Adhyaya 33

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । यत्र संनिहितो ह्यग्निर्गतः कामेन मोहितः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಉವಾಚ—ತದನಂತರ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅನುತ್ತಮ ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಕಾಮಮೋಹಿತನಾಗಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸ್ವಯಂ ಅಗ್ನಿದೇವನು ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं देवो जगद्धाता कामेन कलुषीकृतः । कथं च नित्यदा वास एकस्थानेषु जायते

ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಉವಾಚ—ಜಗದ್ಧಾತನಾದ ದೇವನು ಕಾಮದಿಂದ ಹೇಗೆ ಕಲుషಿತನಾದನು? ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ವಾಸ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 3

एतत्त्वाश्चर्यमतुलं सर्वलोकेष्वनुत्तमम् । कथयस्व महाभाग परं कौतूहलं मम

ಇದು ಅತುಲವಾದ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅನುತ್ತಮ. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನನ್ನ ಪರಮ ಕೌತೂಹಲವನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು।

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ पृष्टः प्रश्नस्त्वयानघ । कथयामि यथापूर्वं श्रुतमेतन्महेश्वरात्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಉವಾಚ—ಸಾಧು ಸಾಧು! ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಹೇ ಅನಘ, ನೀನು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀ. ಮಹೇಶ್ವರನಿಂದ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 5

आसीत्कृतयुगे राजा नाम्ना दुर्योधनो महान् । हस्त्यश्वरथसम्पूर्णो मेदिनीपरिपालकः

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನನೆಂಬ ಮಹಾರಾಜನಿದ್ದನು; ಅವನ ಸೇನೆ ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು; ಅವನು ಮೆದಿನಿಯ ಪರಿಪಾಲಕನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 6

रूपयौवनसम्पन्नं दृष्ट्वा तं पृथिवीपतिम् । दिव्योपभोगसम्पन्नं प्रार्थयामास नर्मदा

ರೂಪ-ಯೌವನಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ದಿವ್ಯೋಪಭೋಗ-ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಭೂಪತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನರ್ಮದೆ ಅವನನ್ನು ವರನಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು।

Verse 7

स तु तां चकमे कन्यां त्यक्त्वाऽन्यं प्रमदाजनम् । मुदा परमया युक्तो माहिष्मत्याः पतिर्नृप

ಮಾಹಿಷ್ಮತಿಯ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಆ ರಾಜನು ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದನು; ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದನು।

Verse 8

रमते स तया सार्द्धं काले वै नृपसत्तम । नर्मदा जनयामास कन्यां पद्मदलेक्षणाम्

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ರಮಿಸಿದನು; ನರ್ಮದೆ ಪದ್ಮದಳನೇತ್ರೆಯಾದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಜನ್ಮನೀಡಿದಳು।

Verse 9

अङ्गप्रत्यङ्गसम्पन्ना यस्माल्लोकेषु विश्रुता । तस्यां पिता च माता च चक्रतुः प्रेमबन्धनम्

ಅಂಗಪ್ರತ್ಯಂಗಸಂಪನ್ನಳಾದ ಕಾರಣ ಅವಳು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು; ಅವಳ ಮೇಲೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಗಾಢ ಪ್ರೇಮಬಂಧನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು।

Verse 10

कालेनातिसुदीर्घेण यौवनस्था वराङ्गना । प्रार्थ्यमानापि राजन्वै नात्मानं दातुमिच्छति

ಅತಿದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ ಆ ವರಾಂಗನೆ ಯೌವನಸ್ಥಳಾದಳು; ಆದರೂ, ಓ ರಾಜನ್, ಬೇಡಿಕೆಯಿದ್ದರೂ ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 11

ततोऽन्यदिवसे वह्निर्द्विजरूपो महातपाः । राजानं प्रार्थयामास रहो गत्वा शनैः शनैः

ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ವಹ್ನಿದೇವನು ದ್ವಿಜರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು।

Verse 12

भोभो रघुकुलश्रेष्ठ द्विजोऽहं मन्दसन्ततिः । दरिद्रो ह्यसहायश्च भार्यार्थे वरयामि ताम्

“ಓ ಓ ರಘುಕೂಲಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾನು ಮಂದ ಸಂತತಿಯ ದ್ವಿಜನು—ದರಿದ್ರನೂ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದವನೂ. ಪತ್ನ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ವರಿಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 13

कन्या सुदर्शना नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि । तां ददस्व महाभाग वर्धते तव मन्दिरे

ಸುದರ್ಶನಾ ಎಂಬ ಕನ್ಯೆಯೊಬ್ಬಳು ಇದ್ದಾಳೆ; ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ. ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ಅವಳನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು; ಅವಳು ನಿನ್ನ ಮಂದಿರದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ.

Verse 14

ब्रह्मचर्येण निर्विण्ण एकाकी कामपीडितः । याचमानस्य मे तात प्रसादं कर्तुमर्हसि

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ನಾನು ಬೇಸತ್ತು, ಏಕಾಕಿಯಾಗಿ ಕಾಮಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಓ ತಾತಾ! ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 15

राजोवाच । नाहं द्रव्यविहीनस्य असवर्णस्य कर्हिचित् । दास्यामि स्वां सुतां शुभ्रां गम्यतां द्विजपुंगव

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಧನವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೂ ಅಸವರ್ಣನಿಗೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಶುಭ್ರ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ದ್ವಿಜಪುಂಗವನೇ, ಹೋಗು.”

Verse 16

एवमुक्तस्तदा वह्निः परां पीडामुपागतः । न किंचिदुक्त्वा राजानं तत्रैवान्तरधीयत

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ವಹ್ನಿ (ಅಗ್ನಿ) ಪರಮ ಪೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು. ರಾಜನಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡನು.

Verse 17

गते चादर्शनं विप्रे राजा मन्त्रिपुरोहितैः । मन्त्रयित्वाथ काले तु तुष्टो मखमुखे स्थितः

ಆ ವಿಪ್ರನು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದ ನಂತರ ರಾಜನು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪುರೋಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರಣೆ ಮಾಡಿದನು; ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಯಜ್ಞದ ಪ್ರವೇಶಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

Verse 18

यजतश्च मखे भक्त्या ब्राह्मणैः सह भारत । ततश्चादर्शनं वह्निः सर्वेषां पश्यतामगात्

ಓ ಭಾರತ! ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವಹ್ನಿ (ಅಗ್ನಿ) ಅಂತರಧಾನಗೊಂಡನು.

Verse 19

विप्रा दुर्मनसो भूत्वा गता राज्ञो हि मन्दिरम् । वह्निनाशं विमनसो राजानमिदमब्रुवन्

ವಿಪ್ರರು ದುಃಖಿತರಾಗಿ ರಾಜನ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋದರು. ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ ನಾಶವಾದುದರಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ಅವರು ರಾಜನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 20

ब्राह्मणा ऊचुः । दुर्योधन महाराज श्रूयतां महदद्भुतम् । न श्रुतं न च दृष्टं वा कौतुकं नृपपुंगव

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನ! ಮಹದದ್ಭುತವಾದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಓ ನೃಪಪುಂಗವ! ಇಂತಹ ಕೌತುಕವನ್ನು ಎಂದೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ, ಕಂಡಿಲ್ಲ.

Verse 21

अग्निकार्यप्रवृत्तानां सर्वेषां विधिवन्नृप । केनापि हेतुना वह्निर्दृश्यते न ज्वलत्युत

ಹೇ ನೃಪ! ಎಲ್ಲರೂ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ವಹ್ನಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದು ಜ್ವಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 22

तच्छ्रुत्वा विप्रियं घोरं राजा विप्रमुखाच्च्युतम् । आसनात्पतितो भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः

ವಿಪ್ರನ ಮುಖದಿಂದ ಆ ಭಯಂಕರ ಹಾಗೂ ಅಪ್ರಿಯ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಆಸನದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು; ಬೇರು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮರದಂತೆ.

Verse 23

आश्वस्य च मुहूर्तेन उन्मत्त इव संस्तदा । निरीक्ष्य च दिशः सर्वा इदं वचनमब्रवीत्

ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡು ಅವನು ಉನ್ಮತ್ತನಂತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತನು; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಂತರ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 24

किमेतदाश्चर्यपरमिति भोभो द्विजोत्तमाः । कथ्यतां कारणं सर्वं शास्त्रदृष्ट्या विभाव्य च

“ಇದು ಏನು ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯ? ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಶಾಸ್ತ್ರದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 25

मम वा दुष्कृतं किंचिदुताहो भवतामिह । येन नष्टोऽग्निशालायां हुतभुक्केन हेतुना

“ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದಾದರೂ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವಾಯಿತೇ, ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ದೋಷವಿದೆಯೇ—ಅದರಿಂದ ಅಗ್ನಿಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುತಭುಕ್ (ಅಗ್ನಿದೇವ) ಅಂತರಧಾನರಾದರೇ? ಇದು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ?”

Verse 26

मन्त्रच्छिद्रमथान्यद्वा नैव किंचिददक्षिणम् । क्रियाहीनं कृतं वाथ केन वह्निर्न दृश्यते

ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ದೋಷವಿದೆಯೇ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಕಾರಣವೇ? ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಲಾಯಿತೇ, ಅಥವಾ ಕ್ರಿಯಾಹೀನವಾಗಿತೇ? ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಗ್ನಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ?

Verse 27

अन्नहीनो दहेद्राष्ट्रं मन्त्रहीनस्तु ऋत्विजः । दातारं दक्षिणाहीनो नास्ति यज्ञसमो रिपुः

ಅನ್ನವಿಲ್ಲದ ಯಜ್ಞವು ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ದಹಿಸಬಲ್ಲದು; ಮಂತ್ರಹೀನ ಋತ್ವಿಜನು ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದಾತ-ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಹಾನಿ. ದೋಷಯುಕ್ತ ಯಜ್ಞದಷ್ಟು ಶತ್ರು ಇಲ್ಲ.

Verse 28

ब्राह्मणा ऊचुः । न मन्त्रहीना हि वयं न च राजन्व्रतैस्तथा । द्रव्येण च न हीनस्त्वमन्यत्पापं विचिन्त्यताम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ನಾವು ಮಂತ್ರಹೀನರಲ್ಲ; ವ್ರತಾಚಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ. ನೀವೂ ದ್ರವ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೀನನಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಪಾಪದೋಷವೇ ಕಾರಣವೆಂದು ವಿಚಾರಿಸಿರಿ.

Verse 29

राजोवाच । तथापि यूयं सहिता उपायं चिन्तयन्त्विति । येन श्रेयो भवेन्नित्यमिह लोके परत्र च

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಆದರೂ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿರಿ; ಇದರಿಂದ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿತ್ಯ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಉಂಟಾಗಲಿ.

Verse 30

एवमुक्तास्ततः सर्वे ब्राह्मणाः कृतनिश्चयाः । निराहाराः स्थिताः शर्वे यत्र नष्टो हुताशनः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಿರಾಹಾರವಾಗಿ, ಹುತಾಶನ (ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿ) ನಷ್ಟವಾದ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತರು.

Verse 31

ततः स्वप्ने महातेजा हुतभुग्ब्राह्मणांस्तदा । उवाच श्रूयतां सर्वैर्मम नाशस्य कारणम्

ಆಮೇಲೆ ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಹುತಭುಕ್ (ಅಗ್ನಿ) ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನನ್ನ ಅಂತರಧಾನದ ಕಾರಣವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿರಿ।”

Verse 32

प्रार्थितोऽयं मया राजा सुतां दातुं न चेच्छति । तेन नष्टोऽग्निशरणादहं भो द्विजसत्तमाः

“ನಾನು ಈ ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ; ಆದರೆ ಅವನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ, ನಾನು ಅಗ್ನಿಶರಣದಿಂದ ಅಂತರಧಾನಗೊಂಡೆ।”

Verse 33

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ (ಅಧ್ಯಾಯ-ಚಿಹ್ನೆ).

Verse 34

तच्छ्रुत्वा वचनं विप्रा वैश्वानरमुखोद्गतम् । विस्मयोत्फुल्लनयना राजानमिदमब्रुवन्

ವೈಶ್ವಾನರ (ಅಗ್ನಿ) ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 35

भवतो मतमाज्ञाय सर्वे गत्वाग्निमन्दिरम् । निराहाराः स्थिता रात्रौ पश्यामो जातवेदसम्

ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಅಗ್ನಿಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆವು; ಉಪವಾಸದಿಂದ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಜಾತವೇದಸ (ಅಗ್ನಿದೇವ)ನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವೆವು।

Verse 36

तेनोक्ताः स्वसुतां चेत्तु राजा मे दातुमिच्छति । ततोऽस्य भूयोऽपि गृहे ज्वलेऽहं नान्यथा द्विजाः

ಅವನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಎಲೈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ, ನಾನು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಉರಿಯುತ್ತೇನೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲ.'

Verse 37

एवं ज्ञात्वा महाराज स्वसुतां दातुमर्हसि

ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ! ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 38

राजोवाच । भवतां तस्य वा कार्यं देवस्य वचनं हृदि । समयं कर्तुमिच्छामि कन्यादाने ह्यनुत्तमम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಿಮ್ಮ ಅಥವಾ ಆ ದೇವರ ಮಾತು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಕನ್ಯಾದಾನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಷರತ್ತನ್ನು ವಿಧಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.'

Verse 39

मम संनिहितो नित्यं गृहे तिष्ठतु पावकः । ददामि रुचिरापाङ्गीं नान्यथा करवाणि वै

'ಅಗ್ನಿಯು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ನೆಲೆಸಲಿ. ಸುಂದರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.'

Verse 40

एवं ते ब्राह्मणाः श्रुत्वा तथाग्निं प्राप्य सत्वरम् । कथयित्वा विवाहेन योजयामासुराशु वै

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕೂಡಲೇ ಅಗ್ನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ವಿವಾಹವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು.

Verse 41

सुदर्शनाया लाभेन परितुष्टो हुताशनः । ज्वलते सन्निधौ नित्यं माहिष्मत्यां युधिष्ठिर

ಸುದರ್ಶನೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹುತಾಶನ (ಅಗ್ನಿದೇವ), ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಮಾಹಿಷ್ಮತಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 42

ततः प्रभृति तत्तीर्थमग्नितीर्थं प्रचक्षते । ये तत्र पक्षसन्धौ तु स्नानदानैस्तु भाविताः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ‘ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ। ಅಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಸಂಧಿ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ-ದಾನ ಮಾಡುವವರು ಆ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧರಾಗಿ ಪುಣ್ಯವಂತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 43

तर्पयन्ति पितॄन् देवांस्तेऽश्वमेधफलैर्युताः । सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

ಓ ನರಾಧಿಪ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದಾನ ಮಾಡುವವರೂ ಅದೇ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 44

पृथ्वीदानफलं तत्र जायते नात्र संशयः । अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

ಓ ನರಾಧಿಪ! ಅಲ್ಲಿ ಭೂದಾನದ ಫಲ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ। ಹಾಗೆಯೇ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅನಾಶಕ ವ್ರತ (ಅನ್ನತ್ಯಾಗ ಉಪವಾಸ) ಮಾಡುವವನು ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

स मृतो ह्यग्निलोके तु क्रीडते सुरपूजितः । एष ते ह्यग्नितीर्थस्य सम्भवः कथितो मया

ಅವನು ಮರಣಾನಂತರ ಅಗ್ನಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ। ಓ ನರಾಧಿಪ! ಹೀಗೆ ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥದ ಸಂಭವವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು।

Verse 46

सर्वपापहरः पुण्यः श्रुतमात्रो नरोत्तम । धन्यः पापहरो नित्यमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ಓ ನರೋತ್ತಮಾ! ಇದು ಪರಮ ಪುಣ್ಯ; ಕೇವಲ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಧನ್ಯ, ನಿತ್ಯ ಪಾಪಹರ—ಎಂದು ಶಂಕರ (ಶಿವ)ನು ನುಡಿದನು.