Strī-svabhāva-kathanam: Nārada–Pañcacūḍā-saṃvāda (Discourse on Dispassion via the Nārada–Pañcacūḍā Dialogue)

Verse 1

व्यास उवाच । कुत्सितं योषिदर्थं यत्संप्रोक्तं पंचचूडया । तन्मे ब्रूहि समासेन यदि तुष्टोऽसि मे मुने

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನಿಯೇ, ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆ ನಿಂದನೀಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪಂಚಚೂಡಾ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । स्त्रीणां स्वभावं वक्ष्यामि शृणु विप्र यथातथम् । यस्य श्रवणमात्रेण भवेद्वैराग्यमुत्तमम्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿಪ್ರನೇ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಯಥಾತಥವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದಲೇ ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 3

स्त्रियो मूलं हि दोषाणां लघुचित्ताः सदा मुने । तदासक्तिर्न कर्तव्या मोक्षेप्सुभिरतन्द्रितैः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸದಾ ಚಂಚಲಚಿತ್ತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ದೋಷಗಳ ಮೂಲವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರುವವರು ಅವರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 4

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । नारदस्य च संवादं पुंश्चल्या पंचचूडया

ಇಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಒಂದು ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತೇನೆ—ನಾರದ ಮತ್ತು ವೇಶ್ಯೆ ಪಂಚಚೂಡಾ ಅವರ ಸಂವಾದವನ್ನು।

Verse 5

लोकान्परिचरन्धीमान्देवर्षिर्नारदः पुरा । ददर्शाप्सरसं बालां पंचचूडामनुत्तमाम्

ಒಮ್ಮೆ ಧೀಮಂತ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪಂಚಚೂಡಾ ಎಂಬ ಅನುತ್ತಮ ಬಾಲಾ ಅಪ್ಸರಸೆಯನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 6

पप्रच्छाप्सरसं सुभ्रूं नारदो मुनिसत्तमः । संशयो हृदि मे कश्चित्तन्मे ब्रूहि सुमध्यमे

ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಾರದನು ಆ ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳಿರುವ ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು—“ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಶಯ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ; ಓ ಸుమಧ್ಯಮೆ, ಅದರ ಸತ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು।”

Verse 7

एवमुक्ता तु सा विप्रं प्रत्युवाच वराप्सरा । विषये सति वक्ष्यामि समर्थां मन्यसेऽथ माम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು—“ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಸಮರ್ಥಳೆಂದು ಮನಿಸಿದರೆ.”

Verse 8

नारद उवाच । न त्वामविषये भद्रे नियोक्ष्यामि कथंचन । स्त्रीणां स्वभावमिच्छामि त्वत्तः श्रोतुं सुमध्यमे

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಭದ್ರೇ, ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಅನೌಚಿತ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ಸుమಧ್ಯಮೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।”

Verse 9

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य देवर्षेरप्सरोत्तमा । प्रत्युवाच मुनीशं तं देवर्षिं मुनिसत्तमम्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ದೇವರ್ಷಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ ಆ ಮುನೀಶ್ವರನಾದ ದೇವರ್ಷಿ, ಮುನಿಸತ್ತಮನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದಳು।

Verse 10

पंचचूडोवाच । मुने शृणु न शक्या स्त्री सती वै निंदितुं स्त्रिया । विदितास्ते स्त्रियो याश्च यादृश्यश्च स्वभावतः

ಪಂಚಚೂಡಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೇ, ಕೇಳು; ಸತಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ತ್ರೀ ನಿಂದಿಸುವುದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ವಭಾವ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ।

Verse 11

न मामर्हसि देवर्षे नियोक्तुं प्रश्नमीदृशम् । इत्युक्त्वा साऽभवत्तूष्णीं पंचचूडाप्सरोवरा

ಅಪ್ಸರೆಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಪಂಚಚೂಡಾ ಹೇಳಿದಳು—“ಓ ದೇವರ್ಷೇ, ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಧಿಸುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ಮೌನವಾದಳು.

Verse 12

अथ देवर्षिवर्यो हि श्रुत्वा तद्वाक्यमुत्तमम् । प्रत्युवाच पुनस्तां वै लोकानां हितकाम्यया

ಆಮೇಲೆ ದೇವರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಆ ಉತ್ತಮ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 13

नारद उवाच । मृषावादे भवेद्दोषस्सत्ये दोषो न विद्यते । इति जानीहि सत्यं त्वं वदातस्तत्सुमध्यमे

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—“ಸುಳ್ಳು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ದೋಷವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಸತ್ಯ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳು, ಓ ಸುಮಧ್ಯಮೇ.”

Verse 14

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्ता सा कृतमती रभसा चारुहासिनी । स्त्रीदोषाञ्शाश्वतान्सत्यान्भाषितुं संप्रचक्रमे

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಉಕ್ತಳಾದ ಆಕೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ, ತ್ವರಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ, ಮಧುರ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವೂ ಸತ್ಯವೂ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 15

पञ्चचूडोवाच । कुलीना नाथवंत्यश्च रूपवंत्यश्च योषितः । मर्यादासु न तिष्ठंति स दोषः स्त्रीषु नारद

ಪಂಚಚೂಡನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನಾರದಾ! ಕುಲೀನಳೂ, ಪತಿರಕ್ಷಿತಳೂ, ರೂಪವತಿಯೂ ಆದ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಸಹ ಮર્યಾದೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ಇದು ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೋಷ.

Verse 16

न स्त्रीभ्यः किंचिदन्यद्वै पापीयस्तरमस्ति हि । स्त्रियो मूलं हि पापानां तथा त्वमपि वेत्थ ह

ನಿಜವಾಗಿ (ಅಸಂಯಮಿತ ಆಸಕ್ತಿಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ) ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪಾತಕಕರವಾದುದು ಮತ್ತೇನೂ ಇಲ್ಲ; ಸ್ತ್ರೀಯರೇ ಪಾಪಗಳ ಮೂಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಇದನ್ನು ನೀನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 17

समाज्ञातानर्थवतः प्रतिरूपान् यथेप्सितान् । यतीनन्तरमासाद्य नालं नार्य्यः प्रतीक्षितुम्

ಬಯಸಿದ ಗುಣಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ, ಯೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಪುರುಷರನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಂತರ ಯತಿಗಳು ಲಭ್ಯವಿರದೆ ಅಥವಾ ತಡವಾದುದರಿಂದ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಯಲಾರದೆ ಹೋದರು।

Verse 18

असद्धर्मस्त्वयं स्त्रीणामस्माकं भवति प्रभो । पापीयसो नरान् यद्वै लज्जां त्यक्त्वा भजामहे

ಪ್ರಭೋ, ನಮ್ಮ—ಸ್ತ್ರೀಯರ—ಪಾಲಿಗೆ ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಧರ್ಮಮಾರ್ಗವಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪಾಪಾಚಾರಿಗಳಾದ ಪುರುಷರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ।

Verse 19

स्त्रियं च यः प्रार्थयते सन्निकर्षं च गच्छति । ईषच्च कुरुते सेवां तमेवेच्छति योषितः

ಯಾವ ಪುರುಷನು ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಬೇಡಿ, ಅವಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಅವನನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 20

अनर्थित्वान्मनुष्याणां भयात्पतिजनस्य च । मर्यादायाममर्यादाः स्त्रियस्तिष्ठंति भर्तृषु

ಜನರ ಉಪದ್ರವ ಮತ್ತು ಪತಿಯ ಬಂಧುಗಳ ಭಯದಿಂದ, ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಕ್ರಮವಾಗಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಪತಿಯ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮર્યಾದೆಯೊಳಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

