Adhyaya 10

Verse 1

ऋषय ऊचुः । पृथिव्या हि परीमाणं संस्थानं सरितस्तथा । त्वत्तः श्रुत्वा महाभाग अमृतं पीतमेव च

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನಿಮ್ಮಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಪ್ರಮಾಣ, ಅದರ ವಿನ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ನದಿಗಳ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದಂತಾಯಿತು ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 2

तत्र भूमौ च तीर्थानि पावनानीति नः श्रुतम् । आचक्ष्व तानि सर्वाणि यथाफलकराणि च । सविशेषं महाप्राज्ञ श्रोतुमिच्छामहे तव

ಆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪಾವನಗೊಳಿಸುವ ತೀರ್ಥಗಳು ಇರುವುದಾಗಿ ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮತ್ತು ಅವು ನೀಡುವ ಫಲಗಳನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿರಿ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕೇಳಲು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 3

सूत उवाच । धन्यं पुण्यं महाख्यानं पृष्टमेव तपोधनाः । यथामति प्रवक्ष्यामि यथायोगं यथाश्रुतम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ತಪೋಧನರೇ, ನೀವು ಧನ್ಯವೂ ಪುಣ್ಯಮಯವೂ ಆದ ಮಹಾಖ್ಯಾನವನ್ನೇ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ. ನಾನು ನನ್ನ ಮತಿ ಪ್ರಕಾರ, ಯಥಾಯೋಗ್ಯವಾಗಿ, ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 4

पुरातनं प्रवक्ष्यामि देवर्षेर्नारदस्य हि । युधिष्ठिरेण संवादं शृणु तद्द्विजसत्तमाः

ನಾನು ಒಂದು ಪುರಾತನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೊಡನೆಯ ಸಂವಾದವನ್ನು. ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಿರಿ।

Verse 5

हृतराज्याः पांडुपुत्रा वने तस्मिन्महारथाः । न्यवसंति महाभागा द्रौपद्या सह पांडवाः

ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪಾಂಡುಪುತ್ರರು—ಆ ಮಹಾರಥಿಗಳು—ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಹಾಭಾಗ್ಯರಾದ ಪಾಂಡವರು ದ್ರೌಪದಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು।

Verse 6

अथापश्यन्महात्मानं देवर्षिं तत्र नारदम् । दीप्यमानं श्रिया ब्राह्म्या दीप्ताग्निसमतेजसम्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನನ್ನು ಕಂಡನು—ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಶ್ರೀಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ದೀಪ್ತ ಅಗ್ನಿಯ ಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವನಾಗಿ।

Verse 7

स तैः परिवृतः श्रीमान्भ्रातृभिः कुरुनंदनः । दिवि भाति हि दीप्तौजा देवैरिव शतक्रतुः

ಆ ಸಹೋದರರಿಂದ ಪರಿವೃತನಾದ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಕುರುನಂದನನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೀಪ್ತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು—ದೇವರ ಮಧ್ಯೆ ಶತಕ್ರತು ಇಂದ್ರನಂತೆ।

Verse 8

यथा च देवान्सावित्री याज्ञसेनी तथा पतीन् । न जहौ धर्मतः पार्थान्मेरुमर्कप्रभा यथा

ಸಾವಿತ್ರಿ ಧರ್ಮತಃ ದೇವರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದಂತೆ, ಯಾಜ್ಞಸೇನಿಯೂ ತನ್ನ ಪತಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ—ಸೂರ್ಯಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತ ಮೇರುವಿನಂತೆ।

Verse 9

प्रतिगृह्य ततः पूजां नारदो भगवानृषिः । आश्वासयद्धर्म्मपुत्रं युक्तरूपप्रियेण च

ನಂತರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಭಗವಾನ್ ಋಷಿ ನಾರದನು, ಯುಕ್ತವಾದ, ಸುಗಠಿತವಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಧರ್ಮಪುತ್ರನನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 10

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे दशमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಸ್ವರ್ಗಖಂಡದ ದಶಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 11

अथ धर्मसुतो राजा प्रणम्य भ्रातृभिः सह । उवाच प्रांजलिर्वाक्यं नारदं देवसंमितम्

ನಂತರ ಧರ್ಮಸುತನಾದ ರಾಜನು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ದೇವಸಮ್ಮಿತನಾದ ನಾರದನಿಗೆ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 12

त्वयि तुष्टे महाभाग सर्वलोकाभिपूजिते । कृतमित्येव मन्ये हि प्रसादात्तव सुव्रत

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಸರ್ವಲೋಕಪೂಜಿತ! ನೀವು ತೃಪ್ತರಾದರೆ, ಹೇ ಸುವ್ರತ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಧಿತವಾಯಿತು ಎಂದು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 13

यदि त्वहमनुग्राह्यो भ्रातृभिः सहितोऽनघ । संदेहं मे मुनिश्रेष्ठ हृत्स्थं त्वं छेत्तुमर्हसि

ಹೇ ಅನಘ! ನಾನು ನನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾದರೆ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಶಯವನ್ನು ನೀವು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು।

Verse 14

प्रदक्षिणां यः कुरुते पृथिवीं तीर्थतत्परः । किं फलं तस्य कार्त्स्न्येन तद्ब्रह्मन्वक्तुमर्हसि

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ! ತೀರ್ಥಪರನಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 15

नारद उवाच । शृणु राजन्नवहितो दिलीपेन यथा पुरा । वसिष्ठस्य सकाशाद्वै सर्वमेतदुपश्रुतम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕೇಳು; ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಿಲೀಪನು ವಸಿಷ್ಠರ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದನು।

Verse 16

पुरा भागीरथीतीरे दिलीपो राजसत्तमः । धर्म्यं व्रतं समास्थाय न्यवसन्मुनिवत्तदा

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾಗೀರಥೀ ತೀರದಲ್ಲಿ ರಾಜಸತ್ತಮನಾದ ದಿಲೀಪನು ಧಾರ್ಮಿಕ ವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆಗ ಮುನಿಯಂತೆ ವಾಸಿಸಿದನು।

Verse 17

शुभेदेशे महाराजपुण्ये देवर्षिपूजिते । गंगाद्वारे महातेजा देवगंधर्वसेविते

ಆ ಶುಭ ದೇಶದಲ್ಲಿ—ಮಹಾರಾಜರ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪಾವನವಾಗಿ ದೇವರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತ—ಗಂಗಾದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ತೀರ್ಥವು ದೇವರು-ಗಂಧರ್ವರಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 18

स पितॄंस्तर्पयामास देवांश्च परमद्युतिः । ऋषींश्च तर्पयामास विधिदृष्टेन कर्मणा

ಆ ಪರಮದ್ಯುತಿಯುಳ್ಳವನು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣವನ್ನರ್ಪಿಸಿ, ದೇವರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು; ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಕರ್ಮಮಾಡಿ ಋಷಿಗಳನ್ನೂ ಸಂತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य जपन्नेव महामनाः । ददर्श भूतसंकाशं वसिष्ठमृषिमुत्तमम्

ಕೆಲವು ಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ಆ ಮಹಾಮನಸ್ಸು ಜಪದಲ್ಲೇ ಲೀನನಾಗಿದ್ದಾಗ, ದಿವ್ಯಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಭೂತಸಂಕಾಶವಾಗಿ ತೋರುವ ಉತ್ತಮ ಋಷಿ ವಸಿಷ್ಠನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು.

Verse 20

पुरोहितं स तं दृष्ट्वा दीप्यमानमिव श्रिया । प्रहर्षमतुलं लेभे विस्मयं परमं ययौ

ಆ ಪುರೋಹಿತನನ್ನು ಶ್ರೀಯಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುವವನಂತೆ ಕಂಡು, ಅವನಿಗೆ ಅತುಲ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು; ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 21

उपस्थितं महाराज पूजयामास भारत । स हि धर्म्मभृतां श्रेष्ठो विधिदृष्टेन कर्मणा

ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಓ ಭಾರತ! ಬಂದಿದ್ದವನನ್ನು ಅವನು ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜಿಸಿದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಧರ್ಮಭೃತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 22

शिरसा चार्घ्यमादाय शुचिः प्रयतमानसः । नामसंकीर्त्तयामास तस्मिन्ब्रह्मर्षिसत्तमे

ಶುಚಿಯಾಗಿ, ನಿಯತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಅರ್ಘ್ಯಜಲವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ, ಆ ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ನಾಮಸಂಕೀರ್ತನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 23

दिलीपोऽहं तु भद्रं ते दासोस्मि तव सुव्रत । तव संदर्शनादेव मुक्तोहं सर्वकिल्बिषैः

“ನಾನು ದಿಲೀಪನು; ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಓ ಸುವ್ರತೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ದಾಸನು. ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆ.”

Verse 24

एवमुक्त्वा महाराज दिलीपो द्विपदां वरः । वाग्यतः प्रांजलिर्भूत्वा तूष्णीमासीद्युधिष्ठिर

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದಿಲೀಪನು ವಾಕ್ಸಂಯಮ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು, ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 25

तं दृष्ट्वा नियमेनाथ स्वाध्यायेन च कर्षितम् । दिलीपं नृपतिश्रेष्ठं मुनिः प्रीतमनाभवत्

ನಿಯಮಾಚರಣೆಯಿಂದ ಸಂಯತನು, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದ ಆ ನೃಪತಿಶ್ರೇಷ್ಠ ದಿಲೀಪನನ್ನು ನೋಡಿ ಮುನಿಯ ಹೃದಯವು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು।