Adhyaya 10

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । एकोद्दिष्टं ततो वक्ष्ये यदुक्तं ब्रह्मणा पुरा । मृते पुत्रैर्यथाकार्यमाशौचं च पितुर्यदि

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಈಗ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ‘ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟ’ ವಿಧಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ತಂದೆ ಮೃತನಾದಾಗ ಪುತ್ರರು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಆಶೌಚಕಾಲ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 2

दशाहं शावमाशौचं ब्राह्मणस्य विधीयते । क्षत्रियेषु दश द्वे च पक्षं वैश्येषु चैव हि

ಮರಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಶಾವ-ಆಶೌಚ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹತ್ತು ದಿನಗಳು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳು; ವೈಶ್ಯರಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಕ್ಷಕಾಲ (ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳು).

Verse 3

शूद्रेषु मासमाशौचं सपिंडेषु विधीयते । नैशमाचूडमाशौचं त्रिरात्रं परतः स्मृतम्

ಶೂದ್ರರಲ್ಲಿ ಸಪಿಂಡ ಬಂಧುಗಳ ಮರಣವಾದರೆ ಒಂದು ಮಾಸ ಆಶೌಚ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಪಿಂಡ ವಲಯದ ಹೊರಗೆ ಇದ್ದರೆ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳ ಆಶೌಚವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿ; ರಾತ್ರಿಮರಣವಾದರೆ ಚೂಡಾ (ಶಿಖಾಗ್ರಂಥಿ) ಬಿಡುವವರೆಗೆ।

Verse 4

जननेप्येवमेव स्यात्सर्ववर्णेषु सर्वदा । अस्थिसंचयनादूर्ध्वमङ्गस्पर्शो विधीयते

ಜನನ (ಪ್ರಸವ) ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳಲ್ಲೂ ಇದೇ ನಿಯಮ ಇರಲಿ. ಅಸ್ಥಿ-ಸಂಚಯನದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅಂಗಸ್ಪರ್ಶ (ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ) ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 5

प्रेताय पिंडदानं तु द्वादशाहं समाचरेत् । पाथेयं तस्य तत्प्रोक्तं यतः प्रीतिकरं महत्

ಪ್ರೇತಕ್ಕಾಗಿ ಪಿಂಡದಾನವನ್ನು ಹನ್ನೆರಡು ದಿನ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ಅವನ ಪಾಥೇಯ (ಯಾತ್ರಾಸಹಾಯ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಮಹಾ ತೃಪ್ತಿಕರ।

Verse 6

यस्मात्प्रेतपुरं प्रेतो द्वादशाहेन नीयते । गृहे पुत्रकलत्रं च द्वादशाहं प्रपश्यति

ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರೇತನು ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತಪುರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಆ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುತ್ರನನ್ನೂ ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

तस्मान्निधेयमाकाशे दशरात्रं पयस्तथा । सर्वदाहोपशांत्यर्थमध्वश्रमविनाशनम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಹತ್ತು ರಾತ್ರಿಗಳ ಕಾಲ ತೆರೆದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಇಡಬೇಕು; ಅದು ಎಲ್ಲ ದಾಹ (ಉರಿತಾಪ) ಶಮನಮಾಡಿ ಮಾರ್ಗಶ್ರಮವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 8

ततस्त्वेकादशाहेपि द्विजानेकादशैव तु । गोत्रादिसूतकांते च भोजयेन्मनुजो द्विजान्

ನಂತರ ಹನ್ನೊಂದನೇ ದಿನದಲ್ಲಿಯೂ ಮನುಷ್ಯನು ಹನ್ನೊಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಗೋತ್ರಾದಿ ಸಂಬಂಧಿತ ಸೂತಕ (ಅಶೌಚ) ಅಂತ್ಯವಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 9

द्वितीयेह्नि पुनस्तद्वदेकोद्दिष्टं समाचरेत् । नावाहनाग्नौकरणं दैवहीनं विधानतः

ಎರಡನೇ ದಿನದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ವಿಧಾನದಂತೆ ಇದರಲ್ಲಿ ದೇವತಾವಾಹನ ಇಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ; ಇದು ‘ದೈವ’ ಅಂಶವಿಲ್ಲದ್ದು.

Verse 10

एकं पवित्रमेकोर्घ एकः पिंडो विधीयते । उपतिष्ठतामिति वदेद्देयं पश्चात्तिलोदकं

ಒಂದು ಕುಶಪವಿತ್ರ, ಒಂದು ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಒಂದು ಪಿಂಡವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ‘ಉಪತಿಷ್ಠತಾಂ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಂತರ ಎಳ್ಳುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 11

स्वास्ति ब्रूयाद्विप्रकरे विसर्गे चाभिरम्यताम् । शेषं पूर्ववदत्रापि कार्यं वेदविदो विदुः

ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಸ್ತಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ‘ಅಭಿರಮ್ಯತಾಂ’ ಎಂದು ಸುಖವಾಗಿ ವಿದಾಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಉಳಿದದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪೂರ್ವವತ್ತೇ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ವೇದವಿದ್ವಾಂಸರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

अनेन विधिना सर्वमनुमासं समाचरेत् । सूतकांते द्वितीयेह्नि शय्यां दद्याद्विलक्षणाम्

ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಿಂಗಳು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಸೂತಕ (ಅಶೌಚ) ಅಂತ್ಯವಾದ ಮೇಲೆ, ಎರಡನೇ ದಿನ, ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 13

कांचनं पुरुषं तद्वत्फलवस्त्रसमन्वितम् । प्रपूज्य द्विजदांपत्यं नानाभरणभूषितम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಫಲಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಸ್ವರ್ಣಪುರುಷ-ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿ, ನಾನಾವಿಧ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 14

उपवेश्य तु शय्यायां मधुपर्कं ततो ददेत् । रजतस्य तु पात्रेण दधिदुग्धसमन्वितम्

ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ನಂತರ ಮಧುಪರ್ಕವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ದಧಿ ಮತ್ತು ಹಾಲು ಸೇರಿಸಿ ಬೆಳ್ಳಿ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 15

अस्थिलालाटिकं गृह्य सूक्ष्मं कृत्वा विमिश्रयेत् । पाययेदिद्वजदांपत्यं पितृभक्त्या समन्वितः

ಲಲಾಟ ಪ್ರದೇಶದ ಅಸ್ಥಿಯ ಸಣ್ಣ ಭಾಗವನ್ನು ತೆಗೆದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅರೆದು ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ದ್ವಿಜ ದಂಪತಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕುಡಿಸಬೇಕು।

Verse 16

एष एव विधिर्दृष्टः पार्वतीयैर्द्विजोतमैः । तेन दुष्टा तु सा शय्या न ग्राह्या द्विजसत्तमैः

ಇದೇ ವಿಧಿಯನ್ನು ಪಾರ್ವತೀಯ ಪ್ರದೇಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅನುಸರಿಸಿರುವುದು ಕಂಡಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಶಯ್ಯೆ ದೂಷಿತ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು।

Verse 17

गृहीतायां तु तस्यां हि पुनः संस्कारमर्हति । वेदे चैव पुराणे च शय्या सर्वत्र गर्हिता

ಆದರೆ ಅವಳನ್ನು (ಪತ್ನಿಯಾಗಿ) ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರೆ, ಅವಳು ಪುನಃ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಹಳು; ಏಕೆಂದರೆ ವೇದದಲ್ಲಿಯೂ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿಯೂ (ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ) ಶಯ್ಯಾ ವಿಷಯವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿಂದಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 18

ग्रहीतारस्तु जायन्ते सर्वे नरकगामिनः । ग्रथितां वसुजालेन शय्यां दांपत्यसेविताम्

ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ (ಅಂತಹ ವಸ್ತುವನ್ನು) ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರು ಎಲ್ಲರೂ ನರಕಗಾಮಿಗಳಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಧನಜಾಲದಿಂದ ನೆಯ್ದ, ದಾಂಪತ್ಯಭೋಗಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಶಯ್ಯೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈ ನಿಯಮ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 19

ये स्पृशंति न जानंतः सर्वे नरकगामिनः । नवश्राद्धेन भोक्तव्यं भुक्त्वा चांद्रायणं चरेत्

ನಿಯಮ ತಿಳಿಯದೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವವರು ಎಲ್ಲರೂ ನರಕಗಾಮಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ನವಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಮಾತ್ರ ಭೋಜಿಸಬೇಕು; ಭೋಜನಾನಂತರ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 20

पितृभक्त्या तु पुत्राणां कार्यमेव सदा भवेत् । वृषोत्सर्गं च कुर्वीत देया च कपिला शुभा

ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪುತ್ರರು ಸದಾ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅವರು ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗವನ್ನು ಮಾಡಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಶುಭ ಕಪಿಲಾ (ಕಂದುಬಣ್ಣದ) ಹಸುವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಲಿ.

Verse 21

उदकुंभश्च दातव्यो भक्ष्यभोज्यफलान्वितः । यावदब्दं नरश्रेष्ठ सतिलोदकपूर्वकम्

ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯ-ಫಲಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಉದಕುಂಭವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು. ಓ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಎಳ್ಳುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲಾರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಮೊದಲು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಈ ದಾನವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 22

ततः संवत्सरे पूर्णे सपिंडीकरणं भवेत् । सपिंडीकरणादूर्द्ध्वं प्रेतः पार्वणभुग्यतः

ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಸಪಿಂಡೀಕರಣ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಸಪಿಂಡೀಕರಣದ ನಂತರ ಪ್ರೇತನು ಪಾರ್ವಣ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಪಿಂಡಭಾಗವನ್ನು ಭೋಗಿಸಲು ಅರ್ಹನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

वृद्धिपूर्वेषु कार्येषु गृहस्थस्य भवेत्ततः । सपिंडीकरणं श्राद्धं देवपूर्वं नियोजयेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ಗೃಹಸ್ಥನು ವೃದ್ಧಿ-ಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಾಗ, ದೇವಾರ್ಚನೆಗೆ ಮುನ್ನ ‘ಸಪಿಂಡೀಕರಣ’ ಎಂಬ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮೊದಲು ವಿಧಿಸಬೇಕು।

Verse 24

पितॄनावाहयेत्तत्र पृथक्प्रेतं विनिर्दिशेत् । गंधोदकतिलैर्युक्तं कुर्यात्पात्रचतुष्टयम्

ಅಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಿ, ಪ್ರೇತಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅರ್ಪಣವನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು। ಸುಗಂಧಜಲ ಮತ್ತು ಎಳ್ಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 25

अर्घ्यार्थं पितृपात्रेषु प्रेतपात्रं प्रसेचयेत् । तद्वत्संकल्प्य चतुरः पिंडान्पितृपरस्तदा

ಅರ್ಘ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರೇತಪಾತ್ರದ ಜಲವನ್ನು ಪಿತೃಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಸುರಿಯಬೇಕು। ನಂತರ ಅದೇ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಪಿತೃಭಕ್ತನಾದ ಕರ್ತನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 26

ये समाना इति द्वाभ्यामन्नं तु विभजेत्त्रिधा । अनेन विधिना चार्घ्यं पूर्वमेव प्रदापयेत्

‘ಯೇ ಸಮಾನಾ…’ ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಎರಡು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಅನ್ನವನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಬೇಕು। ಇದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮೊದಲು ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 27

ततः पितृत्वमापन्नस्स चतुर्थस्तदा त्वनु । अग्निष्वात्तादि मध्ये तु प्राप्नोत्यमृतमुत्तमम्

ಅನಂತರ ಅವನು ಪಿತೃತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು; ನಾಲ್ಕನೇವನಾಗಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಅಗ್ನಿಷ್ವಾತ್ತಾದಿ ಪಿತೃಗಣಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಪರಮ ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

सपिण्डीकरणादूर्ध्वं पृथक्तस्मै न दीयते । पितृष्वेव च दातव्यं तत्पिंडं येषु संस्थितम्

ಸಪಿಂಡೀಕರಣ ಕರ್ಮವಾದ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ನೀಡಬಾರದು; ಆ ಪಿಂಡವು ಪಿತೃಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 29

ततः प्रभृति संक्रान्तावुपरागादि पर्वसु । त्रिपिंडमाचरेच्छ्राद्धमेकोद्दिष्टं मृतेहनि

ಆಮೇಲೆ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ಗ್ರಹಣ ಮೊದಲಾದ ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಪಿಂಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಮರಣದಿನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು (ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇತನಿಗೆ) ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 30

एकोद्दिष्टं परित्यज्य मृताहे यः समाचरेत् । स दैवं पितृहा स स्यात्तथा भ्रातृविनाशकः

ಮರಣಕರ್ಮದ ದಿನ ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಪಿತೃಹಂತಕನಾಗಿಯೂ, ದೈವಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನಕಾರನಾಗಿಯೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಹೋದರನಾಶಕಾರನಾಗಿಯೂ ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 31

मृताहे पार्वणं कुर्वन्नधो याति स मानवः । संपृक्ते स्वर्गती भावे प्रेतमोक्षो यतो भवेत्

ಅಶುಭ ಮರಣದಿನದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವಣ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಗಗತಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದ ಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಯುಕ್ತವಾದರೆ ಪ್ರೇತಮೋಕ್ಷ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 32

आमश्राद्धं तदा कुर्याद्विधिज्ञः श्राद्धदस्ततः । तेनाग्नौकरणं कुर्यात्पिंडांस्तेनैव निर्वपेत्

ಆಗ ವಿಧಿಜ್ಞನು ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ಆಮಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಅದೇ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಅಗ್ನೌಕರಣವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದೇ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಪಿಸಿ/ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 33

त्रिभिः सपिंडीकरणं मासैक्ये त्रितये तथा । यदा प्राप्स्यति कालेन तदा मुच्येत बंधनात्

ನಿಯತ ಮೂರು ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ—ಒಂದು ಮಾಸ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗಲೂ ಹಾಗೂ ತೃತೀಯ ಮಾಸದಲ್ಲಿಯೂ—ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಸಪಿಂಡೀಕರಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ಬಂಧನದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

मुक्तोपि लेपभागित्वं प्राप्नोति कुशमार्जनात् । लेपभाजश्चतुर्थाद्यास्त्रयः स्युः पिंडभागिनः

ಮುಕ್ತನಾದವನೂ ಕುಶದಿಂದ ಮಾರ್ಜನ ಮಾಡಿದರೆ ಲೇಪದೋಷದ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆ ಲೇಪಭಾಗಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯವನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಮೂವರು ಪಿಂಡಭಾಗಿಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 35

पिण्डदः सप्तमस्तेषां सपिंडाः सप्तपूरुषाः । भीष्म उवाच । कथं हव्यानि देयानि कव्यानि च जनैरिह

ಅವರಲ್ಲಿ ಏಳನೆಯವನು ಪಿಂಡದಾತ; ಸಪಿಂಡ ಸಂಬಂಧ ಏಳು ಪುರುಷರ ತನಕ. ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರು ದೇವರಿಗೆ ಹವ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಕವ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು?

Verse 36

गृह्णंति पितृलोके वा प्रायः के कैर्निगद्यते । यदि मर्त्ये द्विजो भुंक्ते हूयते यदि वानले

ಪಿತೃಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾರು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಯಾರಿಂದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ? ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ಅದನ್ನು ಭುಂಜಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು ತಲುಪುತ್ತದೆ?

Verse 37

शुभाशुभात्मकाः प्रेतास्तदन्नं भुंजते कथम् । पुलस्त्य उवाच । वसुस्वरूपाः पितरो रुद्राश्चैव पितामहाः

ಶುಭಾಶುಭ ಸ್ವಭಾವದ ಪ್ರೇತರು ಆ ಅನ್ನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾರೆ? ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಪಿತೃಗಳು ವಸುಸ್ವರೂಪರು; ಪಿತಾಮಹರು ರುದ್ರಸ್ವರೂಪರೇ.

Verse 38

प्रपितामहास्तथादित्या इत्येषा वैदिकी श्रुतिः । नामगोत्रं पितॄणां तु प्रापकं हव्यकव्ययोः

“ಪ್ರಪಿತಾಮಹರು ಹಾಗೂ ಆದಿತ್ಯರು”—ಇದು ವೈದಿಕ ಶ್ರುತಿ. ಪಿತೃಗಳ ನಾಮ-ಗೋತ್ರವೇ ಹವ್ಯ ಮತ್ತು ಕವ್ಯ ಅರ್ಪಣಗಳು ಅವರಿಗೆ ತಲುಪುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 39

श्राद्धस्य मन्त्रतस्तत्वमुपलभ्येत भक्तितः । अग्निष्वात्तादयस्तेषामाधिपत्ये व्यवस्थिताः

ಶ್ರಾದ್ಧದ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅದರ ತತ್ತ್ವವು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರಿಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಅಗ್ನಿಷ್ವಾತ್ತರು ಮೊದಲಾದ ಪಿತೃಗಳು ಆ ಕರ್ಮಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 40

नामगोत्रास्तदा देशा भवंत्युद्भवतामपि । प्राणिनः प्रीणयत्येतदर्हणं समुपागतं

ಆಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವರಿಗೂ ನಾಮ, ಗೋತ್ರ ಮತ್ತು ದೇಶ (ಉದ್ಭವಸ್ಥಾನ) ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಈ ಅರ್ಹಣವು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 41

दिव्यो यदि पिता माता गुरुः कर्मानुयोगतः । तस्यान्नममृतं भूत्वा दिव्यत्त्वेप्यनुगच्छति

ಪಿತಾ, ಮಾತಾ ಅಥವಾ ಗುರು ನಿಯತ ಕರ್ಮದ ಕಾರಣದಿಂದ ದಿವ್ಯರಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಅನ್ನ ಅಮೃತಸ್ವರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ; ದಾತನೂ ಆ ದಿವ್ಯತ್ವವನ್ನು ಅನುಗಮಿಸಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 42

दैत्यत्वे भोगरूपेण पशुत्वेपि तृणं भवेत् । श्राद्धान्नं वायुरूपेण नागत्वेप्युपतिष्ठति

ದೈತ್ಯಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಭೋಗರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ, ಪಶುಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ತೃಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಶ್ರಾದ್ಧಾನ್ನವು ವಾಯುರೂಪದಲ್ಲಿ—ನಾಗಯೋನಿಯಲ್ಲಿಯೂ—ಗ್ರಹೀತನಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ.

Verse 43

पानं भवति यक्षत्वे राक्षसत्वे तथामिषं । दानवत्वे तथा पानं प्रेतत्वे रुधिरोदकम्

ಯಕ್ಷತ್ವದಲ್ಲಿ ಪಾನವಿರುತ್ತದೆ; ರಾಕ್ಷಸತ್ವದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಣ. ದಾನವತ್ವದಲ್ಲಿಯೂ ಪಾನ; ಪ್ರೇತತ್ವದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಮಿಶ್ರಿತ ಜಲಪಾನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 44

मनुष्यत्वेन्नपानादि नानाभोगवतां भवेत् । रतिशक्तिस्त्रियः कान्तेऽन्येषां भोजनशक्तिता

ಮಾನವತ್ವದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಪಾನಾದಿ ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ಭೋಗಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪ್ರಿಯಕಾಂತನ ಮೇಲಿನ ರತಿಶಕ್ತಿ; ಇತರರಿಗೆ ಭೋಜನಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 45

दानशक्तिः स विभवा रूपमारोग्यमेव च । श्राद्धपुष्पमिदं प्रोक्तं फलं ब्रह्मसमागमः

ದಾನಶಕ್ತಿ, ವೈಭವ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ—ಇವು ಶ್ರಾದ್ಧದ ‘ಪುಷ್ಪ’ವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅದರ ಫಲ ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾಗಮ, ಅಂದರೆ ಪರಮತತ್ತ್ವಪ್ರಾಪ್ತಿ.

Verse 46

आयुः पुत्रान्धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुखानि च । प्रयच्छन्ति तथा राज्यं प्रीताः पितृगणा नृप

ಓ ನೃಪ! ಪಿತೃಗಣರು ಪ್ರಸನ್ನರಾದಾಗ ಆಯುಷ್ಯ, ಪುತ್ರರು, ಧನ, ವಿದ್ಯೆ, ಸ್ವರ್ಗ, ಮೋಕ್ಷ, ಸುಖಗಳು—ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 47

श्रूयते च पुरा मोक्षं प्राप्ताः कौशिकसूनवः । पंचभिर्जन्मसंबंधैः प्राप्ता ब्रह्मपरं पदम्

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೌಶಿಕನ ಪುತ್ರರು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದರು ಎಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಐದು ಜನ್ಮಗಳ ಸಂಬಂಧಬಂಧಗಳಿಂದ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 48

भीष्म उवाच । कथं कौशिकदायादाः प्राप्ता योगमनुत्तमम् । पंचभिर्जन्मसंबन्धैः कथं कर्मक्षयो भवेत्

ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಕೌಶಿಕನ ವಂಶಜರು ಅನುತ್ತಮ ಯೋಗವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದರು? ಮತ್ತು ಐದು ಜನ್ಮಬಂಧಗಳಿಂದ ಕರ್ಮಕ್ಷಯ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ?

Verse 49

पुलस्त्य उवाच । कौशिको नाम धर्मात्मा कुरुक्षेत्रे महानृषिः । नामतः कर्मतस्तस्य पुत्राणां तन्निबोध मे

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೌಶಿಕನೆಂಬ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಮಹರ್ಷಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಈಗ ಅವನ ಪುತ್ರರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿದುಕೋ.

Verse 50

स्वसृपः क्रोधनो हिंस्रः पिशुनः कविरेव च । वाग्दुष्टः पितृवर्ती च गर्गशिष्यास्तदाभवन्

ಸ್ವಸೃಪ, ಕ್ರೋಧನ, ಹಿಂಸ್ರ, ಪಿಶುನ, ಕವಿ—ಹಾಗೂ ವಾಗ್ದುಷ್ಟ, ಪಿತೃವರ್ತಿ—ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗರ್ಗನ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 51

पितर्युपरते तेषामभूद्दुर्भिक्षमुल्बणं । अनावृष्टिश्च महती सर्वलोकभयंकरी

ಅವರ ತಂದೆ ಪರಲೋಕವಾದ ನಂತರ ಅವರಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ದುರ್ಭಿಕ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯೂ—ಸರ್ವಲೋಕಭಯಂಕರವಾದುದು—ಬಂದಿತು.

Verse 52

गर्गादेशाद्वने दोग्ध्रीं रक्षंति च तपोधनाः । खादामः कपिलामेतां वयं क्षुत्पीडिता भृशं

ಗರ್ಗನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತಪೋಧನರು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಹಾಲುಕೊಡುವ ಹಸುವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ನಾವು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಹಳ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಈ ಕಪಿಲಾ ಹಸುವನ್ನು ತಿನ್ನುವೆವು.

Verse 53

इति चिंतयतां पापं लघुः प्राह तदानुजः । यद्यवश्यमियं वध्या श्राद्धरूपेण योज्यतां

ಅವರು ಪಾಪದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರ ಲಘು ಹೇಳಿದನು— “ಇವಳ ವಧ ಅನಿವಾರ್ಯವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಶ್ರಾದ್ಧರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಿರಿ।”

Verse 54

श्राद्धे नियोज्यमानायां पापं नश्यति नो ध्रुवं । एवं कुर्वित्यनुज्ञातः पितृवर्ती तदानुजैः

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಿದರೆ ಪಾಪವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. “ಹೀಗೆ ಮಾಡು” ಎಂಬ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಅವನು, ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಪಿತೃವಿಧಿಯಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡನು.

Verse 55

चक्रे समाहितः श्राद्धमुपयुज्याथ तां पुनः । द्वौ दैवे भ्रातरो कृत्वा पित्र्ये त्रींश्चापरान्क्रमात्

ಅವನು ಸಮಾಧಾನಚಿತ್ತದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಅದನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು. ದೈವಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರನ್ನು ನೇಮಿಸಿ, ಪಿತೃಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಮೂವತ್ತಮೂರು ಜನರನ್ನು ನೇಮಿಸಿದನು.

Verse 56

तथैकमतिथिं कृत्वा श्राद्धदः स्वयमेव तु । चकार मंत्रवच्छ्राद्धं स्मरन्पितृपरायणः

ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಯೋಗ್ಯ ತಿಥಿಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಶ್ರಾದ್ಧದಾನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಮಂತ್ರಸಹಿತ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು— ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ, ಪಿತೃಪರಾಯಣನಾಗಿ.

Verse 57

तदा गत्वा विशंकास्ते गुरवे च न्यवेदयन् । व्याघ्रेण निहता धेनुर्वत्सोयं प्रतिगृह्यतां

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಸಂಶಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಗುರುವರ್ಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು— “ಹುಲಿ ಹಸುವನ್ನು ಕೊಂದಿದೆ; ಈ ಕರುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ.”

Verse 58

एवं सा भक्षिता धेनुः सप्तभिस्तैस्तपोधनैः । वैदिकं बलमाश्रित्य क्रूरे कर्मणि निर्भयाः

ಹೀಗೆ ಆ ಧೇನು ಆ ಏಳು ತಪೋಧನ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು; ವೈದಿಕ ಬಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವರು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಆ ಕ್ರೂರ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತರಾದರು।

Verse 59

ततः काले प्रणष्टास्ते व्याधा दश पुरेभवन् । जातिस्मरत्वं प्राप्तास्ते पितृभावेन भाविताः

ನಂತರ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾದ ಆ ಹತ್ತು ವ್ಯಾಧರು ನಗರದಲ್ಲಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದರು; ಅವರಿಗೆ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮೃತಿ ದೊರಕಿತು ಮತ್ತು ಪಿತೃಭಾವದಿಂದ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಭಾವಿತವಾಯಿತು।

Verse 60

तत्र विज्ञाय वैराग्यं प्राणानुत्सृज्य धर्मतः । लोकैरवीक्ष्यमाणास्ते तीर्थांतेनशनेन तु

ಅಲ್ಲಿ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು ಅವರು ಧರ್ಮತಃ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು; ಜನರಿಗೆ ಕಾಣದೆ, ತೀರ್ಥಾಂತದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸದಿಂದಲೇ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು।

Verse 61

संजाता मृगरूपास्ते सप्त कालंजरे गिरौ । प्राप्तविज्ञानयोगास्ते तत्यजुस्तां निजां तनुम्

ಕಾಲಾಂಜರ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಅವರು ಏಳು ಮಂದಿ ಮೃಗರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು; ವಿಜ್ಞಾನಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆದ ಬಳಿಕ ತಮ್ಮದೇ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು।

Verse 62

मम्रुः प्रपतनेनाथ जातवैराग्यमानसाः । मानसे चक्रव्राकास्ते संजाताः सप्तयोगिनः

ಪ್ರಭು, ಬೀಳುವುದರಿಂದ ಅವರು ಮೃತರಾದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಅಚಾನಕ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಚಕ್ರವಾಕ ಪಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ, ನಂತರ ಏಳು ಯೋಗಿಗಳಾಗಿ ಜನಿಸಿದರು।

Verse 63

नामतः कर्मतः सर्वे सुमनाः कुसुमोवसुः । चित्तदर्शी सुदर्शी च ज्ञाता ज्ञानस्य पारगः

ಹೆಸರಿನಿಂದಲೂ ಕರ್ಮದಿಂದಲೂ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸುಮನಸ್ಕರು, ಪುಷ್ಪನಿಧಿಯಂತೆ ಅಮೂಲ್ಯರು. ಪರಚಿತ್ತದರ್ಶಿಗಳು, ಸುದರ್ಶಿಗಳು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಜ್ಞಾನದ ಪಾರಗಾಮಿಗಳು.

Verse 64

ज्येष्ठानुरक्ताः श्रेष्ठास्ते सप्तैते योगपावनाः । योगभ्रष्टास्त्रयस्तेषां बभूवुश्चलचेतसः

ಜ್ಯೇಷ್ಠನಿಗೆ ಅನುರಕ್ತರಾದ ಆ ಏಳು ಮಂದಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು—ಯೋಗದಿಂದ ಪಾವನಗೊಳಿಸುವವರು. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಯೋಗಭ್ರಷ್ಟರಾಗಿ ಚಂಚಲಚಿತ್ತರಾದರು.

Verse 65

दृष्ट्वा विभ्राजमानं तमणुहं स्त्रीभिरन्वितम् । क्रीडंतं विविधैर्भोगैर्महाबलपराक्रमम्

ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಅನ್ವಿತನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಆ ಅಣುಹನನ್ನು—ವಿವಿಧ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತ, ಮಹಾಬಲ-ಪರಾಕ್ರಮಯುಕ್ತನಾಗಿ—ನೋಡಿ.

Verse 66

पञ्चालान्वयसंभूतं प्रभूतबलवाहनम् । राज्यकामोभवत्त्वेकस्तेषां मध्ये जलौकसाम्

‘ಜಲವಾಸಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಪಾಂಚಾಲ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ, ಅಪಾರ ಬಲವೂ ವಾಹನಗಳೂಳ್ಳ, ರಾಜ್ಯಕಾಮನೆಯುಳ್ಳ ಒಬ್ಬನು ಇರಲಿ.’

Verse 67

पितृवर्ती च यो विप्रः श्राद्धकृत्पितृवत्सलः । अपरौ मंत्रिणौ दृष्ट्वा प्रभूतबलवाहनौ

ಪಿತೃಭಕ್ತನಾದ, ಶ್ರಾದ್ಧಕೃತನಾದ, ಪಿತೃವತ್ಸಲನಾದ ಆ ವಿಪ್ರನು—ಅಪಾರ ಬಲವೂ ವಾಹನಗಳೂಳ್ಳ ಉಳಿದ ಇಬ್ಬರು ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ (ಗಮನಿಸಿದನು).

Verse 68

मंत्रित्वे चक्रतुश्चेच्छामस्मिन्मर्त्यौ द्विजोत्तमौ । विभ्राजपुत्रस्त्वेकोभूद्ब्रह्मदत्त इति स्मृतः

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಮಂತ್ರಿತ್ವ ಸೇವೆಯ ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರಲ್ಲಿ ವಿಭ್ರಾಜನ ಪುತ್ರನೊಬ್ಬ ‘ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 69

मंत्रिपुत्रौ तथा चैव पुंडरीकसुबालकौ । ब्रह्मदत्तोभिषिक्तस्तु कांपिल्ये नगरोत्तमे

ಅಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಯ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು—ಪುಂಡರೀಕ ಮತ್ತು ಸುಬಾಲಕ—ಇದ್ದರು. ನಗರೋತ್ತಮವಾದ ಕಾಂಪಿಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತನು ರಾಜಾಭಿಷೇಕವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 70

पंचालराजो विक्रांतः श्राद्धकृत्पितृवत्सलः । योगवित्सर्वजंतूनां चित्तवेत्ताभवत्तदा

ಆಗ ಪಂಚಾಲರಾಜನು ವಿಕ್ರಾಂತನಾಗಿ, ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಪಿತೃಗಳ ಮೇಲೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಯೋಗವಿದನಾಗಿ, ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಅರಿಯುವವನಾದನು.

Verse 71

तस्य राज्ञोभवद्भार्या सुदेवस्यात्मजा तदा । सन्नतिर्नाम विख्याता कपिलायाभवत्पुरा

ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಆಗ ಸುದೇವನ ಪುತ್ರಿ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ‘ಸನ್ನತಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತಳಾಗಿದ್ದು, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ‘ಕಪಿಲಾ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 72

पितृकार्ये नियुक्तत्वादभवद्ब्रह्मवादिनी । तया चकार सहितः स राज्यं राजनंदनः

ಪಿತೃಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯುಕ್ತಳಾದ ಕಾರಣ ಅವಳು ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಿ (ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಾರುವವಳು) ಆದಳು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಆ ರಾಜನಂದನನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸಿದನು.

Verse 73

कदाचिद्गतौद्यानं तया सह स पार्थिवः । ददर्श कीटमिथुनमनंगकलहान्वितम्

ಒಮ್ಮೆ ರಾಜನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಉದ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಮಜನಿತ ಕಲಹದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಕೀಟಯುಗ್ಮವನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 74

पिपीलिकामधोवक्त्रां पुरतः कीटकामुकः । पंचबाणाभितप्तांगः सगद्गदमुवाच ह

ಆಮೇಲೆ ಮುಖ ಕೆಳಗಿರುವ ಇರುವೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಆ ಕೀಟಪ್ರೇಮಿ. ಮನ್ಮಥನ ಪಂಚಬಾಣಗಳಿಂದ ದಗ್ಧವಾದ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 75

न त्वया सदृशी लोके कामिनी विद्यते क्वचित् । मध्ये क्षीणातिजघना बृहद्वक्त्रातिगामिनी

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಕಾಮಿನಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ—ನಡುಮಧ್ಯ ಸಣ್ಣದು, ನಿತಂಬಗಳು ತುಂಬಿದವು, ಮುಖಶೋಭೆ ಮತ್ತು ಮನೋಹರ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೀರಿದವಳು.

Verse 76

सुवर्णवर्णसदृशी सद्वक्त्रा चारुहासिनी । आलक्ष्यते च वदनं गुडशर्करवत्सलं

ಅವಳು ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣದಂತೆ, ಸದ್ವಕ್ತ್ರೆಯಾಗಿ, ಮನೋಹರ ಹಾಸ್ಯವತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ವದನವು ಬೆಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆಯಂತೆ ಮಧುರವೂ ಪ್ರಿಯವೂ ಎಂದು ತೋಚಿತು.

Verse 77

भोक्ष्यसे मयि भुक्ते त्वं स्नासि स्नाते तथा मयि । प्रोषिते मयि दीना त्वं क्रुद्धे च भयचंचला

ನಾನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದಾಗ ನೀವೂ ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತೀ; ನಾನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ನೀವೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತೀ. ನಾನು ದೂರವಿದ್ದರೆ ನೀನು ದೀನಳಾಗುತ್ತೀ; ನಾನು ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ನೀನು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತೀ.

Verse 78

किमर्थं वद कल्याणि सदाधोवदनास्थिता । सा तमाह ज्वलत्कोपा किमालपसि रे शठ

ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನೀನು ಸದಾ ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಏಕೆ ಕುಳಿತಿರುವೆ? ಅವಳು ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದು—ಓ ಶಠನೇ, ಏನು ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ಎಂದಳು.

Verse 79

त्वया मोदकचूर्णं तु मां विहायापि भक्षितम् । प्रादास्त्वं तदतिक्रम्य मामन्यस्यै समन्मथः

ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಮೋದಕದ ಚೂರ್ಣವನ್ನು ತಿಂದೆ; ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಓ ಕಾಮೋದ್ರೇಕಕರನೇ, ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ.

Verse 80

पिपीलक उवाच । त्वत्सादृश्यान्मया दत्तमन्यस्यै वरवर्णिनि । तदेकमपराधं मे क्षंतुमर्हसि भामिनि

ಪಿಪೀಲಕನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ, ನಿನ್ನ ಸಾದೃಶ್ಯದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಗೆ ನೀಡಿದೆ; ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ನನ್ನ ಆ ಒಂದೇ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು.

Verse 81

नैवं पुनः करिष्यामि त्यज कोपं च सुस्तनि । स्पृशामि पादौ सत्येन प्रणतस्य प्रसीद मे

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಹೇ ಸುಸ್ತನಿ, ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಡು. ಸತ್ಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತೇನೆ—ಪ್ರಣತನಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗು.

Verse 82

रुष्टायां त्वयि सुश्रोणि मृत्युर्मे पुरतो भवेत् । तुष्टायां त्वयि वामोरु पूर्णाः सर्वमनोरथाः

ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ನೀನು ರೋಷಗೊಂಡರೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಮರಣವೇ ನಿಂತಂತೆ; ಹೇ ವಾಮೋರು, ನೀನು ತೃಪ್ತಳಾದರೆ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಮನೋರಥಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 83

पूर्णचंद्रोपमं वक्त्रं स्वादेमृतरसोपमम् । निर्भरं पिब सुश्रोणि कामासक्तस्य मे सदा

ನಿನ್ನ ಮುಖ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ, ನಿನ್ನ ಮಾಧುರ್ಯ ಅಮೃತರಸದಂತೆ. ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ! ಸದಾ ಕಾಮಾಸಕ್ತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾನಮಾಡು।

Verse 84

एतन्मत्वा शुभे कार्या सर्वदा तु कृपा मयि । इति सा वचनं श्रुत्वा प्रसन्ना चाभवत्ततः

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಓ ಶುಭೆ, ಸದಾ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದಳು।

Verse 85

आत्मानमर्पयामास मोहनाय पिपीलिका । ब्रह्मदत्तोपि तत्सर्वं ज्ञात्वा सस्मयमाहसत्

ಪಿಪೀಲಿಕೆ ಮೋಹನನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿತು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿದ ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 86

सर्वसत्वरुतज्ञानी प्रभावात्पूर्वकर्मणः । भीष्म उवाच । कथं सर्वरुतज्ञोभूद्ब्रह्मदत्तो नराधिपः

ಪೂರ್ವಕರ್ಮದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಸತ್ತ್ವಗಳ ರುತವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಆಯಿತ. ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ನರಾಧಿಪ ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದನು?

Verse 87

तच्चापि चाभवत्कुत्र चक्रवाकचतुष्टयं । तन्मे कथय सर्वज्ञ कुले कस्य च सुव्रतम्

ಮತ್ತು ಆ ನಾಲ್ಕು ಚಕ್ರವಾಕಗಳ ಗುಂಪು ಎಲ್ಲಾಯಿತು? ಓ ಸರ್ವಜ್ಞ, ನನಗೆ ಹೇಳು—ಆ ಸುವ್ರತೆ ಯಾವ ಕುಲದವಳು?

Verse 88

पुलस्त्य उवाच । तस्मिन्नेव पुरे जाताश्चक्रवाका अथो नृप

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ನೃಪಾ! ಅದೇ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವಾಕ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಜನಿಸಿದವು.

Verse 89

वृद्धद्विजस्य दायादा विप्रा जातिस्मरा बुधाः । धृतिमांस्तत्त्वदर्शी च विद्यावर्णस्तपोधिकः

ಆ ವೃದ್ಧ ದ್ವಿಜನ ದಾಯಾದರೂ ವಿಪ್ರರೇ—ಜಾತಿಸ್ಮರರು, ಬುದ್ಧಿವಂತರು, ಧೃತಿವಂತರು, ತತ್ತ್ವದರ್ಶಿಗಳು, ವಿದ್ಯಾ-ಶೀಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕರು.

Verse 90

नामतः कर्मतश्चैव सुदरिद्रस्य ते सुताः । तपसे बुद्धिरभवत्तेषां वै द्विजजन्मनां

ಅತಿದರಿದ್ರನಾದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪುತ್ರರು—ಹೆಸರಿನಿಂದಲೂ ಕರ್ಮದಿಂದಲೂ—ತಪಸ್ಸಿನ ಕಡೆ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದರು; ಆ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಅವರು ದ್ವಿಜತ್ವ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವ) ಪಡೆದರು.

Verse 91

यास्यामः परमां सिद्धिमूचुस्ते द्विजसत्तमाः । तत्तेषां वचनं श्रुत्वा सुदरिद्रो महातपाः

ಆ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರು ಹೇಳಿದರು—“ನಾವು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವು।” ಅವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಅತಿದರಿದ್ರನಾದರೂ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ (ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕದಲಿದ)ನು.

Verse 92

उवाच दीनया वाचा किमेतदिति पुत्रकाः । अधर्म एष वः पुत्रा पिता तानित्युवाच ह

ಅವನು ದೀನ ವಾಣಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು—“ಮಕ್ಕಳೇ, ಇದು ಏನು?” ನಂತರ ತಂದೆ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಪುತ್ರರೇ, ಇದು ನಿಮ್ಮ ಅಧರ್ಮ.”

Verse 93

वृद्धं पितरमुत्सृज्य दरिद्रं वनवासिनम् । क्व नु धर्मोत्र भविता मां त्यक्त्वा गतिमेव च

ವೃದ್ಧನಾದ, ದರಿದ್ರನಾದ, ಅರಣ್ಯವಾಸಿಯಾದ ತಂದೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಧರ್ಮ ಎಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು? ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರೆ ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವ ಸದ್ಗತಿ ಅಥವಾ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ?

Verse 94

ऊचुस्ते कल्पिता वृत्तिस्तव तात वचश्शृणु । व्रतमेतत्पुरा राज्ञः स ते दास्यति पुष्कलं

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—ಮಗನೇ, ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ನಾವು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದೇವೆ; ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ಇದು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಆಚರಿಸಿದ ವ್ರತ; ಇದು ನಿನಗೆ ಅಪಾರ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 95

धनं ग्राम सहस्राणि प्रभाते पठतस्तव । कुरुक्षेत्रे तु ये विप्रा व्याधा दशपुरे तु ये

ನೀನು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಠಿಸಿದರೆ ನಿನಗೆ ಧನವೂ ಸಾವಿರಾರು ಗ್ರಾಮಗಳೂ ದೊರೆಯುವವು. ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ವಿಪ್ರರೂ, ದಶಪುರದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಾಧರೂ ಆ ಫಲಕ್ಕೆ ಭಾಗಿಯಾಗುವರು.

Verse 96

कालंजरे मृगा भूताश्चक्रवाकास्तु मानसे । इत्युक्त्वा पितरं जग्मुस्ते वनं तपसे पुनः

“ಕಾಲಂಜರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಜಿಂಕೆಗಳಾದರು, ಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವಾಕ ಪಕ್ಷಿಗಳಾದರು” ಎಂದು ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 97

वृद्धोपि स द्विजो राजन्जगाम स्वार्थसिद्धये । अणुहो नाम वैभ्राजः पञ्चालाधिपतिः पुरा

ಓ ರಾಜನೇ, ವೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ದ್ವಿಜನು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹೊರಟನು. ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಲಾಧಿಪತಿಯಾದ ವೈಭ್ರಾಜನು ಅಣುಹ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಿದ್ದನು.

Verse 98

पुत्रार्थी देवदेवेशं पद्मयोनिं पितामहम् । आराधयामास विभुं तीव्रव्रतपरायणः

ಪುತ್ರಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಅವನು ದೇವದೇವೇಶನಾದ ಪದ್ಮಯೋನಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು—ಆ ವಿಭುವನ್ನು—ತೀವ್ರ ವ್ರತನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದನು।

Verse 99

ततः कालेन महता तुष्टस्तस्य पितामहः । वरं वरय भद्रं ते हृदयेभीप्सितं नृप

ನಂತರ ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು।”

Verse 100

अणुह उवाच । पुत्रं मे देहि देवेश महाबलपराक्रमम् । पारगं सर्वविद्यानां धार्मिकं योगिनां वरम्

ಅಣುಹನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವೇಶ, ನನಗೆ ಮಹಾಬಲ-ಪರಾಕ್ರಮವುಳ್ಳ ಪುತ್ರನನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಸರ್ವವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗಿ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿರಲಿ।”

Verse 101

सर्वसत्वरुतज्ञं मे देहि योगिनमात्मजम् । एवमस्त्विति विश्वात्मा तमाह परमेश्वरः

“ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ ರುತ (ಧ್ವನಿ)ವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಯೋಗಿಯಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು.” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮ ಪರಮೇಶ್ವರನು—“ಏವಮಸ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 102

पश्यतां सर्वभूतानां तत्रैवांतरधीयत । ततः स तस्य पुत्रोभूद्ब्रह्मदत्तः प्रतापवान्

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಾಪವಂತನಾದ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು—ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು।

Verse 103

सर्वसत्वानुकंपी च सर्वसत्वबलाधिकः । सर्वसत्वरुतज्ञश्च सर्वसत्वेश्वरेश्वरः

ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯುಳ್ಳವನು, ಎಲ್ಲರ ಬಲಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ ಬಲವಂತನು. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಳಲು-ಸ್ವರಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು; ಸಮಸ್ತ ಜೀವೇಶ್ವರರಿಗೂ ಪರಮೇಶ್ವರನು.

Verse 104

अथ सत्वेन योगात्मा स पिपीलकमागतः । यत्र तत्कीटमिथुनं रममाणमवस्थितम्

ನಂತರ ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಯೋಗಾತ್ಮನು ಒಂದು ಇರುವೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು; ಅಲ್ಲಿ ಕೀಟಗಳ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.

Verse 105

ततः सा सन्नतिर्दृष्ट्वा प्रहसंतं सुविस्मितं । किमप्याशंकमाना सा तमपृच्छन्नरेश्वरम्

ಆಮೇಲೆ ಸನ್ನತಿ, ನರೇಶ್ವರನು ನಗುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಏನೋ ಸಂಶಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.

Verse 106

सन्नतिरुवाच । अकस्मादतिहासोयं किमर्थमभवन्नृप । हास्यहेतुं न जानामि यदकाले कृतं त्वया

ಸನ್ನತಿ ಹೇಳಿದರು— ಓ ನೃಪಾ! ಈ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನಗು ಏಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಈ ಹಾಸ್ಯದ ಕಾರಣ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀನು ಅಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ.

Verse 107

अवदद्राजपुत्रोसौ तं पिपीलिकभाषितम् । रागवद्विरसोत्पन्नमेतद्धास्यं वरानने

ಆ ರಾಜಪುತ್ರನು ಅವಳ ಇರುವೆಯಂತ ಮಾತಿನ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದನು— ಓ ವರಾನನೆ! ಈ ನಗು ರಾಗಭರಿತವಾಗಿ ತೋಚಿದರೂ, ಅದು ರಸವಿಲ್ಲದೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ.

Verse 108

न चान्यत्कारणं किंचिद्धास्यहेतुः शुचिस्मिते । न सामन्यततं देवी प्राहालीकमिदं तव

ಹೇ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ! ಈ ನಗುವಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲ. ಹೇ ದೇವಿ, ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯವಲ್ಲ—ನಿನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಅದ್ಭುತವಾದ, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸಂಗತಿ.

Verse 109

अहमेवेह हसिता न जीविष्ये त्वयाधुना । कथं पिपीलिकालापं मर्त्यो वेत्ति सुरादृते

ಇಲ್ಲಿ ನಗೆಯ ಗುರಿಯಾದವನು ನಾನೇ; ಈಗ ನಿನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯನು ಇರುವೆಗಳ ಮಾತನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಲ್ಲನು?

Verse 110

तस्मात्त्वयाहमेवाद्य हसिता किमतः परम् । ततो निरुत्तरो राजा जिज्ञासुस्तद्वचो हरेः

“ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನನ್ನೇ ನಗಿಸಿದ್ದೆ—ಇದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೇನು?” ಎಂದು. ನಂತರ ರಾಜನು ಉತ್ತರಹೀನನಾಗಿ, ಹರಿಯ (ವಿಷ್ಣು) ವಚನವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಕುತೂಹಲಗೊಂಡನು.

Verse 111

आस्थाय नियमं तस्थौ सप्तरात्रमकल्मषः । स्वप्नान्ते प्राह तं ब्रह्मा प्रभाते पर्यटन्पुरम्

ನಿಯಮವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆ ನಿರ್ದೋಷಿ ಏಳು ರಾತ್ರಿಗಳು ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು. ಸ್ವಪ್ನಾಂತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು; ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಗರವನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿದನು.

Verse 112

वृद्धद्विजोत्तमाद्वाक्यं सर्वं ज्ञास्यति ते प्रिया । इत्युक्त्वांतर्दधे ब्रह्मा प्रभाते च नृपः पुरात्

“ವೃದ್ಧ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವಚನಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಳು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು; ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 113

निर्गच्छन्मन्त्रिसहितः सभार्यो वृद्धमग्रतः । गदंतं विप्रमायांतं वृद्धं च स ददर्श ह

ಅವನು ಮಂತ್ರಿಗಳೊಡನೆ ಹಾಗೂ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಹೊರಟಾಗ, ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಾ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವೃದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 114

ब्राह्मण उवाच । ये विप्रमुख्याः कुरुजांगलेषु दाशास्तथा दाशपुरे मृगाश्च । कालंजरे सप्त च चक्रवाका ये मानसे तेत्र वसंति सिद्धाः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಕುರುಜಾಂಗಲದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರು, ದಾಶಪುರದಲ್ಲಿ ದಾಶರು ಹಾಗೂ ಮೃಗಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಲಂಜರದಲ್ಲಿ ಏಳು ಚಕ್ರವಾಕ ಪಕ್ಷಿಗಳು—ಆ ಸಿದ್ಧರು ಅಲ್ಲಿ ಮಾನಸದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 115

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य स पपात शुचान्वितः । जातिस्मरत्वमगमत्तौ च मंत्रिवरात्मजौ

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಶೋಕದಿಂದ ತುಂಬಿ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು; ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂತ್ರಿಯ ಆ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರೂ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 116

कामशास्त्रप्रणेता तु बाभ्रव्यः स तु बालकः । पंचाल इति लोकेषु विश्रुतः सर्वशास्त्रवित्

ಕಾಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಣೇತನು ಬಾಭ್ರವ್ಯನು; ಅವನು ‘ಬಾಲಕ’ ಎಂದೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ‘ಪಂಚಾಲ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರವಿದನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 117

पुंडरीकोपि धर्मात्मा वेदशास्त्रप्रवर्तकः । भूत्वा जातिस्मरौ शोकात्पतितावग्रतस्तथा

ಪುಂಡರೀಕನೂ—ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರವರ್ತಕನಾಗಿ—ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಆದರೆ ಶೋಕದಿಂದ ಅವನೂ ಅವರ ಮುಂದೆಯೇ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿದ್ದನು।

Verse 118

हा वयं कर्मविभ्रष्टाः कामतः कर्मबंधनात् । एवं विलप्य बहुशस्त्रयस्ते योगपारगाः

ಹಾಯ್! ಕಾಮವಶರಾಗಿ ನಾವು ಸ್ವಧರ್ಮದಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟರಾಗಿ ಕರ್ಮಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದೆವು. ಹೀಗೆ ಮರುಮರು ವಿಲಪಿಸುತ್ತ ಯೋಗಪಾರಗರಾದ ಆ ಮೂವರು ಮಹಾತ್ಮರು ಹೇಳಿದರು.

Verse 119

विस्मयाच्छ्राद्धमाहाम्यमभिनंद्य पुनः पुनः । स तु तस्मै धनं दत्त्वा प्रभूतग्रामसंयुतम्

ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಅವನು ಶ್ರಾದ್ಧದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮರುಮರು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅನೇಕ ಗ್ರಾಮಗಳೊಡನೆ ಅಪಾರ ಧನವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 120

विसृज्य ब्राह्मणं तं च वृद्धं धनमदान्वितम् । आत्मीयं नृपतिः पुत्रं नृपलक्षणसंयुतम्

ಧನಮದದಿಂದ ಮತ್ತನಾದ ಆ ವೃದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ರಾಜನು ರಾಜಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನನಾದ ತನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 121

विष्वक्सेनाभिधानं च राजाराज्येभ्यषेचयत् । मानसे सलिले सर्वे ततस्ते योगिनां वराः

ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನನೆಂಬವನು ಅವನನ್ನು ರಾಜಾಧಿರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದನು. ನಂತರ ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಮಾನಸ ಸರೋವರದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 122

ब्रह्मदत्तादयस्तस्मिन्पितृभक्ता विमत्सराः । सन्नतिश्चाभवद्धृष्टा मयैव तव दर्शितम्

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತಾದಿಗಳು ಪಿತೃಭಕ್ತರೂ, ಅಸೂಯಾರಹಿತರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಅವರ ವಿನಯಸನ್ನತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು—ಇದನ್ನು ನಾನೇ ನಿನಗೆ ತೋರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 123

राजन्योगफलं सर्वं यदेतदभिलक्ष्यते । तथेति प्राह राजापि पुरस्तादभिनंदयन्

“ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಎಲ್ಲವೂ ರಾಜಯೋಗ/ರಾಜಧರ್ಮದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವೇ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಎದುರು ನಿಂತ ರಾಜನೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಅನುಮೋದಿಸಿದನು।

Verse 124

त्वत्प्रसादादिदं सर्वं मयैवं प्राप्यते फलम्

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದ/ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಲಭಿಸಿದೆ—ಈ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ಹೀಗೆ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 125

ततस्ते योगमास्थाय सर्व एव वनौकसः । ब्रह्मरंध्रेण परमं पदमापुस्तपोबलात्

ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲ ವನವಾಸಿಗಳು ಯೋಗಸಮಾಧಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ತಪೋಬಲದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 126

एवमायुर्धनं विद्यां स्वर्गमोक्षसुखानि च । प्रयच्छंति सुतं राज्यं नृणां तुष्टाः पितामहाः

ಈ ರೀತಿ ತೃಪ್ತರಾದ ಪಿತೃಗಳು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಆಯುಷ್ಯ, ಧನ, ವಿದ್ಯೆ, ಸ್ವರ್ಗ-ಮೋಕ್ಷಸুখಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 127

इदं च पितृमाहात्म्यं ब्रह्मदत्तस्य वै नृप । द्विजेभ्यः श्रावयेद्विद्वान्शृणोति पठतेपि वा । कल्पकोटिशतं साग्रं ब्रह्मलोके महीयते

ಹೇ ನೃಪ! ಇದು ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಪಿತೃಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ. ಇದನ್ನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುವ, ಅಥವಾ ತಾನೇ ಕೇಳುವ ಅಥವಾ ಓದುವ ವಿದ್ವಾಂಸನು ಸಾಗ್ರವಾಗಿ ಕೋಟಿ-ಶತ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।