नासां कश्चिदमान्योऽस्ति नासां वयसि निश्चयः । सुरूपं वा कुरूपं वा पुमांसमुपभुंजते

ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪುರುಷನೂ ಅವಮಾನ್ಯನಲ್ಲ; ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ನಿಶ್ಚಿತ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ. ಸುಂದರನಾಗಲಿ ಕುರುಪನಾಗಲಿ, ಅವರು ಭೋಗಾರ್ಥವಾಗಿ ಪುರುಷನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 22

न भयादथ वाक्रोशान्नार्थहेतोः कथंचन । न ज्ञातिकुलसम्बन्धास्त्रियस्तिष्ठंति भर्तृषु

ಸ್ತ್ರೀಯರು ಭಯದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಕಠೋರ ಗದರಿಕೆಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಧನಹೇತುವಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೇವಲ ಬಂಧು-ಕುಲಸಂಬಂಧದಿಂದಲೂ ಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 23

यौवने वर्तमानानामिष्टाभरणवाससाम् । नारीणां स्वैरवृत्तीनां स्पृहयन्ति कुलस्त्रियः

ಯೌವನದಲ್ಲಿರುವ, ಇಷ್ಟವಾದ ಆಭರಣ-ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ ಸ್ವೈರವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನೋಡಿ ಕುಲಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಸಹ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಸೆಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 24

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां स्त्रीस्वभाववर्णनं नाम चतुर्विंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ಐದನೇ ಭಾಗವಾದ ಉಮಾಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 25

पंगुष्वपि च देवर्षे ये चान्ये कुत्सिता नराः । स्त्रीणामगम्यो लोकेषु नास्ति कश्चिन्महामुने

ಓ ದೇವರ್ಷೇ, ಕುಂಟರಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು ಇತರ ಕुत್ಸಿತ ಪುರುಷರಲ್ಲಿಯೂ—ಓ ಮಹಾಮುನೇ, ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಗಮ್ಯನಾದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 26

यदि पुंसां गतिर्ब्रह्मन्कथंचिन्नोपपद्यते । अप्यन्योन्यं प्रवर्तन्ते न च तिष्ठन्ति भर्तृषु

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಪುರುಷರ ಯೋಗ್ಯ ಗತಿ ಹಾಗೂ ಪರಮ ಗುರಿ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಚಂಚಲರಾಗಿ ಪರಸ್ಪರದ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ತಮ್ಮ ಯಥೋಚಿತ ಆಧಾರವಾದ ಪತಿ/ಸ್ವಾಮಿ ಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಸ್ಥಿರರಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 27

अलाभात्पुरुषाणां च भयात्परिजनस्य च । वधबन्धभयाच्चैव ता भग्नाशा हि योषितः

ಪುರುಷರು ದೊರಕದ ಕಾರಣ, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳ ಭಯದಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವುದು ಅಥವಾ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಎಂಬ ಭೀತಿಯಿಂದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಶಾಭಂಗಗೊಂಡರು।

Verse 28

चलस्वभाव दुश्चेष्टा दुर्गाह्या भवतस्तथा । प्राज्ञस्य पुरुषस्येह यथा रतिपरिग्रहात्

ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಭಾವತಃ ಚಂಚಲ, ಅದರ ಚೇಷ್ಟೆಗಳು ದುರ್ಮಾರ್ಗದವು, ಅದನ್ನು ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಡುವುದು ಕಷ್ಟ; ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರತಿ-ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಪ್ರಾಜ್ಞನಾದ ಪುರುಷನೂ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ದುರ್ಲಭನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 29

नाग्निस्तुष्यति काष्ठानां नापगानां महोदधि । नान्तकस्सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचनाः

ಕಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಅಗ್ನಿ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು, ನದಿಗಳಿಂದ ಮಹಾಸಾಗರ ತುಂಬದು; ಅಂತಕನು ಸರ್ವಭೂತಗಳನ್ನು ನುಂಗಿದರೂ ತೃಪ್ತನಾಗದಂತೆ, ಪುರುಷರಿಗೆ ವಾಮಲೋಚನಾ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೋಹ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ತೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಸಂಯಮದಿಂದ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮೋಕ್ಷದಾತ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 30

इदमन्यच्च देवर्षे रहस्यं सर्वयोषिताम् । दृष्ट्वैव पुरुषं सद्यो योनिः प्रक्लिद्यते स्त्रियाः

ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ, ಸರ್ವ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮತ್ತೊಂದು ರಹಸ್ಯ—ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ತ್ರೀಯ ಯೋನಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ತೇವಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ।

Verse 31

सुस्नातं पुरुषं दृष्ट्वा सुगन्धं मलवर्जितम् । योनिः प्रक्लिद्यते स्त्रीणां दृतेः पात्रादिवोदकम्

ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಸುಗಂಧಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಮಲವರ್ಜಿತನಾದ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಯೋನಿ ಚರ್ಮಪಾತ್ರದಿಂದ ನೀರು ಸೋರಿದಂತೆ ತೇವಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ।

Verse 32

कायानामपि दातारं कर्त्तारं मानसांत्वयोः । रक्षितारं न मृष्यंति भर्तारं परमं स्त्रियः

ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕೇವಲ ದೇಹಪೋಷಣೆ ನೀಡುವವನನ್ನೂ ಮಾತಿನ ಸಾಂತ್ವನ ಮಾಡುವವನನ್ನೂ ಪತಿಯಾಗಿ ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ನಿಜವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುವವನನ್ನೇ ಪರಮ ಭರ್ತನೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 33

न कामभोगात्परमान्नालंकारार्थसंचयात् । तथा हितं न मन्यन्ते यथा रतिपरिग्रहात्

ಅವರು ಕಾಮಭೋಗದಿಂದ ಪರಮ ಹಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯರು, ಅಲಂಕಾರ-ಧನಸಂಚಯದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ; ರತಿಯ ಅನುಸರಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತು ಪರಿಗ್ರಹದಲ್ಲಿಯೇ ಕ್ಷೇಮವೆಂದು ಮನ್ಯಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 34

अन्तकश्शमनो मृत्युः पातालं वडवामुखम् । क्षुरधारा विषं सर्पो वह्निरित्येकतः स्त्रियः

ಅಂತಕ, ಯಮ, ಮೃತ್ಯು; ಪಾತಾಳ; ವಡವಾಮುಖಾಗ್ನಿ; ಕ್ಷುರಧಾರೆ; ವಿಷ; ಸರ್ಪ; ಅಗ್ನಿ—ಒಂದು ಕಡೆ ಇವೆಲ್ಲ ಭಯಗಳು; ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಸ್ತ್ರೀಯರು (ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಿಸಿ ಬಂಧಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ)।

Verse 35

यतश्च भूतानि महांति पंच यतश्च लोको विहितो विधात्रा । यतः पुमांसः प्रमदाश्च निर्मिताः सदैव दोषः प्रमदासु नारद

ಯಾವನಿಂದ ಪಂಚ ಮಹಾಭೂತಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೋ, ಯಾರಿಂದ ವಿಧಾತನು ಈ ಲೋಕವನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನೋ, ಮತ್ತು ಯಾರಿಂದ ಪುರುಷರೂ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೋ—ಆದರೂ, ಓ ನಾರದ, ದೋಷವು ಸದಾ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೆಯೇ ಆರೋಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्या नारदस्तुष्टमानसः । तथ्यं मत्वा ततस्तद्वै विरक्तोभूद्धि तासु च

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ ನಾರದನ ಮನಸ್ಸು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿತು. ಅವು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅವನು ಆ (ಆಸಕ್ತಿಗಳು/ವಿಷಯಗಳು) ಮೇಲೆಯೂ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ವಿರಕ್ತನಾದನು।

Verse 37

इत्युक्तः स्त्री स्वभावस्ते पंचचूडोक्त आदरात् । वैराग्यकारणं व्यास किमन्यच्छ्रोतुमर्हसि

ಇಂತೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಂಚಚೂಡನು ನಿನಗೆ ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಓ ವ್ಯಾಸ, ವೈರಾಗ್ಯದ ಕಾರಣವೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀ?