Adhyaya 46

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । स दानवो वरं लब्ध्वा जगाम स्वपुरं प्रति । ददर्श स्वपुरं राजञ्छोभितं चित्रचत्वरैः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು— ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ದಾನವನು ತನ್ನ ಪಟ್ಟಣದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನು ತನ್ನ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ವಿಚಿತ್ರ ಚೌಕಗಳು ಹಾಗೂ ಚೌರಸ್ತೆಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 2

उद्यानैश्चैव विविधैः कदलीखण्डमण्डितैः । पनसैर्बकुलैश्चैवाम्रातैराम्रैश्च चम्पकैः

ಅದು ನಾನಾವಿಧ ಉದ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಬಾಳೆಗುಚ್ಛಗಳ ಕುಂಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಹಲಸು, ಬಕುಲ, ಆಮ್ರವನಗಳು, ಮಾವಿನ ಮರಗಳು ಹಾಗೂ ಚಂಪಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 3

अशोकैर्नालिकेरैश्च मातुलिङ्गैः सदाडिमैः । नानावृक्षैश्च शोभाढ्यं तडागैरुपशोभितम्

ಅದು ಅಶೋಕ ಹಾಗೂ ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳಿಂದ, ಮಾತುಲಿಂಗ ಮತ್ತು ದಾಳಿಂಬೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ನಾನಾವೃಕ್ಷಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ, ಕೆರೆ-ತಡಾಗಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 4

देवतायतनैर्दिव्यैर्ध्वजमालासुशोभितैः । वेदाध्ययननिर्घोषैर्मङ्गलाद्यैर्विनादितम्

ಆ ನಗರವು ದೇವತೆಗಳ ದಿವ್ಯ ದೇವಾಲಯಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ಧ್ವಜ‑ಪತಾಕೆಗಳ ಸಾಲುಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ವೇದಪಠಣದ ಘೋಷ ಹಾಗೂ ಮಂಗಳಕರ್ಮಗಳ ಶುಭನಾದಗಳಿಂದ ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 5

प्राविशद्भवने दिव्ये काञ्चने रुक्ममालिनि । अपश्यत्स सुतान् भार्याममात्यान् दासभृत्यकान्

ಅವನು ರುಕ್ಮಮಾಲೆಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತವಾದ ದಿವ್ಯ ಸ್ವರ್ಣಭವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪುತ್ರರು, ಪತ್ನಿ, ಅಮಾತ್ಯರು ಹಾಗೂ ದಾಸ‑ಭೃತ್ಯರನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 6

ततो जयप्रदान् सर्वानितश्चेतश्च धावतः । हृच्छोभां च प्रकुर्वाणान् वै जयन्तीभिरुच्चकैः

ನಂತರ ಅವನು ಎಲ್ಲರೂ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಾ ‘ಜಯ ಜಯ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ ವಿಜಯಪ್ರದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವರ ಉಚ್ಚ ಜಯಧ್ವನಿಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದವನ್ನು ಉಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 7

केचित्तोरणमाबध्य केचित्पुष्पाण्यवाकिरन् । मातुलिङ्गकराश्चान्ये धावन्ति ह्यन्धकं प्रति

ಕೆಲವರು ತೋರಣಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು, ಕೆಲವರು ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾತುಲಿಂಗ (ಬೀಜಪೂರಕ) ಹಿಡಿದು ಅಂಧಕನ ಕಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದರು.

Verse 8

पुरे जनाश्च दृश्यन्ते भाजनैरन्नपूरितैः । पूर्णहस्ताः प्रदृश्यन्ते तत्रैव बहवो जनाः

ನಗರದಲ್ಲಿ ಅನ್ನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ ಜನರು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅನೇಕರು ಕೈ ತುಂಬ ನೈವೇದ್ಯ‑ಅರ್ಪಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗುಂಪಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 9

साक्षतैर्भाजनैस्तत्र शतसाहस्रयोषितः । मन्त्रान् पठन्ति विप्राश्च मङ्गलान्यपि योषितः

ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಂತ್ರಪಠಣ ಮಾಡಿದರು; ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಮಂಗಳಾಶೀರ್ವಚನಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು.

Verse 10

अमात्याश्चैव भृत्याश्च गजांश्चाढौकयन्ति च । वर्धापयन्ति ते सर्वे ये केचित्पुरवासिनः

ಅಮಾತ್ಯರೂ ಭೃತ್ಯರೂ ಸಹ ಆನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಂದರು. ನಗರವಾಸಿಗಳೆಲ್ಲರೂ—ಯಾರು ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ—ವರ್ಧಾಪನವೆಂಬ ಮಂಗಳೋತ್ಸವವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 11

हृष्टस्तुष्टोऽवसत्तत्र सचिवैः सह सोऽन्धकः । ददर्श स जगत्सर्वं तुरङ्गांश्च पदातिकान्

ಅಲ್ಲಿ ಅಂಧಕನು ತನ್ನ ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸಿದನು. ಅವನು ಸಮಸ್ತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು—ಅಶ್ವಸೇನೆ ಮತ್ತು ಪದಾತಿಸೇನೆ ಸಹಿತ—ನೋಡಿದನು.

Verse 12

तथैव विविधान् कोशांस्तत्र काञ्चनपूरितान् । महिषीर्गा वृषांश्चैवापश्यच्छत्राण्यनेकधा

ಅದೇ ರೀತಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ವಿವಿಧ ವಿಧದ ಖಜಾನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ಎಮ್ಮೆ, ಹಸು, ಎತ್ತುಗಳು ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ವಿಧದ ರಾಜಛತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅವನು ನೋಡಿದನು.

Verse 13

स एवमन्धकस्तत्र कियन्तं कालमावसत् । हृष्टस्तुष्टो वसन्मर्त्ये स सुरैर्नाभ्यभूयत

ಹೀಗೆ ಅಂಧಕನು ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸಿದನು—ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು; ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರಿದರು.

Verse 14

वरं लब्धं तु तं ज्ञात्वा शङ्किताः स्वर्गवासिनः । एकीभूताश्च ते सर्वे वासवं शरणं गताः

ಅವನು ವರವನ್ನು ಪಡೆದನೆಂದು ತಿಳಿದು ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಆತಂಕಗೊಂಡರು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ)ನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 15

शक्र उवाच । कथमागमनं वोऽत्र सर्वेषामपि नाकिनाम् । कस्माद्वो भयमुत्पन्नमागताः शरणं कथम्

ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಹೇಗೆ ಬಂದಿರಿ? ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಭಯ ಉಂಟಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಏಕೆ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿರಿ?

Verse 16

ततस्ते ह्यमराः सर्वे शक्रमेतद्वचोऽब्रुवन्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಅಮರರು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 17

देवा ऊचुः । सुरनाथान्धको नाम दैत्यः शम्भुवरोर्जितः । अजेयः सर्वदेवानां किं नु कार्यमतः परम्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ, ಅಂಧಕ ಎಂಬ ದೈತ್ಯನು ಶಂಭು (ಶಿವ)ನ ವರದಿಂದ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಗೆ ಅಜೇಯನು; ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 18

तत्त्वं चिन्तय देवेश क उपायो विधीयताम् । इत्थं वदन्ति ते देवाः शक्राग्रे मन्त्रणोद्यताः

ಹೇ ದೇವೇಶ, ವಿಷಯದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಉಪಾಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ. ಹೀಗೆ ಶಕ್ರನ ಮುಂದೆ ಮಂತ್ರಣೆಗೆ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ ದೇವರು ಹೇಳಿದರು.

Verse 19

मन्त्रयन्ति च यावद्वै तावच्चारमुखेरितम् । ज्ञात्वा तत्र स देवौघं दानवो निर्गतो गृहात्

ಅವರು ಇನ್ನೂ ಮಂತ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಗೂಢಚಾರಿಯ ಬಾಯಿಂದ ವರದಿ ಹೊರಬಂತು. ಅಲ್ಲಿ ದೇವಸಮೂಹ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಆ ದಾನವನು ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 20

एकाकी स्यन्दनारूढ आयुर्धैबहुभिर्वृतः । दुर्गमं मेरुपृष्ठं स लीलयैव गतो नृप

ಓ ನೃಪ! ಅವನು ಏಕಾಕಿಯಾಗಿ ರಥಾರೂಢನಾಗಿ, ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ದುರ್ಗಮವಾದ ಮೇರುವಿನ ಪೃಷ್ಠಭಾಗಕ್ಕೆ ಲೀಲೆಯಂತೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 21

स्वर्णप्राकारसंयुक्तं शोभितं विविधाश्रमैः । दुर्गमं शत्रुवर्गस्य तदा पार्थिवसत्तम

ಓ ಪಾರ್ಥಿವಸತ್ತಮ! ಅದು ಸ್ವರ್ಣ ಪ್ರಾಕಾರಗಳಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ವಿವಿಧ ಆಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ಆ ವೇಳೆಗೆ ಶತ್ರುವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ದುರ್ಗಮವಾಗಿತ್ತು.

Verse 22

प्रविवेशासुरस्तत्र लीलया स्वगृहे यथा । वृत्रहा भयमापन्नः स्वकीयं चासनं ददौ

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಅಸುರನು ಲೀಲೆಯಾಗಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ವೃತ್ರಹಾ ಇಂದ್ರನು ಭಯಪಟ್ಟು ತನ್ನದೇ ಆಸನವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 23

उपविष्टोऽन्धकस्तत्र शक्रस्यैवासने शुभे । आस्थानं कलयामास सर्वतस्त्रिदशावृतम्

ಆಮೇಲೆ ಅಂಧಕನು ಅಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನ ಶುಭ ಆಸನದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು, ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ತ್ರಿದಶರಿಂದ ಆವರಿತವಾದ ಆ ರಾಜಸಭೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 24

शक्र उवाच । किं तवागमनं चात्र किं कार्यं कथयस्व मे । यदस्मदीयं वित्तं हि तत्ते दास्यामि दानव

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯವೇನು? ನನಗೆ ಹೇಳು. ಹೇ ದಾನವ, ನಮ್ಮದಾದ ಯಾವ ಸಂಪತ್ತು ಇದೆಯೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು.

Verse 25

अन्धक उवाच । नाहं वै कामये कोशं न गजांश्च सुरेश्वर । स्वकीयं दर्शयस्वाद्य स्वर्गशृङ्गारभूषितम्

ಅಂಧಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಕೋಶವೂ ಬೇಡ, ನಿನ್ನ ಆನೆಗಳೂ ಬೇಡ. ಇಂದು ನಿನ್ನ ಸ್ವಕೀಯ ವೈಭವವನ್ನು ತೋರಿಸು; ದಿವ್ಯ ಶೃಂಗಾರದಿಂದ ಭೂಷಿತ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನನಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸು.

Verse 26

ऐरावतं महानागं तं चैवोच्चैःश्रवोहयम् । उर्वश्यादीनि रत्नानि मम दर्शय गोपते

ಐರಾವತ ಮಹಾನಾಗವನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಉಚ್ಚೈಃಶ್ರವ ಅಶ್ವವನ್ನೂ; ಉರ್ವಶೀ ಮೊದಲಾದ ರತ್ನಸಮಾನ ದಿವ್ಯ ನಿಧಿಗಳನ್ನು—ಹೇ ಗೋಪತೇ, ನನಗೆ ತೋರಿಸು.

Verse 27

पारिजातकपुष्पाणि वृक्षजातीननेकशः । वादित्राणि च सर्वाणि दर्शयस्व शचीपते

ಪಾರಿಜಾತದ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನೂ, ಅನೇಕ ವಿಧದ ದಿವ್ಯ ವೃಕ್ಷಜಾತಿಗಳನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನೂ—ಹೇ ಶಚೀಪತೇ, ನನಗೆ ತೋರಿಸು.

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शक्रश्चिन्तितवानिदम् । योऽमुं निहन्ति पाप्मानं न तं पश्यामि कर्हिचित्

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಕ್ರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—ಈ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಬಲ್ಲವನು ಯಾರೂ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 29

नास्ति रक्षाप्रदः कश्चित्स्वर्गलोकस्य दुःखिनः । भयत्रस्तो ददावन्यद्वादित्राद्यप्सरोगणैः

ದುಃಖಿತ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ರಕ್ಷೆ ನೀಡುವವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ ಅವನು ಅಪ್ಸರಾಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾದ್ಯಾದಿ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 30

रङ्गभूमावुपाविश्य कारयामास ताण्डवम् । उपविष्टाः सुराः सर्वे यममारुतकिन्नराः

ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅವನು ತಾಂಡವವನ್ನು ನಡೆಸಿಸಿದನು. ಯಮ, ಮರುತರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ಕುಳಿತು ನೋಡಿದರು.

Verse 31

उर्वश्याद्या अप्सरसो गीतवादित्रयोगतः । ननृतुः पुरतस्तस्य सर्वा एकैकशो नृप

ಓ ನೃಪಾ! ಉರ್ವಶೀ ಮೊದಲಾದ ಅಪ್ಸರೆಯರು ಗಾನ-ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕುಣಿದರು.

Verse 32

न व्यश्राम्यत तच्चित्तं दृष्ट्वा चाप्सरसस्तदा । शचीं प्रति मनस्तस्य सकाममभवन्नृप

ಓ ರಾಜನೇ! ಆಗ ಅಪ್ಸರೆಯರನ್ನು ಕಂಡು ಅವನ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ; ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶಚಿಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತು.

Verse 33

गृहीत्वा शक्रभार्यां स प्रस्थितः स्वपुरं प्रति । ततः प्रववृते युद्धमन्धकस्य सुरैः सह

ಶಕ್ರನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವನು ತನ್ನ ನಗರತ್ತ ಹೊರಟನು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಂಧಕನ ಯುದ್ಧವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

Verse 34

तेन देवगणाः सर्वे ध्वस्ताः पार्थिवसत्तम । संग्रामे विविधैः शस्त्रैश्चक्रवज्रादिभिर्घनैः

ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರ, ವಜ್ರ ಮೊದಲಾದ ಘನ-ಭಾರಿಯಾದ ನಾನಾವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಅವನು ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 35

संतापिताः सुराः सर्वे क्षयं नीता ह्यनेकशः । सर्वेऽपि मरुतस्तेन भग्नाः संग्राममूर्धनि

ಸರ್ವ ಸೂರರು ಅವನಿಂದ ಸಂತಪ್ತರಾಗಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟರು; ಯುದ್ಧದ ಶಿಖರಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮರುತರೂ ಅವನಿಂದ ಭಗ್ನರಾದರು.

Verse 36

यथा सिंहोगजान् सर्वान् विचित्य विचरेद्वनम् । तद्वदेकेन ते देवा जिताः सर्वे पराङ्मुखाः

ಸಿಂಹವು ಎಲ್ಲ ಆನೆಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬನೇ ಅವನು ಆ ದೇವರನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪರಾಂಗ್ಮುಖರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 37

बालोऽधिपो यथा ग्रामे स्वेच्छया पीडयेज्जनान् । स्वैरमाक्रम्य गृह्णाति कोशवासांसि चासकृत्

ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಬಾಲಿಶ ಅಧಿಪತಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಜನರನ್ನು ಪೀಡಿಸಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಅಲೆದು, ಅವರ ಖಜಾನೆ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮರುಮರು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ—ಅವನು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ವರ್ತಿಸಿದನು.

Verse 38

गतं न पश्यत्यात्मानं प्रजासंतापनेन च । गृहीत्वा शक्रभार्यां स गतो वै दानवोत्तमः

ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸಂತಪ್ತಗೊಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಂಧನಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಆಗಮಿಸುವ ಪತನವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಶಕ್ರನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಆ ದಾನವೋತ್ತಮನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 46

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ (ಅಧ್ಯಾಯ-ಚಿಹ್ನೆ).