Adhyaya 34

Verse 1

सूत उवाच । यथा शप्ता वने पूर्वं सुशंखेन महात्मना । तासु सर्वं समाख्यातं सखीष्वेव विचेष्टितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ಸುಶಂಖನಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರೀತಿಯೂ, ಅವರ ವಿಷಯದ ಎಲ್ಲವೂ, ಸಖಿಯರ ಮಧ್ಯೆ ಅವರ ವರ್ತನೆಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ।

Verse 2

आत्मनश्च महाभागा दुःखेनातिप्रपीडिता । सुनीथोवाच । अन्यच्चैव प्रवक्ष्यामि सख्यः शृण्वंतु सांप्रतम्

ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ತನ್ನೊಳಗೆ ದುಃಖದಿಂದ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಸುನೀಥಾ ಹೇಳಿದಳು—ಸಖಿಯರೇ, ಈಗ ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳಿರಿ।

Verse 3

मदीयरूपसंपत्ति वयः सगुणसंपदः । विलोक्य तातश्चिंतात्मा संजातो मम कारणात्

ನನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯ, ಯೌವನ ಮತ್ತು ಗುಣಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ತಂದೆ ನನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ಚಿಂತಾಕುಲನಾದನು।

Verse 4

देवेभ्यो दातुकामोऽसौ मुनिभ्यस्तु महायशाः । मां च हस्ते विगृह्यैव सर्वान्वाक्यमुदाहरत्

ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಮುನಿಗಳಿಗೂ ದಾನ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ವಚನಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು।

Verse 5

गुणयुक्ता सुता बाला ममेयं चारुलोचना । दातुकामोस्मि भद्रं वो गुणिने सुमहात्मने

ಇವಳು ನನ್ನ ಮಗಳು—ಯುವತಿ—ಗುಣಯುಕ್ತಳು, ಸುಂದರ ನೇತ್ರಗಳವಳು. ನಿಮಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಗುಣವಂತ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 6

मृत्योर्वाक्यं ततो देवा ऋषयः शुश्रुवुस्तदा । तमूचुर्भाषमाणं ते देवा इंद्र पुरोगमाः

ಆಮೇಲೆ ದೇವರೂ ಋಷಿಗಳೂ ಮೃತ್ಯುವಿನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಅವನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಇಂದ್ರಪ್ರಮುಖ ದೇವರುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು।

Verse 7

तव कन्या गुणाढ्येयं शीलानां परमो निधिः । दोषेणैकेन संदुष्टा ऋषिशापेन तेन वै

ನಿನ್ನ ಕನ್ಯೆ ಗುಣಸಮೃದ್ಧಳು, ಶೀಲಧರ್ಮಗಳ ಪರಮ ನಿಧಿ; ಆದರೆ ಒಂದೇ ದೋಷದಿಂದ ಕಲుషಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ—ಅದು ಕೂಡ ಋಷಿಶಾಪದಿಂದಲೇ.

Verse 8

अस्यामुत्पत्स्यते पुत्रो यस्य वीर्यात्पुमान्किल । भविता स महापापी पुण्यवंशविनाशकः

ಈಕೆಯಿಂದ ಆ ಪುರುಷನ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅವನು ಮಹಾಪಾಪಿಯಾಗಿ ಪುಣ್ಯವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಾಗುವನು.

Verse 9

गंगातोयेन संपूर्णः कुंभ एव प्रदृश्यते । सुरायाबिन्दुनालिप्तो मद्यकुम्भः प्रजायते

ಗಂಗಾಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕುಂಭವು ಪವಿತ್ರಜಲದ ಕುಂಭವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಸುರೆಯ ಒಂದು ಬಿಂದು ತಗುಲಿದರೂ ಅದು ಮದ್ಯಕುಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 10

पापस्य पापसंसर्गात्कुलं पापि प्रजायते । आरनालस्य वै बिंदुः क्षीरमध्ये प्रयाति चेत्

ಪಾಪದ ಪಾಪಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ಕುಲವೂ ಪಾಪಮಯವಾಗಿ ಪಾಪಿ ಸಂತಾನವು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ—ಆರನಾಳ (ಹುಳಿ ಗಂಜಿ)ದ ಒಂದು ಬಿಂದು ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೆ ಹಾಲು ಕೆಡುವಂತೆ.

Verse 11

पश्चान्नाशयते क्षीरमात्मरूपं प्रकाशयेत् । तद्वद्विनाशयेद्वंशं पापः पुत्रो न संशयः

ಯಾವುದೋ ವಸ್ತು ನಂತರ ಹಾಲನ್ನು ಕೆಡಿಸಿ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವಂತೆ, ಪಾಪಿ ಪುತ್ರನು ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 12

अनेनापि हि दोषेण तवेयं पापभागिनी । अन्यस्मै दीयतां गच्छ देवैरुक्तः पिता मम

‘ಈ ದೋಷದಿಂದಲೂ ನೀ ಪಾಪಭಾಗಿನಿಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ಹೋಗು—ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು; ದೇವರುಗಳು ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಹೀಗೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.’

Verse 13

देवैश्चापि सगंधर्वैरृषिभिश्च महात्मभिः । तैश्चापि संपरित्यक्तः पिता मे दुःखपीडितः

ದೇವರುಗಳು ಗಂಧರ್ವರೊಡನೆ, ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳೂ ಸಹ ಅವನನ್ನು ಪರಿತ್ಯಜಿಸಿದರು; ಅವರಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನನ್ನ ತಂದೆ ದುಃಖ-ಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದರು।

Verse 14

ममान्ये चापि स्वीकारं न कुर्वंति हि सज्जनाः । एवं पापमयं कर्म मया चैव पुरा कृतम्

ಸಜ್ಜನರೂ ಸಹ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಹಿಂದೆ ಪಾಪಮಯ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೆ।

Verse 15

संतप्ता दुःखशोकेन वनमेव समाश्रिता । तप एव चरिष्यामि करिष्ये कायशोषणम्

ದುಃಖ-ಶೋಕದಿಂದ ಸಂತಪ್ತಳಾಗಿ ನಾನು ಏಕಾಕಿನಿಯಾಗಿ ಅರಣ್ಯವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ತಪಸ್ಸನ್ನೇ ಆಚರಿಸಿ, ತಪದಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುವೆನು।

Verse 16

भवतीभिः सुपृष्टाहं कार्यकारणमेव हि । मम चिंतानुगं कर्म मया तद्वः प्रकाशितम्

ನೀವು ಈ ಕಾರ್ಯದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕುರಿತು ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೀರಿ; ನನ್ನ ಚಿಂತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆದ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 17

एवमुक्त्वा सुनीथा सा मृत्योः कन्या यशस्विनी । विरराम च दुःखार्ता किंचिन्नोवाच वै पुनः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಯಶಸ್ವಿನಿ ಸುನೀತಾ—ಮೃತ್ಯುವಿನ ಪುತ್ರಿ—ದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ಮೌನವಾದಳು; ಮತ್ತೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ।

Verse 18

सख्य ऊचुः । दुःखमेव महाभागे त्यज कायविनाशनम् । नास्ति कस्य कुले दोषो देवैः पापं समाश्रितम्

ಸಖಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ದುಃಖವನ್ನೇ ತರುವ ಈ ದೇಹನಾಶಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಯಾವ ಕುಲದಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ? ದೇವರಿಗೂ ಪಾಪಸ್ಪರ್ಶವಾಗಿದೆ.

Verse 19

जिह्ममुक्तं पुरा तेन ब्रह्मणा हरसंनिधौ । देवैश्चापि स हि त्यक्तो ब्रह्माऽपूज्यतमोऽभवत्

ಹಿಂದೆ ಹರ (ಶಿವ)ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಕ್ರ (ಅಸತ್ಯ) ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರೂ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು, ಬ್ರಹ್ಮನು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಪೂಜ್ಯನಾದನು.

Verse 20

ब्रह्महत्या प्रयुक्तोऽसौ देवराजोपि पश्य भोः । देवैः सार्धं महाभागस्त्रैलोक्यं परिभुंजति

ನೋಡು, ಓ ಮಹಾಶಯ—ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ದೇವರಾಜ, ಆ ಮಹಾಭಾಗ, ದೇವರೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

गौतमस्य प्रियां भार्यामहल्यां गतवान्पुरा । परदाराभिगामी स देवत्वे परिवर्त्तते

ಹಿಂದೆ ಅವನು ಗೌತಮನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ಅಹಲ್ಯೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು; ಪರಸ್ತ್ರೀಗಾಮಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ಮತ್ತೆ ದೇವತ್ವಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

ब्रह्महत्योपमं कर्म दारुणं कृतवान्हरः । ब्रह्मणस्तु कपालेन चाद्यापि परिवर्तते

ಹರ (ಶಿವ)ನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಭೀಕರ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಪಾಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

देवानमंतितं देवमृषयो वेदपारगाः । आदित्यः कुष्ठसंयुक्तस्त्रैलोक्यं च प्रकाशयेत्

ವೇದಪಾರಂಗತರಾದ ಋಷಿಗಳು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ವಂದ್ಯನಾದ ಆ ದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಕುಷ್ಠಬಾಧೆಯಿದ್ದರೂ ಆದಿತ್ಯನು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

लोकानमंतितं देवं देवाद्याः सचराचराः । कृष्णो भुंक्ते महाशापं भार्गवेण कृतं पुरा

ದೇವತೆಗಳೂ ಸೇರಿ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳು ಲೋಕಗಳ ಆಶ್ರಯನಾದ ಆ ದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ ಕೃಷ್ಣನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಭಾರ್ಗವ (ಪರಶುರಾಮ) ನೀಡಿದ ಮಹಾಶಾಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

गुरुभार्यांगतश्चंद्रः क्षयी तेन प्रजायते । भविष्यति महातेजा राजराजः प्रतापवान्

ಗುರುಪತ್ನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದ ಕಾರಣ ಚಂದ್ರನು ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಮುಂದಾಗಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಪ್ರತಾಪವಂತ ‘ರಾಜರಾಜ’ ಜನಿಸುವನು.

Verse 26

पांडुपुत्रो महाप्राज्ञो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः । गुरोश्चैव वधार्थाय अनृतं स वदिष्यति

ಪಾಂಡುಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಗುರುನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಸತ್ಯ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳುವನು.

Verse 27

एतेष्वेव महत्पापं वर्तते च महत्सु च । वैगुण्यं कस्य वै नास्ति कस्य नास्ति च लांछनम्

ಇವರಲ್ಲಿಯೂ ಮಹಾಪಾಪವಿದೆ, ಮಹನೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಯಾರು ದೋಷರಹಿತರು? ಯಾರಿಗೆ ಮಚ್ಚಿಲ್ಲ?

Verse 28

भवती स्वल्पदोषेण विलिप्तासि वरानने । उपकारं करिष्यामस्तवैव वरवर्णिनि

ಹೇ ವರಾನನೆ! ಸ್ವಲ್ಪದೋಷದಿಂದ ನೀನು ಲಿಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ಹೇ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ! ನಾವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವೆವು.

Verse 29

तवांगे ये गुणाः संति सत्यस्त्रीणां यथा शुभे । अन्यत्रापि न पश्यामस्तान्गुणांश्चारुलोचने

ಹೇ ಶುಭೆ! ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗುಣಗಳು ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ ಪತಿವ್ರತಾ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗುಣಗಳಂತಿವೆ. ಹೇ ಚಾರುಲೋಚನೆ! ಅಂಥ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಾವು ಬೇರೆಡೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 30

रूपमेव गुणः स्त्रीणां प्रथमं भूषणं शुभे । शीलमेव द्वितीयं च तृतीयं सत्यमेव च

ಹೇ ಶುಭೆ! ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೊದಲ ಭೂಷಣ ರೂಪವೇ; ಎರಡನೆಯದು ಶೀಲ; ಮೂರನೆಯದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸತ್ಯವೇ.

Verse 31

आर्जवत्वं चतुर्थं च पंचमं धर्ममेव हि । मधुरत्वं ततः प्रोक्तं षष्ठमेव वरानने

ಆರ್ಜವವು ನಾಲ್ಕನೇ ಗುಣ; ಐದನೇದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಧರ್ಮವೇ. ನಂತರ ಆರನೇದು ಮಧುರತ್ವವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಹೇ ವರಾನನೆ.

Verse 32

शुद्धत्वं सप्तमं बाले अंतर्बाह्येषु योषितम् । अष्टमं हि पितुर्भावः शुश्रूषा नवमं किल

ಹೇ ಬಾಲೆ! ಸ್ತ್ರೀಯರ ಏಳನೇ ಗುಣ ಅಂತರ-ಬಾಹ್ಯ ಶುದ್ಧತೆ. ಎಂಟನೇದು ಪಿತೃಭಾವ; ಒಂಬತ್ತನೇದು—ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಶುಶ್ರೂಷೆ, ಅಂದರೆ ಸೇವಾಪರಾಯಣತೆ.

Verse 33

सहिष्णुर्दशमं प्रोक्तं रतिश्चैकादशं तथा । पातिव्रत्यं ततः प्रोक्तं द्वादशं वरवर्णिनि

ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ದಶಮ ಗುಣವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ದಾಂಪತ್ಯರತಿ ಏಕಾದಶಮೆಂದೂ. ಅನಂತರ, ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಪಾತಿವ್ರತ್ಯವು ದ್ವಾದಶಮೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 34

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದ ಮೂವತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 35

तमुपायं प्रपश्यामस्तवार्थं वयमेव हि । तामूचुस्ता वराः सख्यो मा त्वं वै साहसं कुरु

“ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ತಾವೇ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.” ಎಂದು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಖಿಯರು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಸಾಹಸಕೃತ್ಯ ಮಾಡಬೇಡ.”

Verse 36

सूत उवाच । एवमुक्ता सुनीथा सा पुनरूचे सखीस्तु ताः । कथयध्वं ममोपायं येन भर्ता भविष्यति

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸುನೀತಾ ಮತ್ತೆ ಆ ಸಖಿಯರಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನನಗೆ ಪತಿ ದೊರಕುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.”

Verse 37

तामूचुस्ता वरा नार्यो रंभाद्याश्चारुलोचनाः । रूपमाधुर्यसंयुक्ता भवती भूतिवर्द्धनी

ರಂಭಾ ಮೊದಲಾದ ಚಾರುಲೋಚನೆಗಳಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ರೂಪಮಾಧುರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ನೀನು ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಮಂಗಳವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವವಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.”

Verse 38

ब्रह्मशापेन संभीता वयमत्र समागताः । तां प्रोचुश्च विशालाक्षीं मृत्योः कन्यां सुलोचनाम्

ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪದಿಂದ ಭೀತರಾದ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದೇವೆ. ನಂತರ ಅವರು ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ಸುಲೋಚನೆ, ಮೃತ್ಯುವಿನ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 39

विद्यामेकां प्रदास्यामः पुरुषाणां प्रमोहिनीम् । सर्वमायाविदां भद्रे सर्वभद्रप्रदायिनीम्

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಪುರುಷರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಒಂದೇ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನಾವು ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆವು. ಅದು ಮಾಯಾವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ತಿಳಿದವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಎಲ್ಲ ಶುಭಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವದು.

Verse 40

विद्याबलं ततो दद्युस्तस्यैताः सुखदायकम् । यं यं मोहयितुं भद्रे इच्छस्येवं सुरादिकम्

ನಂತರ ಅವರು ಅವಳಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಬಲವನ್ನು ನೀಡಿದರು—ಆ ಸಾಧನಗಳು ಸುಖದಾಯಕ—ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಅವಳು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಯಾರನ್ನಾದರೂ, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಸಹ, ಮೋಹಗೊಳಿಸಬಲ್ಲಳು.

Verse 41

तं तं सद्यो मोहय वा इत्युक्ता सा तथाऽकरोत् । विद्यायां हि सुसिद्धायां सा सुनीथा सुनंदिता

“ಅವನನ್ನೇ, ಅವನನ್ನೇ ತಕ್ಷಣ ಮೋಹಗೊಳಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದಳು. ಏಕೆಂದರೆ ಸುವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಆ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸುನೀಥಾ ಅತ್ಯಂತ ನಿಪುಣಳೂ ಸಂತೋಷಿತಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು.

Verse 42

भ्रमत्येवं सखीभिस्तु पुरुषान्सा विपश्यति । अटमानागता पुण्यं नंदनं वनमुत्तमम्

ಹೀಗೆ ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಪುರುಷರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು. ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಅವಳು ಪರಮೋತ್ತಮವಾದ ಪುಣ್ಯ ನಂದನವನಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದಳು.

Verse 43

गंगातीरे ततो दृष्ट्वा ब्राह्मणं रूपसंयुतम् । सर्वलक्षणसंपन्नं सूर्यतेजः समप्रभम्

ಆಮೇಲೆ ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಅವನು ರೂಪಸಂಪನ್ನನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕಂಡನು—ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿ, ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 44

रूपेणाप्रतिमं लोके द्वितीयमिव मन्मथम् । देवरूपं महाभागं भाग्यवंतं सुभाग्यदम्

ಅವನ ಸೌಂದರ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮ—ಎರಡನೇ ಮನ್ಮಥನಂತೆ; ದೇವತുല್ಯ ರೂಪಧಾರಿ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ, ಸ್ವಯಂ ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತನಾಗಿ ಇತರರಿಗೆ ಮಂಗಳಸೌಭಾಗ್ಯ ನೀಡುವವನು।

Verse 45

अनौपम्यं महात्मानं विष्णुतेजः समप्रभम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं विष्णुतुल्यपराक्रमम्

ಅವನು ಅನೌಪಮ್ಯ ಮಹಾತ್ಮ—ವಿಷ್ಣುತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನು; ವೈಷ್ಣವ, ಸರ್ವಪಾಪಘ್ನ, ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನಂತೆ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ।

Verse 46

कामक्रोधविहीनं तमत्रिवंशविभूषणम्

ಅವನು ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಹೀನ—ಅತ್ರಿವಂಶದ ವಿಭೂಷಣ।

Verse 47

दृष्ट्वा सुरूपं तपसां स्वरूपं दिव्यप्रभावं परितप्यमानम् । पप्रच्छ रंभां सुसखीं सरागा कोयं दिविष्ठः प्रवरो महात्मा

ಆ ಸುರೂಪನನ್ನು ನೋಡಿ—ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂರ್ತಸ್ವರೂಪನಾಗಿ, ದಿವ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಘೋರತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದವನನ್ನು ಕಂಡು—ಅವಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತನ್ನ ಆಪ್ತಸಖಿ ರಂಭೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಳು: “ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾತ್ಮ ಯಾರು?”