Adhyaya 178

Verse 1

। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र गङ्गावाहकमुत्तमम् । नर्मदायां महापुण्यं भृगुतीर्थसमीपतः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಭೃಗುತೀರ್ಥದ ಸಮೀಪ ನರ್ಮದೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಹಾಪುಣ್ಯದಾಯಕ ಉತ್ತಮ ಗಂಗಾವಾಹಕ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು।

Verse 2

तत्र गङ्गा महापुण्या चचार विपुलं तपः । पुरा वर्षशतं साग्रं परमं व्रतमास्थिता

ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಪುಣ್ಯಮಯಿ ಗಂಗೆಯು ಅಪಾರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು; ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವಳು ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪರಮ ವ್ರತವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 3

ध्यात्वा देवं जगद्योनिं नारायणमकल्मषम् । आत्मानं परमं धाम सरित्सा जगतीपते

ಕಲ್ಮಷರಹಿತ ಜಗದ್ಯೋನಿ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ತನ್ನನ್ನೇ ಪರಮ ಧಾಮವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಆ ಸರಿತೆ (ಗಂಗಾ) ಜಗತೀಪತಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಳು।

Verse 4

ततो जनार्दनो देव आगत्येदमुवाच ह

ಆಮೇಲೆ ದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ಬಂದು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 5

विष्णुरुवाच । तपसा तव तुष्टोऽहं मत्पादाम्बुजसम्भवे । मत्तः किमिच्छसे देवि ब्रूहि किं करवाणि ते

ವಿಷ್ಣುವು ನುಡಿದನು—ನನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ದೇವಿಯೇ! ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ದೇವಿ, ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಏನು ಬಯಸುತ್ತೀ? ಹೇಳು; ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?

Verse 6

गङ्गोवाच । त्वत्पादकमलाद्भ्रष्टा गङ्गा सहचरा विभो । यदृच्छया त्रिलोकेश वन्द्यमाना दिवौकसैः

ಗಂಗೆಯು ನುಡಿದಳು—ಹೇ ವಿಭೋ! ನಾನು ಗಂಗೆ, ನಿನ್ನ ಸಹಚರಿ; ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮದಿಂದ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ. ಹೇ ತ್ರಿಲೋಕೇಶ! ದೇವಲೋಕವಾಸಿಗಳಿಂದ ವಂದಿತಳಾಗಿ, ಯದೃಚ್ಛೆಯಿಂದ (ಇಲ್ಲಿ) ನೆಲೆಗೊಂಡೆ.

Verse 7

नृपो भगीरथस्तस्मात्तपः कृत्वा सुदुष्करम् । समाराध्य जगन्नाथं शङ्करं लोकशङ्करम्

ಆದ್ದರಿಂದ ರಾಜ ಭಗೀರಥನು ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿ, ಜಗನ್ನಾಥನೂ ಲೋಕಹಿತಕರನೂ ಆದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 8

अवतारयामास हि मां पृथिव्यां धरणीधर । मया वै युवयोर्वाक्यादवतारः कृतो भुवि

ಹೇ ಧರಣೀಧರ! ಅವನೇ ನನ್ನನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಅವತಾರಗೊಳಿಸಿದನು. ನಿಜವಾಗಿ, ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ವಾಕ್ಯದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಭುವಿಯ ಅವತಾರವು ನೆರವೇರಿತು.

Verse 9

वैष्णवीमिति मां मत्वा जनः सर्वाप्लुतो मयि । ये वै ब्रह्मणो लोके ये च वै गुरुतल्पगाः

ನನ್ನನ್ನು ‘ವೈಷ್ಣವೀ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ—ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪಿಗಳು ಹಾಗೂ ಗುರುತಲ್ಪಗಾಮಿಗಳೂ ಸಹ.

Verse 10

त्यागिनः पितृमातृभ्यां ये च स्वर्णहरा नराः । गोघ्ना ये मनुजा लोके तथा ये प्राणिहिंसकाः

ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರು, ಚಿನ್ನವನ್ನು ಕಳವು ಮಾಡುವವರು; ಗೋಹತ್ಯೆ ಮಾಡುವವರು ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆ ಮಾಡುವವರು—ಅವರೂ ನನ್ನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

अगम्यागामिनो ये च ह्यभक्ष्यस्य च भक्षकाः । ये चानृतप्रवक्तारो ये च विश्वासघातकाः

ನಿಷಿದ್ಧ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವವರು, ಭಕ್ಷಿಸಬಾರದದ್ದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವರು; ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವರು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಘಾತಕರು—ಅವರೂ ನನ್ನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ನಂಬಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

देवब्राह्मणवित्तानां हर्तारो ये नराधमाः । देवब्रह्मगुरुस्त्रीणां ये च निन्दाकरा नराः

ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ ಅರ್ಪಿತವಾದ ಧನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಮರು; ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರು, ಬ್ರಹ್ಮ, ಗುರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವರು—ಅಂತಹ ಪಾಪಿಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

ब्रह्मशापप्रदग्धा ये ये चैवात्महनो द्विजाः । भ्रष्टानशनसंन्यासनियतव्रतचारिणः

ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧರಾದವರು, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ದ್ವಿಜರು; ಹಾಗೆಯೇ ಉಪವಾಸ, ಸನ್ಯಾಸ, ನಿಯತವ್ರತಾಚಾರಗಳಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟರಾದವರು—ಅವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

तथैवापेयपेयाश्च ये च स्वगुरुनिन्दकाः । निषेधका ये दानानां पात्रदानपराङ्मुखाः

ಕುಡಿಯಬಾರದದ್ದನ್ನು ಕುಡಿಯುವವರು, ತಮ್ಮ ಗುರುವನ್ನೇ ನಿಂದಿಸುವವರು; ದಾನಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವವರು ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯಪಾತ್ರರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಲು ವಿಮುಖರಾಗಿರುವವರು—ಅವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 15

ऋतुघ्ना ये स्वपत्नीनां पित्रोः सेहपरा न हि । बान्धवेषु च दीनेषु करुणा यस्य नास्ति वै

ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯ ಋತುಕಾಲವನ್ನು ಲಂಘಿಸುವವರು, ತಂದೆ‑ತಾಯಿಯ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹ‑ಸೇವಾಭಾವವಿಲ್ಲದವರು, ದುಃಖಿತ ಬಂಧುಗಳು ಹಾಗೂ ದೀನರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದವರು—ಅವರೂ (ಈ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ) ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

क्षेत्रसेतुविभेदी च पूर्वमार्गप्रलोपकः । नास्तिकः शास्त्रहीनस्तु विप्रः सन्ध्याविवर्जितः

ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸೀಮೆ‑ಸೆತುವನ್ನು ಒಡೆಯುವವನು, ಪುರಾತನ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಅಳಿಸುವವನು, ನಾಸ್ತಿಕ, ಶಾಸ್ತ್ರವಿಹೀನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ—ಇವರೆಲ್ಲರೂ (ಇದರಲ್ಲಿ) ಸೇರಿದ್ದಾರೆ।

Verse 17

अहुताशी ह्यसंतुष्टः सर्वाशी सर्वविक्रयी । कदर्या नास्तिकाः क्रूराः कृतघ्ना ये द्विजायः

ಆಹುತಿ‑ಅರ್ಪಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವರು, ಸದಾ ಅಸಂತೃಪ್ತರು, ಏನನ್ನಾದರೂ ತಿನ್ನುವವರು, ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾರುವವರು, ಕದರ್ಯರು, ನಾಸ್ತಿಕರು, ಕ್ರೂರರು, ಕೃತಘ್ನರು—ಇಂತಹ ದ್ವಿಜರು ಪತಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 18

पैशुन्या रसविक्रेयाः सर्वकालविनाकृताः । स्वगोत्रां परगोत्रां वा ये भुञ्जन्ति द्विजाधमाः

ಪೈಶುನ್ಯ (ಚಾಡಿ‑ನಿಂದೆ) ಮಾಡುವವರು, ರಸ‑ಭೋಗ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾರುವವರು, ಸದಾಕಾಲ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರು, ಮತ್ತು ಸ್ವಗೋತ್ರ ಅಥವಾ ಪರಗೋತ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಭೋಗಿಸುವವರು—ಅವರು ದ್ವಿಜಾಧಮರು।

Verse 19

ते मां प्राप्य विमुच्यन्ते पापसङ्घैः सुसंचितैः । तत्पापक्षारतप्ताया न शर्म मम विद्यते

ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪಸಂಘಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ ಅವರ ಪಾಪಗಳ ಕ್ಷಾರ‑ತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ ನನಗೆ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 20

तथा कुरु जगन्नाथ यथाहं शर्म चाप्नुयाम् । एवमुक्तस्तु देवेशस्तुष्टः प्रोवाच जाह्नवीम्

ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥಾ! ನಾನೂ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡು. ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ದೇವೇಶನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಜಾಹ್ನವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 21

विष्णुरुवाच । अहमत्र वसिष्यामि गङ्गाधरसहायवान् । प्रविशस्व सदा रेवां त्वमत्रैव च मूर्तिना

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಗಂಗಾಧರ (ಶಿವ)ನ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆನು. ನೀನು ಸದಾ ರೇವೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿಯೇ ದೇಹಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರು.

Verse 22

मम पादतलं प्राप्य वह त्रिपथगामिनि । यदा बहूदककाले नर्मदाजलसंभृता

ಹೇ ತ್ರಿಪಥಗಾಮಿನೀ! ನನ್ನ ಪಾದತಳವನ್ನು ತಲುಪಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹರಿಯು. ಬಹುಜಲಕಾಲ ಬಂದಾಗ ನೀನು ನರ್ಮದಾಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗುವೆ.

Verse 23

प्रावृट्कालं समासाद्य भविष्यति जलाकुला । प्लाव्योभयतटं देवी प्राप्य मामुत्तरस्थितम्

ಮಳೆಗಾಲ ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿ ಉಕ್ಕಿಹರಿಯುವಳು. ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ತಲುಪಿ ದೇವಿ ಎರಡೂ ದಡಗಳನ್ನು ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಮುಳುಗಿಸುವಳು.

Verse 24

प्लावयिष्यति तोयेन यदा शङ्खं करे स्थितम् । तदा पर्वशतोद्युक्तं वैष्णवं पर्वसंज्ञितम्

ಅವಳು ನೀರಿನಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಶಂಖವನ್ನೂ ಮುಳುಗಿಸುವಾಗ, ಆ ಸಂದರ್ಭ ‘ವೈಷ್ಣವ ಪರ್ವ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ—ನೂರು ಪರ್ವಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ.

Verse 25

न तेन सदृशं किंचिद्व्यतीपातादिसंक्रमम् । अयने द्वे च न तथा पुण्यात्पुण्यतरं यथा

ವ್ಯತೀಪಾತಾದಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಕ್ರಮ-ಯೋಗವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡು ಅಯನಗಳೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪುಣ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗಿದೆ।

Verse 26

तस्मिन्पर्वणि देवेशि शङ्खं संस्पृश्य मानवः । स्नानमाचरते तोये मिश्रे गाङ्गेयनार्मदे

ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ಆ ಪವಿತ್ರ ಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಶಂಖವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಗಂಗಾಧಾರೆ ಮತ್ತು ನರ್ಮದೆಯ ಜಲಗಳು ಮಿಶ್ರವಾಗಿರುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 27

पुण्यं त्वशेषपुण्यानां मङ्गलानां च मङ्गलम् । विष्णुना विधृतो येन तस्माच्छान्तिः प्रचक्रमे

ಇದು ಸಮಸ್ತ ಪುಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪುಣ್ಯ, ಸಮಸ್ತ ಮಂಗಳಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಂಗಳ; ವಿಷ್ಣುವು ಇದನ್ನು ಧರಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಇದರಿಂದಲೇ ಶಾಂತಿ-ಕಲ್ಯಾಣ ಹರಡುತ್ತದೆ।

Verse 28

तत्रान्तं पापसङ्घस्य ध्रुवमाप्नोति मानवः । शङ्खोद्धारे नरः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಪಸಂಗ್ರಹದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಶಂಖೋದ್ದಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 29

तृप्तास्ते द्वादशाब्दानि सिद्धिं च सार्वकामिकीम् । गङ्गावहे तु यः श्राद्धं शङ्खोद्धारे प्रदास्यति

ಪಿತೃಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸಾಧಕನಿಗೆ ಸರ್ವಕಾಮಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಗಂಗಾಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಶಂಖೋದ್ದಾರದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ನೀಡುವವನು ಈ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 30

तेन पिण्डप्रदानेन नृत्यन्ति पितरस्तथा । शङ्खोद्धारे नरः स्नात्वा पूजयेद्बलकेशवौ

ಆ ಪಿಂಡಪ್ರದಾನದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ನೃತ್ಯಿಸುವವರಂತೆ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಂಖೋದ್ದಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನರನು ಬಲ-ಕೇಶವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 31

रात्रौ जागरणं कृत्वा शुद्धो भवति जाह्नवि । यत्त्वं लोककृतं कर्म मन्यसे भुवि दुःसहम्

ಹೇ ಜಾಹ್ನವೀ! ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಯಾವ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೀನು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ದುಃಸಹವೆಂದು ಮನಸಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೋ…

Verse 32

तस्मिन्पर्वणि तत्सर्वं तत्र स्नात्वा व्यपोहय । एवमुक्त्वा नरश्रेष्ठ विष्णुश्चान्तरधीयत

ಆ ಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ (ಪಾಪಮಲವನ್ನು) ತೊಳೆದುಹಾಕು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ವಿಷ್ಣು ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು.

Verse 33

तदाप्रभृति तत्तीर्थं गङ्गावाहकमुत्तमम् । ब्रह्माद्यैरृषिभिस्तात पारम्पर्यक्रमागतैः

ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ತೀರ್ಥವು ‘ಗಂಗಾವಾಹಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಹೇ ತಾತ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಋಷಿಗಳು ಪರಂಪರಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿ (ಅದನ್ನು ಪೂಜ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದರು).

Verse 34

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्तिभावेन भारत । गङ्गातीर्थे तु स स्नातः समस्तेषु न संशयः

ಹೇ ಭಾರತ! ಯಾರು ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಗಂಗಾತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವರೇ—ಮತ್ತೂ ಸಮಸ್ತ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವರೇ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 35

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गतिस्तेषां विष्णुलोकात्कदाचन

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ‑ಸಂಯಮಿತಾತ್ಮರಾದ ನರರು ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರೆ ಅವರ ಗತಿ ಅನಾವರ್ತಿನಿ; ಅವರು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ।