कार्त्तिकेयान्वेषण-नन्दिसंवाद-वर्णनम् (Search for Kārttikeya and the Nandī Dialogue)

Verse 1

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ ततः किमभवद्विधे । वदेदानीं कृपातस्तु शिवलीलासमन्वितम्

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಪ್ರಜಾನಾಥ, ಹೇ ವಿಧಾತಾ! ಅದರ ನಂತರ ಏನಾಯಿತು? ಈಗ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಶಿವಲೀಲೆಯೊಡನೆ ನನಗೆ ಹೇಳು।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । कृत्तिकाभिर्गृहीते वै तस्मिञ्शंभुसुते मुने । कश्चित्कालो व्यतीयाय बुबुधे न हिमाद्रिजा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೇ! ಶಂಭುವಿನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಕೃತ್ತಿಕೆಗಳು ತಮ್ಮ ಪಾಲನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಕಳೆದಿತು; ಆದರೂ ಹಿಮಾದ್ರಿಯ ಪುತ್ರಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 3

तस्मिन्नवसरे दुर्गा स्मेराननसरोरुहा । उवाच स्वामिनं शंभुं देवदेवेश्वरं प्रभुम्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಮಿತದಿಂದ ಕಮಲಮುಖಿಯಾದ ದೇವಿ ದುರ್ಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಶಂಭುವನ್ನು—ದೇವದೇವೇಶ್ವರ ಪರಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು—ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्त्तिकेयान्वेषणनन्दिसंवादवर्णनं नाम चतुर्थोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಚತುರ್ಥ ಕುಮಾರಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯಾನ್ವೇಷಣ ಮತ್ತು ನಂದಿಸಂವಾದವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 5

कृपया योगिषु श्रेष्ठो विहारैस्तत्परोऽभवः । रतिभंगः कृतो देवैस्तत्र मे भवता भव

ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಓ ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನೀವು ಕ್ರೀಡಾಮಯ ವಿಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದಿರಿ; ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನಿಮ್ಮ ರತಿ-ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸಿದರು. ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ನನ್ನ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿರಿ—ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿರಿ।

Verse 6

भूमौ निपतितं वीर्यं नोदरे मम ते विभो । कुत्र यातं च तद्देव केन दैवेन निह्णुतम्

ಹೇ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು! ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಆ ವೀರ್ಯವು ನನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೇ ದೇವಾ! ಅದು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಯಿತು, ಯಾವ ದೈವ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅದು ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು?

Verse 7

कथं मत्स्वामिनो वीर्यममोघं ते महेश्वर । मोघं यातं च किं किंवा शिशुर्जातश्च कुत्रचित्

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ! ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯ ಅಮೋಘ ಶಕ್ತಿ (ವೀರ್ಯ) ಹೇಗೆ ನಿಷ್ಫಲವಾಗಬಹುದು? ಅಥವಾ ಅದು ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತೇ? ಇಲ್ಲವೇ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಒಂದು ಶಿಶು ಜನಿಸಿದ್ದೇ?

Verse 8

ब्रह्मोवाच । पार्वतीवचनं श्रुत्वा प्रहस्य जगदीश्वरः । उवाच देवानाहूय मुनींश्चापि मुनीश्वर

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪಾರ್ವತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಗದೀಶ್ವರ (ಶಿವ) ನಗಿದರು. ನಂತರ ಮುನೀಶ್ವರನಾದ ಆ ಪ್ರಭು ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ಕರೆಯಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 9

महेश्वर उवाच । देवाः शृणुत मद्वाक्यं पार्वतीवचनं श्रुतम् । अमोघं कुत्र मे वीर्यं यातं केन च निह्नुतम्

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವರೆ, ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಪಾರ್ವತಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಅಮೋಘವಾದ ವೀರ್ಯವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಯಿತು, ಯಾರು ಅದನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿದರು?

Verse 10

सभयं नापतत्क्षिप्रं स चेद्दंडं न चार्हति । शक्तौ राजा न शास्ता यः प्रजाबाध्यश्च भक्षकः

ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶರಣಾಗದವನು ರಾಜದಂಡಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ದೋಷಕೃತ್ಯವನ್ನು ತಡೆಯದ ರಾಜನು ತಾನೇ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಬಾಧಿಸುವ ಭಕ್ಷಕನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

शंभोस्तद्वचनं श्रुत्वा समालोच्य परस्परम् । ऊचुस्सर्वे क्रमेणैव त्रस्तास्तु पुरतः प्रभोः

ಶಂಭುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಆಲೋಚಿಸಿದರು; ಬಳಿಕ ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 12

विष्णुरुवाच । ते मिथ्यावादिनस्संतु भारते गुरुदारिकाः । गुरुनिन्दारताश्शश्वत्त्वद्वीर्यं यैश्च निह्नुतम्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಿಥ್ಯಾವಾದಿಗಳು ಗುರುದ್ರೋಹಿಗಳಾಗಲಿ; ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಶಾಶ್ವತ ವೀರ್ಯ-ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಮರೆಮಾಡಿದವರು ಸದಾ ಗುರುನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿರಲಿ।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । त्वद्वीर्यं निह्नुतं येन पुण्यक्षेत्रे च भारते । स नाऽन्वितो भवेत्तत्र सेवने पूजने तव

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಭಾರತದ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮರೆಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯರಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 14

लोकपाला ऊचुः । त्वदवीर्यं निह्नुतं येन पापिना पतितभ्रमात् । भाजनं तस्य सोत्यन्तं तत्तपं कर्म संततिम्

ಲೋಕಪಾಲರು ಹೇಳಿದರು—ಪತಿತ ಮೋಹದಿಂದ ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿದ ಆ ಪಾಪಿ, ಅದರ ಫಲಭೋಗಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗಲಿ; ಅವನಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಾಚರಣೆಯ ನಿರವಚ್ಛಿನ್ನ ಪರಂಪರೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ।

Verse 15

देवा ऊचुः । कृत्वा प्रतिज्ञां यो मूढो नाऽऽपादयति पूर्णताम् । भाजनं तस्य पापस्य त्वद्वीर्यं येन निह्नुतम्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣತೆಗೆ ತಲುಪಿಸದ ಆ ಮೂಢನು, ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ವೀರ್ಯವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಮರೆಮಾಡಿದ ಆ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗಲಿ।

Verse 16

देवपत्न्य ऊचुः । या निदति स्वभर्तारं परं गच्छति पूरुषम् । मातृबन्धुविहीना च त्वद्वीर्यं निह्नुतं यया

ದೇವಪತ್ನಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ ಪರಪುರುಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ, ತಾಯಿ ಬಂಧುಗಳಿಲ್ಲದವಳೂ ಆಗಿ, ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿದವಳಾದ ಆಕೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿ, ಆ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸು।

Verse 17

ब्रह्मोवाच । देवानां वचनं श्रुत्वा देवदेवेश्वरो हरः । कर्म्मणां साक्षिणश्चाह धर्मादीन्सभयं वचः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವದೇವೇಶ್ವರ ಹರನು, ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾದ ಧರ್ಮಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಚಿಂತಿತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 18

श्रीशिव उवाच । देवैर्न निह्नुतं केन तद्वीर्यं निह्नुतं ध्रुवम् । तदमोघं भगवतो महेशस्य मम प्रभोः

ಶ್ರೀಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ವೀರ್ಯವನ್ನು ದೇವರುಗಳು ಮರೆಮಾಡಿಲ್ಲ; ನಿಜವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಮರೆಮಾಡಲಾರರು. ಅದು ಅಮೋಘ ಶಕ್ತಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಪ್ರಭು ಭಗವಾನ್ ಮಹೇಶ್ವರನದ್ದೇ.

Verse 19

यूयं च साक्षिणो विश्वे सततं सर्वकर्मणाम् । युष्माकं निह्नुतं किम्वा किं ज्ञातुं वक्तुमर्हथ

ನೀವು ವಿಶ್ವದ ಸರ್ವದರ್ಶಿ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು; ಸದಾ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಏನು ಮರೆಮಾಡಬಹುದು? ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯದದೇನು—ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇನು?

Verse 20

ब्रह्मोवाच । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा सभायां कंपिताश्च ते । परस्परं समालोक्य क्रमेणोचुः पुराः प्रभोः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈಶ್ವರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಗಿದರು. ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಭುವಿನ ಪುರಗಳು (ನಗರಗಳು) ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದವು।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । रते तु तिष्ठतो वीर्यं पपात वसुधातले । मया ज्ञातममोघं तच्छंकरस्य प्रकोपतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವನ ವೀರ್ಯವು ವಸುಧಾತಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಶಂಕರನ ಕೋಪದಿಂದ ಅದು ಅಮೋಘ ಶಕ್ತಿಯದ್ದೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿದೆನು.

Verse 22

क्षितिरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्ताहं तद्वह्नो न्यक्षिपं पुरा । अतोऽत्र दुर्वहं ब्रह्मन्नबलां क्षंतुमर्हसि

ಭೂಮಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಆ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸಲು ನಾನು ಅಶಕ್ತಳಾಗಿದ್ದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಹಿಂದೆ ಅದನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದೆನು. ಹೀಗಾಗಿ ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೊರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ವಹ; ನಾನು ಅಬಲೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸು.

Verse 23

वह्निरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्तोहं तव शंकर पर्वते । कैलासे न्यक्षिपं सद्यः कपोतात्मा सुदुस्सहम्

ಅಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಂಕರಾ! ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಆ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸಲು ನಾನು ಅಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದೆ. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ಸಹವಾದುದರಿಂದ, ಕಪೋತರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅದನ್ನು ಕೈಲಾಸದ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿದೆನು.

Verse 24

गिरिरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्तोऽहं तव शंकर लोकप । गंगायां प्राक्षिपं सद्यो दुस्सहं परमेश्वर

ಗಿರಿಯು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಶಂಕರ, ಲೋಕಪಾಲಕ! ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯ‑ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಲಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ಆ ದುಸ್ಸಹ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ತಕ್ಷಣವೇ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿಕ್ಷಿಪ್ತಮಾಡಿದೆನು.

Verse 25

गंगोवाच । वीर्यं सोढुमशक्ताहं तव शंकर लोकप । व्याकुलाऽति प्रभो नाथ न्यक्षिपं शरकानने

ಗಂಗೆಯು ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ಶಂಕರ, ಲೋಕಪಾಲಕ! ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯ‑ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಲಾರೆ. ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ, ಹೇ ಪ್ರಭು ನಾಥ, ಅದನ್ನು ಶರಕಾನನದಲ್ಲಿ (ಕಬ್ಬಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ) ನಿಕ್ಷಿಪ್ತಮಾಡಿದೆನು.

Verse 26

वायुरुवाच । शरेषु पतितं वीर्यं सद्यो बालो बभूव ह । अतीव सुन्दरश्शम्भो स्वर्नद्याः पावने तटे

ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—ವೀರ್ಯವು ಶರಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ಬಾಲಕನು ಜನಿಸಿದನು. ಹೇ ಶಂಭೋ, ಅವನು ಸ್ವರ್ಣಾ ನದಿಯ ಪಾವನ ತಟದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರನಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 27

विष्णुस्त्वं जगतां व्यापी नान्यो जातोसि शांभव । यथा न केषां व्याप्यं च तत्सर्वं व्यापकं नभः

ಹೇ ಶಾಂಭವಾ! ನೀನೇ ಜಗತ್ತುಗಳ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು, ತತ್ತ್ವತಃ ವಿಷ್ಣುಸ್ವರೂಪ; ನಿನ್ನ ಸಮಾನ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಜನಿಸಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶವು ಯಾವುದನ್ನೂ ಅವಲಂಬಿಸದೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸುವಂತೆ, ನೀನು ಸರ್ವತ್ರ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 28

चन्द्र उवाच रुदंतं बालकं प्राप्य गृहीत्वा कृत्तिकागणः । जगाम स्वालयं शंभो गच्छन्बदरिकाश्रमम्

ಚಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಂಭು! ಅಳುತ್ತಿರುವ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಂಡು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕೃತ್ತಿಕೆಯರ ಗುಂಪು ತಮ್ಮ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿತು; ಬದರಿಕಾಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾ।

Verse 29

जलमुवाच । अमुं रुदंतमानीय स्तन्यपानेन ताः प्रभो । वर्द्धयामासुरीशस्य सुतं तव रविप्रभम्

ಜಲನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಅಳುತ್ತಿರುವ ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕರೆತಂದು, ಆ ಮಾತೃಗಳು ಸ್ತನ್ಯಪಾನದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದರು; ಹೀಗೆ ಈಶನ (ಶಿವನ) ಪುತ್ರನಾದ, ಸೂರ್ಯಪ್ರಭೆಯಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದರು।

Verse 30

संध्योवाच । अधुना कृत्तिकानां च वनं तम्पोष्य पुत्रकम् । तन्नाम चक्रुस्ताः प्रेम्णा कार्त्तिकश्चेति कौतुकात्

ಸಂಧ್ಯಾ ಹೇಳಿದರು—ಈಗ ಕೃತ್ತಿಕೆಗಳ ವನದಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ, ಆ ಸ्नेಹಮಯಿ ತಾಯಂದಿರು ಕೌತುಕದಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ‘ಕಾರ್ತ್ತಿಕ’ ಎಂಬ ನಾಮವಿಟ್ಟರು।

Verse 31

रात्रिरुवाच । न चक्रुर्बालकं ताश्च लोचनानामगोचरम् । प्राणेभ्योपि प्रीतिपात्रं यः पोष्टा तस्य पुत्रकः

ರಾತ್ರಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅಗೋಚರನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೂ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯನಾದ ಅವನೇ, ಅವನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದವನ ಅತಿ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರನು.

Verse 32

दिनमुवाच । यानि यानि च वस्त्राणि भूषणानि वराणि च । प्रशंसितानि स्वादूनि भोजयामासुरेव तम्

ದಿನವು ಹೇಳಿತು—ಯಾವ ಯಾವ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ದಾನಗಳು ಇದ್ದವೋ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಪ್ರಶಂಸಿತವಾದ ರುಚಿಕರ ಭೋಜನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದರು.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा संतुष्टः पुरसूदनः । मुदं प्राप्य ददौ प्रीत्या विप्रेभ्यो बहुदक्षिणाम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪುರಸೂದನನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು. ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅಪಾರ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 34

पुत्रस्य वार्त्तां संप्राप्य पार्वती हृष्टमानसा । कोटिरत्नानि विप्रेभ्यो ददौ बहुधनानि च

ಪುತ್ರನ ವಾರ್ತೆ ದೊರಕಿದಾಗ ಪಾರ್ವತಿ ಹೃದಯದಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡಳು. ಆ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕೋಟಿ ರತ್ನಗಳನ್ನೂ ಅಪಾರ ಧನವನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿದಳು.

Verse 35

लक्ष्मी सरस्वती मेना सावित्री सर्वयोषितः । विष्णुस्सर्वे च देवाश्च ब्राह्मणेभ्यो ददुर्धनम्

ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಸರಸ್ವತೀ, ಮೇನಾ, ಸಾವಿತ್ರೀ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಪತ್ನಿಯರು—ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಧನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರು।

Verse 36

प्रेरितस्स प्रभुर्देवैर्मुनिभिः पर्वतैरथ । दूतान् प्रस्थापयामास स्वपुत्रो यत्र तान् गणान्

ದೇವರು, ಮುನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪರ್ವತಗಳ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಆ ಪ್ರಭು—ಶಿವನ ಸ್ವಪುತ್ರ—ಆ ಗಣರು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ದೂತರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 37

वीरभद्रं विशालाक्षं शंकुकर्णं कराक्रमम् । नन्दीश्वरं महाकालं वज्रदंष्ट्रं महोन्मदम्

ಅವನು ವೀರಭದ್ರ, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷ, ಶಂಕುಕರ್ಣ, ಕರಾಕ್ರಮ, ನಂದೀಶ್ವರ, ಮಹಾಕಾಲ, ವಜ್ರದಂಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಮಹೋನ್ಮದ—ಈ ರೌದ್ರ ಗಣರನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 38

गोकर्णास्यं दधिमुखं ज्वलदग्निशिखोपमम् । लक्षं च क्षेत्रपालानां भूतानां च त्रिलक्षकम्

ಅವನ ಮುಖ ಗೋಕರ್ಣನಂತೆಯೂ ದಧಿಮುಖನಂತೆಯೂ ಇದ್ದು, ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಶಿಖೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಮತ್ತು ಭೂತಗಳ ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಇದ್ದರು।

Verse 39

रुद्रांश्च भैरवांश्चैव शिवतुल्यपराक्रमान् । अन्यांश्च विकृताकारानसंख्यानपि नारद

ಓ ನಾರದಾ! (ಅವನು) ರುದ್ರಾಂಶಗಳನ್ನೂ ಭೈರವಾಂಶಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು—ಶಿವನಿಗೆ ಸಮಾನ ಪರಾಕ್ರಮವುಳ್ಳವು—ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರಾಕಾರದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಇತರರನ್ನೂ।

Verse 40

ते सर्वे शिवदूताश्च नानाशस्त्रास्त्रपाणयः । कृत्तिकानां च भवनं वेष्टयामासुरुद्धताः

ಆ ಎಲ್ಲ ಶಿವದೂತರು ನಾನಾವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಉದ್ದಟ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಕೃತ್ತಿಕೆಯರ ನಿವಾಸವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು.

Verse 41

दृष्ट्वा तान् कृत्तिकास्सर्वा भयविह्नलमानसाः । कार्त्तिकं कथयामासुर्ज्वलंतं ब्रह्मतेजसा

ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲಾ ಕೃತ್ತಿಕೆಯರು ಭಯ-ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಲುಷಿತವಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ತ್ತಿಕನ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು.

Verse 42

कृत्तिका ऊचुः । वत्स सैन्यान्यसंख्यानि वेष्टयामासुरालयम् । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं महाभयमुपस्थितम्

ಕೃತ್ತಿಕೆಯರು ಹೇಳಿದರು—ವತ್ಸ, ಅಸಂಖ್ಯ ಸೇನೆಗಳು ನಮ್ಮ ನಿವಾಸವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿವೆ. ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ಮಹಾಭಯ ಎದುರಾಗಿದೆ.

Verse 43

कार्तिकेय उवाच । भयं त्यजत कल्याण्यो भयं किं वा मयि स्थिते । दुर्निवार्योऽस्मि बालश्च मातरः केन वार्यते

ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಕಲ್ಯಾಣಮಯಿ ಮಾತೃಗಳೇ, ಭಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ. ನಾನು ಇರುವಲ್ಲಿ ಭಯವೇನು? ನಾನು ಅಪ್ರತಿಹತನು; ಬಾಲಕನಾದರೂ ಮಾತೃಗಳನ್ನು ಯಾರು ತಡೆಯಬಲ್ಲರು?

Verse 44

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र सैन्येन्द्रो नन्दिकेश्वरः । पुरतः कार्तिकेयस्योपविष्टस्समुवाच ह

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸೇನೆಯ ಅಧಿಪತಿ ನಂದಿಕೇಶ್ವರನು ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ ಮುಂದೇ ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । भ्रातः प्रवृत्तिं शृणु मे मातरश्च शुभावहाम् । प्रेरितोऽहं महेशेन संहर्त्रा शंकरेण च

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಭ್ರಾತಾ, ನನ್ನ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಕೇಳು; ಇದು ಮಾತೃಗಣಕ್ಕೂ ಶುಭಕರವಾದ ಸಂದೇಶ. ಸಂಹರ್ತ ಮಹೇಶ ಶಂಕರನಿಂದ ನಾನು ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

Verse 46

कैलासे सर्वदेवाश्च ब्रह्मविष्णुशिवादयः । सभायां संस्थितास्तात महत्युत्सवमंगले

ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮೊದಲಾದ ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳು, ಪ್ರಿಯನೇ, ಮಹಾಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದರು; ಅದು ಮಹೋತ್ಸವದ ಮಂಗಳ ಸಂದರ್ಭವಾಗಿತ್ತು.

Verse 47

तदा शिवा सभायां वै शंकरं सर्व शंकरम् । सम्बोध्य कथयामास तवान्वेषणहेतुकम्

ಆಗ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಶಿವೆಯು ಸರ್ವಮಂಗಳಕರನಾದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಳು.

Verse 48

पप्रच्छ ताञ्शिवो देवान् क्रमात्त्वत्प्राप्तिहेतवे । प्रत्युत्तरं ददुस्ते तु प्रत्येकं च यथोचितम्

ನಂತರ ಶಿವನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ಅವರು ತಮತಮ ಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಯಥೋಚಿತ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಿದರು.

Verse 49

त्वामत्र कृत्तिकास्थाने कथयामासुरीश्वरम् । सर्वे धर्मादयो धर्माधर्मस्य कर्मसाक्षिणः

ಇಲ್ಲಿ ಕೃತ್ತಿಕೆಗಳ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಮಗೆ ಈಶ್ವರನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಧರ್ಮಾದಿ ಎಲ್ಲ ತತ್ತ್ವಗಳು ಧರ್ಮಾಧರ್ಮ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ.

Verse 50

प्रबभूव रहः क्रीडा पार्वतीशिवयोः पुरा । दृष्टस्य च सुरैश्शंभोर्वीर्यं भूमौ पपात ह

ಹಿಂದೆ ಪಾರ್ವತಿ-ಶಿವರ ನಡುವೆ ಗುಪ್ತ ಕ್ರೀಡೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆದರೆ ದೇವತೆಗಳು ಶಂಭುವನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಆತನ ದಿವ್ಯ ವೀರ್ಯವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 51

भूमिस्तदक्षिपद्वह्नौ वह्निश्चाद्रौ स भूधरः । गंगायां सोऽक्षिपद्वेगात् तरंगैश्शरकानने

ಆ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಭೂಮಿಯು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದಳು; ಆ ಅಗ್ನಿಯು ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು—ಆ ಪರ್ವತವೇ ಅದರ ಧಾರಕನಾಯಿತು. ನಂತರ ವೇಗದಿಂದ ಅದನ್ನು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದಾಗ, ಅಲೆಗಳು ಅದನ್ನು ಶರ-ಕಾನನದ ಕಡೆಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋದವು.

Verse 52

तत्र बालोऽभवस्त्वं हि देवकार्यकृति प्रभुः । तत्र लब्धः कृत्तिकाभिस्त्वं भूमिं गच्छ सांप्रतम्

ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಓ ಪ್ರಭು, ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ನೀನು ಬಾಲನಾದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೃತ್ತಿಕೆಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಪೋಷಿಸಿದರು; ಈಗ ತಕ್ಷಣ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗು.

Verse 53

तवाभिषेकं शंभुस्तु करिष्यति सुरैस्सह । लप्स्यसे सर्वशस्त्राणि तारकाख्यं हनिष्यसि

ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಯಂ ಶಂಭು ನಿನ್ನ ಅಭಿಷೇಕವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು. ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ‘ತಾರಕ’ ಎಂಬವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆ.

Verse 54

पुत्रस्त्वं विश्वसंहर्त्तुस्त्वां प्राप्तुञ्चाऽक्षमा इमाः । नाग्निं गोप्तुं यथा शक्तश्शुष्कवृक्षस्स्व कोटरे

ನೀನು ವಿಶ್ವಸಂಹಾರಕ ಶಿವನ ಪುತ್ರನು; ಈ ಅಡೆತಡೆಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ತಲುಪಲಾರವು—ಒಣ ಮರವು ತನ್ನ ಕೊಟರೆಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದಂತೆ.

Verse 55

दीप्तवांस्त्वं च विश्वेषु नासां गेहेषु शोभसे । यथा पतन्महाकूपे द्विजराजो न राजत

ನೀನು ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ದೀಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಮಹಾಕೂಪಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ದ್ವಿಜರಾಜ ಗರುಡನೂ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಕಾಣದಂತೆ।

Verse 56

करोषि च यथाऽलोकं नाऽऽच्छन्नोऽस्मासु तेजसा । यथा सूर्यः कलाछन्नो न भवेन्मानवस्य च

ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ನೀನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಆವರಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಲೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಚ್ಚಿದರೂ ಸೂರ್ಯನು ಮಾನವರಿಗೆ ಲೋಪವಾಗದಂತೆ।

Verse 58

योगीन्द्रो नाऽनुलिप्तश्च भागी चेत्परिपोषणे । नैव लिप्तो यथात्मा च कर्मयोगेषु जीविनाम्

ಯೋಗೀಂದ್ರನೂ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಲೋಕಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ ಅವನು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ—ಕರ್ಮಯೋಗದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಆತ್ಮ ಎಂದಿಗೂ ಮಲಿನವಾಗದಂತೆ।

Verse 59

विश्वारंभस्त्वमीशश्च नासु ते संभवेत् स्थितिः । गुणानां तेजसां राशिर्यथात्मानं च योगिनः

ಹೇ ಈಶ, ವಿಶ್ವಾರಂಭ ನೀನೇ; ಆದರೂ ಈ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಸರ್ವ ಗುಣ-ತೇಜಸ್ಸಿನ ಸಾಂದ್ರ ರಾಶಿ—ಸಿದ್ಧ ಯೋಗಿ ಆತ್ಮವನ್ನು ತನ್ನ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸುವಂತೆ।

Verse 60

भ्रातर्ये त्वां न जानंति ते नरा हतबुद्धयः । नाद्रियन्ते यथा भेकास्त्वेकवासाश्च पंकजान्

ಹೇ ಭ್ರಾತಾ, ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯದವರು ಹತಬುದ್ಧಿಗಳು. ಹೇಗೆ ಕಪ್ಪೆಗಳು ಕಮಲವನ್ನು ಆದರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಕೀರ್ಣಚಿತ್ತದ ಏಕಮುಖರು ಪೂಜ್ಯವಾದುದನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 61

कार्त्तिकेय उवाच । भ्रातस्सर्वं विजानासि ज्ञानं त्रैकालिकं च यत् । ज्ञानी त्वं का प्रशंसा ते यतो मृत्युञ्जयाश्रितः

ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಸಹೋದರಾ, ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವೆ; ಭೂತ-ವರ್ತಮಾನ-ಭವಿಷ್ಯ ಎಂಬ ಮೂರು ಕಾಲಗಳನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಜ್ಞಾನವೂ ನಿನ್ನದು. ನೀನು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿ; ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಶಿವನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ನಿನಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಶಂಸೆ ಸಾಕಾಗುವುದು?

Verse 62

कर्मणां जन्म येषां वा यासु यासु योनिषु । तासु ते निर्वृतिं भ्रातः प्राप्नुवंतीह सांप्रतम्

ಹೇ ಭ್ರಾತಾ, ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಜೀವಿಗಳು ಯಾವ ಯಾವ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುವರೋ, ಆ ಆ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಈಗಲೇ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 63

कृत्तिका ज्ञानवत्यश्च योगिन्यः प्रकृतेः कलाः । स्तन्येनासां वर्द्धितोऽहमुपकारेण संततम्

ಕೃತ್ತಿಕೆಗಳು—ಜ್ಞಾನವಂತ ಯೋಗಿನಿಯರು, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕಲೆಗಳು—ತಮ್ಮ ಸ್ತನ್ಯದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದರು; ಅವರ ನಿರಂತರ ಉಪಕಾರದಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ವೃದ್ಧಿಯಾದೆ।

Verse 64

आसामहं पोष्यपुत्रो मदंशा योषितस्त्विमाः । तस्याश्च प्रकृतेरंशास्ततस्तत्स्वामिवीर्यजः

ನಾನು ಇವರ ಪೋಷ್ಯಪುತ್ರನು; ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನನ್ನ ಅಂಶಗಳೇ. ಆ ಪ್ರಧಾನ ಮಾತೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂಶ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇವನು ಅವಳ ಸ್ವಾಮಿಯ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು।

Verse 65

न मद्भंगो हे शैलेन्द्रकन्यया नन्दिकेश्वर । सा च मे धर्मतो माता यथेमास्सर्वसंमताः

ಹೇ ನಂದಿಕೇಶ್ವರ, ಶೈಲೆಂದ್ರಕನ್ಯೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಅವಮಾನವಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮತಃ ಅವಳು ನನ್ನ ಮಾತೆ; ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸರ್ವಸಮ್ಮತವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಂತೆಯೇ।

Verse 66

शम्भुना प्रेषितस्त्वं च शंभोः पुत्रसमो महान् । आगच्छामि त्वया सार्द्धं द्रक्ष्यामि देवताकुलम्

ನೀನು ಕೂಡ ಶಂಭುವಿನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು; ನೀನು ಮಹಾನ್—ಶಂಭುವಿನ ಪುತ್ರನ ಸಮಾನ. ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ದೇವತಾಗಣವನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 67

इत्येवमुक्त्वा तं शीघ्रं संबोध्य कृत्तिकागणम् । कार्त्तिकेयः प्रतस्थे हि सार्द्धं शंकरपार्षदैः

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ, ಕೃತ್ತಿಕಾಗಣವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿ, ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯನು ಶಂಕರನ ಪಾರ್ಷದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೊರಟನು।