Sukta 27

Mantra 1

असत्सु मे जरितः साभिवेगो यत्सुन्वते यजमानाय शिक्षम् । अनाशीर्दामहमस्मि प्रहन्ता सत्यध्वृतं वृजिनायन्तमाभुम् ॥

ಅಸತ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಹೇ ಜರಿತರೇ, ನನ್ನ ಆಕ್ರಮಣ ವೇಗವಂತಾಗಿದೆ—ಸೋಮವನ್ನು ಪಿಷಿಸುವ ಯಜಮಾನನಿಗಾಗಿ ನನಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ದೊರಕಿದಾಗ. ಆನಂದವಿಲ್ಲದ ದಾತನನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಹರಿಸುವವನು; ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಅಸತ್ಯ-ಧರ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ವಕ್ರಗತಿಗನನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Mantra 2

यदीदहं युधये संनयान्यदेवयून्तन्वा शूशुजानान् । अमा ते तुम्रं वृषभं पचानि तीव्रं सुतं पञ्चदशं नि षिञ्चम् ॥

ನಾನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟು, ದೇಹದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಬ್ಬಿರುವ ದೇವರಹಿತವರನ್ನು ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಸಿದಾಗ—ಅಲ್ಲಿ, ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಬಲಿಷ್ಠ ವೃಷಭ-ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ; ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪಿಷಿತವಾದ ಸೋಮವನ್ನು, ಪೂರ್ಣ ಹದಿನೈದುಮಟ್ಟದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಸುರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Mantra 3

नाहं तं वेद य इति ब्रवीत्यदेवयून्त्समरणे जघन्वान् । यदावाख्यत्समरणमृघावदादिद्ध मे वृषभा प्र ब्रुवन्ति ॥

‘ಹೀಗೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆವನನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ—ಆದರೂ ಅವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವರಹಿತವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಧಾವಿಸಿ ಬರುವ ಆಕ್ರಮಣದಂತೆ ಆ ಘರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಅವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಾಗ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ವೃಷಭ-ಶಕ್ತಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತವೆ.

Mantra 4

यदज्ञातेषु वृजनेष्वासं विश्वे सतो मघवानो म आसन् । जिनामि वेत्क्षेम आ सन्तमाभुं प्र तं क्षिणां पर्वते पादगृह्य ॥

ನಾನು ಅಜ್ಞಾತವಾದ, ಗೋಜುಗೊಂಡ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ, ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಮಘವಾನ್ ಶಕ್ತಿಗಳು ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ನಾನು ಜಯಿಸುತ್ತೇನೆ; ಕ್ಷೇಮ—ಸುರಕ್ಷಿತ, ಸ್ಥಿರ ಸ್ಥಿತಿ—ನಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಪಾದಾಧಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಾನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಒತ್ತುತ್ತೇನೆ; ಕಷ್ಟದ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿಯೂ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವವನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

Mantra 5

न वा उ मां वृजने वारयन्ते न पर्वतासो यदहं मनस्ये । मम स्वनात्कृधुकर्णो भयात एवेदनु द्यून्किरणः समेजात् ॥

ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ, ಜಟಿಲ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಪರ್ವತಗಳೂ ಅಲ್ಲ—ಯಾವುದೂ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯಲಾರವು. ನನ್ನಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸ್ವನ (ಧ್ವನಿ) ಯಲ್ಲಿ ಕಠೋರ-ಕರ್ಣ ಭಯವೂ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಕಿರಣವು ದಿನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿ ಸಮಸ್ವರವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ.

Mantra 6

दर्शन्न्वत्र शृतपाँ अनिन्द्रान्बाहुक्षदः शरवे पत्यमानान् । घृषुं वा ये निनिदुः सखायमध्यू न्वेषु पवयो ववृत्युः ॥

ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ—ಬೇಯಿಸಿದ ಪಾನವನ್ನು ಕುಡಿಯುವವರಾದರೂ ಇಂದ್ರರಹಿತರಾದವರು; ಭುಜದಿಂದಲೇ ಭಕ್ಷಿಸುವವರು, ಬಾಣದ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸುವವರು. ಅಥವಾ ಸಖಾ-ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವರು; ಅವರ ಮೇಲೆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಂಚುಗಳು ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ.

Mantra 7

अभूर्वौक्षीर्व्यु आयुरानड्दर्षन्नु पूर्वो अपरो नु दर्षत् । द्वे पवस्ते परि तं न भूतो यो अस्य पारे रजसो विवेष ॥

ನೀನು ಉಂಟಾದೆ; ನೀನು ವೃದ್ಧಿಯಾದೆ; ನೀನು ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಅದನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಈಗ ಪೂರ್ವವು ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಈಗ ಅಪರವೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಎರಡು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಧಾರೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆಯುತ್ತವೆ—ಈ ರಜಸ್‌ (ಮಧ್ಯಾಕಾಶ)ದ ಪಾರಾಗಿ ದೂರದ ತೀರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನಾಗಿರುವ ಆತನಂತೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

Mantra 8

गावो यवं प्रयुता अर्यो अक्षन्ता अपश्यं सहगोपाश्चरन्तीः । हवा इदर्यो अभितः समायन्कियदासु स्वपतिश्छन्दयाते ॥

ಗಾವುಗಳು—ಬಲದ ಯವ (ಧಾನ್ಯ)ಕ್ಕೆ ಯುಕ್ತವಾದ ಕಿರಣಗಳಂತೆ—ಆರ್ಯನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಾಗಿದವು; ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಹಗೋಪರೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡೆ. ಆರ್ಯನ ಹ್ವಾನವು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿಬಂತು: ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಪತಿ (ಸ್ವದ ನಿಜಸ್ವಾಮಿ) ಎಷ್ಟು ದೂರ ಒಪ್ಪಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ?

Mantra 9

सं यद्वयं यवसादो जनानामहं यवाद उर्वज्रे अन्तः । अत्रा युक्तोऽवसातारमिच्छादथो अयुक्तं युनजद्ववन्वान् ॥

ನಾವು—ಜನರ ನಡುವೆ ಯವಸ (ಹುಲ್ಲು)ಭಕ್ಷಕರು—ಮತ್ತು ನಾನು—ಯವ (ಧಾನ್ಯ)ಭೋಜಕನು—ವಜ್ರದ ವಿಶಾಲ ಕ್ಷೇತ್ರದೊಳಗೆ ಒಂದಾಗುವಾಗ, ಯುಕ್ತ ಶಕ್ತಿ ಅವಸಾತಾರ (ಸಹಾಯ ತರುವವನು)ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅಯುಕ್ತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಯಶೀಲನು ಯೋಕ್ತಗೊಳಿಸಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

Mantra 10

अत्रेदु मे मंससे सत्यमुक्तं द्विपाच्च यच्चतुष्पात्संसृजानि । स्त्रीभिर्यो अत्र वृषणं पृतन्यादयुद्धो अस्य वि भजानि वेदः ॥

ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸತ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ: ದ್ವಿಪಾದ ಮತ್ತು ಚತುಷ್ಪಾದ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಯಥೋಚಿತ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬಲ್ಲೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀ-ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವೃಷಣ (ವೃಷಭ)ನ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಮಾಡುವನೋ—ತಾನೇ ಸತ್ಯಯುದ್ಧವಿಲ್ಲದವನು—ಅವನನ್ನು ನಾನು, ತಿಳಿದವನು, ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಅವನ ಪಾಲನ್ನು ಹಂಚಿ, ಮಿತಿಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

Mantra 11

यस्यानक्षा दुहिता जात्वास कस्तां विद्वाँ अभि मन्याते अन्धाम् । कतरो मेनिं प्रति तं मुचाते य ईं वहाते य ईं वा वरेयात् ॥

ಯಾರ ಪುತ್ರಿ ರಥವಿಲ್ಲದವಳೋ—ಅವಳನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ಅಂಧಳೆಂದು ಎಣಿಸುವರು? ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವನು ‘ಮಾಪ’/ಬಂಧನವನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವಳನ್ನು ಹೊರುವವನೇ, ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನು ವರಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವನೇ?

Mantra 12

कियती योषा मर्यतो वधूयोः परिप्रीता पन्यसा वार्येण । भद्रा वधूर्भवति यत्सुपेशाः स्वयं सा मित्रं वनुते जने चित् ॥

ಯೌವನಾತ್ಮಕ್ಕೂ ವಧೂಸ್ಥಿತಿಗೂ ಸ್ತ್ರೀ-ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೋ ಮಹತ್ತರ—ಅವಳು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ ಧನದಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣಳಾದಾಗ. ವಧೂ ಸುಪೇಶಸ್ (ಸುಂದರ ರೂಪವತಿ) ಆಗಿದ್ದರೆ ಶುಭಳಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳು ತಾನೇ ಜನರ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಮಿತ್ರನನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ.

Mantra 13

पत्तो जगार प्रत्यञ्चमत्ति शीर्ष्णा शिरः प्रति दधौ वरूथम् । आसीन ऊर्ध्वामुपसि क्षिणाति न्यङ्ङुत्तानामन्वेति भूमिम् ॥

ಬಿದ್ದವನು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನತ್ತ ಹಿಂದಿರುಗುವದನ್ನೇ ಅವನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶಿರಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಿರಸ್ಸಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ವರೂಥ (ರಕ್ಷಣೆ)ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕುಳಿತು ಮೇಲಿರುವದನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕೆಳಮುಖವಾಗಿ, ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಸತ್ತ್ವವು ಉಲ್ಟಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ಸಮ್ಯಕ್ ಅಭಿಮುಖತೆ ದೊರೆಯುವವರೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

Mantra 14

बृहन्नच्छायो अपलाशो अर्वा तस्थौ माता विषितो अत्ति गर्भः । अन्यस्या वत्सं रिहती मिमाय कया भुवा नि दधे धेनुरूधः ॥

ವಿಶಾಲನು, ಪ್ರಕಾಶವರ್ಣನು, ಎಲೆರಹಿತ ಅಶ್ವನು ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಮಾತೆ—ಅಂತರಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಚೋದಿತಳಾಗಿ—ಗರ್ಭವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕರುವನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಾ ಅವಳು ಮೂಗುತ್ತದೆ: ಯಾವ ಭವದಿಂದ ಧೇನು ತನ್ನ ಊಧವನ್ನು ಕೆಳಗಿಡುತ್ತದೆ?

Mantra 15

सप्त वीरासो अधरादुदायन्नष्टोत्तरात्तात्समजग्मिरन्ते । नव पश्चातात्स्थिविमन्त आयन्दश प्राक्सानु वि तिरन्त्यश्नः ॥

ಏಳು ವೀರಶಕ್ತಿಗಳು ಅಧರದಿಂದ ಏಳಿದವು; ಎಂಟು ಉತ್ತರಪಕ್ಷದಿಂದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದಾದವು. ಒಂಬತ್ತು ಹಿಂದೆಂದಿನಿಂದ ಬಂದವು—ಘನ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ; ಹತ್ತು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿನ ಸಾನು (ಮೇಲುಗಡ್ಡೆ)ಯನ್ನು ಚಾಚುತ್ತವೆ—ಕಠೋರ ಪ್ರತಿರೋಧದಲ್ಲಿ ದಾರಿಯನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಾ.

Mantra 16

दशानामेकं कपिलं समानं तं हिन्वन्ति क्रतवे पार्याय । गर्भं माता सुधितं वक्षणास्ववेनन्तं तुषयन्ती बिभर्ति ॥

ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಕಪಿಲ (ತಾಮ್ರವರ್ಣ) ತತ್ತ್ವವು ಒಂದೇ ಸ್ವರೂಪದದು; ಕ್ರತು (ಸಂಕಲ್ಪ/ಯಜ್ಞಬುದ್ಧಿ)ಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಪಾರ್ಯಾಯ—ಪಾರ ದಾಟುವಿಕೆಗೆ—ಅದನ್ನು ಅವರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾಯಿ ತನ್ನ ಸ್ತನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಸ್ಥಿತ ಗರ್ಭವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಅದನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾ, ಗಾಯಗೊಳಿಸದೆ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾ—ರೂಪಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

Mantra 17

पीवानं मेषमपचन्त वीरा न्युप्ता अक्षा अनु दीव आसन् । द्वा धनुं बृहतीमप्स्वन्तः पवित्रवन्ता चरतः पुनन्ता ॥

ವೀರರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪೋಷಿತ ಮೇಷವನ್ನು ಬೇಯಿಸಿದರು; ಅಕ್ಷಗಳು (ಪಾಶೆಗಳು) ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ದಿನದ ಗತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವು. ಎರಡು ಮಹಾ ಧನುಸ್ಸುಗಳು ಜಲಗಳೊಳಗೆ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ, ಪವಿತ್ರ (ಪವಿತ್ರಕ)ವನ್ನು ಹೊತ್ತು; ಅವು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ—ಸತ್ತೆಯನ್ನು ಋತ (ಸತ್ಯಕ್ರಮ)ಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತವೆ.

Mantra 18

वि क्रोशनासो विष्वञ्च आयन्पचाति नेमो नहि पक्षदर्धः । अयं मे देवः सविता तदाह द्र्वन्न इद्वनवत्सर्पिरन्नः ॥

ಘೋಷಕರು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಹರಡಿ ಹೊರಟರು; ಮಾಪ (ನೇಮ) ಬೇಯಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅರ್ಧಭಾಗವು ರೆಕ್ಕೆ ಆಗಿ ಪಕ್ವವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇವ ಸವಿತೃ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ‘ಯಾರ ಆಹಾರ ಕಾಷ್ಠ (ಮರ)ವೋ ಅವನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ; ಯಾರ ಆಹಾರ ಘೃತವೋ ಅವನು ಕೂಡ ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ’—ಯಾಕೆಂದರೆ ಯೋಗ್ಯ ಪೋಷಣೆಯೇ ಉರ್ಧ್ವಗತಿಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತದೆ.

Mantra 19

अपश्यं ग्रामं वहमानमारादचक्रया स्वधया वर्तमानम् । सिषक्त्यर्यः प्र युगा जनानां सद्यः शिश्ना प्रमिनानो नवीयान् ॥

ನಾನು ದೂರದಿಂದ ಒಂದು ಚಲಿಸುವ ಸಮೂಹವನ್ನು ಕಂಡೆನು—ಚಕ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುವದು, ತನ್ನ ಸ್ವಧಾ (ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ಶಕ್ತಿ-ನಿಯಮ)ಯಿಂದಲೇ ಚಲಿಸುವದು. ಆರ್ಯ (ಉದಾತ್ತ) ಪುರುಷನು ಮಾನವರ ಪೀಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ಯುಗಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಸದಾ ನವೀನನಾಗಿ, ಹಳೆಯ ರೂಪಗಳ ಕಠೋರ ಪುರುಷತ್ವ (ಶಿಶ್ನ)ವನ್ನು ಮುರಿದುಹಾಕುತ್ತಾನೆ.

Mantra 20

एतौ मे गावौ प्रमरस्य युक्तौ मो षु प्र सेधीर्मुहुरिन्ममन्धि । आपश्चिदस्य वि नशन्त्यर्थं सूरश्च मर्क उपरो बभूवान् ॥

ನನ್ನ ಈ ಎರಡು ಗೋವುಗಳು ಪ್ರಹಾರಕ (ಪ್ರಮರ)ನಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬೇಡ—ಮರುಮರು ಅವುಗಳು ತಮ್ಮ ತೇಜಸ್ವಿ ಬಲದಿಂದ ನನಗೆ ಮದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅವನ ಗುರಿಯನ್ನು ನೀರುಗಳೂ ಚದುರಿಸುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅಂಧಕಾರವು ಮೇಲಿನ ಆವರಣವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ—ಯೋಗ್ಯ ಜಯ ದೊರೆಯುವ ತನಕ.

Mantra 21

अयं यो वज्रः पुरुधा विवृत्तोऽवः सूर्यस्य बृहतः पुरीषात् । श्रव इदेना परो अन्यदस्ति तदव्यथी जरिमाणस्तरन्ति ॥

ಈ ವಜ್ರವು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿದೆ—ವಿಶಾಲ ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುವದು. ಏಕೆಂದರೆ ಇದರ ಮೂಲಕ ಇನ್ನೂ ದೂರದ, ಮತ್ತೊಂದು ಕೀರ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅಚಲ (ಅವ್ಯಥೀ) ಜನರು ಕಾಲದ ಕ್ಷಯ (ಜರಿಮಾಣ)ವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ.

Mantra 22

वृक्षेवृक्षे नियता मीमयद्गौस्ततो वयः प्र पतान्पूरुषादः । अथेदं विश्वं भुवनं भयात इन्द्राय सुन्वदृषये च शिक्षत् ॥

ಮರದಿಂದ ಮರಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತಳಾದ ಗೋವು ಮೂಗಿತು; ತದನಂತರ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಾರಿಹೋದವು—ಮಾನವಭಕ್ಷಕ. ಆಗ ಈ ಸಮಸ್ತ ಭವನ-ವಿಶ್ವವು ಭಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಯಿತು; ಇಂದ್ರನಿಗೂ, ಸೋಮವನ್ನು ಪೀಡಿಸುವ ಋಷಿಗೂ ಅದು ವಿಧೇಯತೆಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಂಡಿತು.

Mantra 23

देवानां माने प्रथमा अतिष्ठन्कृन्तत्रादेषामुपरा उदायन् । त्रयस्तपन्ति पृथिवीमनूपा द्वा बृबूकं वहतः पुरीषम् ॥

ದೇವರ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಶಕ್ತಿಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತವು; ಕತ್ತರಿಸಿ-ಭೇದಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಅವರ ಉನ್ನತ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮೇಲೇಳಿದವು. ಮೂರು ವಿಶಾಲ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೂ ಅದರ ಜಲಗಳ ಮೇಲೂ ತಪಿಸುತ್ತವೆ; ಎರಡು ‘ಬೃಬೂಕ’ವನ್ನೂ ಪುರೀಷ—ಸಮೃದ್ಧ ದ್ರವ್ಯವನ್ನೂ—ವಹಿಸಿ, ರೂಪಗೊಳಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತವೆ.

Mantra 24

सा ते जीवातुरुत तस्य विद्धि मा स्मैतादृगप गूहः समर्ये । आविः स्वः कृणुते गूहते बुसं स पादुरस्य निर्णिजो न मुच्यते ॥

ಅದೇ ನಿನ್ನ ಜೀವಾತು—ಜೀವಶಕ್ತಿ; ಅದರ ಗುಟ್ಟನ್ನೂ ತಿಳಿ. ಸಮರ್ಯೇ—ಸತ್ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಯ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ—ಇಂತಹ ದರ್ಶನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಮಾಡಬೇಡ. ಸ್ವಃ—ಸೂರ್ಯಲೋಕ—ವನ್ನು ಪ್ರಕಟಗೊಳಿಸಿ, ಆದರೂ ಬುಸಂ (ಹೊಟ್ಟು) ಮರೆಮಾಡುವವನು—ಆ ದ್ವಾರಪಾಲ—ತನ್ನ ಆವರಣವಸ್ತ್ರ (ನಿರ್ಣಿಜ)ದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.