कार्तिकेयलीलावर्णनम् (Narration of Kārttikeya’s Divine Play)

Verse 1

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ ब्रह्मन् सृष्टिकर प्रभो । ततः किमभवत्तत्र तद्वदाऽद्य कृपां कुरु

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಪ್ರಜಾನಾಥ, ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಪ್ರಭು! ಅದರ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು? ಇಂದು ಕೃಪೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳು.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । तस्मिन्नवसरे तात विश्वामित्रः प्रतापवान् । प्रेरितो विधिना तत्रागच्छत्प्रीतो यदृच्छया

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಮಗನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಾಪವಂತನಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ವಿಧಿಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು.

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्तिकेयलीलावर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಚತುರ್ಥ ಕುಮಾರಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಕಾರ್ತಿಕೇಯ ಲೀಲಾವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ತೃತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 4

अकरोत्सुनुतिं तस्य सुप्रसन्नेन चेतसा । विधिप्रेरितवाग्भिश्च विश्वामित्रः प्रभाववित्

ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಅರಿತ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತದಿಂದ, ವಿಧಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ವಾಕ್ಯಗಳಂತೆ ಹರಿಯುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆತನಿಗೆ ಸ್ತುತಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು।

Verse 5

ततस्सोऽभूत्सुतस्तत्र सुप्रसन्नो महोति कृत् । सुप्रहस्याद्भुतमहो विश्वामित्रमुवाच च

ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನು ಪ್ರकटನಾದನು—ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನ, ತೇಜಸ್ವಿ, ಅದ್ಭುತ ಮಹಾಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವನು. ಅವನು ದಿವ್ಯವಾದ, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 6

शिवसुत उवाच । शिवेच्छया महाज्ञानिन्नकस्मात्त्वमिहागतः । संस्कारं कुरु मे तात यथावद्वेदसंमितम्

ಶಿವಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ! ಶಿವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನೀನು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ತಂದೆಯೇ, ವೇದಸಮ್ಮತ ವಿಧಿಯಂತೆ ನನ್ನ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸು।

Verse 7

अद्यारभ्य पुरोधास्त्वं भव मे प्रीतिमावहन् । भविष्यसि सदा पूज्यस्सर्वेषां नात्र संशयः

ಇಂದಿನಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಪುರೋಹಿತನಾಗು, ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತರು. ನೀನು ಸದಾ ಎಲ್ಲರಿಂದ ಪೂಜ್ಯನಾಗಿರುವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सुप्रसन्नो हि गाधिजः । तमुवाचानुदात्तेन स्वरेण च सुविस्मितः

ಬ್ರಹ್ಮನುಡಿದನು—ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಾಧಿಯ ಪುತ್ರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ನಂತರ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮೃದು ಹಾಗೂ ನಿಧಾನ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । शृणु तात न विप्रोऽहं गाधिक्षत्रियबालकः । विश्वामित्रेति विख्यातः क्षत्रियो विप्रसेवकः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಕೇಳು ತಾತಾ! ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲ; ನಾನು ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾದ ಗಾಧಿಯ ಪುತ್ರನು. ‘ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ನಾನು।

Verse 10

इति स्वचरितं ख्यातं मया ते वरबालक । कस्त्वं स्वचरितं ब्रूहि विस्मितायाखिलं हि मे

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಾಲಕನೇ, ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಈಗ ನೀನು ಯಾರು? ನಿನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳು; ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वच स्तस्य तत्स्ववृत्तं जगाद ह । ततश्चोवाच सुप्रीत्या गाधिजं तं महोतिकृत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ತನ್ನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ನಂತರ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಆ ಮಹಿಮಾವಂತನು ಗಾಧಿಪುತ್ರ (ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ)ನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 12

शिवसुत उवाच । विश्वामित्र वरान्मे त्वं ब्रह्मर्षिर्नाऽत्र संशयः । वशिष्ठाद्याश्च नित्यं त्वां प्रशंसिष्यंति चादरात्

ಶಿವಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರಾ! ನನ್ನ ವರದಿಂದ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ವಶಿಷ್ಠಾದಿ ಋಷಿಗಳೂ ಸದಾ ಆದರದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವರು।

Verse 13

अतस्त्वमाज्ञया मे हि संस्कारं कर्तुमर्हसि । इदं सर्वं सुगोप्यं ते कथनीयं न कुत्रचित्

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನೀನು ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅರ್ಹನು. ಆದರೆ ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದ ಸುಗೋಪ್ಯವಾಗಿ ಕಾಯಲ್ಪಡಬೇಕು; ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಬಾರದು।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । ततोकार्षीत्स संस्कारं तस्य प्रीत्याऽखिलं यथा । शिवबालस्य देवर्षे वेदोक्तविधिना परम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ದೇವರ್ಷೇ! ನಂತರ ಅವನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಿವನ ಆ ಬಾಲಕನಿಗಾಗಿ, ವೇದೋಕ್ತ ಪರಮ ವಿಧಾನಾನುಸಾರ, ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 15

शिवबालोपि सुप्रीतो दिव्यज्ञानमदात्परम् । विश्वामित्राय मुनये महोतिकारकः प्रभुः

ದಿವ್ಯ ಬಾಲರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಪರಮ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಪ್ರಭು ಶಿವನು ಮುನಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಿಗೆ ಪರಮ ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು; ಆ ಪ್ರಭು ಮಹೋಪಕಾರಕನು.

Verse 16

पुरोहितं चकारासौ विश्वामित्रं शुचेस्सुत । तदारभ्य द्विजवरो नानालीलाविशारदः

ಹೇ ಶುಚಿಪುತ್ರನೇ! ಅವನು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರನ್ನು ಪುರೋಹಿತರಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು. ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ನಾನಾವಿಧ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದನು.

Verse 17

इत्थं लीला कृता तेन कथिता सा मया मुने । तल्लीलामपरां तात शृणु प्रीत्या वदाम्यहम्

ಹೇ ಮುನೇ! ಅವನು ಮಾಡಿದ ಆ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು. ಈಗ, ಹೇ ತಾತ, ಅವನ ಇನ್ನೊಂದು ಲೀಲೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳು; ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 18

तस्मिन्नवसरे तात श्वेतनामा च संप्रति । तत्राऽपश्यत्सुतं दिव्यं निजं परम पावनम्

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ತಾತ, ಶ್ವೇತನಾಮೆಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನದೇ ದಿವ್ಯ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮತ್ತು ಪರಮ ಪಾವನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 19

ततस्तं पावको गत्वा दृष्ट्वालिंग्य चुचुम्ब च । पुत्रेति चोक्त्वा तस्मै स शस्त्रं शक्तिन्ददौ च सः

ನಂತರ ಪಾವಕದೇವನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಸ्नेಹದಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಮುದ್ದಿಟ್ಟನು. “ಪುತ್ರ” ಎಂದು ಕರೆದು, ತನ್ನ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿ ರೂಪವಾದ ಶಸ್ತ್ರ—ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ)—ಅವನಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 20

गुहस्तां शक्तिमादाय तच्छृंगं चारुरोह ह । तं जघान तया शक्त्या शृंगो भुवि पपात सः

ಆಮೇಲೆ ಗುಹನು (ಕುಮಾರ/ಸ್ಕಂದ) ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆ ಶಿಖರವನ್ನು ಏರಿದನು. ಅದೇ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಾಗ ಶೃಂಗನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

Verse 21

दशपद्ममिता वीरा राक्षसाः पूर्वमागताः । तद्वधार्थं द्रुतं नष्टा बभूवुस्तत्प्रहारतः

ಹಿಂದೆ ದಶ ಪದ್ಮ ಪ್ರಮಾಣದ ವೀರ ರಾಕ್ಷಸರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ವಧಿಸಲು ಧಾವಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಅವನ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದಲೇ ಅವರು ಶೀಘ್ರ ನಾಶರಾದರು.

Verse 22

हाहाकारो महानासीच्चकंपे साचला मही । त्रैलोक्यं च सुरेशानस्सदेवस्तत्र चागमत्

ಮಹಾ ಹಾಹಾಕಾರ ಉಂಟಾಯಿತು; ಚಲಿಸುವ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿತು. ಆಗ ದೇವಾಧಿಪತಿ ಇಂದ್ರನು ಸಕಲ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು; ತ್ರಿಲೋಕವೂ ವ್ಯಥಿತವಾಯಿತು।

Verse 23

दक्षिणे तस्य पार्श्वे च वज्रेण स जघान च । शाखनामा ततो जातः पुमांश्चैको महाबलः

ಆಗ ಅವನು ವಜ್ರದಿಂದ ಅವನ ಬಲಪಾರ್ಶ್ವವನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಆ ಆಘಾತದಿಂದ ಮಹಾಬಲವಂತನಾದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನು ‘ಶಾಖನಾಮಾ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದನು.

Verse 24

पुनश्शक्रो जघानाऽऽशु वामपार्श्वे हि तं तदा । वज्रेणाऽन्यः पुमाञ्जातो विशाखाख्योऽपरो बली

ಮತ್ತೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ತಕ್ಷಣ ವಜ್ರದಿಂದ ಅವನ ಎಡಪಾರ್ಶ್ವವನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಆ ಆಘಾತದಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಲಿಷ್ಠ ಪುರುಷನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನು ‘ವಿಶಾಖ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 25

तदा स्कंदादिचत्वारो महावीरा महाबलाः । इन्द्रं हंतुं द्रुतं जग्मुस्सोयं तच्छरणं ययौ

ಆಗ ಸ್ಕಂದನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ನಾಲ್ವರು ಮಹಾವೀರರು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳು, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಇಂದ್ರನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣಾದನು.

Verse 27

शक्रस्स सामरगणो भयं प्राप्य गुहात्ततः । ययौ स्वलोकं चकितो न भेदं ज्ञातवान्मुने

ಓ ಮುನೇ, ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ದೇವಗಣಗಳೊಡನೆ ಭಯಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ ಆ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು. ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡು ಸ್ವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಭೇದವನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ.

Verse 28

स बालकस्तु तत्रैव तस्थाऽऽवानंदसंयुतः । पूर्ववन्निर्भयस्तात नानालीलाकरः प्रभुः

ಆ ದಿವ್ಯ ಬಾಲಕನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ ನಿಂತನು. ಓ ತಾತಾ, ಅವನು ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ನಿರ್ಭಯನು—ಪ್ರಭು ನಾನಾ ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 29

तस्मिन्नवसरे तत्र कृत्तिकाख्याश्च षट् स्त्रियः । स्नातुं समागता बालं ददृशुस्तं महाप्रभुम्

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೃತ್ತಿಕರೆಂಬ ಆರು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ಅವರು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಂಡರು—ಅವನೇ ಮಹಾಪ್ರಭು.

Verse 30

ग्रहीतुं तं मनश्चक्रुस्सर्वास्ता कृत्तिकाः स्त्रियः । वादो बभूव तासां तद्ग्रहणेच्छापरो मुने

ಆ ಕೃತ್ತಿಕಾ ಸ್ತ್ರೀಯರೆಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು. ಓ ಮುನೇ, ಅವನನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ವಾದ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 31

तद्वादशमनार्थं स षण्मुखानि चकार ह । पपौ दुग्धं च सर्वासां तुष्टास्ता अभवन्मुने

ಆ ವಿವಾದವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಅವನು ಆರು ಮುಖಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲರ ಹಾಲನ್ನು ಅವನು ಪಾನಮಾಡಿದನು; ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆಗ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತೃಪ್ತರಾದರು.

Verse 32

तन्मनोगतिमाज्ञाय सर्वास्ताः कृत्तिकास्तदा । तमादाय ययुर्लोकं स्वकीयं मुदिता मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆಗ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಕೃತ್ತಿಕಾ ಮಾತೃಗಳು ಬಾಲಕನ ಅಂತರಂಗದ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು।

Verse 33

तं बालकं कुमाराख्यं स्तनं दत्त्वा स्तनार्थिने । वर्द्धयामासुरीशस्य सुतं सूर्याधिकप्रभम्

ಹಾಲನ್ನು ಬೇಡಿದ ‘ಕುಮಾರ’ ಎಂಬ ಆ ಶಿಶುವಿಗೆ ಸ್ತನ್ಯ ನೀಡಿಸಿ, ಅವಳು ಈಶ (ಶ್ರೀಶಿವ)ನ ಪುತ್ರನನ್ನು—ಸೂರ್ಯನಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವನನ್ನು—ಪೋಷಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿದಳು।

Verse 34

न चक्रुर्बालकं याश्च लोचनानामगोचरम् । प्राणेभ्योपि प्रेमपात्रं यः पोष्टा तस्य पुत्रक

ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ನೋಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಅವರ ಕಣ್ಣಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಮೀರಿದ್ದನು. ಅವನು ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪ್ರೇಮಪಾತ್ರ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಅವರನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದವನ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರನು।

Verse 35

यानि यानि च वस्त्राणि त्रैलोक्ये दुर्लभानि च । ददुस्तस्मै च ताः प्रेम्णा भूषणानि वराणि वै

ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಯಾವ ಯಾವ ವಸ್ತ್ರಗಳಿದ್ದವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಭರಣಗಳನ್ನೂ—ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

Verse 36

दिनेदिने ताः पुपुषुर्बालकं तं महाप्रभुम् । प्रसंसितानि स्वादूनि भोजयित्वा विशेषतः

ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು—ನಿಜವಾಗಿ ಮಹಾಪ್ರಭುವಾಗಿದ್ದವನನ್ನು—ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಿದರು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾದ ರುಚಿಕರ ಭೋಜನಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಿಸಿದರು.

Verse 37

अथैकस्मिन् दिने तात स बालः कृत्तिकात्मजः । गत्वा देवसभां दिव्यां सुचरित्रं चकार ह

ನಂತರ ಒಂದು ದಿನ, ಹೇ ತಾತ, ಕೃತ್ತಿಕಾತ್ಮಜನಾದ ಆ ಬಾಲನು ದಿವ್ಯ ದೇವಸಭೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಆದರ್ಶಾಚರಣೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 38

स्वमहो दर्शयामास देवेभ्यो हि महाद्भुतम् । सविष्णुभ्योऽखिलेभ्यश्च महोतिकरबालकः

ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಬಾಲನು ದೇವರಿಗೆ—ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ—ತನ್ನ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 39

तं दृष्ट्वा सकलास्ते वै साच्युतास्सर्षयस्सुराः । विस्मयं प्रापुरत्यन्तं पप्रच्छुस्तं च बालकम्

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು) ಸಹಿತ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡು ಆ ದಿವ್ಯ ಬಾಲನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 40

को भवानिति तच्छ्रुत्वा न किंचित्स जगाद ह । स्वालयं स जगामाऽशु गुप्तस्तस्थौ हि पूर्ववत्

“ನೀನು ಯಾರು?” ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅವನು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಗುಪ್ತವಾಗಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಉಳಿದನು।