Adhyaya 14

Verse 1

सोमशर्मोवाच । एवंविधं महापुण्यं धर्मव्याख्यानमुत्तमम् । कथं जानासि भद्रे त्वं कस्माच्चैव त्वया श्रुतम्

ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತಹ ಪರಮೋತ್ತಮ ಧರ್ಮವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದೆ? ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರಿಂದ ಕೇಳಿದೆ?

Verse 2

सुमनोवाच । भार्गवाणां कुले जातः पिता मम महामते । च्यवनो नाम विख्यातः सर्वज्ञानविशारदः

ಸುಮನಾ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನನ್ನ ತಂದೆ ಭಾರ್ಗವ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು. ‘ಚ್ಯವನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು; ಸರ್ವಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದರು.

Verse 3

तस्याहं प्रिय कन्या वै प्राणादपि च वल्लभा । यत्रयत्र व्रजत्येष तीर्थारामेषु सुव्रत

ನಾನು ಅವರ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರಿ; ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಅವರಿಗೆ ವಲ್ಲಭೆ. ಹೇ ಸುವ್ರತ, ಅವರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೋ ಅಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲೂ ಪವಿತ್ರ ಆರಾಮಗಳಲ್ಲೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 4

सभासु च मुनीनां तु देवतायतनेषु च । तेन सार्द्धं व्रजाम्येका क्रीडमाना सदैव हि

ಮುನಿಗಳ ಸಭೆಗಳಲ್ಲೂ ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲೂ ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ—ಒಬ್ಬಳೇ—ಯಾವಾಗಲೂ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 5

कौशिकान्वयसंभूतो वेदशर्मा महामतिः । पितुर्मम सखा दैवादटमानः समागतः

ಕೌಶಿಕ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಮಹಾಮತಿ ವೇದಶರ್ಮನು—ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ—ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದನು.

Verse 6

दुःखेन महताविष्टश्चिंतयानो मुहुर्मुहुः । समागतं महात्मानं तमुवाच पिता मम

ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಮರುಮರು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ನನ್ನ ತಂದೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಬಂದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 7

भवंतं दुःखसंतप्तमिति जानामि सुव्रत । कस्माद्दुःखी भवाञ्जातस्तस्मात्त्वं कारणं वद

ಓ ಸುವ್ರತ, ನೀನು ದುಃಖದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿರುವೆನೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀನು ದುಃಖಿತನಾದೆ? ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 8

एतद्वाक्यं ततः श्रुत्वा च्यवनस्य महात्मनः । तमुवाच महात्मानं पितरं मम सुव्रतः

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾತ್ಮ ಚ್ಯವನನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಸುವ್ರತನು ನನ್ನ ಮಹಾತ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 9

वेदशर्मा महाप्राज्ञ सर्वदुःखस्य कारणम् । मम भार्या महासाध्वी पातिव्रत्यपरायणा

ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ವೇದಶರ್ಮಾ, ನನ್ನ ಸರ್ವ ದುಃಖಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ನೀನೇ. ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಹಾಸಾಧ್ವಿ, ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 10

अपुत्रा सा हि संजाता मम वंशो न विद्यते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं प्रश्नितोस्मि यतस्त्वया

ಅವಳು ಅಪುತ್ರಳಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾಳೆ; ನನ್ನ ವಂಶ ಮುಂದುವರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದುದರಿಂದ, ಇದೇ ಕಾರಣವನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः कश्चित्सिद्धः समागतः । मम पित्रा तथा तेन ह्युत्थाय वेदशर्मणा

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಿದ್ಧ ಮಹಾತ್ಮನು ಆಗಮಿಸಿದನು. ನನ್ನ ತಂದೆಯೂ ವೇದಶರ್ಮನೂ ಗೌರವದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತರು.

Verse 12

द्वाभ्यामपि च सिद्धोसौ पूजितो भक्तिपूर्वकैः । उपहारैस्स भोज्यान्नैर्वचनैर्मधुराक्षरैः

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಸಿದ್ಧನನ್ನು ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರು—ಉಪಹಾರಗಳಿಂದ, ಭೋಜ್ಯಾನ್ನದಿಂದ ಮತ್ತು ಮಧುರಾಕ್ಷರ ವಚನಗಳಿಂದ.

Verse 13

द्वाभ्यामन्तर्गतं पृष्टं पूर्वोक्तं च यथा त्वया । उभौ तौ प्राह धर्मात्मा ससखं पितरं मम

ನೀನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಅವರ ಸಖನನ್ನೂ—ಇಬ್ಬರ ವಿಷಯವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 14

धर्मस्य कारणं सर्वं मयोक्तं ते तथा किल । धर्मेण प्राप्यते पुत्रो धनं धान्यं तथा स्त्रियः

ಧರ್ಮದ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳನ್ನೂ ಆಧಾರಗಳನ್ನೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಧರ್ಮದಿಂದ ಪುತ್ರ, ಧನ, ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯೂ ದೊರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 15

ततस्तेन कृतं धर्मं संपूर्णं वेदशर्मणा । तस्माद्धर्मात्सुसंजातं महत्सौख्यं सपुत्रकम्

ನಂತರ ವೇದಶರ್ಮನು ಆ ಧರ್ಮಕರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಆ ಧರ್ಮದಿಂದ ಪುತ್ರಸಹಿತ ಮಹಾಸೌಖ್ಯವು ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 16

तेन संगप्रसंगेन ममैष मतिनिश्चयः । यथा कांत तव प्रोक्तं मयैव च परं शुभम्

ಆ ಸಂಗಪ್ರಸಂಗ ಮತ್ತು ಅದರ ಫಲದಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯವಾಗಿದೆ—ಪ್ರಿಯೆ, ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನೂ ಪರಮ ಶುಭವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 17

तस्माच्छ्रुतं महासिद्धात्सर्वसंदेहनाशनम् । विप्रधर्मं समाश्रित्य अनुवर्त्तस्व सर्वदा

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾಸಿದ್ಧನಿಂದ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ, ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ವಿಪ್ರಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸದಾ ಅನುಸರಿಸು।

Verse 18

सोमशर्मोवाच । धर्मेण कीदृशो मृत्युर्जन्म चैव वदस्व मे । उभयोर्लक्षणं कांते तत्सर्वं हि वदस्व मे

ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಧರ್ಮದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ಮರಣವೂ ಜನನವೂ ಹೇಗಿರುತ್ತವೆ? ಪ್ರಿಯೆ, ಎರಡರ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳು।

Verse 19

सुमनोवाच । सत्य शौच क्षमा शांति तीर्थपुण्यादिकैस्तथा । धर्मश्च पालितो येन तस्य मृत्युं वदाम्यहम्

ಸುಮನಾ ಹೇಳಿದಳು—ಸತ್ಯ, ಶೌಚ, ಕ್ಷಮೆ, ಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ತೀರ್ಥಪುಣ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದವನ ಮರಣವನ್ನು ನಾನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 20

रोगो न जायते तस्य न च पीडा कलेवरे । न श्रमो वै न च ग्लानिर्न च स्वेदो भ्रमस्तथा

ಅವನಿಗೆ ರೋಗ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪೀಡೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಶ್ರಮವಿಲ್ಲ, ಗ್ಲಾನಿಯಿಲ್ಲ; ಬೆವರುವುದಿಲ್ಲ, ತಲೆಸುತ್ತುವಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 21

दिव्यरूपधरा भूत्वा गंधर्वा ब्राह्मणास्तथा । वेदपाठसमायुक्ता गीतज्ञानविशारदाः

ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಗಂಧರ್ವರೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ವೇದಪಾಠದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಗೀತ-ಸಂಗೀತಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿಪುಣರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 22

तस्य पार्श्वं समायांति स्तुतिं कुर्वंति चातुलाम् । स्वस्थो हि आसने युक्तो देवपूजारतः किल

ಅವರು ಅವನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅತുലವಾದ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು—ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ದೇವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

तीर्थं च लभते प्राज्ञः स्नानार्थं धर्मतत्परः । अग्न्यागारे च गोस्थाने देवतायतनेषु च

ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದ ಪ್ರಾಜ್ಞನು ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ತೀರ್ಥಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಅಗ್ನ್ಯಾಗಾರದಲ್ಲೂ, ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ, ದೇವಾಲಯಗಳ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲೂ ಸಹ.

Verse 24

आरामे च तडागे च यत्राश्वत्थो वटस्तथा । ब्रह्मवृक्षं समाश्रित्य श्रीवृक्षं च तथा पुनः

ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲೂ ಕೆರೆಯ ತೀರದಲ್ಲೂ—ಅಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥ ಹಾಗೂ ವಟದಂತಹ ಪವಿತ್ರ ವೃಕ್ಷಗಳಿದ್ದರೆ—‘ಬ್ರಹ್ಮವೃಕ್ಷ’ವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ‘ಶ್ರೀವೃಕ್ಷ’ವನ್ನೂ ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು.

Verse 25

अश्वस्थानं समाश्रित्य गजस्थानगतो नरः । अशोकं चूतवृक्षं च समाश्रित्य यदास्थितः

ಯಾವನು ಅಶ್ವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಗಜಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಶೋಕ ಹಾಗೂ ಚೂತ (ಮಾವು) ವೃಕ್ಷಗಳ ನೆರಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೋ—

Verse 26

संनिधौ ब्राह्मणानां च राजवेश्मगतोथवा । रणभूमिं समाश्रित्य पूर्वं यत्र मृतो भवेत्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ, ರಾಜಭವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆಗಲಿ, ಅಥವಾ ರಣಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಆಗಲಿ—ಅವನು ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೋ ಅಲ್ಲಿ.

Verse 27

मृत्युस्थानानि पुण्यानि केवलं धर्मकारणम् । गोग्रहं तु सुसंप्राप्य तथा चामरकंटकम्

ಮರಣಸ್ಥಾನಗಳೂ ಧರ್ಮಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಾನಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಗೋಗ್ರಹವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ತಲುಪಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಮರಕಂಟಕವನ್ನು (ಪಡೆಯುವುದರಿಂದ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ).

Verse 28

शुद्धधर्मकरो नित्यं धर्मतो धर्मवत्सलः । एवं स्थानं समाप्नोति यदा मृत्युं समाश्रितः

ಯಾವನು ನಿತ್ಯ ಶುದ್ಧಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಧರ್ಮವತ್ಸಲನಾಗಿರುವನೋ—ಮರಣವು ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಅಂಥ ಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

मातरं पश्यते पुण्यं पितरं च नरोत्तमः । भ्रातरं श्रेयसा युक्तमन्यं स्वजनबांधवम्

ಆ ನರೋತ್ತಮನು ಪುಣ್ಯವತಿಯಾದ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಸಹೋದರನನ್ನೂ ಇತರ ಸ್ವಜನ-ಬಾಂಧವರನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

बंदीजनैस्तथा पुण्यैः स्तूयमानं पुनःपुनः । पापिष्ठं नैव पश्येत मातृपित्रादिकं पुनः

ಬಂದೀಜನರೂ ಪುಣ್ಯಶೀಲರೂ ಅವನನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಪರಮ ಪಾಪಿಷ್ಠನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಮೊದಲಾದವರನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 31

गीतं गायंति गंधर्वाः स्तुवंतिस्तावकाः स्तवैः । मंत्रपाठैस्तथा विप्रा माता स्नेहेन पूजयेत्

ಗಂಧರ್ವರು ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಭಕ್ತರು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಂತ್ರಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 32

पितास्वजनवर्गाश्च धर्मात्मानं महामतिम् । एवं दूताः समाख्याताः पुण्यस्थानानि ते विभो

ತಂದೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಜನವರ್ಗ—ಧರ್ಮಾತ್ಮರು, ಮಹಾಮತಿಗಳು—ಇವರನ್ನೇ ದೂತರೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಓ ವಿಭೋ, ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಾನಗಳೂ ಇಂತೆ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 33

प्रत्यक्षान्पश्यते दूतान्हास्यस्नेहसमाविलान् । न च स्वप्नेन मोहेन क्लेदयुक्तेन नैव सः

ಅವನು ದೂತರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ—ಅವರ ಮುಖಗಳು ವ್ಯಂಗ್ಯಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಕಪಟಸ್ನೇಹದಿಂದ ಮಸುಕಾಗಿವೆ; ಇದು ಕನಸಲ್ಲ, ಮೋಹವಲ್ಲ, ಮಂಕು ತರುವ ಜಡಭ್ರಾಂತಿಯೂ ಅಲ್ಲ—ಅವನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 34

धर्मराजो महाप्राज्ञो भवंतं तु समाह्वयेत् । एह्येहि त्वं महाभाग यत्र धर्मः स तिष्ठति

ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಧರ್ಮರಾಜನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುವನು—“ಬಾ, ಬಾ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ! ಧರ್ಮ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗು।”

Verse 35

तस्य मोहो न च भ्रांतिर्न ग्लानिः स्मृतिविभ्रमः । जायते नात्र संदेहः प्रसन्नात्मा स तिष्ठति

ಅವನಿಗೆ ಮೋಹವೂ ಇಲ್ಲ, ಭ್ರಾಂತಿಯೂ ಇಲ್ಲ; ಗ್ಲಾನಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಸ್ಮೃತಿವಿಭ್ರಮವೂ ಇಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಅವನು ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

ज्ञानविज्ञानसंपन्नः स्मरन्देवं जनार्दनम् । तैः सार्द्धं तु प्रयात्येवं संतुष्टो हृष्टमानसः

ಜ್ಞಾನವಿಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಅವನು ಭಗವಾನ್ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ, ಅವರೊಡನೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೊರಟನು—ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ।

Verse 37

एकत्वं जायते तत्र त्यजतः स्वंकलेवरम् । दशमद्वारमाश्रित्य आत्मा तस्य स गच्छति

ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಏಕತ್ವಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ‘ದಶಮದ್ವಾರ’ವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮ ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ಗಮಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 38

शिबिका तस्य आयाति हंसयानं मनोहरम् । विमानमेव चायाति हयो वा गज उत्तमः

ಅವನಿಗಾಗಿ ಹಂಸಯಾನದಂತೆ ಮನೋಹರವಾದ ಶಿಬಿಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನವೂ ಬರುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲವೇ ಉತ್ತಮ ಅಶ್ವ ಅಥವಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಜ.

Verse 39

छत्रेण ध्रियमाणेन चामरैर्व्यजनैस्तथा । वीज्यमानः स पुण्यात्मा पुण्यैरेवं समंततः

ಅವನ ಮೇಲೆ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಯಿತು; ಚಾಮರಗಳೂ ವ್ಯಜನಗಳೂ ಮೂಲಕ ಅವನಿಗೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲಾಯಿತು. ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಪುಣ್ಯಜನರಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 40

गीयमानस्तु धर्मात्मा स्तूयमानस्तु पंडितैः । बंदिभिश्चारणैर्दिव्यैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಗೀತಗಳಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ, ಪಂಡಿತರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ ಇದ್ದನು—ಬಂದಿಗಳು, ದಿವ್ಯ ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ।

Verse 41

साधुभिः स्तूयमानस्तु सर्वसौख्यसमन्वितः । यथादानप्रभावेण फलमाप्नोति तत्र सः

ಸಾಧುಜನರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಸರ್ವಸೌಖ್ಯಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ದಾನದ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 42

आरामवाटिकामध्ये स प्रयाति सुखेन वै । अप्सरोभिः समाकीर्णो दिव्याभिर्मंगलैर्युतः

ಅವನು ಉದ್ಯಾನ-ವಾಟಿಕೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸುಖದಿಂದ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ; ದಿವ್ಯ ಮಂಗಳಶೋಭೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅಪ್ಸರೆಯರಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 43

देवैः संस्तूयमानस्तु धर्मराजं प्रपश्यति । देवाश्च धर्मसंयुक्ता जग्मुः संमुखमेव तम्

ದೇವರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಅವನು ಧರ್ಮರಾಜನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಧರ್ಮಸಂಯುಕ್ತರಾದ ದೇವರುಗಳು ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದರು।

Verse 44

एह्येहि वै महाभाग भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । एवं स पश्यते धर्मं सौम्यरूपं महामतिम्

“ಬಾ, ಬಾ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ! ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು.” ಹೀಗೆ ಅವನು ಸೌಮ್ಯರೂಪನಾದ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

स्वस्य पुण्यप्रभावेण भुंक्ते च स्वर्गमेव सः । भोगक्षयात्सधर्मात्मा पुनर्जन्म प्रयाति वै

ತನ್ನ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಭೋಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಭೋಗಗಳು ಕ್ಷಯವಾದಾಗ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

निजधर्मप्रसादात्स कुलं पुण्यं प्रयाति वै । ब्राह्मणस्य सुपुण्यस्य क्षत्रियस्य तथैव च

ಸ್ವಧರ್ಮಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಕುಲವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಮಹಾಪುಣ್ಯವಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 47

धनाढ्यस्य सुपुण्यस्य वैश्यस्यैव महामते । धर्मेण मोदते तत्र पुनः पुण्यं करोति सः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಆ ಧನಾಢ್ಯ ಹಾಗೂ ಮಹಾಪುಣ್ಯವಂತ ವೈಶ್ಯನು ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಿಂದ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.