Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मचरिते प्रथमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಶಿವಶರ್ಮಚರಿತ’ ಎಂಬ ಪ್ರಥಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 2

केचित्पठंति प्रह्लादं पुराणेषु द्विजोत्तमाः । पंचवर्षान्वितेनापि केशवः परितोषितः

ಕೆಲವು ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಹ್ಲಾದಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ; ಐದು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನಾದರೂ ಪಠಿಸಿದರೆ ಸಹ ಕೇಶವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

देवासुरे कथं प्राप्ते हरिणा सह युध्यति । निहतो वासुदेवेन प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

ದೇವಾಸುರ ಯುದ್ಧವು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಹರಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು? ವಾಸುದೇವನಿಂದ ಹತನಾಗಿ ಅವನು ದಿವ್ಯ ವೈಷ್ಣವೀ ತನುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 4

सूत उवाच । कश्यपेन पुरा ज्ञातं कृतं व्यासेन धीमता । ब्रह्मणा कथितं पूर्वं व्यासस्याग्रे स्वयं प्रभोः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇದು ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಶ್ಯಪನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು; ಧೀಮಂತನಾದ ವ್ಯಾಸನು ಇದನ್ನು ರಚಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಭುವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ವ್ಯಾಸನ ಮುಂದೆಯೇ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 5

तमेवं हि प्रवक्ष्यामि भवतामग्रतो द्विजाः । संदेहकारणं जातं छिन्नं देवेन वेधसा

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವೆನು. ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಂಶಯದ ಕಾರಣವನ್ನು ದಿವ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ವೇಧಸ್ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಛೇದಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 6

व्यास उवाचः । शृणु सूत महाभाग ब्रह्मणा परिभाषितम् । प्रह्लादस्य यथा जन्म पुराणेप्यन्यथा श्रुतम्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಸೂತನೇ, ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿವರಿಸಿದುದನ್ನು ಕೇಳು; ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಜನ್ಮ ಹೇಗೆ ಆಯಿತೋ, ಅದು ಇತರ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ।

Verse 7

जातमात्रः सर्वसुखं वैष्णवं मार्गमाश्रितः । महाभागवतश्रेष्ठः प्रह्लादो देवपूजितः

ಜನ್ಮಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಅವನು ಸರ್ವಮಂಗಳಕರವಾದ, ಪರಮಸুখದ ವೈಷ್ಣವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು. ಮಹಾಭಾಗವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ ಪೂಜಿತನಾದನು।

Verse 8

विष्णुना सह युद्धाय सपुत्रः संगरंगतः । निहतो वासुदेवेन प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

ಅವನು ಪುತ್ರನೊಡನೆ ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಿಸಲು ರಣಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ವಾಸುದೇವನಿಂದ ಹತನಾಗಿ ವೈಷ್ಣವ ಸ್ವರೂಪ—ಮೋಕ್ಷಸ್ಥಿತಿ—ವನ್ನು ಪಡೆದು ಅದರಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು.

Verse 9

सृष्टिभावं शृणुष्व त्वमस्यैव च महात्मनः । संगरं प्राप्य पुत्राद्यैर्विष्णुना सह वीर्यवान्

ಈ ಮಹಾತ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು. ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದ ಅವನು ಪುತ್ರಾದಿಗಳೊಡನೆ ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ರಣಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 10

प्रविष्टो वैष्णवं तेजः संप्राप्य स्वेन तेजसा । पुराकल्पे महाभाग यथा जातः स वीर्यवान्

ವೈಷ್ಣವ ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಪೂರ್ವಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹಾಗೆಯೇ ವೀರ್ಯವಂತನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 11

वृत्तांतं तस्य वीरस्य प्रवक्ष्यामि समासतः । पश्चिमे सागरस्यांते द्वारका नाम वै पुरी

ಆ ವೀರನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು. ಸಾಗರದ ಪಶ್ಚಿಮ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾ ಎಂಬ ಪುರಿಯಿದೆ.

Verse 12

सर्वऋद्धिसमायुक्ता सर्वसिद्धिसमन्विता । तस्यामास्ते सदा देवो योगज्ञो योगवित्तमः

ಆ ಪುರಿ ಸರ್ವ ಋದ್ದಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ವ ಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯೋಗಜ್ಞನು, ಯೋಗವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದೇವನು ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

शिवशर्मेति विख्यातो वेदशास्त्रार्थकोविदः । तस्यापि पंचपुत्रास्तु बभूवुः शास्त्रकोविदाः

ಅವನು ‘ಶಿವಶರ್ಮ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು; ವೇದ-ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತನು. ಅವನಿಗೂ ಐದು ಪುತ್ರರು ಹುಟ್ಟಿದರು; ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಸ್ತ್ರಕೋವಿದರು.

Verse 14

यज्ञशर्मा वेदशर्मा धर्मशर्मा तथैव च । विष्णुशर्मा महाभागो नूनं तत्कर्मकोविदः

ಯಜ್ಞಶರ್ಮ, ವೇದಶರ್ಮ, ಧರ್ಮಶರ್ಮ—ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಭಾಗನಾದ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆ ನಿಯತ ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು, ವಿವೇಕಿಗಳು.

Verse 15

पंचमः सोमशर्मेति पितृभक्तिपरायणः । पितृभक्तिं विना चैव धर्ममन्यं द्विजोत्तमाः

ಐದನೆಯವನು ‘ಸೋಮಶರ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು; ಅವನು ಪಿತೃಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು. ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಧರ್ಮವೇ ಇಲ್ಲ.

Verse 16

न विदंति महात्मानस्तद्भावेन तु भाविताः । तेषां तु भक्तिं संपश्यञ्छिवशर्मा द्विजोत्तमः

ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಆ ಭಾವದಿಂದಲೇ ಭಾವಿತರಾಗಿ (ಇನ್ನೇನನ್ನೂ) ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನಾದ ಶಿವಶರ್ಮ ಅವರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ (ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿದನು).

Verse 17

चिंतयामास मेधावी निष्कर्षिष्ये सुरोत्तमान् । पितृभक्तेषु यो भावो नैतेषां मनसि स्थितः

ಮೇಧಾವಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ನಾನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ಪಿತೃಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಭಾವವು ಇವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿಲ್ಲ.”

Verse 18

यथा जानाम्यहं चाथ करिष्ये बुद्धिपूर्वकम् । विष्णोश्चैव प्रसादात्स सर्वसिद्धिर्बभूव ह

ನಾನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೋ ಹಾಗೆಯೇ ವಿವೇಕಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವೆನು. ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 19

सद्भावं चिंतयामास अंजनार्थं द्विजोत्तमाः । उपायं ब्राह्मणश्रेष्ठस्तपसस्तेजसः किल

ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಸದ್ಭಾವದಿಂದ ಅಂಜನ (ಔಷಧ) ಪಡೆಯುವ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಿದರು; ತಪಸ್ಸಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನು ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು.

Verse 20

चकार सोप्युपायज्ञो मायया ब्रह्मवित्तमः । तेषामग्रे ततो व्याजं शिवशर्मा व्यदर्शयत्

ಅವನು ಸಹ—ಉಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು—ಮಾಯೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕಪಟಯುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು; ನಂತರ ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಶಿವಶರ್ಮನು ಒಂದು ನೆಪ (ಛಲ) ತೋರಿಸಿದನು.

Verse 21

महता ज्वररोगेण मृता माता विदर्शिता । तैस्तु दृष्टा मृता माता पितरं वाक्यमब्रुवन्

ಭಾರೀ ಜ್ವರರೋಗದಿಂದ ಮೃತಳಾದ ಅವರ ತಾಯಿಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸಲಾಯಿತು. ತಾಯಿಯನ್ನು ಮೃತಳಾಗಿ ಕಂಡು ಅವರು ತಂದೆಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 22

ययावयं महाभाग गर्भोदरे प्रवर्द्धिताः । कलेवरं परित्यज्य स्वयमेव गता क्षयम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಯಾರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಳೆದೇವೋ, ಆಕೆ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವಯಂ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿಹೋದಳು.

Verse 23

अपहाय गता सेयं स्वर्गे तात किमुच्यते । शिवशर्मोपरिभवं पुत्रं भक्तिपरायणम्

ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವಳು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದಳು—ತಾತಾ, ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ಆದರೆ ಶಿವಶರ್ಮನ ಪುತ್ರನು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣನು.

Verse 24

यज्ञशर्माणमाहूय इत्युवाच द्विजोत्तमः । शिवशर्मोवाच । अनेनापि सुतीक्ष्णेन शस्त्रेण निशितेन वै

ಯಜ್ಞಶರ್ಮನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಹೀಗೆಂದನು. ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಈ ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೆರೆಯಿಸಿದ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದಲೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ…”

Verse 25

विच्छिद्यांगानि सर्वाणि यत्र तत्र क्षिपस्व ह । तत्कृतं तेन पुत्रेण यथादेशः श्रुतः पितुः

“ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಎಸೆದುಬಿಡು!”—ಎಂದು ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಪುತ್ರನು ಹಾಗೆಯೇ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 26

समायातः पुनः पश्चात्पितरं वाक्यमब्रवीत् । यथादिष्टं त्वया तात तत्सर्वं कृतवानहम्

ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ತಂದೆಗೆ ಹೀಗೆಂದನು—“ತಾತಾ, ನೀನು ಆದೇಶಿಸಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 27

समादिश ममान्यच्च कार्यकारणमद्य च । तच्च सर्वं करिष्यामि दुर्जयं दुर्लभं पितः

ಇಂದೂ ಇನ್ನೇನು ಕಾರ್ಯವಿರಲಿ, ಅದರ ಕಾರಣವೇನು, ತಂದೆಯೇ, ನನಗೆ ಆದೇಶಿಸು. ಜಯಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದುದೂ ದೊರಕಲು ದುರ್ಲಭವಾದುದೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 28

तमाज्ञाय महाभागं पितृभक्तं स च द्विजः । निश्चयं परमं ज्ञात्वा द्वितीयस्य विचिंतयन्

ಅವನನ್ನು ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೂ ಪಿತೃಭಕ್ತನೂ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಆ ದ್ವಿಜನು ಪರಮ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿ, ಎರಡನೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 29

वेदशर्माणमाहूय गच्छ त्वं मम शासनात् । स्त्रिया विना न शक्नोमि स्थातुं कंदर्पमोहितः

ವೇದಶರ್ಮನನ್ನು ಕರೆಸಿ, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೋಗು. ಕಂದರ್ಪಮೋಹದಿಂದ ಮರುಳಾದ ನಾನು ಸ್ತ್ರೀಯಿಲ್ಲದೆ ನಿಲ್ಲಲಾರೆನು।

Verse 30

मायया दर्शिता नारी सर्वसौभाग्यसंपदा । एनामानय वत्स त्वं ममार्थे कृतनिश्चयः

ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಸರ್ವಸೌಭಾಗ್ಯಸಂಪನ್ನಳಾದ ಒಬ್ಬ ನಾರಿಯನ್ನು ನಿನಗೆ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ವತ್ಸ, ನನ್ನಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರು।

Verse 31

एवमुक्तस्तथा प्राह करिष्ये तव सुप्रियम् । पितरं तं नमस्कृत्य तामुवाच गतस्ततः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅವನು—“ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನೇ ನಾನು ಮಾಡುವೆನು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಬಳಿಕ ತಂದೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೋಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 32

त्वां देवि याचते तातः कामबाणप्रपीडितः । अतस्त्वं जरया युक्ते प्रसादसुमुखी भव

ದೇವಿ, ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾಚಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಜರಾಯುಕ್ತಳಾದರೂ ಪ್ರಸನ್ನಮುಖಿಯಾಗಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು।

Verse 33

भज त्वं चारुसर्वांगि पितरं मम सुंदरि । एवमाकर्णितं तस्य मायया वेदशर्मणः

ಓ ಸುಂದರಿ, ಚಾರುಸರ್ವಾಂಗಿನಿ! ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಭಜಿಸು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ವೇದಶರ್ಮನು ಅವಳ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದನು.

Verse 34

स्त्र्युवाच । जरया पीडितस्यापि नैवेच्छामि कदाचन । सश्लेष्ममुखरोगस्य व्याधिग्रस्तस्य सांप्रतम्

ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದಳು—ಜರೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದರೂ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈಗ ಕಫಸಹಿತ ಮುಖರೋಗಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಧಿಗ್ರಸ್ತನಾಗಿರುವಾಗ.

Verse 35

शिथिलस्यापि चार्तस्य तस्य वृद्धस्य संगमम् । भवंतं रंतुमिच्छामि करिष्ये तव सुप्रियम्

ಅವನು ಶಿಥಿಲನಾಗಿ, ಆರ್ಥನಾಗಿ, ವೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಸಂಗಮವನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ನಾನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ರತಿಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ನಿಮ್ಮಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡುವೆನು.

Verse 36

भवंतं रूपसौभाग्यैर्गुणरत्नैरलंकृतम् । दिव्यलक्षणसंपन्नं दिव्यरूपं महौजसम्

ನೀವು ರೂಪಸೌಭಾಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಗುಣರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರು; ದಿವ್ಯಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನರು, ದಿವ್ಯರೂಪಿಗಳು, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಗಳು.

Verse 37

किं करिष्यसि तातेन वृद्धेन शृणु मानद । ममांगभोगभावेन सर्वं प्राप्स्यसि दुर्लभम्

ಆ ವೃದ್ಧ ತಂದೆಯಿಂದ ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆ, ಪ್ರಿಯನೇ? ಕೇಳು, ಮಾನದಾತಾ—ನನ್ನ ಅಂಗಭೋಗಸুখದಿಂದ ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ದುರ್ಳಭವಾದುದನ್ನೂ ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 38

यद्यत्त्वमिच्छसे विप्र तद्ददामि न संशयः । एतद्वाक्यं महच्छ्रुत्वा अप्रियं पापसंकुलम्

ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ನೀನು ಏನು ಬಯಸುವೆಯೋ ಅದನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು—ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಗಂಭೀರವಾದ, ಅಪ್ರಿಯವಾದ, ಪಾಪಸಂಕುಲವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಕಳವಳಗೊಂಡನು.

Verse 39

वेदशर्मोवाच । अधर्मयुक्तं ते वाक्यमयुक्तं पापमिश्रितम् । नेदृशं मां वदेर्देवि पितृभक्तिमनागसम्

ವೇದಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಅಧರ್ಮಯುಕ್ತ—ಅಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ಪಾಪಮಿಶ್ರಿತ. ಹೇ ದೇವಿ, ನನ್ನೊಡನೆ ಇಂತಹ ಮಾತು ಬೇಡ; ನಾನು ಪಿತೃಭಕ್ತನು, ನಿರ್ದೋಷನು.

Verse 40

पितुरर्थं समायातस्त्वामहं प्रार्थये शुभे । अन्यदेवं न वक्तव्यं भज त्वं पितरं मम

ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಹೇ ಶುಭೆಯೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ—ಬೇರೆ ದೇವರ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಡ; ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೇ ಭಜಿಸು.

Verse 41

यद्यत्त्वमिच्छसे देवि त्रैलोक्ये सचराचरम् । तत्तद्दद्मि न संदेहो देवराज्याधिकं शुभे

ಹೇ ದೇವಿ! ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಚರಾಚರವಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ನೀನು ಬಯಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಹೇ ಶುಭೆಯೇ! ದೇವರಾಜ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವನ್ನೂ ನೀಡುವೆನು.

Verse 42

स्त्र्युवाच । एवं समर्थो दातुं मे पितुरर्थे यदा भवान् । तदा मे दर्शयाद्यैव सेंद्रास्त्वं समहेश्वरान्

ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದಳು: ನನ್ನ ತಂದೆಯ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ (ಇದನ್ನು) ನೀಡಲು ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದುಲೇ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಆ ಮಹೇಶ್ವರರನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿ.

Verse 43

दातुमेवं समर्थोसि दुर्लभं सांप्रतं किल । किं ते बलं महाभाग दर्शयस्व त्वमात्मनः

ಇಂತಹ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಲು ನೀನು ಸಮರ್ಥನು—ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಲಭ. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನಿನ್ನ ಬಲವೇನು? ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸು.

Verse 44

वेदशर्मोवाच । पश्य पश्य बलं देवि प्रभावं तपसो मम । मयाहूताः समायाता इंद्राद्याः सुरसत्तमाः

ವೇದಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನೋಡು, ನೋಡು, ಹೇ ದೇವಿ! ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ನೋಡು. ನನ್ನ ಆಹ್ವಾನಕ್ಕೆ ಇಂದ್ರಾದಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

Verse 45

वेदशर्माणमूचुस्ते किं कुर्मो हि द्विजोत्तम । यमेवमिच्छसे विप्र तं ददामो न संशयः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನೀನು ಏನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ ಅದನ್ನೇ ನಾವು ನೀಡುತ್ತೇವೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 46

वेदशर्मोवाच । यदि देवाः प्रसान्ना मे प्रसादसुमुखा यदि । ददंतु विमलां भक्तिं पादयोः पितुरेव मे

ವೇದಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವರುಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ಕೃಪೆಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಮುಖರಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಲ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಲಿ.

Verse 47

एवमस्तु सुराः सर्वे यथायातास्तथा गताः । तमुवाच तथा दृष्ट्वा दृष्टं ते तपसो बलम्

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು “ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಬಂದಂತೆ ಹೊರಟರು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರು—“ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲವು ನಿಜವಾಗಿ ಕಂಡಿತು.”

Verse 48

देवैस्तु नास्ति मे कार्यं यदि दातुमिहेच्छसि । यन्मां नयसि गुर्वर्थं तत्कुरुष्व मम प्रियम्

ನನಗೆ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಕೊಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯವನ್ನು ಮಾಡು—ಗುರುವಿನ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು.

Verse 49

देहि त्वं स्वं शिरो विप्र स्वहस्तेन निकृत्य वै । वेदशर्मोवाच । धन्योहमद्य संजातो मुक्तश्चैव ऋणत्रयात्

“ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದಲೇ ಕತ್ತರಿಸಿ ನಿನ್ನದೇ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು.” ವೇದಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಇಂದು ನಾನು ಧನ್ಯನಾದೆ; ಇಂದು ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ತ್ರಿವಿಧ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 50

स्वशिरो देवि दास्यामि गृह्यतां गृह्यतां शुभे । शितेन तीक्ष्णधारेण शस्त्रेण द्विजसत्तमः

“ಹೇ ದೇವಿ, ನನ್ನ ಸ್ವಶಿರಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವೆ—ಸ್ವೀಕರಿಸು, ಸ್ವೀಕರಿಸು, ಹೇ ಶುಭೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮನು ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರೆಯ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 51

निकृत्य स्वं शिरश्चाथ दत्तं तस्यै प्रहस्य च । रुधिरेण प्लुतं सा च परिगृह्य गता मुनिम्

ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ತಾನೇ ಕತ್ತರಿಸಿ, ನಗುತ್ತಾ ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಅವಳು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 52

स्त्र्युवाच । तवार्थे प्रेषितं विप्र पुत्रेण वेदशर्मणा । एतच्छिरः संगृहाण निकृत्तं चात्मनात्मनः

ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಿನ್ನಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರ ವೇದಶರ್ಮನು ಇದನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಈ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.”

Verse 53

उत्तमांगं प्रदत्तं मे पितृभक्तेन तेन ते । तवार्थे द्विजशार्दूल मामेवं परिभुंक्ष्व वै

ಪಿತೃಭಕ್ತನಾದ ಅವನು ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ಆ ಉತ್ತಮ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶಾರ್ದೂಲ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 54

तस्य तैर्भ्रातृभिर्दृष्टं साहसं वेदशर्मणः । वेपितांगत्वमापन्नास्ते बभूवुः परस्परम्

ಆ ಸಹೋದರರು ವೇದಶರ್ಮನ ಆ ದುರಾಸಾಹಸವನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಅವರ ಅಂಗಗಳು ನಡುಗಿದವು; ಭಯದಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು.

Verse 55

मृता नो धर्मसाध्वी सा माता सत्यसमाधिना । अयमेव महाभागः पितुरर्थे मृतः शुभः

ನಮ್ಮ ತಾಯಿ—ಧರ್ಮಸಾಧ್ವಿ—ಸತ್ಯಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಶುಭಪುರುಷನು ಪಿತೃಕಾರ್ಯಾರ್ಥವೇ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

Verse 56

धन्योयं धन्यतां प्राप्तः पितुरर्थे कृतं शुभम् । एवं संभाषितं तैस्तु भ्रातृभिः पुण्यचारिभिः

“ಇವನು ಧನ್ಯನು, ಧನ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದವನು; ಏಕೆಂದರೆ ಪಿತೃಾರ್ಥವಾಗಿ ಶುಭಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದನು”—ಎಂದು ಪುಣ್ಯಚಾರಿಗಳಾದ ಆ ಸಹೋದರರು ಹೇಳಿದರು.

Verse 57

समाकर्ण्य द्विजो वाक्यं ज्ञात्वा भक्तिपरायणम् । निकृत्तं च शिरस्तेन पुत्रेण वेदशर्मणा

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನು ಭಕ್ತಿಪರಾಯಣನೆಂದು ತಿಳಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ತನ್ನದೇ ಪುತ್ರ ವೇದಶರ್ಮನೇ ಕಡಿದಿದ್ದಾನೆಂದು ಅರಿತನು.

Verse 58

धर्मशर्माणमाहाथ शिर एतत्प्रगृह्यताम्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಧರ್ಮಶರ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಈ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಎತ್ತಿ ಗ್ರಹಿಸು.”