The Description of the Four Durgā Mantras

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अवतारत्रयं लक्ष्म्याः कथित ते द्विजोत्तम । दुर्गायाश्चाभिधास्यामि सर्वलोकोपकारकान् ॥ १ ॥

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮೂರು ಅವತಾರಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ಈಗ ಸರ್ವಲೋಕೋಪಕಾರಕರವಾದ ದುರ್ಗೆಯ ಅವತಾರಗಳನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 2

प्रणवः श्रीः शिवायुग्मं वाणीवैरोचनीपदम् । वज्राद्यं क्षुधिता सूक्ष्मा मृता स्वाग्नींदुसंयुता ॥ २ ॥

ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’, ‘ಶ್ರೀ’, ಶಿವನಾಮಯುಗ್ಮ, ವಾಣಿ (ಸರಸ್ವತಿ) ಪದ ಮತ್ತು ‘ವೈರೋಚನ’ ಪದ; ನಂತರ ‘ವಜ್ರ’ ಮೊದಲಾದ ಪದಗಳು, ‘ಕ್ಷುಧಿತಾ’, ‘ಸೂಕ್ಷ್ಮಾ’, ‘ಮೃತಾ’, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಸ್ವಾಗ್ನೀ’ ‘ಇಂದು’—ಇವೆಲ್ಲ ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಂತ್ರಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಯೋಜಿಸಬೇಕು।

Verse 3

प्रतिष्ठाप्य शिवा फट् च स्वाहांतोऽत्यष्टिवर्णवान् । भैरवोऽस्य मुनिः सम्राट् छन्दो मन्त्रस्य देवता ॥ ३ ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ‘ಶಿವಾ’ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಫಟ್’ ಎಂದು; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಾಹಾ’—ಇದು ಎಂಭತ್ತಿಗಿಂತ ಅಧಿಕ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರ. ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಭೈರವ, ಛಂದಸ್ಸು ಸಮ್ರಾಟ್, ದೇವತೆಯೂ ವಿಧಿಯಂತೆ ಘೋಷಿತ।

Verse 4

छिन्नमस्ता रमा बीजं स्वाहा शक्तिरुदीरिता । आं खङ्गाय हृदाख्यातमीं खङ्गाय शिरः स्मृतम् ॥ ४ ॥

ಛಿನ್ನಮಸ್ತೆಗೆ ಬೀಜ ‘ರಮಾ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಶಕ್ತಿ ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಎಂದು ಘೋಷಿತ. ‘ಆಂ ಖಂಗಾಯ’ ಹೃದಯಮಂತ್ರವಾಗಿ ಉಪದಿಷ್ಟ, ‘ಈಂ ಖಂಗಾಯ’ ಶಿರೋಮಂತ್ರವಾಗಿ ಸ್ಮೃತ।

Verse 5

ऊं वज्राय शिखा प्रोक्ता ऐं पाशाय तनुच्छदम् । औमंकुशाय नेत्रं स्याद्विसर्गो वसुरक्षयुक् ॥ ५ ॥

‘ಊಂ ವಜ್ರಾಯ’ ಶಿಖಾ-ನ್ಯಾಸವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ‘ಐಂ ಪಾಶಾಯ’ ದೇಹಾವರಣ (ತನುಚ್ಛದ). ‘ಔಮ್ ಅಂಕುಶಾಯ’ ನೇತ್ರ-ನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ; ಮತ್ತು ವಿಸರ್ಗ ‘ವಸು-ರಕ್ಷಾ’ಯುಕ್ತವಾಗಿ ರಕ್ಷಾಮುದ್ರೆಯಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬೇಕು।

Verse 6

मायायुग्मं चास्त्रमंगं मनवः प्रणवादिकाः । स्वाहांताश्चैवमंगानि कृत्वा ध्यायेद्थांबिकाम् ॥ ६ ॥

‘ಮಾಯಾ’ ಯುಗ್ಮವನ್ನು ಅಸ್ತ್ರ-ಮಂತ್ರಾಂಗವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ‘ಸ್ವಾಹಾ’ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ವಿವಿಧ ಅಂಗ-ನ್ಯಾಸಗಳಾಗಿ ವಿಧಿಸಿ—ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 7

भानुमण्डलसंस्थानां प्रविकीर्णालकं शिरः । छिन्नं स्वकं स्फारमुखं स्वरक्तं प्रपिबद्गलत् ॥ ७ ॥

ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಂತೆ ಇರುವ, ಹರಡಿದ ಕೂದಲಿನ, ತನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಅಗಲವಾದ ಬಾಯಿಯುಳ್ಳ ತಲೆಯು, ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ತನ್ನದೇ ರಕ್ತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 8

उपरिस्थां रतासक्तरतिमन्मथयोर्निजे । डाकिनीवर्णिनीसख्यौ दृष्ट्वा मोदभराकुलाम् ॥ ८ ॥

ರತಿ ಮತ್ತು ಮನ್ಮಥರ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಡಾಕಿನಿ ಮತ್ತು ವರ್ಣಿನಿ ಎಂಬ ಸಖಿಯರನ್ನು ಕಂಡು ಅವಳು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋದಳು.

Verse 9

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षचतुष्कं तद्दशांशतः । पालाशैर्विल्वजैर्वापि जुहुयात्कुसुमैः फलैः ॥ ९ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದರ ಹತ್ತನೇ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟು ಪಲಾಶ ಅಥವಾ ಬಿಲ್ವದ ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 10

आधारशक्तिमारभ्य परतत्त्वांतपूजिते । पीठे जयाख्या विजया जिता चापि पराजिता ॥ १० ॥

ಆಧಾರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರತತ್ತ್ವದವರೆಗೆ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಆ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಜಯಾ, ವಿಜಯಾ, ಜಿತಾ ಮತ್ತು ಪರಾಜಿತಾ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಗಳು ನೆಲೆಸಿವೆ.

Verse 11

नित्या विलासिनी षष्ठी दोग्ध्य घोरा च मंगला । दिक्षु मध्ये च संपूज्या नव पीठस्य शक्तयः ॥ ११ ॥

ನಿತ್ಯಾ, ವಿಲಾಸಿನಿ, ಷಷ್ಠಿ, ದೋಗ್ಧ್ಯಾ, ಘೋರಾ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಾ - ಈ ಒಂಬತ್ತು ಪೀಠ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 12

सर्वबुद्धिप्रदे वर्णनीये सर्वभृगुः सदृक् । सिद्धिप्रदे डाकिनीये तारो वज्रः सभौतिकः ॥ १२ ॥

ಸರ್ವಬುದ್ಧಿ ಪ್ರದಾಯಕ ಆವಾಹನದಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಸ್ತುತ್ಯನು, ವರ್ಣನೀಯನು—ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಭೃಗುಸಮಾನ, ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನು. ಸಿದ್ಧಿ ಪ್ರದಾಯಕ ಆವಾಹನದಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಡಾಕಿನಿ, ಅವನೇ ತಾರಾ, ಅವನೇ ವಜ್ರ—ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಭೌತಿಕ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನು.

Verse 13

खङ्गीशो रोचनीयेंते भगं धेहि नमोंतकः । तारादिपीठमन्त्रोऽयं वेदरामाक्षरो मतः ॥ १३ ॥

ಮಂತ್ರವು ಹೀಗೆ—“ಖಙ್ಗೀಶಃ, ರೋಚನೀಯೇಂತೇ, ಭಗಂ ಧೇಹಿ, ನಮೋಂತಕಃ।” ಇದು ‘ತಾರಾ’ ಮೊದಲಾದ ಪೀಠಮಂತ್ರ; ಇದನ್ನು ‘ವೇದರಾಮ’ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಮಂತ್ರವೆಂದು ಮತವಾಗಿದೆ.

Verse 14

समर्प्यासनमेतेन तत्र संपूजयेच्छिवाम् । त्रिकोणमध्यषट्कोणपद्मभूपुरमध्यतः ॥ १४ ॥

ಈ ರೀತಿ ಆಸನವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಶಿವಾದೇವಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಭೂಪುರ ಆವರಣದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ, ಷಟ್ಕೋಣದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ತ್ರಿಕೋಣದ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ.

Verse 15

बाह्यावरणमारभ्य पूजयेत्प्रतिलोमतः । भूपुरे बाह्यभागेषु वज्रादीनि प्रपूजयेत् ॥ १५ ॥

ಬಾಹ್ಯ ಆವರಣದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪ್ರತಿಲೋಮ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ (ಒಳಗೆ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತ) ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಭೂಪುರದ ಹೊರಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಜ್ರ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 16

तदंतः सुरराजादीन्पूजयेद्धरितां पतीन् । भूपुरस्य चतुर्द्वार्षु द्वारपालान्यजेदथ ॥ १६ ॥

ನಂತರ ಅದರ ಒಳಗೆ ಇಂದ್ರ ಮೊದಲಾದ ದೇವರಾಜರು—ದಿಕ್ಕುಗಳ ಪಾಲಕರು—ಅವರನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಭೂಪುರದ ನಾಲ್ಕು ದ್ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಪಾಲಕರಿಗೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 17

करालविकरालाख्यावतिकालस्तृतीयकः । महाकालश्चतुर्थः स्यादथ पद्मेष्टशक्तयः ॥ १७ ॥

ಕಾಲದ ತೃತೀಯ ವಿಭಾಗ ‘ಅತಿಕಾಲ’ವೆಂದು, ‘ಕರಾಳ’ ಮತ್ತು ‘ವಿಕರಾಳ’ ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಚತುರ್ಥವು ‘ಮಹಾಕಾಲ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅನಂತರ ಪದ್ಮೇಷ್ಠ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಶಕ್ತಿಗಳ ವಿವರಣೆ ಬರುತ್ತದೆ.

Verse 18

एकलिंगा योगिनी च डाकिनी भैरवी तथा । महाभैरवकेंद्राक्षी त्वसितांगी तु सप्तमी ॥ १८ ॥

ಏಕಲಿಂಗಾ, ಯೋಗಿನೀ, ಡಾಕಿನೀ, ಭೈರವೀ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಭೈರವ-ಕೇಂದ್ರಾಕ್ಷೀ ಮತ್ತು ಅಸಿತಾಂಗೀ—ಇವುಗಳೇ ಏಳನೇ ಶ್ರೇಣಿ (ಗುಂಪು) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 19

संहारिण्यष्टमी चेति षट्कोणेष्वंगमूर्तयः । त्रिकोणगा छिन्नमस्ता पार्श्वयोस्तु सखीद्वयम् ॥ १९ ॥

‘ಸಂಹಾರಿಣೀ’ ಮತ್ತು ‘ಅಷ್ಟಮೀ’—ಇವುಗಳನ್ನು ಷಟ್ಕೋಣದ ಆರು ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗದೇವತೆಗಳಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಮಧ್ಯ ತ್ರಿಕೋಣದಲ್ಲಿ ಛಿನ್ನಮಸ್ತಾ, ಅವಳ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಖೀದ್ವಯ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 20

डाकिनीवर्णनीसंज्ञं तारावाग्भ्यां प्रपूजयेत् । एवं पूजादिभिः सिद्धे मन्त्रे मंत्री मनोरथान् ॥ २० ॥

‘ಡಾಕಿನೀ-ವರ್ಣನೀ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರವನ್ನು ತಾರಾ ಮತ್ತು ವಾಕ್ (ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳು) ಸಹಿತ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿ ಪೂಜಾದಿಗಳಿಂದ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯಾದಾಗ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಮನೋರಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

प्राप्नुयान्निखिलान्सद्यो दुर्लभांस्तत्प्रसादतः । श्रीपुष्पैर्लभते लक्ष्मीं तत्फैलश्च समीहितम् ॥ २१ ॥

ಆ (ವಿಧಿ)ಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸಾಧಕನು ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ—ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನೂ ಸಹ—ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಶುಭಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ (ಸಮೃದ್ಧಿ) ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಕರ್ಮದ ಇಷ್ಟಫಲವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 22

वाक्सिद्धिं मालतीपुष्पैश्चंपकैर्हवनात्सुखम् । घृताक्तं छागमांसं यो जुहुयात्प्रत्यहं शतम् ॥ २२ ॥

ಮಾಲತಿ ಹಾಗೂ ಚಂಪಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ವಾಕ್ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನೆಯ್ಯಲ್ಲಿ ಲೇಪಿಸಿದ ಆಡುಮಾಂಸವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ನೂರು ಆಹುತಿಗಳಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಸುಖಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

मासमेकं तु वशगास्तस्य स्युः सर्वपार्थिवाः । करवीरसुमैः श्वतैर्लक्षसंख्यैर्जुहोति यः ॥ २३ ॥

ಯಾರು ಶ್ವೇತ ಕರವೀರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಸಂಖ್ಯೆಯ ಆಹುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 24

रोगजालं पराभूय सुखी जीवेच्छतं समाः । रक्तौ स्तत्संख्यया हुत्वा वशयेन्मंत्रिणो नृपान् ॥ २४ ॥

ರೋಗಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಾಲವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಮನುಷ್ಯನು ನೂರು ವರ್ಷ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕಲಿ. ಹೇಳಿದ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ‘ರಕ್ತ’ ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಆಹುತಿ ನೀಡಿದರೆ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜರು ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

फलैर्हुत्वामुयाल्लक्ष्मीमुदुंबरपलाशजैः । गोमायुमांसैस्तामेव कवितां पायसांधसा ॥ २५ ॥

ಉದುಂಬರ ಮತ್ತು ಪಲಾಶಾದಿ ವೃಕ್ಷಗಳ ಫಲಗಳಿಂದ ಆಹುತಿ ನೀಡಿದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಗೋಮಾಯು (ನರಿ/ಶಿಯಾಳ) ಮಾಂಸದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ಕವಿತಾಶಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಪಾಯಸ (ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನ) ಆಹುತಿಯಿಂದಲೂ ಅದೇ ಕವಿತ್ವ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 26

बंधूककुसुमैर्भाग्यं कर्मिकारैः समीहितम् । तिलतंडुलहोमेन वशयेन्निखिलाञ्जनान् ॥ २६ ॥

ಬಂಧೂಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಸಾಧಕರು ಬಯಸಿದ ಭಾಗ್ಯ-ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಹೋಮದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಬಹುದು.

Verse 27

नारीरजोभिराकृष्टैर्मृगमांसैः समीहितम् । स्तंभनं माहिषैर्मांसैः पंकजैः सघृतैरपि ॥ २७ ॥

ಸ್ತ್ರೀಯ ರಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತವಾದ ಮೃಗಮಾಂಸವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೆ ಅಭೀಷ್ಟಸಿದ್ಧಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಂಭನಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಹಿಷಮಾಂಸ, ಹಾಗೆಯೇ ಘೃತಮಿಶ್ರಿತ ಪದ್ಮಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೂ ಸ್ಥಂಭನ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 28

चिताग्नौ परभृत्पक्षैर्जुर्हुयादरिमृत्यवे । उन्मत्तकाष्ठदीप्तेऽग्नौ तत्फलं वायसच्छदैः ॥ २८ ॥

ಚಿತಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಮರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೋಗಿಲೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಉನ್ಮತ್ತಕದ ಕಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತವಾದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 29

द्यूते वने नृपद्वारे समरे वैरिसंकटे । विजयं लभते मंत्री ध्यायन्देवीं जपन्मनुम् ॥ २९ ॥

ಜೂಟದಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜದ್ವಾರದಲ್ಲಿ, ಸಮರದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಶತ್ರುಜನ್ಯ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ—ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡುವ ಸಾಧಕನು ವಿಜಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

भुक्त्यै मुक्त्यै सितां ध्यायेदुच्चाटे नीलरोचिषम् । रक्तां वश्ये मृतौ धूम्रां स्तंभने कनकप्रभाम् ॥ ३० ॥

ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ವೇತರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಉಚ್ಚಾಟನಕ್ಕೆ ನೀಲಕಾಂತಿ ರೂಪ, ವಶ್ಯಕ್ಕೆ ರಕ್ತವರ್ಣ, ಮೃತ್ಯುವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಧೂಮ್ರವರ್ಣ, ಮತ್ತು ಸ್ಥಂಭನಕ್ಕೆ ಕನಕಪ್ರಭ ರೂಪವನ್ನು ಭಾವಿಸಬೇಕು.

Verse 31

निशि दद्याद्बलिं तस्यै सिद्धये मदिरादिना । गोपनीयः प्रयोगोऽय प्रोच्यते सर्वसिद्धिदः ॥ ३१ ॥

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಮದ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಈ ಪ್ರಯೋಗವು ಗುಪ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 32

भूताहे कृष्णपक्षस्य मध्यरात्रे तमोघने । स्नात्त्वा रक्ताम्बरधरो रक्तमाल्यानुलेपनः ॥ ३२ ॥

ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಭೂತಾಹಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ಘನ ಅಂಧಕಾರಮಯ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಕೆಂಪು ಮಾಲೆ ಹಾಗೂ ಕೆಂಪು ಅನುಲೇಪನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 33

आनीय पूजयेन्नारीं छिन्नमस्तास्वरूपिणीम् । सुन्दरीं यौवनाक्रांतां नरपञ्चकगामिनीम् ॥ ३३ ॥

ಅಂತಹ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕರೆತಂದು, ಅವಳನ್ನು ಛಿನ್ನಮಸ್ತಾ ಸ್ವರೂಪಿಣಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಅವಳು ಸುಂದರಿ, ಯೌವನಸಂಪನ್ನ, ಐದು ಪುರುಷರ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಇರುವವಳು।

Verse 34

सुस्मितां मुक्तकबीरीं भूषादानप्रतोषिताम् । विवस्त्रां पूजयित्वैनामयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ३४ ॥

ಮಂದಸ್ಮಿತಳಾಗಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ, ಆಭರಣದಾನದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿ, ವಿವಸ್ತ್ರಳಾಗಿರುವ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 35

बलिं दत्त्वा निशां नीत्वा संप्रेष्य धनतोषिताम् । भोजयेद्विविधैरन्नैर्ब्राह्यणान्भोजनादिना ॥ ३५ ॥

ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಿಸಿ, ಧನದಾನದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ವಿವಿಧ ಅನ್ನಗಳಿಂದ ಯಥೋಚಿತ ಆತಿಥ್ಯসহ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 36

अनेन विधिना लक्ष्मीं पुत्रान्पौत्रान्धनं यशः । नारीमायुः सुखं धर्ममिष्टं च समवाप्नुयात् ॥ ३६ ॥

ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರು, ಧನ, ಯಶಸ್ಸು, ಪತ್ನಿ, ದೀರ್ಘಾಯು, ಸುಖ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಇಷ್ಟವಾದುದೆಲ್ಲವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 37

तस्यां रात्रौ व्रतं कार्यं विद्याकामेन मंत्रिणा । मनोरथेषु चान्येषु गच्छेत्तां प्रजपन्मनुम् ॥ ३७ ॥

ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಕಾಮನೆಯುಳ್ಳ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಇತರ ಅಭೀಷ್ಟಗಳಿಗೂ ನಿಯತ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಿರಂತರ ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 38

उषस्युत्थाय शय्यायामुपविष्टो जपेच्छतम् । षण्मासाभ्यन्तरेमन्त्री कवित्वेन जयेत्कविम् ॥ ३८ ॥

ಉಷಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಆರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಕಾವ್ಯಪ್ರೇರಣೆಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕವಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವನು.

Verse 39

शिवेन कीलिता चेयं तदुत्कीलनमुच्यते । मायां तारपुटां मंत्री जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ३९ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ರಿಯೆ ಶಿವನಿಂದ ‘ಕೀಲಿತ’ (ಬಂಧಿತ)ವಾಗಿದೆ; ಅದನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದೇ ‘ಉತ್ಕೀಲನ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ‘ಮಾಯಾ–ತಾರಪುಟಾ’ ಮಂತ್ರವನ್ನು ೧೦೮ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 40

मन्त्रस्यादौ तथैवांते भवेत्सिद्धिप्रदा तु सा । उदिता छिन्नमस्तेयं कलौ शीघ्रमभीष्टदा ॥ ४० ॥

ಮಂತ್ರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರೆ ಅವಳು ಸಿದ್ಧಿಪ್ರದೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಇವಳೇ ‘ಛಿನ್ನಮಸ್ತಾ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಭೀಷ್ಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 41

अवतारांतरं देव्या वच्मि ते मुनिसत्तम । ज्ञानामृतारुणा श्वेताक्रोधिनींदुसमन्विता ॥ ४१ ॥

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದೇವಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಅವತಾರವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಅವಳು ಜ್ಞಾನಾಮೃತದ ಅರುಣ ವರ್ಣದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವಳು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಶ್ವೇತರೂಪಿಣಿ, ಕ್ರೋಧರಹಿತೆ, ಚಂದ್ರಸಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಳು.

Verse 42

शांतिस्तथाविधा चापि नीचसर्गान्वितास्तथा । वाग्भवं कामराजाख्यं शक्तिबीजाह्वयं तथा ॥ ४२ ॥

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ‘ಶಾಂತಿ’ ಎಂಬ ಬೀಜವೂ, ಅದೇ ವಿಧದ ಇತರ ಬೀಜಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀಚಸರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಬೀಜಗಳೂ ಇವೆ. ‘ವಾಗ್ಭವ’, ‘ಕಾಮರಾಜ’ ಮತ್ತು ‘ಶಕ್ತಿಬೀಜ’ ಎಂಬ ಬೀಜಗಳೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 43

त्रिभिर्बीजैः पंचकूटात्मिका त्रिपुरभैरवी । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिश्छन्दः पंक्तिरुदीरिता ॥ ४३ ॥

ಮೂರು ಬೀಜಗಳಿಂದ ತ್ರಿಪುರಭೈರವೀ ಪಂಚಕೂಟಾತ್ಮಿಕಾ (ಐದು ಕೂಟಗಳ ಮಂತ್ರರಚನೆ) ಆಗುತ್ತಾಳೆ. ಋಷಿ ದಕ್ಷಿಣಾಮೂರ್ತಿ ಎಂದು, ಛಂದಸ್ಸು ‘ಪಂಕ್ತಿ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 44

देवता देशिकैरुक्ता देवी त्रिपुरभैरवी । नाभेराचरणं न्यस्य वाग्भवं मन्त्रवित्पुनः ॥ ४४ ॥

ದೇಶಿಕರು ಹೇಳಿದಂತೆ ದೇವತೆ ದೇವಿ ತ್ರಿಪುರಭೈರವೀ. ನಂತರ ಮಂತ್ರವಿದನು ನಾಭಿಯಿಂದ ಪಾದಗಳವರೆಗೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಪುನಃ ವಾಗ್ಭವ (ಬೀಜ)ವನ್ನು ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು.

Verse 45

हृदयान्नाभिपर्यंतं कामबीजं प्रविन्यसेत् । शिरसो हृत्प्रदेशांतं तार्तीयं विन्यसेत्ततः ॥ ४५ ॥

ಹೃದಯದಿಂದ ನಾಭಿವರೆಗೆ ಕಾಮಬೀಜವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಶಿರಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೃದಯಪ್ರದೇಶದವರೆಗೆ ತೃತೀಯ (ತಾರ್ತೀಯ) ಬೀಜವನ್ನು ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು.

Verse 46

आद्यं द्वितीयं करयोस्तार्तीयमुभयं न्यसेत् । मूलाधारे हृदि न्यस्य भूयो बीजत्रयं क्रमात् ॥ ४६ ॥

ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಎರಡು ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಮೂರನೇ ಬೀಜವನ್ನು ಎರಡರ ಮೇಲೂ (ಒಟ್ಟಾಗಿ) ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಮೂಲಾಧಾರದಲ್ಲೂ ಹೃದಯದಲ್ಲೂ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಬೀಜತ್ರಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 47

नवयोन्यात्मकं न्यासं कुर्याद्बीजैस्त्रिभिः पुनः । बालोदितप्रकारेण मूर्तिन्यासमथाचरेत् ॥ ४७ ॥

ಅನಂತರ ಮೂರು ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪುನಃ ‘ನವಯೋನಿ-ಸ್ವರೂಪ’ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಬಾಲೋದಿತ ವಿಧಾನದಿಂದ ಮೂರ್ತಿನ್ಯಾಸ (ದೇಹದಲ್ಲಿ ದೇವರೂಪ ಸ್ಥಾಪನೆ) ಆಚರಿಸಬೇಕು॥

Verse 48

स्वस्वबीजादिकं पूर्वं मूर्ध्नीशानमनोभवम् । न्यसेद्वक्त्रे तत्पुरुषं मकरध्वजमात्मवित् ॥ ४८ ॥

ಆತ್ಮವಿತ್ ಮೊದಲು ತನ್ನ ತನ್ನ ಬೀಜಾದಿಗಳನ್ನು ಶಿರೋಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ಈಶಾನನನ್ನು ‘ಮನೋಭವ’ ರೂಪವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತತ್ಪುರುಷನನ್ನು ಮಕರಧ್ವಜ-ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು॥

Verse 49

हृद्यघोरकुमारादिकंदर्प्पं तदनंतरम् । गुह्यदेशे प्रविन्यस्येद्वामदेवादिमन्मथम् ॥ ४९ ॥

ನಂತರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಘೋರಕುಮಾರಾದಿ ರೂಪ ಕಂದರ್ಪನನ್ನು ನ್ಯಾಸಮಾಡಬೇಕು. ಅನಂತರ ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಮದೇವಾದಿ ರೂಪ ಮನ್ಮಥನನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು॥

Verse 50

सद्योजातं कामदेवं पादयोर्विन्यसेत्ततः । ऊर्द्ध्वंप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु मुखेषु तान् ॥ ५० ॥

ಅನಂತರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸದ್ಯೋಜಾತ ಮತ್ತು ಕಾಮದೇವನನ್ನು ನ್ಯಾಸಮಾಡಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಮೇಲ್ಮುಖ, ಪೂರ್ವ, ದಕ್ಷಿಣ, ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮಾಭಿಮುಖ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು॥

Verse 51

प्रविन्यसेद्य धापूर्व भृगुर्व्योमाग्निसंस्थितः । सद्यादिपञ्चह्रस्वाद्या बीजमेषां प्रकीर्तितम् ॥ ५१ ॥

‘ಧಾ’ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ‘ಭೃಗು-ವರ್ಗ’ವನ್ನು ವ್ಯೋಮ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಇವುಗಳ ಬೀಜಗಳು ‘ಸದ್ಯ’ ಮೊದಲಾದ ಐದು ಹಾಗೂ ಹ್ರಸ್ವಸ್ವರಾದಿ ಅಕ್ಷರಗಳು ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ॥

Verse 52

षड्दीर्घयुक्तेनाद्येन बीजेनांगक्रिया मता । पञ्चबाणांस्ततो न्यस्येन्मन्त्री त्रैलोक्यमोहनान् ॥ ५२ ॥

ಷಡ್ದೀರ್ಘಸ್ವರಯುಕ್ತ ಆದ್ಯ ಬೀಜದಿಂದ ಅಂಗಕ್ರಿಯೆ ಎಂದು ಮನ್ನಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅನಂತರ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೋಹನವಾದ ಪಂಚಬಾಣಗಳ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಲಿ.

Verse 53

द्रामाद्यां द्राविणीं मूर्ध्निं द्रामाद्यां क्षोभणी पदे । क्लींवशीकरणीं वक्त्रे गुह्ये ब्लृं बीजपूर्विकाम् ॥ ५३ ॥

‘ದ್ರಾಮ್’ ಆದ್ಯ ದ್ರಾವಿಣಿಯನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ‘ದ್ರಾಮ್’ ಆದ್ಯ ಕ್ಷೋಭಣಿಯನ್ನು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ; ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಶೀಕರಣೀ ‘ಕ್ಲೀಂ’ ಅನ್ನು, ಗುಹ್ಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ‘ಬ್ಲೃಂ’ ಬೀಜಪೂರ್ವಿಕೆಯನ್ನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 54

आकर्षणीं हृदि पुनः सर्वांतभृगुसंस्थिताम् । संमोहनीं क्रमादेवं बाणन्यासोऽयमीरितः ॥ ५४ ॥

ನಂತರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ‘ಆಕರ್ಷಣೀ’ಯ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಸರ್ವಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ‘ಸಂಮೋಹನೀ’ಯನ್ನು ‘ಭೃಗು’ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಇಂತೆಯೇ ಬಾಣನ್ಯಾಸವು ಉಪದಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

Verse 55

भालभ्रूमध्यवदने घंटिकाकण्ठहृत्सु च । नाभ्यधिष्ठानयोः पञ्च ताराद्याः सुभगादिकाः ॥ ५५ ॥

ಲಲಾಟ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯ ಮತ್ತು ಮುಖದಲ್ಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಘಂಟಿಕಾ, ಕಂಠ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ; ಮತ್ತೆ ನಾಭಿ ಹಾಗೂ ಅಧಿಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ—ತಾರಾ ಮೊದಲಾದವು, ಸುಭಗಾ ಮೊದಲಾದವು ಎಂಬ ಪಂಚ ಶಕ್ತಿಕೇಂದ್ರಗಳಿವೆ.

Verse 56

मस्तकाविधि नाभेश्च मंत्रिणा सुभगा भगा । भगसर्पिण्यथ परा भगमालिन्यनंतरम् ॥ ५६ ॥

ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಶಿರಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು—ಸುಭಗಾ, ಭಗಾ; ನಂತರ ಭಗಸರ್ಪಿಣೀ; ಆಮೇಲೆ ಪರಾ; ಮತ್ತು ಅನಂತರ ಭಗಮಾಲಿನೀ.

Verse 57

अनंगानंगकुसुमा भूयश्चानंगमेखला । अनंगमदना सर्वा मदविभ्रममंथरा ॥ ५७ ॥

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅನಂಗಾ; ಅವಳ ಪುಷ್ಪಗಳು ‘ಅನಂಗ-ಕುಸುಮಗಳು’; ಅವಳ ಮೇಖಲೆ ‘ಅನಂಗ-ಮೇಖಲೆ’; ಅವಳ ಸರ್ವಾಂಗವೂ ಅನಂಗನ ಮದನ-ಸ್ವರೂಪ, ಮದಮಯ ವಿಭ್ರಮದಿಂದ ಮಂದವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 58

प्रधानदेवता वर्णभूषणाद्यैरलंकृताः । अक्षस्रक्पुस्तकाभीतिवरदाढ्यकरांबुजाः ॥ ५८ ॥

ಪ್ರಧಾನ ದೇವತೆಗಳು ವರ್ಣ, ಭೂಷಣಾದಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರು; ಅವರ ಪದ್ಮಹಸ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಜಪಮಾಲೆ, ಸ್ರಕ್ (ಹಾರ), ಪುಸ್ತಕ, ಅಭಯಮುದ್ರೆ ಮತ್ತು ವರದಮುದ್ರೆ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 59

वाक्कामब्लूं स्त्रीं सरांते ताराः पंच प्रकीर्तिताः । ततः कुर्याद्भूषणाख्यं न्यासमुक्तदिशा मुने ॥ ५९ ॥

‘ವಾಕ್’, ‘ಕಾಮ’, ‘ಬ್ಲೂಂ’, ‘ಸ್ತ್ರೀಂ’, ಮತ್ತು ‘ಸರಾ’ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಗುವುದು—ಇವು ಐದು ‘ತಾರಾ’ (ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳು) ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ನಂತರ, ಮುನೇ, ಸೂಚಿಸಿದ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ‘ಭೂಷಣ’ ಎಂಬ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 60

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ ध्यायेत्त्रिपुरभैरवीम् । सहस्रभानुसंकाशामरुणक्षौमवाससीम् ॥ ६० ॥

ಈ ರೀತಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಅವನು ತ್ರಿಪುರಭೈರವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಅವಳು ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾಗಿದ್ದು, ಅರುಣ ಕ್ಷೌಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 61

शिरोमालामसृग्लिप्तस्तनीं जपवटीं करैः । विद्यामभीतिं च वरं दधतीं त्रीक्षणाननाम् ॥ ६१ ॥

ಅವಳ ಸ್ತನಗಳು ರಕ್ತಲಿಪ್ತವಾಗಿವೆ, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಜಪಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಕಪಾಲಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಅವಳು ವಿದ್ಯೆ, ಅಭಯ ಮತ್ತು ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ—ತ್ರಿನೇತ್ರೆ, ಘೋರಮುಖದ ದೇವಿ।

Verse 62

दीक्षां प्राप्य जपेन्मंत्रं तत्त्वलक्षं जितेंद्रियः । पुष्पैर्भानुसहस्राणि जुहुयाद्बह्मवृक्षजैः ॥ ६२ ॥

ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಜಿತೇಂದ್ರಿಯ ಸಾಧಕನು ತತ್ತ್ವಲಕ್ಷಣ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಲಿ. ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮವೃಕ್ಷಜ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ, ಸೂರ್ಯಸಹಸ್ರಪ್ರಭೆಯಂತೆ, ಸಹಸ್ರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲಿ।

Verse 63

त्रिमध्वक्तैः प्रसूनैर्वा करवीरसमुद्भवैः । पद्मं वसुदलोपेतं नवयोन्यष्टकर्णिकम् ॥ ६३ ॥

ಅಥವಾ ತ್ರಿಮಧುಮಾಧುರ್ಯಯುಕ್ತ ಕರವೀರೋದ್ಭವ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ, ಎಂಟು ದಳಗಳೂ ಮತ್ತು ನವ-ಯೋನಿ ವಿಭಾಗಚಿಹ್ನಿತ ಗರ್ಭಕೇಶರಯುಕ್ತ ಪದ್ಮವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಿ।

Verse 64

इच्छादिशक्तिभिर्युक्तं भैरव्याः पीठमर्चयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया पश्चात्कामिनी कामदायिनी ॥ ६४ ॥

ಇಚ್ಛಾದಿ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಭೈರವಿಯ ಪೀಠವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಲಿ. ನಂತರ ಇಚ್ಛಾ, ಜ್ಞಾನಾ, ಕ್ರಿಯಾ ಹಾಗೂ ಕಾಮಿನೀ—ಇಷ್ಟಫಲದಾಯಿನಿ—ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 65

रतिप्रिया मदानन्दा नवमी स्यान्मनोन्मनी । वरदाभयधारिण्यः संप्रोक्ता नव शक्तयः ॥ ६५ ॥

ರತಿಪ್ರಿಯಾ ಮತ್ತು ಮದಾನಂದಾ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಒಂಬತ್ತನೆಯದು ಮನೋನ್ಮನೀ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ವರದಾಭಯವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಒಂಬತ್ತು ಶಕ್ತಿಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 66

वाग्भवं लोहितो रायै श्रीकंठो लोहितोऽनलः । दीर्घवान्यै परा पश्चादपरायौ हसौ युतः ॥ ६६ ॥

‘ವಾಗ್ಭವ’ ಬೀಜವನ್ನು ರಾ (ಸಮೃದ್ಧಿ)ಗಾಗಿ ಲೋಹಿತ ಪದದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಲಿ; ‘ಶ್ರೀಕಂಠ’ವನ್ನು ಲೋಹಿತ ಪದದಲ್ಲಿಯೂ ಅನಲ (ಅಗ್ನಿ)ದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ. ದೀರ್ಘ ‘ವಾಣಿ’ಗೆ ನಂತರ ‘ಪರಾ’ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಲಿ; ‘ಅಪರಾ’ಯಲ್ಲಿ ‘ಹ’ ಮತ್ತು ‘ಸ’ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಲಿ।

Verse 67

सदाशिवमहाप्रेतङेंतं पद्मासनं नमः । अनेन मनुना दद्यादासनं श्रीगुरुक्रमम् ॥ ६७ ॥

ಸದಾಶಿವ ಮಹಾಪ್ರೇತಸಂಬಂಧಿತ ಪದ್ಮಾಸನಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶ್ರೀಗುರುಪೂಜೆಯ ಶುಭಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಸನ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು॥೬೭॥

Verse 68

प्राङ्मध्ययोन्यंतराले पूजयेत्कल्पयेत्ततः । पंचभिः प्रणवैर्मूर्तिं तस्यामावाह्य देवताम् ॥ ६८ ॥

ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ವಿಭಾಗಗಳ ಮಧ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಪಂಚಪ್ರಣವಗಳಿಂದ ದೇವತೆಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಆವಾಹಿಸಬೇಕು॥೬೮॥

Verse 69

पूजयेदगमोक्तेन विधानेन समाहितः । तारावाक्छक्तिकमला हसखूफ्रें हसौः स्मृताः ॥ ६९ ॥

ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಆಗಮೋಕ್ತ ವಿಧಾನಾನುಸಾರ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಂತ್ರಸಂಜ್ಞೆಗಳು—ತಾರಾ, ವಾಕ್, ಶಕ್ತಿ, ಕಮಲಾ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಹಸಖೂಫ್ರೇಂ’ ಮತ್ತು ‘ಹಸೌಃ’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿವೆ॥೬೯॥

Verse 70

वामकोणे यजेद्देव्या रतिमिंदुसमप्रभाम् । सृणिपाशधरां सौम्यां मदविभ्रमविह्वलाम् ॥ ७० ॥

ಎಡ ಮೂಲೆೆಯಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯ ದೇವಿ ರತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಸೌಮ್ಯರೂಪಿಣಿ, ಅಂಕುಶ ಮತ್ತು ಪಾಶವನ್ನು ಧರಿಸಿದವಳು, ಪ್ರೇಮರಸದ ಮದದಿಂದ ಲಲಿತ ವಿಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿಹ್ವಳಳಾದವಳು॥೭೦॥

Verse 71

प्रीतिं तक्षिणकोणस्थां तप्तकांचनसन्निभाम् । अङ्कुशं प्रणतं दोभ्यां धारयन्तीं समर्चयेत् ॥ ७१ ॥

ದಕ್ಷಿಣ-ಪೂರ್ವ ಕೋಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತ, ತಪ್ತ ಕಂಚನಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಅವಳು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಂಕುಶವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾಳೆ॥೭೧॥

Verse 72

अग्रे मनोभवां रक्तां रक्तपुष्पाद्यलंकृताम् । इक्षुकार्मुकपुष्पेषुधारिणीं सस्मिताननाम् ॥ ७२ ॥

ಅವನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮನೋಭವಾ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು—ರಕ್ತವರ್ಣಳಾಗಿ, ಕೆಂಪು ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ, ಇಕ್ಷುಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸಸ್ಮಿತ ಮುಖವಳಾಗಿ।

Verse 73

अङ्गान्यभ्यर्चयेत्पश्चाद्यथापूर्वं विधानवित् । दिक्ष्वग्रे च निजैर्मंत्रैः पूजयेद्बाणदेवताः ॥ ७३ ॥

ನಂತರ ವಿಧಿಜ್ಞ ಸಾಧಕನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಂಗಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ತದನಂತರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಬಾಣದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 74

हस्ताब्जैर्धृतपुष्पेषुप्रणामामृतसप्रभाः । अष्टयोनिष्वष्टशक्तीः पूजयेत्सुभगादिकाः ॥ ७४ ॥

ಪದ್ಮಸಮಾನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರಣಾಮಾಮೃತದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಅಷ್ಟ ಯೋನಿರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸುಭಗಾ ಮೊದಲಾದ ಅಷ್ಟಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 75

मातरो भैरवांकस्था मदविभ्रमविह्वलाः । अष्टपत्रेषु संपूज्या यथावत्कुसुमादिभिः ॥ ७५ ॥

ಭೈರವನ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಮದ-ವಿಭ್ರಮದಿಂದ ವಿಹ್ವಳರಾದ ಮಾತೃಕೆಯರನ್ನು, ಅಷ್ಟಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳಿಂದ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 76

लोकपालांस्ततो दिक्षु तेषामस्त्राणि तद्बहिः । पूर्वजन्मकृतैः पुण्यैर्ज्ञात्वैनां परदेवताम् ॥ ७६ ॥

ನಂತರ ಅವನು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೊರಗೆ ಅವರ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಂಡನು; ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯಬಲದಿಂದ ಈ ದೇವಿಯನ್ನು ಪರದೇವತೆ, ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಎಂದು ಅರಿತನು।

Verse 77

यो भजेदुक्तमार्गेण स भवेत्संपदां पदम् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ ७७ ॥

ಉಪದೇಶಿತ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಭಜನೆ-ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುವವನು ಸಂಪತ್ತಿನ ಆಧಾರಸ್ಥಾನವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಮಂತ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಿ.

Verse 78

जुहुयादरुणांभोंजैरदोषैर्मधुराप्लुतैः । लक्षसंख्यं तदर्द्धं वा प्रत्यहं भोजयेद्द्विजान् ॥ ७८ ॥

ದೋಷರಹಿತ ಅರುಣ ಧಾನ್ಯಕಣಗಳನ್ನು ಮಧುರರಸದಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿದಿನ ದ್ವಿಜರಿಗೆ—ಲಕ್ಷ ಅಥವಾ ಅದರ ಅರ್ಧ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ—ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 79

वनिता युवती रम्याः प्रीणयेद्देवताधिया । होमांते धनधान्याद्यैस्तोषयेद्गुरुमात्मनः ॥ ७९ ॥

ಕನ್ಯೆ, ಯುವತಿ, ರಮ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ದೇವತಾಭಾವದಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬೇಕು. ಹೋಮಾಂತದಲ್ಲಿ ಧನ-ಧಾನ್ಯಾದಿ ದಾನಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 80

एवं कृते जगद्वश्यो रमाया भवनं भवेत् । रक्तोत्पलैस्त्रिमध्वक्तैररुणैर्वा हयारिजैः ॥ ८० ॥

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಜಗತ್ತು ವಶವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರಮಾ (ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮೀ)ಯ ಧಾಮ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ—ರಕ್ತೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ, ತ್ರಿಮಧು ಮಿಶ್ರಿತ ಅರ್ಪಣದಿಂದ, ಅಥವಾ ಅರುಣ ‘ಹಯಾರಿಜ’ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ.

Verse 81

पुष्पैः पयोन्नैः सघृतैर्होमाद्विश्वं वशं नयेत् । वाक्सिद्धं लभते मन्त्री पलाशकुसुमैर्हुतैः ॥ ८१ ॥

ಪುಷ್ಪಗಳು, ಪಯೋನ್ನ (ಹಾಲು-ಅನ್ನ) ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ವಿಶ್ವ ವಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಪಲಾಶಕುಸುಮಗಳನ್ನು ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ವಾಕ್ಸಿದ್ಧಿ—ವಾಣಿಯ ಸಿದ್ಧಿ—ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 82

कर्पूरागुरुसंयुक्तं गुग्गुलं जुहुयात्सुधीः । ज्ञानं दिव्यमवाप्नोति तेनैव स भवेत्कविः ॥ ८२ ॥

ಕರ್ಪೂರ ಹಾಗೂ ಅಗರಿನಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಗುಗ್ಗುಲುವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆ ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಅವನು ದಿವ್ಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕವಿ-ದ್ರಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 83

क्षीराक्तैरमृताखंडैर्होमः सर्वापमृत्युजित् । दूर्वाभघिरायुषे होमः क्षीराक्ताभिर्दिनत्रयम् ॥ ८३ ॥

ಹಾಲಿನಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದ ಅಮೃತಖಂಡಗಳಿಂದ ಮಾಡುವ ಹೋಮವು ಅಕಾಲಮರಣದ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆಯುಷ್ಯವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಾಲಿನಿಂದ ಸಿಂಚಿತ ದೂರ್ವಾ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮೂರು ದಿನ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 84

गिरिकर्णीभवैः पुष्पैर्ब्राह्यणान्वशयेद्धुतैः । कह्लारैः पार्थिवान्पुष्पैस्तद्वधूः कर्णिकारजैः ॥ ८४ ॥

ಗಿರಿಕರ್ಣಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕಹ್ಲಾರ ಮೊದಲಾದ ಭೂಮಿಜ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ರಾಜರು; ಕರ್ಣಿಕಾರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಆ ಇಷ್ಟವಾದ ವಧು ವಶವಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 85

मल्लिकाकुसुमैर्हुत्वा राजपुत्रान्वशं नयेत् । कोरंटकुसुमैर्वैंश्यान्वृषलान्पाटलोद्भवैः ॥ ८५ ॥

ಮಲ್ಲಿಕಾ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ರಾಜಪುತ್ರರು ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕೋರಂಟ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ವೈಶ್ಯರು; ಪಾಟಲಾ ವೃಕ್ಷದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ವೃಷಲರು (ಶೂದ್ರರು) ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 86

अनुलोमां विलोमांतस्थितसाध्याह्वयान्वितम् । मन्त्रमुच्चार्य जुहुयान्मंत्री मधुरलोलितैः ॥ ८६ ॥

ಅನುಲೋಮ ಹಾಗೂ ವಿಲೋಮ—ಎರಡೂ ಕ್ರಮಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತ ಸಾಧ್ಯರ ಆಹ್ವಾನಯುಕ್ತ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಮಧುರವಾಗಿ ಮನೋಹರ ಹವಿಸ್ಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 87

सर्षपैर्मधुसंमिश्रैर्वशयेत्पार्थिवान् क्षणात् । अनेनैव विधानेन तत्पत्नीस्तत्सुतानपि ॥ ८७ ॥

ಜೇನಿನೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿತ ಸಾಸಿವೆ ಬೀಜಗಳಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ರಾಜರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬಹುದು; ಇದೇ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಅವರ ಪತ್ನಿಯರನ್ನೂ ಪುತ್ರರನ್ನೂ ವಶಕ್ಕೆ ತರಬಹುದು.

Verse 88

जातिबिल्वभवैः पुष्पैर्मधुरत्रयसंयुतैः । नरनारीनरपतीन्होमेन वशयेत्क्रमात् ॥ ८८ ॥

ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಬಿಲ್ವದ ಹೂಗಳನ್ನು ತ್ರಿಮಧುರ (ಮೂರು ಸಿಹಿ ದ್ರವ್ಯಗಳು) ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪುರುಷರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ರಾಜರೂ ವಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 89

मालतीबकुलोद्भूतैः पुष्पैश्चन्दनलोलितैः । जुहुयात्कवितां मन्त्री लभते वत्सरांतरे ॥ ८९ ॥

ಮಾಲತಿ ಮತ್ತು ಬಕುಲ ಹೂಗಳನ್ನು ಚಂದನದಿಂದ ಲೇಪಿಸಿ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು; ಒಂದು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಅವನಿಗೆ ಕವಿತಾ-ಪ್ರೇರಣೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 90

मधुरत्रघयसंयुक्तैः फलैर्बिल्वसमुद्भवैः । जुहुयाद्वाशयेल्लोकं श्रियं प्राप्नोति वांछिताम् ॥ ९० ॥

ತ್ರಿಮಧುರ ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ ಬಿಲ್ವಫಲಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿ ನೀಡಲಿ ಅಥವಾ ಜನರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಲಿ; ಹೀಗೆ ಇಚ್ಛಿತ ಶ್ರೀ—ಸಮೃದ್ಧಿ—ಸಿಗುತ್ತದೆ.

Verse 91

साज्यमन्नं प्रजुहुयाद्भवेदन्नसमृद्धिमान् । कस्तूरीकुंकुमोपेतं कर्पूरं जुहुयाद्वशी ॥ ९१ ॥

ತುಪ್ಪ ಮಿಶ್ರಿತ ಅನ್ನವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿ ನೀಡಿದರೆ ಅನ್ನಸಮೃದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಕಸ್ತೂರಿ ಮತ್ತು ಕುಂಕುಮ ಸೇರಿಸಿದ ಕರ್ಪೂರವನ್ನು ಆಹುತಿ ನೀಡಿದರೆ ವಶೀಕರಣ-ಪ್ರಭಾವ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

Verse 92

कन्दर्पादधिकं सद्यः सौंदर्यमधिगच्छति । लाजान्प्रजुहुयान्मंत्री दधिक्षीरमधुप्लुतान् ॥ ९२ ॥

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮನ್ಮಥನಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮಂತ್ರಜ್ಞ ಋತ್ವಿಜನು ದಧಿ, ಕ್ಷೀರ, ಮಧುವಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿದ ಲಾಜಾ (ಭಜಿಸಿದ ಧಾನ್ಯ)ಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ನೀಡಲಿ.

Verse 93

विजित्य रोगानखिलान्स जीवेच्छरदां शतम् । पादद्वयं मलयजं पादं कुंकुमकेसरम् ॥ ९३ ॥

ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಅವನು ನೂರು ಶರದೃತುಗಳವರೆಗೆ ಬದುಕಲಿ. (ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ) ಎರಡು ಪಾದಗಳಿಗೆ ಮಲಯಜ (ಚಂದನ) ಲೇಪ, ಒಂದು ಪಾದಕ್ಕೆ ಕುಂಕುಮ-ಕೇಸರ ಲೇಪ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 94

पादं गोरोचनांतानि त्रीणि पिष्ट्वाहिमांभसा । विदध्यात्तिलकं भाले यान्पश्येद्यैर्विलोक्यते ॥ ९४ ॥

ಗೋರೋಚನಾಂತ ಮೂರು ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಅಹಿಂಸಕ (ಶುದ್ಧ) ಜಲದಲ್ಲಿ ಅರೆದು ನಲಾಟದಲ್ಲಿ ತಿಲಕವನ್ನು ಧರಿಸಲಿ. ಆ ತಿಲಕದಿಂದ ಅವನು ಯಾರನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಅವರು ಸಹ ಅವನನ್ನು ಅನುಗ್ರಹದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವರು.

Verse 95

यान्स्पृशेत्स्पृश्यते यैर्वा वश्याः स्युस्तस्य तेऽचिरात् । कर्पूरकपिचोराणि समभागानि कल्पयेत् ॥ ९५ ॥

ಅವನು ಯಾರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಯಾರಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಅವರು ಶೀಘ್ರವೇ ಅವನ ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕರ್ಪೂರ ಮತ್ತು ‘ಕಪಿಚೋರಾ’ ಅನ್ನು ಸಮಭಾಗವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 96

चतुर्भुजा जटामांसी तावती रोचना मता । कुंकुमं समभागं स्याद्दिग्भातं चन्दनं मतम् ॥ ९६ ॥

ಜಟಾಮಾಂಸೀ ನಾಲ್ಕು ಭಾಗ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ರೋಚನಾ ಎಂದು ನಿಗದಿಯಾಗಿದೆ. ಕುಂಕುಮ ಸಮಭಾಗವಾಗಿರಲಿ; ಚಂದನವನ್ನು ‘ದಿಗ್ಭಾತ’ ಅಂದರೆ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸಿದ ಪ್ರಮಾಣದಂತೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 97

अगुरुर्नवभागं स्यादितिभागक्रमेण च । हिमाद्भिः कन्यया पिष्टमेतत्सर्वं सुसाधितम् ॥ ९७ ॥

ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಗುರು ಒಂಬತ್ತು ಭಾಗವಾಗಿರಲಿ—ಎಂದು ಭಾಗಕ್ರಮದಿಂದ. ಹಿಮದಿಂದ ತಣ್ಣಗಾದ ನೀರಿನಿಂದ ಕನ್ಯೆಯು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರೆದು ತಯಾರಿಸಿದರೆ ಇದು ಸುಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 98

आदाय तिलकं भाले कुर्य्याद्भूमिपतीन्नरान् । वनितामदगर्वाढ्या मदोन्मत्तान्मतंदजान् ॥ ९८ ॥

ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ತಿಲಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಭೂಮಿಪತಿಗಳಾಗಿ (ರಾಜರಾಗಿ) ಮಾಡಬಹುದು; ಹಾಗೆಯೇ ಮದ-ಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದ ಉನ್ಮತ್ತ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೂ, ಮತ್ತಗಜಗಳಂತೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮದಿಸಿದವರನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಬಹುದು.

Verse 99

सिंहव्याघ्रान्महासर्पान्भूतवेतालराक्षसान् । दर्शनादेव वशयेत्तिलकं धारयन्नरः ॥ ९९ ॥

ತಿಲಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಕೇವಲ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಷ್ಟರಿಂದಲೇ ಸಿಂಹ, ಹುಲಿ, ಮಹಾಸರ್ಪಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಭೂತ, ವೇತಾಳ, ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 100

इत्येषा भैरवी प्रोक्ता ह्यवतारांतरं श्रृणु । वाङ्माया कमला तारो नमोंते भगवत्यथ ॥ १०० ॥

ಇಂತೆ ಭೈರವೀ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಅವತಾರವನ್ನು ಕೇಳು—ಓ ಭಗವತೀ! ವಾಂಗ್ಮಾಯಾ, ಕಮಲಾ, ತಾರಾ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 101

श्रीमातंगेश्वरि वदेत्सर्वजनमनोहरि । सर्वादिसुखराज्यंते सर्वादिसुखरंजनी ॥ १०१ ॥

ಇಂತೆ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು—“ಓ ಶ್ರೀ ಮಾತಂಗೇಶ್ವರಿ! ಸರ್ವಜನಮನೋಹರಿ! ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವವಳೆ, ಸರ್ವಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವವಳೆ, ಸರ್ವಸুখರಂಜಿನೀ!”

Verse 102

सर्वराजवशं पश्चात्करिसर्वपदं वदेत् । स्त्रीपुरुषवशं सृष्टिविद्याक्रोधिनिकान्विता ॥ १०२ ॥

ನಂತರ ಸಮಸ್ತ ರಾಜರನ್ನು ವಶಪಡಿಸುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ತದನಂತರ ಆನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸರ್ವಕಾರ್ಯಸಾಧಕ ವಿಧಿಯನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ‘ಸೃಷ್ಟಿ-ವಿದ್ಯಾ’ ಮತ್ತು ‘ಕ್ರೋಧಿನಿಕಾ’ಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದವನು ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷರನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 103

सर्वं दुष्टमृगवशं करिसर्वपदं ततः । सर्वसत्त्ववशंकरिसर्वलोकं ततः परम् ॥ १०३ ॥

ಎಲ್ಲವೂ ದುಷ್ಟ ಮೃಗಗಳ ವಶಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ; ನಂತರ ‘ಕರಿ-ಸರ್ವಪದ’ (ಆನೆಯ ಸರ್ವಮಾರ್ಗ-ದಮನ) ಬರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಸತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸುವ ಆನೆ, ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪರವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸುವ (ಆನೆ/ಮಂತ್ರ) ಇದೆ।

Verse 104

अमुकं मे वशं पश्चादानयानलसुन्दरी । अष्टाशीत्यक्षरो मन्त्रो मुन्याद्या भैरवीगताः ॥ १०४ ॥

“ಅಮುಕನನ್ನು/ಅಮುಕಳನ್ನು ನನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದು, ನಂತರ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆತರು, ಓ ಅನಲಸುಂದರಿ.” ಇದು ಎಂಭತ್ತೆಂಟು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರ; ಮುನಿಗಳು ಮೊದಲಾದವರು ಇದನ್ನು ಭೈರವೀ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 105

न्यासान्मंत्री तनौ कुर्याद्वक्ष्यमाणान्यथाक्रमम् । शिरोललाटभ्रूमध्ये तालुकण्ठगलोरसि ॥ १०५ ॥

ನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು—ತಲೆ, ನೆತ್ತಿ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯ, ತಾಲು, ಕಂಠ, ಕತ್ತು ಮತ್ತು ಉರಸ್ಸು (ಛಾತಿ) ಮೇಲೆ।

Verse 106

अनाहते भुजद्वंद्वे जठरे नाभिमण्डले । स्वाधिष्ठाने गुप्तदेशे पादयोर्दक्षवामयोः ॥ १०६ ॥

ಅನಾಹತ (ಹೃದಯಕೇಂದ್ರ)ದಲ್ಲಿ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ, ಜಠರದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾಧಿಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ, ಗುಪ್ತಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಬಲ-ಎಡ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ—ಈ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ (ನ್ಯಾಸ) ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 107

मूलाधारे गुदे न्यस्येत्पदान्यष्टादश क्रमात् । गुणैकद्विचतुः षड्भिर्वसुपर्वनवाष्टभिः ॥ १०७ ॥

ಮೂಲಾಧಾರದಲ್ಲಿ, ಗುದಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಹದಿನೆಂಟು ಪದಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದು ಮೂರು, ಒಂದು, ಎರಡು, ನಾಲ್ಕು, ಆರು ಹಾಗೂ ಎಂಟು, ಐದು, ಒಂಬತ್ತು, ಎಂಟು ಎಂಬ ಗುಂಪುಗಳಂತೆ॥೧೦೭॥

Verse 108

नंदपंक्त्यष्टवेदाग्निचन्द्रयुग्मगुणा क्षिभिः । यदुक्लृप्तिरियं प्रोक्ता मंत्रवर्णैर्यथाक्रमम् ॥ १०८ ॥

“ನಂದ-ಪಂಕ್ತಿ”, “ಎಂಟು”, “ವೇದಗಳು”, “ಅಗ್ನಿ”, “ಚಂದ್ರ-ಯುಗ್ಮ”, “ಗುಣಗಳು” ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯಾಸೂಚಕ ಪದಗಳಿಂದ, ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳನ್ನು ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಜೋಡಿಸುವ ಈ ‘ಯದು-ವಿನ್ಯಾಸ’ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ॥೧೦೮॥

Verse 109

रत्याद्या मृलहृदयभ्रुमध्येषु विचक्षणः । वाक्शक्तिलक्ष्मीबीजाद्या मातंग्यंताः प्रविन्यसेत् ॥ १०९ ॥

ವಿಚಕ್ಷಣ ಸಾಧಕನು ಮೂಲ, ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ರತ್ಯಾದಿ’ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ವಾಕ್-ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಬೀಜದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮಾತಂಗೀ ತನಕದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು॥೧೦೯॥

Verse 110

शिरोवदनहृद्गुह्यपादेषु विधिना न्यसेत् । हृल्लेखां गगनां रक्तां भूयो मन्त्री करालिकाम् ॥ ११० ॥

ವಿಧಿಯಂತೆ ಶಿರ, ಮುಖ, ಹೃದಯ, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಮತ್ತೆ ಹೃಲ್ಲೇಖಾ—‘ಗ’ (ಗಗನಾ), ರಕ್ತವರ್ಣ—ಅನಂತರ ‘ಕರಾಲಿಕಾ’ಯನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು॥೧೧೦॥

Verse 111

महोच्छुष्मां स्वनामादिवर्णबीजपुरः सराः । मातंग्यंताः षडंगानि ततः कुर्वीत साधकः ॥ १११ ॥

ನಂತರ ಸಾಧಕನು ಮಹೋಚ್ಚುಷ್ಮಾ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಆದ್ಯಕ್ಷರದಿಂದ ರೂಪಿಸಿದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಸ್ವರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು, ಮಾತಂಗೀ ತನಕ ಷಡಂಗ (ಆರು ಅಂಗ) ನ್ಯಾಸವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು॥೧೧೧॥

Verse 112

वर्णैश्चतुर्विंशतिभिर्हृत्त्रयोदशभिः शिरः । शिखाष्टादशभिः प्रोक्ता वर्म तावद्भिरक्षरैः ॥ ११२ ॥

ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ವರ್ಮ (ರಕ್ಷೆ) ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹದಿಮೂರು; ಶಿರಸ್ಸಿಗೂ ಹದಿಮೂರು; ಶಿಖೆಗೆ ಹದಿನೆಂಟು—ಇಷ್ಟು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಾಕವಚ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 113

स्यात्त्रयोदशभिर्नेत्रं द्वाभ्यामस्त्रं प्रकीर्तितम् । बाणन्यासं ततः कुर्याद्भैरवीप्रोक्तवर्त्मना ॥ ११३ ॥

ನೇತ್ರ-ರಕ್ಷೆ ಹದಿಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳೆಂದು, ಅಸ್ತ್ರ-ಮಂತ್ರ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಭೈರವೀ ಬೋಧಿಸಿದ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಬಾಣ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 114

मातंगीपदयोश्चान्यं मन्मथान्वदनांशयोः । पार्स्वकट्योर्नाभिदेशे कटिपार्श्वांशके पुनः ॥ ११४ ॥

ಮಾತಂಗಿಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು (ಮಂತ್ರ/ಚಿಹ್ನೆ) ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಮನ್ಮಥನ ಮುಖಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ (ಇನ್ನೊಂದು); ಪಾರ್ಶ್ವ ಹಾಗೂ ಕಟಿಯಲ್ಲಿ; ನಾಭಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ; ಮತ್ತೆ ಕಟಿಯ ಪಾರ್ಶ್ವಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 115

बीजत्रयादिकान्मंत्री मन्मथं मकरध्वजम् । मदनं पुष्पधन्वानं पंचमं कुसुमायुधम् ॥ ११५ ॥

ಮೂರು ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಮನ್ಮಥನನ್ನು—ಮಕರಧ್ವಜ, ಮದನ, ಪುಷ್ಪಧನ್ವಾ ಮತ್ತು ಐದನೆಯದು ಕುಸುಮಾಯುಧ—ಎಂದು ಆವಾಹನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 116

षष्ठं कन्दर्पनामानं मनोभवरतिप्रियौ । मातंग्यंतास्ततो न्यस्येत्स्थानेष्वेतेषु मंत्रवित् ॥ ११६ ॥

ನಂತರ ಮಂತ್ರವಿತ್ ಆರನೆಯ ‘ಕಂದರ್ಪ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಮನೋಭವ’, ‘ರತಿ-ಪ್ರಿಯ’ ಮತ್ತು ‘ಮಾತಂಗೀ’ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ನಾಮಗಳನ್ನು—ಈ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 117

कुसुमा मेखला चैव मदना मदना तुरा । मदनवेगा सम्भवा च भुवनपालेंदुरेखिका ॥ ११७ ॥

ಕುಸುಮಾ, ಮೇಖಲಾ, ಮದನಾ, ಮದನಾತುರಾ, ಮದನವೇಗಾ, ಸಂಭವಾ ಹಾಗೂ ಭುವನಪಾಲೇಂದುರೇಖಿಕಾ—ಇವುಗಳೂ (ಆ ಗಣನೆಯಲ್ಲಿ) ಉಲ್ಲೇಖಿತ ನಾಮಗಳು.

Verse 118

अनंगपदपूर्वाश्च मातंग्यंताः समीरिताः । विन्यस्तव्यास्ततो मूलेऽधिष्ठाने मणिपूरके ॥ ११८ ॥

‘ಅನಂಗ’ ಪದದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ‘ಮಾತಂಗೀ’ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಇರುವ ಅಕ್ಷರಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ನಂತರ ಅವನ್ನು ಮೂಲದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾಧಿಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಣಿಪೂರಕದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 119

हृत्कंठास्ये भ्रुवोर्मध्ये मस्तके चापि मत्रिणा । आद्ये लक्ष्मीसरस्वत्यौ रतिः प्रीतिश्च कृत्तिका ॥ ११९ ॥

ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಹೃದಯ, ಕಂಠ, ಮುಖ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯ ಮತ್ತು ಶಿರೋಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ (ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಗಳ) ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿ. ಮೊದಲ ನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ಸರಸ್ವತೀ; ನಂತರ ರತಿ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕೃತ್ತಿಕಾ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ.

Verse 120

शांतिः पुष्टिः पुनस्तुष्टिमार्तगंपदशेखरा । मूलमन्त्रं पृथङ्न्यस्येन्निजमूर्द्धनि मन्त्रवित् ॥ १२० ॥

ಶಾಂತಿ, ಪುಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ತುಷ್ಟಿ—ಪರಮಪದಶೇಖರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ—ಇವನ್ನಾವಾಹಿಸಿ, ಮಂತ್ರವಿದನು ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿ.

Verse 121

आधारदेशेऽधिष्ठाने नाभौ पश्चादनाहते । कंठदेशे भ्रवोर्मध्ये बिंदौ भूयः कला पदोः ॥ १२१ ॥

ಆಧಾರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಅಧಿಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ; ನಂತರ ಅನಾಹತದಲ್ಲಿ; ಕಂಠ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ; ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ; ಬಿಂದುದಲ್ಲಿ; ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿನ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ—ಈ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ (ನ್ಯಾಸ/ಚೇತನೆಯನ್ನು) ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 122

निरोधिकायामर्द्धेंदुनादे नादांतयोः पुनः । उन्नतांसेषु वक्त्रे च ध्रुवमण्डलके शिवे ॥ १२२ ॥

ನಿರೋಧಿಕಾ ನಾಡಿಯಲ್ಲಿ, ಅರ್ಧಚಂದ್ರನಾದದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಾದದ ಎರಡೂ ಅಂತಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ; ಎತ್ತಿದ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಶುಭ ಧ್ರುವಮಂಡಲದಲ್ಲಿ—ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 123

मातंग्यंताः प्रविन्यस्ये द्वामां ज्येष्ठमतः परम् । रौद्रीं प्रशांतां श्रद्धाख्यां पुनर्माहेश्वरीमथ ॥ १२३ ॥

ಮಾತಂಗೀ ತನಕ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ದ್ವಾಮೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಆಮೇಲೆ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ, ನಂತರ ರೌದ್ರೀ, ನಂತರ ಪ್ರಶಾಂತಾ, ‘ಶ್ರದ್ಧಾ’ ಎಂಬವಳು, ಮತ್ತೆ ಮಾಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 124

क्रियाशक्तिं सुलक्ष्मीं च सृष्टिं संज्ञां च मोहिनीम् । प्रमथाश्वासिनीं विद्युल्लतां चिच्छक्तिमप्यथ ॥ १२४ ॥

ನಂತರ ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿ, ಸುಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಸೃಷ್ಟಿ, ಸಂಜ್ಞಾ, ಮೋಹಿನೀ, ಪ್ರಮಥಾಶ್ವಾಸಿನೀ, ವಿದ್ಯುಲ್ಲತಾ ಮತ್ತು ಚಿಚ್ಛಕ್ತಿ—ಇವನ್ನೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 125

ततश्च सुन्दरीं निंदां नन्दबुद्धिमिमाः क्रमात् । शिरोभालहृदाधारेष्वेता बीजत्रयाधिकाः ॥ १२५ ॥

ನಂತರ ಸುಂದರೀ, ನಿಂದಾ, ನಂದಬುದ್ಧಿ—ಇವಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶಿರ, ಭಾಲ ಮತ್ತು ಹೃದಯಾಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಇವು ತ್ರಿಬೀಜಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿವೆ।

Verse 126

मातंग्याद्याः प्रविन्यस्येद्यथावद्देशिकोत्तमः । मातंगीं महदाद्यां तां महालक्ष्मीपदादिकाम् ॥ १२६ ॥

ಉತ್ತಮ ದೇಶಿಕನು ಮಾತಂಗೀ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತು ಮಹತ್ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಆ ಮಾತಂಗಿಯನ್ನು ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಪದಾದಿ ಸ್ಥಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 127

सिद्धलक्ष्मीपदाद्यां च मूलमाधारमण्डलम् । न्यसेत्तेनैव कुर्वीत व्यापकं देशिकोत्तमः ॥ १२७ ॥

‘ಸಿದ್ಧ-ಲಕ್ಷ್ಮೀ’ ಪಾದಾಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇಶಿಕನು ಮೂಲಾಧಾರಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ; ಅದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಪಕ (ಸರ್ವವ്യാപಿ) ಮಾಡಲಿ॥೧೨೭॥

Verse 128

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ चिंतयेन्मंत्रदेवताम् । श्यामां शुकोक्तिं श्रृण्वंतीं न्यस्तैकांघ्रिशिरोरुहाम् ॥ १२८ ॥

ಈ ರೀತಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಅವನು ಮಂತ್ರದೇವತೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ—ಶ್ಯಾಮವರ್ಣೆಯಾದಳು, ಶುಕನ ಉಕ್ತಿಯನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡುವಳು, ಮತ್ತು ಒಂದು ಪಾದವನ್ನು ಶಿರೋಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು॥೧೨೮॥

Verse 129

शशिखण्डधरां वीणां वादयंतीं मधून्मदाम् । रक्तांशुकां च कह्लारमालाशोभितचूलिकाम् ॥ १२९ ॥

ಅವನು ಅವಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾನೆ—ಚಂದ್ರಖಂಡವನ್ನು ಧರಿಸಿದವಳು, ವೀಣೆಯನ್ನು ವಾದಿಸುವವಳು, ಮಧುವಿನ ಮಧುರತೆಯಿಂದ ಮದಮತ್ತಳಾದವಳು; ರಕ್ತವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ಕಹ್ಲಾರ (ನೀಲೋತ್ಪಲ) ಮಾಲೆಯಿಂದ ಶೋಭಿತ ಚೂಡಿಕೆಯವಳು॥೧೨೯॥

Verse 130

शंखपत्रां तु मातंगीं चित्रकोद्भासिमस्तकाम् । अयुतं प्रजपेन्मंत्रं तद्दशांशं मधूकजैः ॥ १३० ॥

ಶಂಖಪತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ವಿಚಿತ್ರ ಕాంతಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಸ್ತಕವಳ್ಳ ಮಾತಂಗಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ; ನಂತರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಮಧೂಕಜನ್ಯ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಲಿ॥೧೩೦॥

Verse 131

पुष्पैस्त्रिमधुरोपेतैर्जुहुयान्मंत्रसिद्धये । त्रिकोणकर्णिकं पद्ममष्टपत्रं प्रकल्पयेत् ॥ १३१ ॥

ಮಂತ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ತ್ರಿಮಧುರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಲಿ; ಮತ್ತು ತ್ರಿಕೋಣ ಕರ್ಣಿಕೆಯುಳ್ಳ, ಅಷ್ಟಪತ್ರಯುಕ್ತ ಪದ್ಮಯಂತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಿ॥೧೩೧॥

Verse 132

अष्टपत्रावृतं बाह्ये वृतं षोडशभिर्दलैः । चतुरस्रीकृतं बाह्ये कांत्या दृष्टिमनोहरम् ॥ १३२ ॥

ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಇದು ಅಷ್ಟಪತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ; ನಂತರ ಷೋಡಶದಳಗಳಿಂದಲೂ ಪರಿವೇಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಚತುರಸ್ರರೂಪವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿ, ತನ್ನ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಮನೋಹರವಾಗಿದೆ।

Verse 133

एतस्मिन्पूजयेत्पीठे नवशक्तीः क्रमादिमाः । विभूतिपूर्वाः पूर्वोक्ता मातंगीपदपश्चिमाः ॥ १३३ ॥

ಈ ಪವಿತ್ರ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಈ ಒಂಬತ್ತು ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ವಿಭೂತಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಮಾತಂಗೀ-ಪದಸ್ಥ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 134

सर्वांते शक्तिकमलासनाय नम इत्यथ । वाक्सत्यलक्ष्मी बीजाद्य उक्तः पीठार्चने मनुः ॥ १३४ ॥

ನಂತರ ಎಲ್ಲದರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಶಕ್ತಿಕಮಲಾಸನಾಯ ನಮಃ’ ಎಂದು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ವಾಕ್, ಸತ್ಯ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಗಳ ಬೀಜದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಪೀಠಾರ್ಚನ ಮಂತ್ರವು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ।

Verse 135

मूलेन मूर्तिं संकल्प्य तस्यामावाह्य देवताम् । अर्चयेद्विधिनानेन वक्ष्यमाणेन मन्त्रवित् ॥ १३५ ॥

ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ದೇವತೆಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಮಂತ್ರವಿದನು ಮುಂದೇ ಹೇಳುವ ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 136

रत्याद्यास्त्रिषु कोणेषु पूजयेत्पूर्ववत्सुधीः । हृहृल्लेखाः पंचपूज्या मध्ये दिक्षु च मंत्रिणा ॥ १३६ ॥

ಸುದೀ ಸಾಧಕನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಮೂರು ಕೋನಗಳಲ್ಲಿ ರತಿ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ‘ಹೃ-ಹೃ’ ಎಂಬ ಐದು ಲೇಖೆಗಳನ್ನು ಮಂತ್ರವಿದನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 137

पाशांकुशाभयाभीष्टधारिण्यो भूतसप्रभाः । अंगानि पूजयेत्पश्चाद्यथापूर्वं विधानवित् ॥ १३७ ॥

ಆಮೇಲೆ ವಿಧಿಜ್ಞ ಸಾಧಕನು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ—ಪಾಶ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶ ಧರಿಸಿ, ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡುವ, ಇಷ್ಟವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವ, ಭೂತಸಮ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವರನ್ನು।

Verse 138

बाणानभ्यर्चयेद्दिक्षु पंचमं पुरतो यजेत् । दलमध्येऽथ संपूज्या अनंगकुसुमादिकाः ॥ १३८ ॥

ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸಿ, ಐದನೆಯದನ್ನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಯಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ದಳಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನಂಗಕುಸುಮಾ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 139

पाशांकुशाभयाभीष्टधारिण्योऽरुणविग्रहाः । पत्राग्रेषु पुनः पूज्या लक्ष्म्याद्या वल्लकीकराः ॥ १३९ ॥

ಮತ್ತೆ ಎಲೆಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ವೀಣೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಅರುಣವರ್ಣ ದೇಹವುಳ್ಳ, ಪಾಶ-ಅಂಕುಶ ಧರಿಸಿ, ಅಭಯ ಮತ್ತು ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವರನ್ನು।

Verse 140

बहिरष्टदलेष्वर्च्या मन्मथाद्या मदोद्धताः । अपरांगा निषंगाद्याः पुष्पास्त्रेषुधनुर्द्धराः ॥ १४० ॥

ಹೊರಗಿನ ಎಂಟು ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಮನ್ಮಥ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು—ಮದದಿಂದ ಉದ್ದತವಾದ ಬಾಹ್ಯ ಪರಿಚಾರಕರು; ಪುಷ್ಪಾಸ್ತ್ರ, ನಿಷಂಗ/ತೂಣೀರು, ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು।

Verse 141

पत्रस्था मातरः पूज्या ब्राह्याद्याः प्रोक्तलक्षणाः । तदग्रेष्वर्चयेद्विद्वानसितांगादिभैरवान् ॥ १४१ ॥

ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮೊದಲಾದ ಮಾತೃಕைகளை, ಹೇಳಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳಂತೆ, ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅವರ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾವಂತನು ಅಸಿತಾಂಗ ಮೊದಲಾದ ಭೈರವಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 142

पुनः षोडश पत्रेषु पूज्याः षोडश शक्तयः । वामाद्याः कलवीणाभिर्गायंत्यः श्यामविग्रहाः ॥ १४२ ॥

ಮತ್ತೆ ಹದಿನಾರು ದಳಗಳ ಮೇಲೆ ವಾಮಾ ಮೊದಲಾದ ಹದಿನಾರು ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅವರು ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ ದೇಹದಿಂದ, ಮಧುರ ವೀಣಾನಾದದೊಂದಿಗೆ ಗಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 143

चतुरस्रे चतुर्दिक्षु चतस्रः पूजयेत्पुनः । मातंग्याद्यामदोन्मत्ता वीणोल्लसितपाणयः ॥ १४३ ॥

ಚತುರಸ್ರ ಮಂಡಲದ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕು ದೇವಿಯರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಮಾತಂಗೀ ಮೊದಲಾದವರು—ದಿವ್ಯಾನಂದ ಮದದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತರು, ವೀಣೆಯಿಂದ ಶೋಭಿತ ಕೈಗಳವರು।

Verse 144

आग्नेयकोणे विघ्नेशं दुर्गां नैशाचरेः यजेत् । वायव्ये बटुकान् पश्चादीशाने क्षेत्रपं यजेत् ॥ १४४ ॥

ಆಗ್ನೇಯ ಕೋನದಲ್ಲಿ ವಿಘ್ನೇಶನನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ನಿಶಾಚರ ಭಯದಿಂದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ದುರ್ಗೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ವಾಯವ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬಟುಕರನ್ನು, ಈಶಾನ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರಪ (ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 145

लोकपाला बहिः पूज्या वज्राद्यैरायुधैः सह । मंत्रेऽस्मिन्संधिते मन्त्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ १४५ ॥

ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಜ್ರಾದಿ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈ ಮಂತ್ರವು ಸಮ್ಯಕ್ ಸಂಧಿತವಾದಾಗ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 146

मल्लिकाजातिपुन्नागैर्होमाद्भाग्यालयो भवेत् । फलौर्बिल्यसमुद्भूतैस्तत्पत्रैर्वा हुताद्भवेत् ॥ १४६ ॥

ಮಲ್ಲಿಕಾ, ಜಾತಿ, ಪುನ್ನಾಗ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಧಕನು ಸೌಭಾಗ್ಯದ ಆಲಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಲ್ವಫಲಗಳು ಅಥವಾ ಅದರ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ಅದೇ ಶುಭಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 147

राजपुत्रस्य राज्याप्तिः पंकजैः श्रियमाप्नुयात् । उत्पलैर्वशयेद्विश्वं क्षारैर्मध्वाश्रितैः स्त्रियम् ॥ १४७ ॥

ರಾಜಪುತ್ರನಿಗೆ ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೋಮದಿಂದ ರಾಜ್ಯಪ್ರಾಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಲೋಕವು ವಶವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಮಧುಯುಕ್ತ ಕ್ಷಾರ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಸ್ತ್ರೀ ಆಕರ್ಷಿತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 148

वंजुलस्य समिद्भोमो वृष्टिं वितनुतेऽचिरात् । क्षीराक्तैरमृताखंडैर्होमान्नाशयति ज्वरम् ॥ १४८ ॥

ವಂಜುಲ ವೃಕ್ಷದ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೋಮವು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮಳೆಯನ್ನೆಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಲಿನಿಂದ ಲೇಪಿಸಿದ ಅಮೃತಾ (ಗುಡೂಚಿ) ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತರೆ ಆ ಹೋಮ ಜ್ವರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 149

दूर्वाभिरायुराप्नोति तन्दुलैर्धनवान्भवेत् । कदंबैर्वश्यमाप्नोति सर्वं त्रिमधुरप्लुतम् ॥ १४९ ॥

ದೂರ್ವಾ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹೂತರೆ ಆಯುಷ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅಕ್ಕಿ ಕಣಗಳನ್ನು ಹೂತರೆ ಧನವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕದಂಬ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ವಶೀಕರಣ ಶಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ರಿಮಧುರ (ಮಧು, ತುಪ್ಪ, ಸಕ್ಕರೆ)ದಿಂದ ತೇವಗೊಳಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 150

नंद्यावर्तभवैः पुष्पैर्होमो वाक्सिद्धिदायकः । निंबप्रसूनैर्जुहुयादीप्सितश्रीसमृद्धये ॥ १५० ॥

ನಂದ್ಯಾವರ್ತ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೋಮವು ವಾಕ್-ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟವಾದ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಬೇವು ಹೂಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತಬೇಕು.

Verse 151

पलाशकुसुमैर्होमात्तेजस्वी जायते नरः । चन्दनागुरुकस्तूरी चन्द्रकुंकुमरोचनाः ॥ १५१ ॥

ಪಲಾಶ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ನರನು ತೇಜಸ್ವಿ ಹಾಗೂ ಓಜಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಚಂದನ, ಅಗುರು, ಕಸ್ತೂರಿ, ಚಂದ್ರದ್ರವ್ಯ, ಕುಂಕುಮ ಮತ್ತು ಗೋರೋಚನ ಇತ್ಯಾದಿ ಹವ್ಯದ್ರವ್ಯಗಳೂ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 152

वश्याय च प्रियत्वाय हुताश्च तिलकीकृताः । निर्गुंडीमूलहोमेन निगडान्मुच्यते नरः ॥ १५२ ॥

ವಶೀಕರಣ ಹಾಗೂ ಪ್ರಿಯತ್ವ ಪಡೆಯಲು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಿ ಆ ಸಂಸ್ಕೃತ ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ತಿಲಕ ಧರಿಸಬೇಕು. ನಿರ್ಗುಂಡಿ ಬೇರುಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 153

निंबतैलान्वितैर्लोणैर्होमः शत्रुविनाशनः । हरिद्राचूर्णसंमिश्रैर्लवणैः स्तंभयेज्जगत् ॥ १५३ ॥

ಬೇವು ಎಣ್ಣೆ ಮಿಶ್ರಿತ ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೋಮ ಶತ್ರುನಾಶಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅರಿಶಿನ ಪುಡಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ಸ್ತಂಭನ—ವಿರೋಧಿ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸುವುದು—ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 154

मातंगीसिद्धविद्यैषा प्रोक्ता ते द्विजसत्तम । अवतारांतरं भूयो वर्णयामि निशामय ॥ १५४ ॥

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಈ ಮಾತಂಗೀ-ಸಿದ್ಧ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಅವತಾರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 155

दीपकाप्रीतिचन्द्राढ्या द्विधा चेद्रञ्जितापुनः । वतिवह्निप्रियामंत्रो धूमावत्या गजाक्षरः ॥ १५५ ॥

‘ದೀಪಕ’, ‘ಪ್ರೀತಿ’, ‘ಚಂದ್ರ’ ಪದಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಮಂತ್ರರೂಪವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ‘ರಂಜಿತ’ಗೊಳಿಸಿದರೆ—ವತಿ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಮಂತ್ರ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಧೂಮಾವತಿಯೊಂದಿಗೆ ‘ಗಜಾಕ್ಷರ’ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 156

पिप्पलादो मुनिश्छंदो निवृद्धूमावतीश्वरी । बीजेन षड्दीर्घजातियुक्तेन परिकल्पयेत् ॥ १५६ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಋಷಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದ, ಛಂದಸ್ಸು ಮುನಿ-ಛಂದಸ್ಸು, ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ದೇವತೆ ನಿವೃದ್ದೂಮಾವತೀಶ್ವರಿ. ಆರು ದೀರ್ಘ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಬೀಜಾಕ್ಷರದಿಂದ ಇದನ್ನು ಪರಿಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 157

ततो धूमावतीं ध्यायेच्छत्रुनिग्रहकारिणीम् । विवर्णां चंचलां दुष्टां दीर्घां च मलिनांबराम् ॥ १५७ ॥

ನಂತರ ಶತ್ರುನಿಗ್ರಹಕಾರಿಣಿಯಾದ ದೇವಿ ಧೂಮಾವತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಅವಳು ವಿವರ್ಣ, ಚಂಚಲ, ಉಗ್ರ, ದೀರ್ಘಕಾಯ ಮತ್ತು ಮಲಿನ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ.

Verse 158

विमुक्तकुंतलां सूक्ष्मां विधवां विरलद्विजाम् । कंकध्वजरथारूढां प्रलंबितपयोधरम् ॥ १५८ ॥

ಅವಳ ಕೂದಲು ಬಿಚ್ಚಿತ್ತು; ಅವಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಕೃಶ, ವಿಧವೆ ಮತ್ತು ವಿರಳ ದಂತಗಳವಳು—ಕೊಕ್ಕಿನ ಧ್ವಜವಿರುವ ರಥದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢಳಾಗಿ, ಪ್ರಲಂಬಿತ ಸ್ತನಗಳವಳು.

Verse 159

सूर्यहस्तां निरुक्षांकधृतहस्तांबरान्विताम् । प्रवृद्धलोमां तु भृशं कुटिलाकुटिलेक्षणाम् ॥ १५९ ॥

ಅವಳ ಕೈಗಳು ಸೂರ್ಯಪ್ರಭೆಯಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಗಿದ್ದವು; ಅವಳು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ‘ನಿರುಕ್ತ’ ಚಿಹ್ನೆಯ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ರೋಮಶ, ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ ವಕ್ರವೂ ಅಶಾಂತಿಕರವೂ ಆಗಿತ್ತು.

Verse 160

क्षुत्पिपासार्दितां नित्यं भयदां कलहप्रियाम् । एवंविधां तु संचिंत्य नमः स्वाहा फडंतकम् ॥ १६० ॥

ಅವಳನ್ನು ಸದಾ ಕ್ಷುತ್-ಪಿಪಾಸೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ಭಯದಾಯಿನಿಯಾಗಿ, ಕಲಹಪ್ರಿಯಳಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ—ಅಂತಹ ರೂಪವನ್ನು ಸಂಚಿಂತಿಸಿ—ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ನಮಃ, ಸ್ವಾಹಾ, ಫಡ್’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 161

बीजं साध्योपरि न्यस्य तस्मिन्स्थाप्य शवं जपेत् । अवष्टभ्य शवं शत्रुनाम्नाथ प्रजपेन्मनुम् ॥ १६१ ॥

ಸಾಧ್ಯದ ಮೇಲೆಗೆ ಬೀಜಾಕ್ಷರವನ್ನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಶವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ಶವವನ್ನು ಒತ್ತಿಹಿಡಿದು (ವಶಪಡಿಸಿ) ಶತ್ರುನಾಮದೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 162

सोष्णीषकंचुको विद्वान्कृष्णे भूते दिवानिशम् । उपवासी श्मशाने वा विपिने शून्यमंदिरे ॥ १६२ ॥

ವಿದ್ವಾನ್ ಪುರುಷನು ಪಾಗಡಿ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ‘ಕೃಷ್ಣಾ-ಭೂತಾ’ ಅಮಾವಾಸ್ಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸವಾಗಿರಲಿ—ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಖಾಲಿ ಮಂದಿರದಲ್ಲಾಗಲಿ.

Verse 163

मंत्रस्य सिद्ध्यै यतवाग्ध्यायन्देवीं निरंतरम् । सहस्रादूर्द्धूतः शत्रुर्ज्वरेण परिगृह्यते ॥ १६३ ॥

ಮಂತ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ವಾಕ್ಸಂಯಮದಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು, ದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶತ್ರುವನ್ನೂ ಜ್ವರದಿಂದ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 164

पंचगव्येन शांतिः स्याज्ज्वरस्य पयसापि वा । मंत्राद्या क्षरमालिख्य शत्रूनाम ततः परम् ॥ १६४ ॥

ಜ್ವರದ ಶಾಂತಿ ಪಂಚಗವ್ಯದಿಂದಲೂ ಅಥವಾ ಹಾಲಿನಿಂದಲೂ ಆಗಬಹುದು. ನಂತರ ಮಂತ್ರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಯ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಬರೆಯಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಶತ್ರುಗಳ ಕುರಿತು ಪ್ರಯೋಗಿಸಬೇಕು.

Verse 165

द्वितीयं मनुवर्णं च शत्रुनामैवमालिखेत् । सर्वं मनुदिक्सहस्रजपाच्छवमृतिर्भवेत् ॥ १६५ ॥

ಮಂತ್ರದ ಎರಡನೇ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಬರೆಯಿಸಿ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವಿನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಬರೆಯಬೇಕು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಶತ್ರುವಿಗೆ ‘ಶವಸಮಾನ ಮರಣ’ ಎಂಬ ಭೀಕರ ನಾಶ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 166

दग्ध्वा कंकं श्यशानाग्नौ तद्भस्मादाय मन्त्रवित् । विरोधिनाम्नाष्टशतं जप्तमुच्चाटनं रिपोः ॥ १६६ ॥

ಶ್ಮಶಾನಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಕ್ಕರೆಯನ್ನು ದಹಿಸಿ ಅದರ ಭಸ್ಮವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಂತ್ರವಿದನು ವಿರೋಧಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಎಂಟುನೂರು ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು—ಇದು ಶತ್ರು ಉಚ್ಚಾಟನ ವಿಧಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 167

श्मशानभस्मना कृत्वा शवं तस्योपरि न्यसेत् । विरोधिनामसंरुद्धं कृष्णे पक्षे समुच्चरेत् ॥ १६७ ॥

ಶ್ಮಶಾನದ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಶವವನ್ನು ಇಡಬೇಕು। ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುನಾಮಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿ ಜಪಿಸಿದರೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷನು ನಿರೋಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ॥ ೧೬೭ ॥

Verse 168

महिषीक्षीरधूपं च दद्याच्छत्रुविपत्करम् । एवं संक्षेपतः प्रोक्तं अवतारचतुष्टयम् ॥ १६८ ॥

ಮಹಿಷಿಯ ಹಾಲಿನಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾದ ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಅದು ಶತ್ರುವಿಗೆ ವಿಪತ್ತನ್ನು ತರುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ। ಹೀಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಅವತಾರಚತುಷ್ಟಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ॥ ೧೬೮ ॥

Verse 169

दुर्गाया जगदंबायाः किं पुनः प्रष्टुमिच्छसि ॥ १६९ ॥

ಜಗದಂಬೆಯಾದ ದುರ್ಗೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಏನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀ?॥ ೧೬೯ ॥

Verse 170

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे दुर्गामन्त्रचतुष्टयवर्णनं नाम सप्ताशीतितमोऽध्यायः ॥ ८७ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬೃಹನ್ನಾರದೀಯಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಬೃಹದುಪಾಖ್ಯಾನದ ತೃತೀಯಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ದುರ್ಗಾಮಂತ್ರಚತುಷ್ಟಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು॥ ೮೭ ॥