गिलासुर-आक्रमणम् तथा शिवसैन्य-समाह्वानम् — The Assault of Gila and Śiva’s Mobilization

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । तस्येंगितज्ञश्च स दैत्यराजो गदां गृहीत्वा त्वरितस्ससैन्यः । कृत्वाथ साऽग्रे गिलनामधेयं सुदारुणं देववरैरभेद्यम्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದ ಆ ದೈತ್ಯರಾಜನು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸೇನೆಯೊಡನೆ ತ್ವರಿತನಾದನು. ತನ್ನ ಮುಂದೆ ‘ಗಿಲ’ ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ (ವ್ಯೂಹ/ಆಯುಧ)ವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಅದನ್ನು ದೇವವರರೂ ಭೇದಿಸಲಾರರು.

Verse 2

गुहामुखं प्राप्य महेश्वरस्य बिभेद शस्त्रैरशनिप्रकाशैः । अन्ये ततो वीरकमेव शस्त्रैरवाकिरञ्छैल सुतां तथान्ये

ಮಹೇಶ್ವರನ ಗುಹೆಯ ದ್ವಾರವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಭೇದಿಸಿದರು. ನಂತರ ಕೆಲವು ವೀರರು ವೀರಕನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಇತರರು ಪಾರ್ವತಿಯ ಮೇಲೆ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು.

Verse 3

द्वारं हि केचिद्रुचिरं बभंजुः पुष्पाणि पत्राणि विनाशयेयुः । फलानि मूलानि जलं च हृद्यमुद्यानमार्गानपि खंडयेयुः

ಕೆಲವರು ಸುಂದರವಾದ ದ್ವಾರವನ್ನು ಮುರಿದರು; ಇತರರು ಹೂವು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿದರು. ಅವರು ಹಣ್ಣುಗಳು, ಬೇರುಗಳು, ಹಿತಕರವಾದ ನೀರು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಾನದ ಹಾದಿಗಳನ್ನು ಸಹ ಹಾಳುಮಾಡಿದರು.

Verse 4

विलोडयेयुर्मुदिताश्च केचिच्छृंगाणि शैलस्य च भानुमंति । ततो हरस्सस्मृतवान्स्वसैन्यं समाह्वयन्कुपितः शूलपाणिः

ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಪರ್ವತದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ಕದಲಿಸಿ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರು. ಆಗ ಶೂಲಪಾಣಿ ಹರನು ತನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕೋಪದಿಂದ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕರೆಯಿತು.

Verse 5

भूतानि चान्यानि सुदारुणानि देवान्ससैन्यान्सह विष्णुमुख्यान् । आहूतमात्रानुगणास्ससैन्या रथैर्गजैर्वाजिवृषैश्च गोभिः

ಇತರ ಭಯಂಕರ ಹಾಗೂ ದಾರುಣ ಭೂತಗಳೂ—ವಿಷ್ಣುಪ್ರಮುಖ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ—ಆಹ್ವಾನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ತಕ್ಷಣ ಬಂದರು. ಆ ಅನುಗಣರು ಸೇನೆಯೊಡನೆ ರಥಗಳು, ಗಜಗಳು, ಅಶ್ವಗಳು, ವೃಷಭಗಳು ಮತ್ತು ಗೋವులతో ಸಮೇತರಾಗಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು.

Verse 6

उष्ट्रैः खरैः पक्षिवरैश्च सिंहैस्ते सर्वदेवाः सहभूतसंघैः । व्याघ्रैमृगैस्सूकरसारसैश्च समीनमत्स्यैश्शिशुमारमुख्यैः

ಸರ್ವ ದೇವರುಗಳು ಭೂತಸಂಘಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂಟೆಗಳು, ಕತ್ತೆಗಳು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಂಹಗಳೊಡನೆ ಬಂದರು; ಹಾಗೆಯೇ ವ್ಯಾಘ್ರಗಳು, ಮೃಗಗಳು, ಸೂಕರಗಳು, ಸಾರಸಗಳು ಮತ್ತು ಜಲಚರಸಮೂಹ—ಮತ್ಸ್ಯಗಳು, ಶಿಶುಮಾರಪ್ರಮುಖಗಳೊಡನೆ—ಸಮೇತರಾಗಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು.

Verse 7

अन्यैश्च नाना विधजीवसंघैर्विशीर्णदंशाः स्फुटितैस्स्मशानैः । भुजंगमैः प्रेतशतैः पिशाचैर्दिव्यैर्विमानैः कमलाकरैश्च

ಮತ್ತೂ ನಾನಾವಿಧ ಜೀವಸಮೂಹಗಳು ಬಂದವು—ಚೂರುಚೂರಾದ, ಒಡೆದ ಶ್ಮಶಾನಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ದಂಶಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ಜರ್ಜರಿತರಾಗಿ. ಅವರೊಡನೆ ಭುಜಂಗಗಳು, ನೂರಾರು ಪ್ರೇತಗಳು, ಪಿಶಾಚಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲಾಕರಗಳಾದ ಸರೋವರಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

Verse 8

नदीनदैः पर्वतवाहनैश्च समागताः प्रांजलयः प्रणम्य । कपर्दिनं तस्थुरदीनसत्त्वास्सेनापतिं वीरकमेव कृत्वा

ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ನದಾಧಿಪತಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ವಾಹಕರೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು. ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕಪರ್ದಿನ್ (ಶಿವ) ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನಿಂತರು; ಮತ್ತು ವೀರಕನನ್ನೇ ಏಕೈಕ ಸೇನಾಪತಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದರು.

Verse 9

विसर्जयामास रणाय देवान्विश्रांतवाहानथ तत्पिनाकी । युद्धे स्थिरं लब्धजयं प्रधानं संप्रेषितास्ते तु महेश्वरेण

ನಂತರ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ವಾಹನಗಳು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದು ಜಯನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿದ ಆ ಪ್ರಧಾನ ದೇವರುಗಳು ಮಹೇಶ್ವರನಿಂದ ಪ್ರೇಷಿತರಾದರು.

Verse 10

चक्रुर्युगांतप्रतिमं च युद्धं मर्य्यादहीनं सगिलेन सर्वे । दैत्येन्द्रसैन्येन सदैव घोरं क्रोधान्निगीर्णास्त्रिदशास्तु संख्ये

ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಯುಗಾಂತಪ್ರಳಯದಂತೆ, ಮર્યಾದೆಯಿಲ್ಲದ ಅತಿಭೀಕರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನ ಸೇನೆ ಸದಾ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು; ಯುದ್ಧಮಧ್ಯೆ ತ್ರಿದಶ ದೇವರುಗಳು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟವರಂತೆ ಕಂಡರು.

Verse 11

तस्मिन्क्षणे युध्यमानाश्च सर्वे ब्रह्मेन्द्रविष्ण्वर्कशशांकमुख्याः । आसन्निगीर्णा विधसेन तेन सैन्ये निगीर्णेऽस्ति तु वीरको हि

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ, ವಿಷ್ಣು, ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಮೊದಲಾದ ಪ್ರಮುಖ ದೇವರುಗಳೆಲ್ಲ ಯುದ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಮಹಾಸೈನ್ಯದಿಂದ ಅವರು ನುಂಗಲ್ಪಡುವ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದರು. ಸೇನೆ ನುಂಗಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವೀರಕನೆಂಬ ವೀರನೊಬ್ಬನೇ ಉಳಿದನು.

Verse 12

विहाय संग्रामशिरोगुहां तां प्रविश्य शर्वं प्रणिपत्य मूर्ध्ना । प्रोवाच दुःखाभिहतः स्मरारिं सुवीरको वाग्ग्मिवरोऽथ वृत्तम्

ಸಂಗ್ರಾಮಶಿರ ಎಂಬ ಆ ಗುಹೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸುವೀರಕನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಶರ್ವ (ಶ್ರೀಶಿವ)ನಿಗೆ ಶಿರಸಾ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು. ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ವಾಗ್ಮಿ ಸ್ಮರಾರಿಯ ಮುಂದೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 13

निगीर्णैते सैन्यं विधसदितिजेनाद्य भगवन्निगीर्णोऽसौ विष्णुस्त्रिभुवनगुरुर्दैत्यदलनः । निगीर्णौ चन्द्रार्कौद्रुहिणमघवानौ च वरदौ निगीर्णास्ते सर्वे यमवरुणवाताश्च धनदः

ಹೇ ಭಗವನ್! ಇಂದು ದೇವವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡುವ ಆ ದಿತಿಜನು ನಿಮ್ಮ ಸೇನೆಯನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು. ತ್ರಿಭುವನಗುರು ಹಾಗೂ ದೈತ್ಯದಲನ ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ನುಂಗಿದ್ದಾನೆ. ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ, ವರದಾತರಾದ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರ; ಹಾಗೆಯೇ ಯಮ, ವರುಣ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಧನದ (ಕುಬೇರ) — ಎಲ್ಲರೂ ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟರು.

Verse 14

स्थितोस्म्येकः प्रह्वः किमिह करणीयं भवतु मे अजेयो दैत्येन्द्रः प्रमुदितमना दैत्यसहितः

ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ, ವಿನಯದಿಂದ ಶಿರಸ್ಸು ಬಾಗಿಸಿ. ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಅಜೇಯನು; ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೈತ್ಯಸಹಿತನಾಗಿ ಇದ್ದಾನೆ।

Verse 15

अजेयं त्वां प्राप्तः प्रतिभयमना मारुतगतिस्स्वयं विष्णुर्देवः कनककशिपुं कश्यपसुतम् । नखैस्तीक्ष्णैर्भक्त्या तदपिभगवञ्छिष्टवशगः प्रवृत्तस्त्रैलोक्य विधमतु मलं व्यात्तवदनः

ಹೇ ಅಜೇಯ ಪ್ರಭೋ! ಭಯನಿವಾರಣದ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಂತೆ ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣುದೇವನು ಕಶ್ಯಪಸುತನಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಬಂದನು. ತೀಕ್ಷ್ಣ ನಖಗಳಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಹೇ ಭಗವನ್, ಅವನೂ ನಿನ್ನ ಶಿಷ್ಟಾಜ್ಞೆಗೆ ವಶನಾಗಿ, ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಪ್ರವೃತ್ತನಾದನು।

Verse 16

वसिष्ठाद्यैश्शप्तो भुवनपतिभिस्सप्तमुनिभिस्तथाभूते भूयस्त्वमिति सुचिरं दैत्यसहितः

ವಸಿಷ್ಠಾದಿ ಋಷಿಗಳು, ಭುವನಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಸಪ್ತಮುನಿಗಳು ಶಪಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಅವನು ದೈತ್ಯಸಹಿತವಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿದನು; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ “ಮತ್ತೆ ನಾನು ಏಳುವೆ, ಮತ್ತೆ ಮರಳುವೆ” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ।

Verse 17

ततस्तेनोक्तास्ते प्रणयवचनैरात्मनि हितैः कदास्माद्वै घोराद्भवति मम मोक्षो मुनिवराः । यतः क्रुद्धैरुक्तो विधसहरणाद्युद्धसमये ततो घोरैर्बाणैर्विदलितमुखे मुष्टिभिरलम्

ಆಗ ಅವನ ಪ್ರಣಯಭರಿತ ಹಾಗೂ ಹಿತಕರ ವಚನಗಳಿಂದ ಸಂಬೋಧಿತರಾದ ಆ ಮುನಿವರರು ಹೇಳಿದರು— “ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಈ ಘೋರ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಮೋಕ್ಷ ಯಾವಾಗ ದೊರೆಯುವುದು? ಯುದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ವಿಧಾತನ ಭಾಗವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವೆನೆಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಭಯಂಕರ ಬಾಣಗಳು ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಚಿದ್ರಗೊಳಿಸಿದವು—ಇನ್ನು ಈ ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹಾರಗಳು ಸಾಕು!”

Verse 18

बदर्याख्यारण्ये ननु हरिगृहापुण्यवसतौ निसंस्तभ्यात्मानं विगतकलुषो यास्यसि परम् । ततस्तेषां वाक्यात्प्रतिदिनमसौ दैत्यगिलनः क्षुधार्तस्संग्रामाद्भ्रमति पुनरामोदमुदितः

“ಬದರಿ ಎಂಬ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ—ಹರಿಗೃಹದಂತೆ ಪುಣ್ಯಧಾಮದಲ್ಲಿ—ನೀನು ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಕಲ್ಮಷರಹಿತನಾಗಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುವೆ.” ಅವರ ಮಾತಿನ ಬಳಿಕ ಆ ದೈತ್ಯಭಕ್ಷಕನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಲುಷಿತನಾಗಿ ಯುದ್ಧಕಾರಣದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಅಲೆದಾಡಿದನು; ಆದರೂ ತನ್ನ ಉಗ್ರ ಪರಾಕ್ರಮರಸದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 19

तमस्वेदं घोरं जगदुदितयोस्सूर्यशशिनोर्यथाशुक्रस्तुभ्यं परमरिपुरत्यंतविकरः । हतान्देवैर्देत्यान्पुनरमृतविद्यास्तुतिपदैस्सवीर्यान्संदृष्टान्व्रणशतवियुक्तान्प्रकुरुते

ಈ ಘೋರ ತಮಸ್ಸು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದ ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರರ ತೇಜಸ್ಸಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ನಿನಗೆ ಇದು ಪರಮ ಶತ್ರು, ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ. ದೇವರುಗಳು ಸಂಹರಿಸಿದ ದೈತ್ಯರು ಅಮೃತವಿದ್ಯೆಯ ಸ್ತುತಿಪದಗಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ—ವೀರ್ಯವಂತರಾಗಿ, ನೂರಾರು ಗಾಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಪುನಃ ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

वरं प्राणास्त्याज्यास्तव मम तु संग्रामसमये भवान्साक्षीभूतः क्षणमपि वृतः कार्यकरणे

ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಆದರೆ ಯುದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಬಾರದು. ನನ್ನ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರು।

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । इतीदं सत्पुत्रात्प्रमथपतिराकर्ण्य कुपितश्चिरं ध्यात्वा चक्रे त्रिभुवनपतिः प्रागनुपमम् । प्रगायत्सामाख्यं दिनकरकराकारवपुषा प्रहासात्तन्नाम्ना तदनु निहतं तेन च तमः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಸತ್ಪುತ್ರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಮಥಪತಿ (ಶಿವ) ಕೋಪಗೊಂಡನು. ದೀರ್ಘ ಧ್ಯಾನದ ಬಳಿಕ ತ್ರಿಭುವನಪತಿ ಹಿಂದೆ ಕಾಣದ ಅಪೂರ್ವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಸಾಮಗಾನವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳಂತೆ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು; ಮತ್ತು ಆ (ಉಚ್ಚರಿತ) ನಾಮಯುಕ್ತ ತನ್ನ ನಗುವಿನಿಂದ ನಂತರ ಆ ತಮಸ್ಸನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು।

Verse 22

प्रकाशेस्मिंल्लोके पुनरपि महायुद्धमकरोद्रणे दैत्यैस्सार्द्धं विकृतवदनैर्वीरकमुनिः । शिलाचूर्णं भुक्त्वा प्रवरमुनिना यस्तु जनितस्स कृत्वा संग्रामं पुरमपि पुरा यश्च जितवान्

ಈ ಪ್ರಕಾಶಿತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೀರಕ ಮುನಿಯು ಮತ್ತೆ ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕೃತಮುಖ ದಾನವರೊಂದಿಗೆ ಮಹಾಯುದ್ಧವನ್ನಾಡಿದನು. ಶಿಲಾಚೂರ್ಣವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಯಿಂದ ಜನಿತನಾದವನು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪುರವನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದ್ದನು।

Verse 23

महारुद्रस्सद्यः स खलु दितिजेनातिगिलितस्ततश्चासौ नन्दी निशितशरशूलासिसहितः । प्रधानो योधानां मुनिवरशतानामपि महान्निवासो विद्यानां शमदममहाधैर्यसहितः

ಮಹಾದಾನವನು ಮಹಾರುದ್ರನನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಆಗ ನಂದಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳು, ತ್ರಿಶೂಲ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದನು—ಯೋಧರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ, ನೂರಾರು ಮುನಿವರರಲ್ಲಿಯೂ ಮಹಾನ್, ವಿದ್ಯೆಗಳ ನಿವಾಸ, ಶಮ-ದಮ ಮತ್ತು ಮಹಾಧೈರ್ಯಸಹಿತ।

Verse 24

निरीक्ष्यैवं पश्चाद्वृषभवरमारुह्य भगवान्कपर्द्दी युद्धार्थी विधसदितिजं सम्मुखमुखः । जपन्दिव्यं मन्त्रं निगलनविधानोद्गिलनकं स्थितस्सज्जं कृत्वा धनुरशनिकल्पानपि शरान्

ಹೀಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಭಗವಾನ್ ಕಪರ್ದೀ ಯುದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೃಷಭವನ್ನು ಏರಿ, ಎದುರು ನಿಂತ ದೈತ್ಯನ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಂತನು. ನುಂಗಿ ಮತ್ತೆ ಹೊರಸೂಸುವ ಶಕ್ತಿಯ ದಿವ್ಯಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ಧನುರ್ಜ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಜ್ರಸಮಾನ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ ತಸ್ಥಾನವಿಟ್ಟನು.

Verse 25

ततौ निष्कांतोऽसौ विधसवदनाद्वीरकमुनिर्गृहीत्वा तत्सर्वे स्वबलमतुलं विष्णुसहितः । समुद्गीर्णास्सर्वे कमलजबलारीन्दुदिनपाः प्रहृष्टं तसैन्यं पुनरपि महायुद्धमकरोत्

ಆಮೇಲೆ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮುಖದಿಂದ ವೀರಕನೆಂಬ ವೀರ ಮುನಿಯು ಹೊರಬಂದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನೊಡನೆ ತನ್ನ ಅತುಲ ಬಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದನು. ಕಮಲಜ (ಬ್ರಹ್ಮ), ಬಲಾರಿ (ಇಂದ್ರ), ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ದಿನಪತಿ (ಸೂರ್ಯ) ಎಲ್ಲರೂ ಯುದ್ಧಘೋಷ ಎತ್ತಿದರು; ಆ ಹರ್ಷಿತ ಸೇನೆ ಮತ್ತೆ ಮಹಾಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಯಿತು.

Verse 26

जिते तस्मिञ्छुक्रस्तदनु दितिजान्युद्धविहतान् यदा विद्यावीर्यात्पुनरपि सजीवान्प्रकुरुते । तदा बद्ध्वानीतः पशुरिव गणैभूतपतये निगीर्णस्तेनासौ त्रिपुररिपुणा दानवगुरुः

ದೈತ್ಯರು ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಳಿಕ, ಶುಕ್ರನು ಮಂತ್ರವಿದ್ಯೆಯ ಬಲದಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ದಿತಿಜರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಆಗ ಗಣರು ಅವನನ್ನು ಪಶುವಿನಂತೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಭೂತಪತಿ ಮಹಾದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು; ಅಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುರಾರಿಯಾದ ಶಿವನು ಆ ದಾನವಗುರುವನ್ನೇ ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು.

Verse 27

विनष्टे शुक्राख्यो सुररिपुनिवासस्तदखिलो जितो ध्वस्तो भग्नो भृशमपि सुरैश्चापि दलितम् । प्रभूतैर्भूतौघैर्दितिजकुणपग्रासरसिकैस्सरुंडैर्नृत्यद्भिर्निशितशरशक्त्युद्धृतकरैः

ದೇವಶತ್ರುಗಳ ಆಶ್ರಯವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಶುಕ್ರನು ನಾಶವಾದ ಕೂಡಲೆ, ದೈತ್ಯರ ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೋಟೆ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಧ್ವಂಸವಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಗ್ನವಾಯಿತು; ದೇವರುಗಳು ಅದನ್ನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅಪಾರ ಭೂತಸಮೂಹಗಳು ಉಕ್ಕಿಬಂದವು—ದೈತ್ಯ ಶವಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರು—ಕೂಗುತ್ತಾ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣ-ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದು।

Verse 28

प्रमत्तैर्वेतालैस्सुदृढकरतुंडैरपि खगैवृकैर्नानाभेदैश्शवकुणपपूर्णास्यकवलैः । विकीर्णे संग्रामे कनककशिपोर्वंशजनकश्चिरं युद्धं कृत्वा हरिहरमहेन्द्रैश्च विजितः

ಉನ್ಮತ್ತ ವೇತಾಳಗಳು, ಅತ್ಯಂತ ದೃಢ ಹಾಗೂ ಬಲಿಷ್ಠ ಚಂಚುಗಳಿರುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ನಾನಾವಿಧ ತೋಳಗಳು—ಅವುಗಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಶವಕುಣಪದ ಕವಳಗಳು ತುಂಬಿದ್ದಾಗ—ಯುದ್ಧಭೂಮಿ ಚದುರಿ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಯಿತು. ಆಗ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನ ವಂಶಜನಕನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಯುದ್ಧಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಹರಿ, ಹರ ಮತ್ತು ಮಹೇಂದ್ರರಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 29

प्रविष्टे पाताले गिरिजलधिरंध्राण्यपि तथा ततस्सैन्ये क्षीणे दितिजवृषभश्चांधकवरः । प्रकोपे देवानां कदनदवरो विश्वदलनो गदाघातैर्घोरैर्विदलितमदश्चापि हरिणा

ಅವನು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ—ಪರ್ವತಗುಹೆಗಳಿಗೂ ಸಮುದ್ರದ ಆಳದ ಬಿರುಕುಗಳಿಗೂ—ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಸೇನೆ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ ಮೇಲೆ ದಿತಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದೈತ್ಯವೃಷಭ ಅಂಧಕನು ಎದ್ದು ನಿಂತನು. ದೇವರುಗಳ ಕೋಪ ಉಕ್ಕಿದಾಗ, ಸಂಹಾರದ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನೂ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಚೂರುಮಾಡುವವನೂ ಆದ ಅವನ ಅಹಂಕಾರವೂ ಹರಿ ಮಾಡಿದ ಭೀಕರ ಗದಾಘಾತಗಳಿಂದ ಚಿದ್ರವಾಗಿ ನಾಶವಾಯಿತು.

Verse 30

न वै यस्सग्रामं त्यजति वरलब्धः किलः यत स्तदा ताडैर्घोरैस्त्रिदशपतिना पीडिततनुः । ततश्शस्त्रास्त्रौघैस्तरुगिरिजलैश्चाशु विबुधाञ्जिगायोच्चैर्गर्जन्प्रमथपतिमाहूय शनकैः

ವರದಿಂದ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಅವನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೇವಾಧಿಪತಿಯ ಭೀಕರ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ದೇಹ ಪೀಡಿತವಾದರೂ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಹಾಗೂ ಮರ, ಪರ್ವತ, ಜಲಗಳನ್ನು ಎಸೆದು ದೇವರನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಜಯಿಸಿದನು. ಉಚ್ಚವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರಮಥಪತಿ ಶಿವನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.

Verse 31

स्थितो युद्धं कुर्वन्रणपतितशस्त्रैर्बहुविधैः परिक्षीणैस्सर्वैस्तदनु गिरिजा रुद्रमतुदत् । तथा वृक्षैस्सर्पैरशनिनिवहैः शस्त्रप टलैर्विरूपैर्मायाभिः कपटरचनाशम्बरशतैः

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತು ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರುದ್ರನು, ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಎಲ್ಲ ಶಸ್ತ್ರಗಳೂ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ನಿಷ್ಫಲವಾದುದನ್ನು ಕಂಡನು. ನಂತರ ಗಿರಿಜಾ ಮತ್ತೆ ರುದ್ರನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಳು—ಮರಗಳು, ಸರ್ಪಗಳು, ವಜ್ರಗಳ ಮಳೆ, ಶಸ್ತ್ರಗಳ ಜಡಿ, ಹಾಗೆಯೇ ನೂರಾರು ಕಪಟಯುಕ್ತಿಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ವಿಕೃತ ಮಾಯೆಗಳ ಮೂಲಕ।

Verse 32

विजेतुं शैलेशं कुहकमपरं तत्र कृतवान्महासत्त्वो वीरस्त्रिपुररिपुतुल्यश्च मतिमान् । न वध्यो देवानां वरशतमनोन्मादविवशः प्रभूतैश्शस्त्रास्त्रैस्सपदि दितिजो जर्जरतनुः

ಶೈಲೇಶನನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಆ ಮಹಾವೀರ, ಮಹಾಸತ್ತ್ವ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ತ್ರಿಪುರಾರಿಸಮಾನ ಯೋಧನು ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕುಹಕವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು. ಆದರೆ ನೂರು ವರಗಳ ಉನ್ಮಾದದಿಂದ ವಶನಾದ ಆ ದಾನವನು ದೇವರಿಂದ ವಧ್ಯನಲ್ಲ; ಅನೇಕ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದರೂ ಅವನ ದೇಹ ಕೇವಲ ಜರ್ಜರವಾಗಿ ಚಿದ್ರವಾಯಿತು.

Verse 33

तदीयाद्विष्यन्दात्क्षिति तलगतैरन्धकगणैरतिव्याप्तघोरं विकृतवदनं स्वात्मसदृशम् । दधत्कल्पांताग्निप्रतिमवपुषा भूतपतिना त्रिशूले नोद्भिन्नस्त्रिपुररिपुणा दारुणतरम्

ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಭೂತಳದ ಮೇಲೆ ಅಂಧಕಗಣಗಳು ಹರಿದುಬಂದವು—ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ಭೀಕರ ಪ್ರವಾಹ, ವಿಕೃತ ಹಾಗೂ ಭಯಾನಕ ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವನದೇ ಸ್ವರೂಪದಂತೆಯೇ. ಆದರೆ ಕಲ್ಪಾಂತಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುವ ದೇಹವಿದ್ದ ಭೂತಪತಿ, ತ್ರಿಪುರಾರಿ ಶಿವನ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದಲೂ ಭೇದಿಸಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ದಾರುಣನಾದನು.

Verse 34

यदा सैन्यासैन्यं पशुपतिहतादन्यदभवद्व्रणोत्थैरत्युष्णैः पिशितनिसृतैर्बिन्दुभिरलम् । तदा विष्णुर्योगा त्प्रमथपतिमाहूय मतिमान् चकारोग्रं रूपं विकृतवदनं स्त्रैणमजितम्

ಪಶುಪತಿಯ ಸಂಹಾರದಿಂದ ಶತ್ರುಸೈನ್ಯದ ರೂಪವೇ ಬದಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಾಗ—ಗಾಯಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮಾಂಸರಸದ ಅತಿಉಷ್ಣ ಬಿಂದುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಿಮ್ಮಿದಾಗ—ಬುದ್ಧಿವಂತ ವಿಷ್ಣುವು ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಪ್ರಮಥಪತಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದು ಉಗ್ರರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು: ವಿಕೃತಮುಖದ, ಸ್ತ್ರೀವೇಷಧಾರಿಯಾದ, ಅಜೇಯ ರೂಪವನ್ನು।

Verse 35

करालं संशुष्कं बहुभुजलताक्रांतकुपितो विनिष्क्रांतः कर्णाद्रणशिरसि शंभोश्च भगवान्

ಆಮೇಲೆ ಭಯಂಕರ ದರ್ಶನನಾಗಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಒಣಗಿದಂತಾಗಿ, ಅನೇಕ ಭುಜಲತೆಯಂತೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಿಡಿದ ಕಾರಣ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೋಪಗೊಂಡ ಆ ಭಗವಾನ್ ಕಿವಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ—ಶಂಭುವಿನ ಮುಂದೆಯೇ—ಪ್ರಕಟನಾದನು।

Verse 36

रणस्था सा देवी चरणयुगलालंकृतमही स्तुता देवैस्सर्वैस्मदनु भगवान् प्रेरितमतिः । क्षुधार्ता तत्सैन्यं दितिजनिसृतं तच्च रुधिरं पपौ सात्युष्णं तद्रणशिरसि सृक्कर्दममलम्

ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ದೇವಿ—ಅವಳ ಯುಗಲಚರಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು—ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು. ನಂತರ ಭಗವಂತನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅವಳ ಸಂಕಲ್ಪ ದೃಢವಾಯಿತು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ದೈತ್ಯರಿಂದ ಹೊರಟ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಅವರ ಅತ್ಯುಷ್ಣ ರಕ್ತವನ್ನೂ ಕುಡಿದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಬಾಯಿ ರಕ್ತಕರ್ಧಮದಿಂದ ಮಲಿನವಾಯಿತು।

Verse 37

ततस्त्वेको दैत्यस्तदपि युयुधे शुष्करुधिरस्तलाघातैर्घोरैशनिसदृशैर्जानुचरणैः । नखैर्वज्राकारैर्मुखभुजशिरोभिश्च गिरिशं स्मरन् क्षात्रं धर्मं स्वकुल विहितं शाश्वतमजम्

ಆಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯ—ಅವನ ರಕ್ತ ಒಣಗಿದ್ದರೂ—ಮತ್ತೂ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಭಯಂಕರವಾದ ತಲಾಘಾತಗಳಿಂದ, ಮೊಣಕಾಲು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಯುಧಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿ ಪ್ರಹಾರಿಸಿದನು. ವಜ್ರಾಕಾರದ ನಖಗಳಿಂದಲೂ, ಮುಖ, ಭುಜಗಳು ಮತ್ತು ಶಿರಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ಗಿರೀಶ (ಶಿವ)ನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು—ತನ್ನ ಕುಲಕ್ಕೆ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಾಶ್ವತ, ಅಜನ್ಮ ಕ్షಾತ್ರಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ।

Verse 38

रणे शांतः पश्चात्प्रमथपतिना भिन्नहृदयस्त्रिशूले सप्रोतो नभसि विधृतस्स्थाणुसदृशः । अधःकायश्शुष्कस्नपनकिरणैर्जीर्णतनुमाञ्जलासारेर्मेघैः पवनसहितैः क्लेदितवपुः

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿಶ್ಚಲನಾದನು; ನಂತರ ಪ್ರಮಥಪತಿಯಾದವನು ಹಿಂದೆಂದೇ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು. ಆ ತ್ರಿಶೂಲದಲ್ಲಿ ಗೂಡಲ್ಪಟ್ಟು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಕಂಬದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಕೆಳದೇಹವು ತಪ್ತ-ಶುದ್ಧಿಕರ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಒಣಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಯಿತು; ಆದರೆ ಗಾಳಿಯೊಡನೆ ಬಂದ ಮಳೆಯ ಮೋಡಗಳು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ನೆನೆಸಿದವು.

Verse 39

विशीर्णस्तिग्मांशोस्तुहिनशकलाकारशकलस्तथाभूतः प्राणांस्तदपि न जहौ दैत्य वृषभः । तदा तुष्टश्शंभुः परमकरुणावारिधिरसौ ददौ तस्मै प्रीत्या गणपतिपदं तेन विनुतः

ಅವನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳ ತುಂಡುಗಳಂತೆ ಹಾಗೂ ಹಿಮಶಕಲಗಳ ಚೂರುಗಳಂತೆ ಚಿದ್ರಗೊಂಡರೂ, ದೈತ್ಯ ವೃಷಭನು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಪರಮಕರುಣಾಸಾಗರನಾದ ಶಂಭು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಗಣಪತಿಪದವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು; ಅವನು ನಂತರ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 40

ततो युद्धस्यांते भुवनपतयस्सार्थ रमणैस्तवैर्नानाभेदैः प्रमथपतिमभ्यर्च्य विधिवत् । हरिब्रह्माद्यास्ते परमनुतिभिस्स्तुष्टुवुरलं नतस्कंधाः प्रीता जयजय गिरं प्रोच्य सुखिताः

ನಂತರ ಯುದ್ಧ ಅಂತ್ಯವಾದಾಗ ಭುವನಪತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಮಥಪತಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಾನಾವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಹರಿ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಭುಜಗಳನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ಪರಮ ನಮಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಿ ‘ಜಯ ಜಯ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

Verse 41

हरस्तैस्तैस्सार्द्धं गिरिवरगुहायां प्रमुदितो विसृज्यैकानंशान् विविधबलिना पूज्यसुनगान् । चकाराज्ञां क्रीडां गिरिवर सुतां प्राप्य मुदितां तथा पुत्रं घोराद्विधसवदनान्मुक्तमनघम्

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಹರನು ಆ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಬಲವುಳ್ಳ ಪೂಜ್ಯ ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು. ನಂತರ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕ್ರೀಡಾರ್ಥವಾಗಿ ಗಿರಿಜಾ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಭಯಂಕರ ದ್ವಿಮುಖ ಅಪಾಯದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ, ನಿರ್ದೋಷ ಪುತ್ರನನ್ನೂ ಪಡೆದನು.

Verse 46

इति श्रीशिवमहा पुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखण्डे अंधकवधोपाख्याने अन्धकयुद्धवर्णनं नाम षट्चत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪಂಚಮ ಯುದ್ಧಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಅಂಧಕವಧೋಪಾಖ್ಯಾನಾಂತರ್ಗತ ‘ಅಂಧಕಯುದ್ಧವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಲವತ್ತಾರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.