Adhyaya 32

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पत्त्रेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापप्रणाशनम् । यत्र सिद्धो महाभागश्चित्रसेनसुतो बली

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕವಾದ ಪಟ್ಟ್ರೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಹಾಗೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಚಿತ್ರಸೇನನ ಪುತ್ರನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ सिद्धस्तदा ब्रह्मंस्तस्मिंस्तीर्थे महातपाः । पुत्रः कस्य तु को हेतुरेतदिच्छामि वेदितुम्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಪೂಜ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ಆ ಸಿದ್ಧಪುರುಷನು ಯಾರು? ಅವನು ಯಾರ ಪುತ್ರ, ಅವನ ಸಿದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು? ಇದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । चित्रोनाम महातेजा इन्द्रस्य दयितः पुरा । तस्य पुत्रो नृपश्रेष्ठ पत्त्रेश्वर इति श्रुतः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು— ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಚಿತ್ರ’ ಎಂಬ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಇದ್ದನು; ಅವನು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅತಿಪ್ರಿಯ. ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅವನ ಪುತ್ರನು ‘ಪತ್ತ್ರೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನೆಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ।

Verse 4

रूपवान् सुभगश्चैव सर्वशत्रुभयंकरः । इन्द्रस्य दयितोऽत्यर्थं जय इत्येव चापरः

ಅವನು ರೂಪವಂತನೂ ಸೌಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯೂ, ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರನೂ ಆಗಿದ್ದನು; ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದು, ‘ಜಯ’ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 5

स कदाचित्सभामध्ये सर्वदेवसमागमे । मेनकानृत्यगीतेन मोहितः सुचिरं किल

ಒಮ್ಮೆ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಸಮಾಗಮವಾದ ಸಭಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮೆನಕೆಯ ನೃತ್ಯ-ಗೀತದಿಂದ ಅವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಉಳಿದನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 6

तिष्ठते गतमर्यादो गतप्राण इव क्षणात् । तावत्सुरपतिर्देवः शशापाथाजितेन्द्रियम्

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದವನಂತೆ ನಿಂತನು. ಆಗ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ದೇವಾಧಿಪತಿ ಇಂದ್ರನು ಅವನಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು।

Verse 7

यस्मात्त्वं स्वर्गसंस्थोऽपि मर्त्यधर्ममुपेयिवान् । तस्मान्मर्त्ये चिरं कालं क्षपयिष्यस्यसंशयम्

ನೀನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗುವುದು.

Verse 8

एवमुक्तः सुरेन्द्रेण चित्रसेनसुतो युवा । वेपमानः सुरश्रेष्ठः कृताञ्जलिरुवाच ह

ಸುರೇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಚಿತ್ರಸೇನನ ಯುವ ಪುತ್ರನು—ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನು—ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 9

पत्त्रेश्वर उवाच । मया पापेन मूढेन अजितेन्द्रियचेतसा । प्राप्तं वै यत्फलं तस्य प्रसादं कर्तुमर्हसि

ಪತ್ತ್ರೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಪಾಪಿ, ಮೂಢ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದ ಚಿತ್ತವಂತನು; ನನ್ನ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ನಾನೇ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ದಯಮಾಡಿ ನನಗೆ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ.

Verse 10

शक्र उवाच । नर्मदातटमाश्रित्य द्वादशाब्दं जितेन्द्रियः । आराधय शिवं शान्तं पुनः प्राप्स्यसि सद्गतिम्

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ನರ್ಮದಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದಿದ್ದು, ಶಾಂತ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸು; ಆಗ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 11

सत्यशौचरतानां च धर्मिष्ठानां जितात्मनाम् । लोकोऽयं पापिनां नैव इति शास्त्रस्य निश्चयः

ಈ ಲೋಕವು ಸತ್ಯ-ಶೌಚದಲ್ಲಿ ರತ, ಧರ್ಮಿಷ್ಠ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜಯಿಗಳದ್ದೇ; ಪಾಪಿಗಳದ್ದಲ್ಲ—ಇದು ಶಾಸ್ತ್ರದ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ.

Verse 12

एवमुक्ते महाराज सहस्राक्षेण धीमता । गन्धर्वतनयो धीमान्प्रणम्यागात्तु भूतलम्

ಮಹಾರಾಜನೇ! ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ) ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಗಂಧರ್ವಪುತ್ರನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಂತರ ಭೂತಲಕ್ಕೆ (ಪೃಥ್ವಿಗೆ) ಹೊರಟನು।

Verse 13

रेवाया विमले तोये ब्रह्मावर्तसमीपतः । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन अर्चयित्वा च शङ्करम्

ಬ್ರಹ್ಮಾವರ್ತದ ಸಮೀಪ ರೇವೆಯ ನಿರ್ಮಲ ಜಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಅರ್ಚಿಸಿದನು।

Verse 14

वाय्वम्बुपिण्याकफलैश्च पुष्पैः पर्णैश्च मूलाशनयावकेन । तताप पञ्चाग्नितपोभिरुग्रैस्ततश्च तोषं समगात्स देवः

ಗಾಳಿ, ನೀರು, ಪಿಣ್ಯಾಕ, ಹಣ್ಣು, ಹೂ, ಎಲೆ, ಬೇರು ಮತ್ತು ಯವಕ (ಯವಗಂಜಿ) ಇವುಗಳಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿ ಅವನು ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಆಗ ಆ ದೇವ (ಶಿವ) ತೃಪ್ತನಾದನು।

Verse 15

पिनाकपाणिं वरदं त्रिशूलिनमुमापतिं ह्यन्धकनाशनं च । चन्द्रार्धमौलिं गजकृत्तिवाससं दृष्ट्वा पपाताग्रगतं समीक्ष्य

ಪಿನಾಕಪಾಣಿ, ವರದ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ, ಉಮಾಪತಿ, ಅಂಧಕನಾಶಕ, ಅರ್ಧಚಂದ್ರಮೌಲಿ ಹಾಗೂ ಗಜಚರ್ಮವಾಸಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡು, ದರ್ಶನಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದಂಡವತ್ ಬಿದ್ದನು।

Verse 16

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते वरदोऽहं तवानघ । यमिच्छसि ददाम्यद्य नात्र कार्या विचारणा

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅನಘನೇ! ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಾನು ನಿನಗೆ ವರದಾತನು. ನೀನು ಏನು ಇಚ್ಛಿಸುವೆಯೋ ಅದನ್ನು ಇಂದು ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 17

पत्त्रेश्वर उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र त्वं सततं तीर्थे मम नाम्ना भव प्रभो

ಪತ್ತ್ರೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವೇಶ! ನೀನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಪ್ರಭೋ, ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಸದಾ ವಾಸಿಸು।

Verse 18

एतच्छ्रुत्वा महादेवो हर्षगद्गदया गिरा । तथेत्युक्त्वा ययौ हृष्ट उमया सह शङ्करः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾದೇವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದ್ಗದಿತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷಿತ ಶಂಕರನು ಹೊರಟನು।

Verse 19

सोऽपि तत्तीर्थमाप्लुत्य गते देवे दिवं प्रति । स्नात्वा जाप्यविधानेन तर्पयित्वा पितॄन् पुनः

ಅವನು ಕೂಡ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವಗಾಹನ ಮಾಡಿ; ದೇವನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ಜಪವಿಧಾನದಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದನು।

Verse 20

स्थापयामास देवेशं तस्मिंस्तीर्थे विधानतः । पत्त्रेश्वरं तु विख्यातं त्रिषु लोकेषु भारत

ಹೇ ಭಾರತ! ನಂತರ ಅವನು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಂತೆ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲೇ ದೇವೇಶನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಅದು ‘ಪತ್ತ್ರೇಶ್ವರ’ವೆಂದು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯಾಯಿತು।

Verse 21

इन्द्रलोकं गतः शापान्मुक्तः सोऽपि नरेश्वर । हृष्टः प्रमुदितो रम्यं जयशब्दादिमङ्गलैः

ಹೇ ನರೇಶ್ವರ! ಅವನು ಕೂಡ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ, ‘ಜಯ’ ಘೋಷಾದಿ ಮಂಗಳೋತ್ಸವಗಳನ್ನು ರಮ್ಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದನು।

Verse 22

एष ते कथितः प्रश्नः पृष्टो यो वै युधिष्ठिर । तत्र स्नानेन चैकेन सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಾಯಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

यस्त्वर्चयेन्महादेवं तस्मिंस्तीर्थे युधिष्ठिर । स्नात्वाभ्यर्च्य पित्ःन् देवान् सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವನು—ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ—ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

मृतो वर्षशतं साग्रं क्रीडित्वा च शिवे पुरे । राजा वा राजतुल्यो वा पश्चान्मर्त्येषु जायते

ಮರಣಾನಂತರ ಅವನು ಶಿವಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೂರು ವರ್ಷ ಕ್ರೀಡಾಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ಮನುಷ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿ ಅಥವಾ ರಾಜಸಮಾನನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदः शतम् । व्याधिशोकविनिर्मुक्तः पुनः स्मरति तज्जलम्

ಅವನು ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನಾಗಿ, ನೂರು ಶರದ್ಕಾಲಗಳು ಬದುಕಿ, ರೋಗ-ಶೋಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯ.