟರಾದರು (ಮೃತರಾದರು).

Verse 68

दुर्भगेति परित्यक्ता बंधुभिश्च सहोदरैः । ततः क्षुधार्दिता दीना शोचन्ती विगतेक्षणा

‘ದುರ್ಭಾಗ್ಯವತಿ’ ಎಂದು ಬಂಧುಗಳೂ ಸಹೋದರರೂ ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು, ದೀನಳಾಗಿ, ಶೋಕಿಸುತ್ತಾ, ದೃಷ್ಟಿಹೀನಳಾಗಿ ಅಲೆದಾಡಿದಳು.

Verse 69

गृहीतयष्टिः कृच्छ्रेण संचचाल सलोष्टिका । पत्तनेष्वपि सर्वेषु याचमाना दिनेदिने

ಕೋಲು ಹಿಡಿದು, ಚಿಕ್ಕ ಮೂಟೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಅವಳು ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು; ಮತ್ತು ದಿನೇದಿನೇ ಎಲ್ಲ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲೂ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 70

चांडालोच्छिष्टपिंडेन जठराग्निमतर्पयत् । एवं कृच्छ्रेण महता नीत्वा सुबहुलं वयः

ಚಾಂಡಾಳನ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಅನ್ನಕಣಗಳಿಂದಲೇ ಅವಳು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹೇಗೋ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ಮಹಾಕಷ್ಟದಿಂದ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬದುಕಿದಳು.

Verse 71

जरया ग्रस्तसर्वांगी दुःखमाप दुरत्ययम् । निरन्नपानवसना सा कदाचिन्महाजनान्

ಮುದಿತನ (ಜರಾ) ಅವಳ ಸರ್ವಾಂಗಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಅವಳು ದುರತ್ಯಯ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಳು. ಅನ್ನಪಾನ ಹಾಗೂ ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ, ಒಮ್ಮೆ ಮಹಾಜನಸಮೂಹವನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಳು.

Verse 72

आयास्यंत्यां शिवतिथौ गच्छतो बुबुधेऽध्वगान् । तस्यां तु देवयात्रायां देशदेशांतयायिनाम्

ಪವಿತ್ರ ಶಿವತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆ ಹೊರಟಾಗ, ಅವಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು. ಆ ದೇವಯಾತ್ರೆಗೆ ದೇಶದೇಶಾಂತರಗಳಿಂದ ಜನರು ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 73

विप्राणां साग्निहोत्राणां सस्त्रीकाणां महात्मनाम् । राज्ञां च सावरोधानां सहस्तिरथवाजिनाम्

ಅಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರು; ರಾಜರೂ ತಮ್ಮ ಅಂತಃಪುರದೊಂದಿಗೆ, ಆನೆ-ರಥ-ಕುದುರೆಗಳ ಸಮೇತ ಬಂದಿದ್ದರು.

Verse 74

सपरीवारघोषाणां यानच्छत्रादिशोभिनाम् । तथान्येषां च विट्शूद्रसंकीर्णानां सहस्रशः

ಪರಿವಾರದ ಘೋಷದಿಂದ ಗದ್ದಲಗೊಳ್ಳುತ್ತ, ವಾಹನ-ಛತ್ರಾದಿ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು ಇದ್ದವು; ಹಾಗೆಯೇ ವೈಶ್ಯ-ಶೂದ್ರರು ಸೇರಿರುವ ಮಿಶ್ರ ಜನಸಮೂಹವೂ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.

Verse 75

हसतां गायतां क्वापि नृत्यतामथ धावताम् । जिघ्रतां पिबतां कामाद्गच्छतां प्रतिगर्जताम्

ಕೆಲವರು ನಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಎಲ್ಲೋ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ವಾಸನೆ ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಇಷ್ಟದಂತೆ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಮತ್ತವರು ಸಾಗುತ್ತಾ ಪರಸ್ಪರ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 76

संप्रयाणे मनुष्याणां संभ्रमः सुमहानभूत् । इति सर्वेषु गच्छत्सु गोकर्णं शिवमंदिरम्

ಮಾನವರು ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ಮಹಾ ಗದ್ದಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಗುತ್ತಾ ಗೋಕರ್ಣದ ಶಿವಮಂದಿರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು.

Verse 77

पश्यंति दिविजाः सर्वे विमानस्थाः सकौतुकाः । अथेयमपि चांडाली वसनाशनतृष्णया

ವಿಮಾನಸ್ಥರಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಆ ಚಾಂಡಾಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಅನ್ನದ ತೃಷ್ಣೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತಳಾಗಿ ಹೊರಟಳು.

Verse 78

महाजनान्याचयितुं चचाल च शनैःशनैः । करावलंबेनान्यस्याः प्राग्जन्मार्जितकर्मणा । दिनैः कतिपयैर्याती गोकर्णं क्षेत्रमाययौ

ಮಹಾಜನರಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲು ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳ ಕೈಯ ಆಸರೆಯಿಂದ, ಪೂರ್ವಜನ್ಮಾರ್ಜಿತ ಕರ್ಮದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಳಿಕ ಅವಳು ಗೋಕರ್ಣ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿದಳು.

Verse 79

ततो विदूरे मार्गस्य निषण्णा विवृतांजलिः । याचमाना मुहुः पांथान्बभाषे कृपणं वचः

ನಂತರ ಅವಳು ದಾರಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಕುಳಿತು, ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ; ಪಥಿಕರನ್ನು ಮರುಮರು ಬೇಡುತ್ತಾ ದೀನವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದಳು.

Verse 80

प्राग्जन्मार्जितपापौघैः पीडितायाश्चिरं मम । आहारमात्रदानेन दयां कुरुत भो जनाः

ಪೂರ್ವಜನ್ಮಾರ್ಜಿತ ಪಾಪಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ ನಾನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಓ ಜನರೇ, ಕೇವಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ದಾನಮಾಡಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿರಿ.

Verse 82

वसनाशनहीनायां स्वपितायां महीतले । महापांसुनिमग्नायां दयां कुरुत भो जनाः

ವಸ್ತ್ರವೂ ಆಹಾರವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾಧೂಳಿನ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ನನ್ನ ಮೇಲೆ—ಓ ಜನರೇ, ದಯೆ ತೋರಿರಿ.

Verse 83

महाशीतातपार्त्तायां पीडितायां महारुजा । अन्धायां मयि वृद्धायां दयां कुरुत भो जनाः

ತೀವ್ರ ಚಳಿ ಮತ್ತು ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು, ಮಹಾವೇದನೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ—ಕುರುಡಾದ ವೃದ್ಧಳಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ, ಓ ಜನರೇ, ದಯೆ ತೋರಿರಿ.

Verse 84

चिरोपवासदीप्तायां जठराग्निविवर्धनैः । संदह्यमानसर्वांग्यां दयां कुरुत भो जनाः

ದೀರ್ಘ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಜಠರಾಗ್ನಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದೆ; ನನ್ನ ಸರ್ವಾಂಗಗಳು ದಹಿಸುತ್ತಿವೆ. ಓ ಜನರೇ, ದಯೆ ತೋರಿರಿ.

Verse 85

अनुपार्जितपुण्यायां जन्मांतरशतेष्वपि । पापायां मंदभाग्यायां दयां कुरुत भो जनाः

ನೂರಾರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಲ್ಲ; ಪಾಪಿನಿ, ಮಂದಭಾಗ್ಯಳಾದ ನಾನು. ಓ ಜನರೇ, ದಯೆ ತೋರಿರಿ.

Verse 86

एवमभ्यर्थयंत्यास्तु चांडाल्याः प्रसृतेंऽजलौ । एकः पुण्यतमः पांथः प्राक्षिपद्बिल्वमंजरीम्

ಹೀಗೆ ಅಂಜಲಿ ಚಾಚಿ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಾಂಡಾಲ ಸ್ತ್ರೀಯ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅತಿಪುಣ್ಯಶೀಲ ಪಥಿಕನು ಬಿಲ್ವಪುಷ್ಪಮಂಜರಿಯನ್ನು ಎಸೆದನು।

Verse 87

तामंचलौ निपतितां सा विमृश्य पुनः पुनः । अभक्ष्येत्येव मत्वाथ दूरे प्राक्षिपदातुरा

ಅವಳ ಅಂಜಲಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುದನ್ನು ಅವಳು ಮರುಮರು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಳು; ನಂತರ ‘ಇದು ಭಕ್ಷ್ಯವಲ್ಲ’ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಆತುರದಿಂದ ದೂರ ಎಸೆದಳು।

Verse 88

तस्याः करेण निर्मुक्ता रात्रौ सा बिल्वमंजरी । पपात कस्यचिद्दिष्ट्या शिवलिंगस्य मस्तके

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಬಿಲ್ವಮಂಜರಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ದೈವಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗದ ಮಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು।

Verse 89

सैवं शिवचतुर्दश्यां रात्रौ पांथजनान्मुहुः । याचमानापि यत्किंचिन्न लेभे दैवयोगतः

ಹೀಗೆ ಶಿವಚತುರ್ದಶಿ (ಶಿವರಾತ್ರಿ) ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪಥಿಕರನ್ನು ಮರುಮರು ಬೇಡಿದರೂ, ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಏನೂ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ।

Verse 90

तत्रोषितानया रात्रिर्भद्रकाल्यास्तु पृष्ठतः । किंचिदुत्तरतः स्थानं तदर्धेनातिदूरतः

ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಕಳೆದಳು—ಭದ್ರಕಾಳೀ ದೇವಾಲಯದ ಹಿಂದೆ—ಸ್ವಲ್ಪ ಉತ್ತರದ ಕಡೆ, ಅತಿದೂರವಲ್ಲದ (ಸುಮಾರು ಅರ್ಧಮಾನದ ದೂರದಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ।

Verse 91

ततः प्रभाते भ्रष्टाशा शोकेन महताप्लुता । शनैर्निववृते दीना स्वदेशायैव केवला

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ, ಆಶಾಭಂಗಗೊಂಡು ಮಹಾಶೋಕದಿಂದ ಆವರಿತಳಾದ ಆ ದೀನ ಸ್ತ್ರೀ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವದೇಶದತ್ತ ಹಿಂದಿರುಗಿದಳು।

Verse 92

श्रांता चिरोपवासेन निपतन्ती पदेपदे । क्रंदंती वहुरोगार्ता वेपमाना भृशातुरा

ದೀರ್ಘ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಶ್ರಾಂತಳಾದ ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಬೀಳುತ್ತಾ, ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಅನೇಕ ರೋಗಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ನಡುಗುತ್ತಾ, ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಥಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 93

दह्यमानार्कतापेन नग्नदेहा सयष्टिका । अतीत्यैतावतीं भूमिं निपपात विचेतना

ಸೂರ್ಯತಾಪದಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನಗ್ನದೇಹಳಾಗಿ ದಂಡನ್ನು ಆಸರೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಷ್ಟೇ ದೂರ ಸಾಗಿದ ಬಳಿಕ ಅವಳು ಅಚೇತನವಾಗಿ ಬಿದ್ದಳು।

Verse 94

अथ विश्वेश्वरः शंभुः करुणामृतवारिधिः । एनामानयतेत्त्यस्मान्युयुजे सविमानकान्

ಆಗ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಶಂಭು—ಕರುಣಾಮೃತದ ಸಾಗರ—ಅವಳನ್ನು ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಕರೆತರುವಂತೆ ವಿಮಾನಗಳೊಡನೆ ದಿವ್ಯ ಪರಿಚಾರಕರನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು।

Verse 96

एषा प्रवृत्तिश्चांडाल्यास्तवेह परिकीर्त्तिता । तथा संदर्शिता शंभोः कृपणेषु कृपालुता । कर्मणः परिपाकोत्थां गतिं पश्य महामते । अधमापि परं स्थानमारोहति निरामयम्

ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಚಾಂಡಾಲ ಸ್ತ್ರೀಯ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ದೀನರ ಮೇಲಿನ ಶಂಭುವಿನ ಕೃಪಾಳುತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ। ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಕರ್ಮಪರಿಪಾಕದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಗತಿಯನ್ನು ನೋಡು—ಅಧಮನಾದವನು ಕೂಡ ಪರಮ, ನಿರಾಮಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಏರಬಹುದು।

Verse 97

यदेतया पूर्वभवे नान्नदानादिकं कृतम् । क्षुत्पिपासादिभिः क्लेशैस्तस्मादिह निपीड्यते

ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅನ್ನದಾನಾದಿ ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಹಸಿವು‑ಬಾಯಾರಿಕೆ ಮುಂತಾದ ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 98

यदेषा मदवेगांधा चक्रे पापं महोल्बणम् । कर्मणा तेन जात्यंधा बभूवात्रैव जन्मनि

ಮತ್ತಿನ ವೇಗದಿಂದ ಅಂಧಳಾಗಿ ಅವಳು ಮಹಾಘೋರ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದಳು; ಅದೇ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಜನ್ಮಾಂಧಳಾದಳು।

Verse 99

अपि विज्ञाय गोवत्सं यदेषाऽभक्षयत्पुरा । कर्मणा तेन चांडाली बभूवेह विगर्हिता

ಇದು ಗೋವತ್ಸವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಅದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದಳು; ಆ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಿಂದಿತ ಚಾಂಡಾಳಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ।

Verse 100

यदेषार्यपथं हित्वा जारमार्गरता पुरा । तेन पापेन केनापि दुर्वृत्ता दुर्भगापि वा

ಆರ್ಯಪಥವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಜಾರಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ರತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಆ ಪಾಪಫಲದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅವಳು ದುರ್ವೃತ್ತೆ ಹಾಗೂ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವತಿಯಾದಳು।

Verse 101

यदाश्लिष्य मदाविष्टा जारेण विधवा पुरा । तेन पापेन महता बहुकुष्ठव्रणान्विता

ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದು ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆವಿಷ್ಟಳಾಗಿ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಜಾರನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು; ಆ ಮಹಾಪಾಪಫಲದಿಂದ ಅವಳು ಅನೇಕ ಕುಷ್ಠವ್ರಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದಳು।

Verse 110

बुधो न कुरुते पापं यदि कुर्यात्स आत्महा । देहोऽयं मानुषो जंतोर्बहुकर्मैकभाजनम्

ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಆತ್ಮನಿಗೇ ಹಂತಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮಾನವದೇಹವು ಜೀವಿಗೆ ಅನೇಕ ಕರ್ಮ-ಪುಣ್ಯಸಾಧನೆಗೆ ಏಕೈಕ ಪಾತ್ರವಾಗಿದೆ.

Verse 120

अथापि नरकावासं प्रायशो नेयमर्हति । किंतु गोवत्सकं हत्वा विमृश्यागतसाध्वसा

ಆದರೂ ಸಹ ಅವಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನರಕವಾಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಹಳಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕರುವನ್ನು ಕೊಂದು, ನಂತರ ವಿಮರ್ಶಿಸಿದಾಗ ಅವಳು ಭಯ (ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ)ದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 130

श्रीगोकर्णे शिवतिथावुपोष्य शिवमस्तके । कृत्वा जागरणं ह्येषा चक्रे बिल्वार्पणं निशि

ಪವಿತ್ರ ಗೋಕರ್ಣದಲ್ಲಿ ಶಿವತಿಥಿಯಂದು ಅವಳು ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟಳು; ರಾತ್ರಿಯ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಿ ಶಿವಲಿಂಗದ ಮಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಬಿಲ್ವಪತ್ರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಳು.

Verse 140

अहो ईश्वरपूजाया माहात्म्यं विस्मयावहम् । पत्रमात्रेण संतुष्टो यो ददाति निजं पदम्

ಅಹೋ! ಈಶ್ವರಪೂಜೆಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಎಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯಕರ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಎಲೆಯಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ತನ್ನ ಪರಮಪದವನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 150

प्रत्याहारासन ध्यानप्राणसंयमनादिभिः । यत्र योगपथैः प्राप्तुं यतते योगिनः सदा

ಯೋಗಿಗಳು ಸದಾ ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುವ ಆ ಪರಮಸ್ಥಿತಿ—ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರ, ಆಸನ, ಧ್ಯಾನ, ಪ್ರಾಣಸಂಯಮನ ಮೊದಲಾದ ಯೋಗಪಥಗಳ ಮೂಲಕ.

Verse 160

इत्यामन्त्र्य मुनिः प्रीत्या गौतमो मिथिलां ययौ । सोऽपि हृष्टमना राजा गोकर्णं प्रत्यपद्यत

ಇಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿದಾಯ ಪಡೆದು ಮುನಿ ಗೌತಮನು ಮಿಥಿಲೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಆ ರಾಜನೂ ಹರ್ಷಿತಮನದಿಂದ ಗೋಕರ್ಣದ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದನು.

Verse 164

इति कथितमशेषं श्रेयसामादिबीजं भवशतदुरितघ्नं ध्वस्तमोहांधकारम् । चरितममरगेयं मन्मथारेरुदारं सततमपि निषेव्यं स्वस्तिमद्भिश्च लोकैः

ಇಂತೆ ಸಮಸ್ತ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಆದಿಬೀಜ, ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು ಹಾಗೂ ಮೋಹಾಂಧಕಾರವನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುವದು—ದೇವತೆಗಳು ಹಾಡಿದ ಮन्मಥಾರಿಯ (ಶಿವನ) ಉದಾರ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮಂಗಳಕರ ಧರ್ಮಿಷ್ಠರು ಇದನ್ನು ಸದಾ ಸೇವಿಸಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು.