Kṛṣṇādi-mantra-varga-varṇana (Classification of Krishna and Related Mantras)

Verse 1

श्रीसनत्कुमार उवाच । अथ कृष्णस्य मंत्राणां वक्ष्ये भेदान् मुनीश्वर । यान्समाराध्य मनुजाः साधयंतीष्टमात्मनः ॥ १ ॥

ಶ್ರೀ ಸನತ್ಕುಮಾರರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರಾ! ಈಗ ನಾನು ಕೃಷ್ಣಮಂತ್ರಗಳ ಭೇದಗಳನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಅವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿಸಿದ ಮನುಜರು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 2

शक्तिश्रीमारपूर्वश्च श्रीशक्तिस्मरपूर्वकः । मारशक्तिरमापूर्वो दशार्णा मनवस्त्रयः ॥ २ ॥

ದಶಾರ್ಣასთან ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮೂರು ಮನುಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ—ಒಂದು ‘ಶಕ್ತಿ-ಶ್ರೀ-ಮಾರ’ ಪೂರ್ವಯುಕ್ತ, ಮತ್ತೊಂದು ‘ಶ್ರೀ-ಶಕ್ತಿ-ಸ್ಮರ’ ಪೂರ್ವಯುಕ್ತ, ಮೂರನೆಯದು ‘ಮಾರ-ಶಕ್ತಿ-ರಮಾ’ ಪೂರ್ವಯುಕ್ತ।

Verse 3

मुनिः स्यान्ना रदच्छन्दो गायत्री देवता पुनः । कृष्णो गोविंदनामात्र सर्वकामप्रदो नृणाम् ॥ ३ ॥

ಋಷಿ ನಾರದರು, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ; ದೇವತೆ ಮತ್ತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೇ—ಗೋವಿಂದ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ—ಮಾನವರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವನು।

Verse 4

चक्रैः पूर्ववदंगानि त्रयाणामपि कल्पयेत् । ततः किरीटमनुनाव्यापकं हि समाचरेत् ॥ ४ ॥

ಚಕ್ರಚಿಹ್ನಗಳಿಂದ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಮೂರೂ ರೂಪಗಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ವಿಧಿಪ್ರಮಾಣಾನುಸಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು।

Verse 5

सुदर्शनस्य मनुना कुर्याद्दिग्बंधनं तथा । विंशत्यर्णोक्तवत्कुर्यादाद्ये ध्यानार्चनादिकम् ॥ ५ ॥

ಸುದರ್ಶನ ಮಂತ್ರದಿಂದ ದಿಗ್ಬಂಧನವನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನ, ಅರ್ಚನೆ ಮೊದಲಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 6

द्वितीये तु दशार्णोक्तं ध्यानपूजादिकं चरेत् । तृतीये तु हरिं ध्यायेत्समाहितमनाः सुधीः ॥ ६ ॥

ಎರಡನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ದಶಾರ್ಣ ವಿಧಾನದಂತೆ ಧ್ಯಾನ, ಪೂಜೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಮೂರನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸಮಾಹಿತಮನಸ್ಕನಾದ ಜ್ಞಾನಿ ಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 7

शखचक्रधनुर्बाणपाशांकुशधरारुणम् । दोर्भ्यां धृतं धमंतं च वेणुं कृष्णदिवाकरम् ॥ ७ ॥

ಅರುಣವರ್ಣನಾಗಿ ಶಂಖ-ಚಕ್ರ, ಧನುಸ್ಸು-ಬಾಣ, ಪಾಶ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶ ಧರಿಸಿದವನು; ಭುಜಗಳಿಂದ ವೇಣುವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಊದುತ್ತಿರುವ—ಆ ಕೃಷ್ಣ-ದಿವಾಕರ ಸ್ವರೂಪ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेन्मंत्रान्पञ्चलक्षं पृथक् सुधीः । जुहुयात्तद्दशांशेन पायसेन ससर्पिषा ॥ ८ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ವಿವೇಕಿಯಾದ ಸಾಧಕನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಐದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಆ ಸಂಖ್ಯೆಯ ದಶಾಂಶ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪಮಿಶ್ರಿತ ಪಾಯಸದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 9

एवं सिद्धे मनौ मंत्री कुर्यात्काम्यानि पूर्ववत् । श्रीशक्तिकामः कृष्णाय गोविंदायाग्निसुन्दरी ॥ ९ ॥

ಹೀಗೆ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದ ಬಳಿಕ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಕಾಮ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಶ್ರೀಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಕೃಷ್ಣ—ಗೋವಿಂದ—ಸಹಿತ ಅಗ್ನಿಸುಂದರಿಯನ್ನು ಆವಾಹಿಸಬೇಕು.

Verse 10

रव्यर्णो ब्रह्मगायत्रीकृष्णा ऋष्यादयोऽस्य तु । बीजैरमाब्धियुग्मार्णैः षडंगानि प्रकल्पयेत् ॥ १० ॥

ಈ ಮಂತ್ರದ ರವ್ಯರ್ಣ ‘ರ’; ಛಂದಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮಗಾಯತ್ರಿ; ದೇವತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ. ‘ಅಮಾ’, ‘ಅಬ್ಧಿ’, ‘ಯುಗ್ಮ’ ಸೂಚಿಸುವ ಅಕ್ಷರ-ಬೀಜಗಳಿಂದ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸವಾಗಿ ಋಷ್ಯಾದಿ ಅಂಗಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 11

विंशत्यर्णोदितजपध्यानहोमार्चनादिकम् । किं बहूक्तेन मंत्रोऽयं सर्वाभीष्टफलप्रदः ॥ ११ ॥

ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಜಪ, ಧ್ಯಾನ, ಹೋಮ, ಅರ್ಚನೆ ಮೊದಲಾದವು ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ಈ ಮಂತ್ರವು ಎಲ್ಲಾ ಅಭೀಷ್ಟ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವದು.

Verse 12

श्रीशक्तिस्मरपूर्वोगजन्मा शक्तिरमांतिकः । दशाक्षरः स एवादौ प्रोक्तः शक्तिरमायुतः ॥ १२ ॥

ಈ ಮಂತ್ರವು ಶ್ರೀಶಕ್ತಿಯ ಸ್ಮರಣಪೂರ್ವ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಜನಿಸಿದೆ; ಇದು ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಸಮೀಪದ ಶಕ್ತಿರೂಪ. ಇದೇ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ದಶಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರ—ರಮಾಯುಕ್ತ ಶಕ್ತಿ.

Verse 13

मन्त्रौ षोडशरव्यार्णौ चक्रैरंगानि कल्पयेत् । वरदाभयहस्ताभ्यां श्लिष्यँतं स्वांगके प्रिये ॥ १३ ॥

ಷೋಡಶ ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳಿರುವ ಆ ಎರಡು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಚಕ್ರ-ರಚನೆಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವತೆಯ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಓ ಪ್ರಿಯೆ, ವರದ-ಅಭಯ ಮುದ್ರೆಯ ಕೈಗಳಿಂದ ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 14

पद्मोत्पलकरे ताभ्यां श्लिष्टं चक्रदरोज्वलम् । ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षदशकं तद्दशांशतः ॥ १४ ॥

ಎರಡು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಪದ್ಮ ಮತ್ತು ನೀಲೋತ್ಪಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಚಕ್ರ-ಶಂಖಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಹೋಮಾದಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 15

आज्यैर्हुत्वा ततः सिद्धौ भवेतां मन्त्रनायकौ । सर्वकामप्रदौ सर्वसंपत्सौभगाग्यदौ नृणाम् ॥ १५ ॥

ನಂತರ ತುಪ್ಪದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದಾಗ ಆ ಎರಡು ಮಂತ್ರಗಳು ಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿ ಮಂತ್ರಗಳ ನಾಯಕರೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಅವು ಮಾನವರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ, ಸರ್ವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸೌಭಾಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಶುಭಗತಿಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 16

अष्टादशार्णः कामांतो मनुः सुतधनप्रदः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री देवता मनोः ॥ १६ ॥

ಇದು ಅಷ್ಟಾದಶಾಕ್ಷರ ‘ಕಾಮಾಂತ’ ಮನು; ಇದು ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಧನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ನಾರದರು, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ಹಾಗೂ ದೇವತೆ ಮಂತ್ರಾಧಿಷ್ಠಿತ ದೇವರು.

Verse 17

कृष्णः कामो बीजमुक्तं शक्तिर्वह्निप्रिया मता । षड्वीर्याढ्येन बीजेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १७ ॥

‘ಕೃಷ್ಣ’ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಮ-ಬೀಜವೆಂದು, ಬೀಜಮಂತ್ರಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ‘ಶಕ್ತಿ’ಯನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೆಂದು ಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆರು ವೀರ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಈ ಬೀಜದಿಂದ ಮಂತ್ರದ ಷಡಂಗಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 18

पाणौ पायसपक्वं च दक्षे हैयंगवीनकम् । वामे दधद्दिव्यदिगंबरो गोपीसुतोऽवतु ॥ १८ ॥

ದಿವ್ಯ ಆಕಾಶಸಮಾನ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾದ ಗೋಪೀಸುತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ—ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಯಸ, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ನವನೀತ, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ದಧಿ ಧರಿಸಿ।

Verse 19

ध्यात्वैवं प्रजपेन्मंत्रं द्वात्रिंशल्लक्षमानतः । दशांशं जुहुयादग्नौ सिताढ्येन पयोंऽधसा ॥ १९ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮೂವತ್ತೆರಡು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಸಕ್ಕರೆ ಮಿಶ್ರಿತ ಹಾಲಿನ ಹವಿಸ್ಸಿನಿಂದ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 20

पूर्वोक्तवैष्णवे पीठे यजेदष्टादशार्णवत् । पद्मस्थं कृष्णमभ्यर्च्य तर्पयेत्तन्मुखांबुजे ॥ २० ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾದಶಾಕ್ಷರ ವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಪದ್ಮಾಸನಸ್ಥ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸಿ, ಅವರ ಪದ್ಮಮುಖದಲ್ಲಿ (ಪವಿತ್ರ ಜಲದ ಮೂಲಕ ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ) ತರ್ಪಣವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 21

क्षीरेण कदलीपक्कैर्दध्ना हैयंगवेन च । पुत्रार्थी तर्पयेदेवं वत्सराल्लभते सुतम् ॥ २१ ॥

ಹಾಲು, ಪಕ್ವವಾದ ಬಾಳೆಹಣ್ಣುಗಳು, ದಧಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ನವನೀತದಿಂದ ಪುತ್ರಾರ್ಥಿ ಹೀಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಒಂದು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಅವನು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

यद्यदिच्छति तत्सर्वं तर्पणादेव सिद्ध्यति । वाक्कामो ङेयुतं कृष्णपदं माया ततः पगरम् ॥ २२ ॥

ವ್ಯಕ್ತಿ ಏನೇನು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ತರ್ಪಣದಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರಿಂದ ವಾಕ್ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕಾಮಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಾಶ್ರಯದಿಂದ ನಂತರ ಮಾಯೆ ಜಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 23

गोविंदाय रमा पश्चाद्दशार्णं च समुद्धरेत् । मनुस्वरयुतौ सर्गयुक्तौ भृगुतदूर्द्धूगौ ॥ २३ ॥

“ಗೋವಿಂದಾಯ” ಎಂದು ಜಪಿಸಿ ನಂತರ “ರಮಾ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ದಶಾಕ್ಷರೀ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಅದು ಅನುಸ್ವಾರಯುಕ್ತವಾಗಿ, ‘ಸ’ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ, ‘ಸರ್ಗ’ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಭೃಗು’ ಸ್ವರವಿಧಾನವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 24

द्वाविंशत्यक्षरो मन्त्रो वागीशत्वप्रदायकः । ऋषिः स्यान्नारदश्छन्दो गायत्री देवता पुनः ॥ २४ ॥

ಇದು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರ; ವಾಕ್ಪ್ರಭುತ್ವ ಹಾಗೂ ವಾಗೀಶತ್ವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದರ ಋಷಿ ನಾರದರು, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರೀ, ದೇವತೆಯೂ ಮತ್ತೆ ಅದೇ (ಪೂರ್ವೋಕ್ತ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 25

विद्याप्रदश्च गोपालः कामो बीजं प्रकीर्तितम् । शक्तिस्तु वाग्भवं विद्याप्राप्तये विनियोजना ॥ २५ ॥

‘ಗೋಪಾಲ’ನು ವಿದ್ಯಾಪ್ರದಾತನೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ; ‘ಕಾಮ’ವನ್ನು ಬೀಜ (ಬೀಜಾಕ್ಷರ) ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಕ್ತಿ ‘ವಾಗ್ಭವ’; ವಿದ್ಯಾಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಇದೇ ಇದರ ವಿನಿಯೋಗ।

Verse 26

वामोर्द्ध्वहस्ते दधतं विद्यापुस्तकमुत्तमम् । अक्षमालां च दक्षोर्द्ध्वस्फाटिकीं मातृकामयीम् ॥ २६ ॥

ಅವರ ಎತ್ತಿದ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿದ್ಯಾಪುಸ್ತಕವಿದೆ; ಎತ್ತಿದ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಮಾತೃಕಾಕ್ಷರಮಯವಾದ ಸ್ಫಟಿಕ ಅಕ್ಷಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 27

शब्दब्रह्म मयं वेणुमधः पाणिद्वये पुनः । गायत्रीगीतवसनं श्यामलं कोमलच्छविम् ॥ २७ ॥

ಮತ್ತೆ ನಾನು ಕಂಡೆ—ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮಮಯವಾದ ವೇಣುವನ್ನು ಅವರು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ; ಗಾಯತ್ರೀಗೀತರೂಪ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣನಾಗಿ, ಕೋಮಲ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

बर्हावतंसं सर्वज्ञं सेवितं मुनिपुंगवैः । ध्यात्वैवं प्रमदावेशविलासं भुवनेश्वरम् ॥ २८ ॥

ಹೀಗೆ ಮಯೂರಪಿಚ್ಛಮಕುಟಧಾರಿ, ಸರ್ವಜ್ಞ, ಮುನಿಪುಂಗವರಿಂದ ಸೇವಿತ, ಸುಂದರಿಯರ ದಿವ್ಯ ಪರವಶ ಲೀಲಾವಿಲಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವ ಭುವನೇಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 29

वेदलक्षं जपेन्मंत्रं किंशुकैस्तद्दशांशतः । हुत्वा तु पूजयेन्मन्त्री विंशत्यर्णविधानतः ॥ २९ ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಿಂಶುಕ (ಪಲಾಶ) ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಸಾಧಕನು ವಿಂಶತ್ಯರ್ಣ (ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಕ್ಷರ) ಮಂತ್ರವಿಧಾನದಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 30

एवं यो भजते मन्त्रं भवेद्वागीश्वरस्तु सः । अदृष्टान्यपि शास्त्राणि तस्य गंगातरंगवत् ॥ ३० ॥

ಹೀಗೆ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಭಜಿಸುವವನು ವಾಗೀಶ್ವರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಕಾಣದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಅವನೊಳಗೆ ಗಂಗೆಯ ತರಂಗಗಳಂತೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 31

तारः कृष्णयुगं पश्चान्महाकृष्ण इतीरयेत् । सर्वज्ञ त्वंप्रशंशब्दांते सीदमेऽग्निश्च मारम् ॥ ३१ ॥

ನಂತರ ‘ತಾರ’ ಎಂದು, ಬಳಿಕ ‘ಕೃಷ್ಣಯುಗಂ’ ಎಂದು, ಅನಂತರ ‘ಮಹಾಕೃಷ್ಣ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಸರ್ವಜ್ಞ, ತ್ವಂ…’ ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶಂಸಾಶಬ್ದಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಸೀದಮೇ’, ‘ಅಗ್ನಿ’, ‘ಮಾರ’ ಎಂದೂ ಹೇಳಬೇಕು।

Verse 32

णांति विद्येश विद्यामाशु प्रयच्छ ततश्च मे । त्रयस्त्रिंशदक्षरोऽयं महाविद्याप्रदोमनुः ॥ ३२ ॥

‘ಓ ವಿದ್ಯೇಶಾ! ನನಗೆ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ದಯಪಾಲಿಸು’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು; ನಂತರ ಈ ಮೂವತ್ತ್ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರವು ಮಹಾವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನೀಡುವದು।

Verse 33

नारदोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुम् कृष्णोऽस्य देवता । पादैः सर्वेण पंचांगं कृत्वा ध्यायेत्ततो हरिम् ॥ ३३ ॥

ಈ ಮಂತ್ರದ ಋಷಿ ನಾರದರು, ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್, ದೇವತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು. ಪಂಚಾಂಗ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ ನಂತರ ಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 34

दिव्योद्याने विवस्वत्प्रतिममणिमये मण्डपे योगपीठे मध्ये यः सर्ववेदांतमयसुरतरोः संनिविष्टो मुकुन्दः । वेदैः कल्पद्रुरूपैः शिखरिशतसमालंबिकोशैश्चतुर्भिर्न्यायैस्तर्कैपुराणैः स्मृतिभिरभिवृतस्तादृशैश्चामराद्यैः ॥ ३४ ॥

ದಿವ್ಯ ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಣಿಮಯ ಮಂಟಪದ ಯೋಗಪೀಠದಲ್ಲಿ, ಸಮಸ್ತ ವೇದಾಂತಸಾರರೂಪ ಕಲ್ಪತರುವಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಕುಂದನು ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ವೇದಗಳು ಕಲ್ಪದ್ರು ರೂಪದಲ್ಲಿ, ನಾಲ್ಕು ನ್ಯಾಯ-ತರ್ಕಗಳು, ಪುರಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಚಾಮರಾದಿ ರಾಜಚಿಹ್ನೆಗಳಂತೆ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿವೆ.

Verse 35

दद्याद्बिभ्रत्कराग्रैरपि दरमुरलीपुष्पबाणेक्षुचापानक्षस्पृक्पूर्णकुंभौ स्मरललितवपुर्दिव्यभूषांगरागः । व्याख्यां वामे वितन्वन् स्फुटरुचिरपदो वेणुना विश्वमात्रे शब्दब्रह्मोद्भवेन श्रियमरुणरुचिर्बल्लवीवल्लभो नः ॥ ३५ ॥

ಬೆರಳ ತುದಿಗಳಿಂದ ಮೃದುನಾದದ ಮುರಳಿ, ಪುಷ್ಪಬಾಣ-ಇಕ್ಷುಚಾಪ, ಹಾಗೆಯೇ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ತಾಗುವ ಎರಡು ತುಂಬಿದ ಕುಂಭಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನು; ಕಾಮದೇವನಂತೆ ಲಲಿತವಾದ ದಿವ್ಯದೇಹ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಅಂಗರಾಗದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನು; ಎಡಗೈಯಿಂದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಾ, ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವೇಣುವಿನ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಧುರ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವಮಾತೆಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುವವನು—ಅರುಣಕಾಂತಿಯ ಗೋಪೀವಲ್ಲಭನು ನಮಗೆ ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ।

Verse 36

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं पायसैर्हुनेत् । अष्टादशार्णवत्कुर्याद्यजनं चास्य मन्त्रवित् ॥ ३६ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಪಾಯಸದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಂತ್ರವಿದನು ಇದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಾದಶಾರ್ಣ ಮಂತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಯಜನ-ಪೂಜನವೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 37

तारो नमो भगवते नन्दपुत्राय संवदेत् । आनन्दवपुषे दद्यादृशार्णं तदनंतरम् ॥ ३७ ॥

ಪ್ರಣವ (ತಾರಕ)ವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ‘ನಂದಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ನಂತರ ಆನಂದಸ್ವರೂಪನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ‘ಋಶ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 38

अष्टाविंशतिवर्णोऽयं मंत्रः सर्वेष्टदायकः । नंदपुत्रपदं ङेंतं श्यामलांगपदं तथा ॥ ३८ ॥

ಈ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವರ್ಣಗಳ ಮಂತ್ರವು ಸರ್ವ ಇಷ್ಟಫಲಪ್ರದ. ಇದರಲ್ಲಿ ‘ನಂದಪುತ್ರ’ ಪದವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಶ್ಯಾಮಲಾಂಗ’ ಪದವೂ ಅಂತರ್ನಿಹಿತವಾಗಿದೆ॥೩೮॥

Verse 39

तथा बालवपुःकृष्णं गोविंदं च तथा पुनः । दशार्णोऽतो भवेन्मंत्रो द्वात्रिंशदक्षरान्वितः ॥ ३९ ॥

ಹಾಗೆಯೇ ‘ಬಾಲವಪು ಶ್ಯಾಮ ಕೃಷ್ಣ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನೂ, ಮತ್ತೆ ‘ಗೋವಿಂದ’ ಪದವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಈ ಮಂತ್ರವು ದಶಾರ್ಣವಾಗಿದ್ದು, ಧ್ವನಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ॥೩೯॥

Verse 40

अनयोर्नारदऋषिश्छंदस्तूष्णिगनुष्टुभौ । देवता नन्दपुत्रस्तु विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ४० ॥

ಈ ಎರಡೂ ಮಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಋಷಿ ನಾರದರು; ಛಂದಸ್ಸುಗಳು ತೂಷ್ಣಿಕ್ ಮತ್ತು ಅನುಷ್ಟುಪ್. ದೇವತೆ ನಂದಪುತ್ರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ; ವಿನಿಯೋಗವು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ॥೪೦॥

Verse 41

चक्रैः पंचांगमर्चास्यादंगदिक्पालहेतिभिः । दक्षिणे रत्नचषकं वामे सौवर्णनेत्रकम् ॥ ४१ ॥

ಅರ್ಚಾಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಪಂಚಾಂಗರೂಪವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಚಿಹ್ನಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಿ; ಅಂಗದಾದಿ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿರಲಿ; ದಿಕ್ಪಾಲರ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಿತವಾಗಿರಲಿ. ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ರತ್ನಚಷಕ, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಣನೇತ್ರಕ ಇರಲಿ॥೪೧॥

Verse 42

करे दधानं देवीभ्यां श्लिष्टं संचिंतयेद्विभुम् । लक्षं जपो दशांशेन जुहुयात्पायसेन तु ॥ ४२ ॥

ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಅವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ (ಅಭೀಷ್ಟ ಚಿಹ್ನೆ) ಧರಿಸಿ, ಎರಡು ದೇವಿಯರ आलಿಂಗನದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿರುವಂತೆ. ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪಿಸಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಪಾಯಸದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು॥೪೨॥

Verse 43

एताभ्यां सिद्धमंत्राभ्यां मंत्री कुर्याद्यथेप्सितम् । प्रणवः कमला माया नमो भगवते ततः ॥ ४३ ॥

ಈ ಎರಡು ಸಿದ್ಧಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಿ. ಮೊದಲಿಗೆ ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’, ನಂತರ ‘ಕಮಲಾ’ ‘ಮಾಯಾ’, ಆಮೇಲೆ ‘ನಮೋ ಭಗವತೇ’ ಎಂದು।

Verse 44

नंदपुत्राय तत्पश्चाद्बालान्ते वपुषे पदम् । ऊनविंशतिवर्णोऽयं मुनिर्ब्रह्मा समीरितः ॥ ४४ ॥

ನಂತರ ‘ನಂದಪುತ್ರಾಯ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು; ‘ಬಾಲ’ ಶಬ್ದಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರುವ ರೂಪದಂತೆ ‘ವಪುಷೇ’ ಪದವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಈ ಮಂತ್ರವು ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳದು ಎಂದು ಮುನಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 45

छंदोऽनुष्टुप् देवता च कृष्णो बालवपुः स्वयम् । मन्त्रोऽयं सर्वसंपत्तिसिद्धये सेव्यते बुधैः ॥ ४५ ॥

ಇದರ ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್; ದೇವತೆ ಸ್ವತಃ ದಿವ್ಯ ಬಾಲರೂಪ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು. ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 46

तारो ह्यद्भगवानङेंतो रुक्मिणीवल्लभाय च । वह्निजायावधिः प्रोक्तो मंत्रः षोडशवर्णवान् ॥ ४६ ॥

‘ತಾರ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ‘ವಹ್ನಿಜಾಯಾ’ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಈ ಹದಿನಾರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರವು ರುಕ್ಮಿಣೀವಲ್ಲಭ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಉದ್ದೇಶಿತವೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 47

नारदोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप् च देवता मनोः । रुक्मिणीवल्लभश्चंद्रदृग्वेदांगाक्षिवर्णकैः । पञ्चांगानि प्रकुर्वीत ततो ध्यायेत्सुरेश्वरम् ॥ ४७ ॥

ಈ (ಮಂತ್ರ/ವಿಧಿ)ಗೆ ಋಷಿ ನಾರದ; ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್; ದೇವತೆ ಮನೋಃ. ‘ರುಕ್ಮಿಣೀವಲ್ಲಭ’, ‘ಚಂದ್ರ’, ‘ದೃಕ್’, ‘ವೇದಾಂಗ’, ‘ಅಕ್ಷಿ’, ‘ವರ್ಣ’ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಪಂಚಾಂಗ (ನ್ಯಾಸ)ವನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ದೇವೇಶ್ವರನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 48

तापिच्छच्छविरंकगां प्रियतमां स्वर्णप्रभामंबुजप्रोद्यद्दामभुजां स्ववामभुजयाश्लिष्यन्स्वचित्ताशया । श्लिष्यंतीं स्वयमन्यहस्तविलत्सौवर्णवेत्रश्चिरं पायान्नः सुविशुद्धपीतवसनो नानाविभूषो हरिः ॥ ४८ ॥

ನಿರ್ಮಲ ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ನಾನಾವಿಧ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತನಾದ ಶ್ರೀಹರಿಯು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಅವನು ತನ್ನ ಎಡಭುಜದಿಂದ ಪ್ರಿಯತಮೆ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವಳು ತಮಾಲಾಂಕುರದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ, ಸ್ವರ್ಣಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತ, ಪದ್ಮಸಮ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ ಭುಜಗಳಿರುವವಳು; ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಸ್ವರ್ಣದಂಡವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 49

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षं रक्तैः पद्मैर्दशांशतः ॥ ४९ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಮಂತ್ರಜಪವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಜಪದ ದಶಾಂಶವಾಗಿ ಕೆಂಪು ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಪೂಜಾಹುತಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 50

त्रिमध्वक्तैर्हुनेत्पीठे पूर्वोक्ते पूजयेद्धरिम् । अंगैर्नारदमुख्यैश्च लोकेशैश्च तदायुधैः ॥ ५० ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಮಧು (ಮೂರು ಮಧುರ ದ್ರವ್ಯಗಳು)ಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಅವನ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಾರದಪ್ರಮುಖ ಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಲೋಕಪಾಲರು ಮತ್ತು ಅವರವರ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ.

Verse 51

एवं सिद्धो मनुर्दद्यात्सर्वान्कामांश्च मंत्रिणे । लीलादंडपदाब्जोऽपि जनसंसक्तदोः पदम् ॥ ५१ ॥

ಹೀಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧನಾದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ದಂಡವನ್ನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಧರಿಸುವ ಕಮಲಪಾದಗಳೂ ಜನಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಭುಜಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 52

दंडांते वा धरावह्निरधीशाढ्योऽथ लोहितः । मेघश्यामपदं पश्चाद्भगवान् सलिलंसदृक् ॥ ५२ ॥

ದಂಡದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಧರಾಧಾರ ಅಗ್ನಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ; ಅದರ ನಂತರ ಅಧೀಶ್ವರ್ಯಸಂಪನ್ನ ಲೋಹಿತ ವರ್ಣ. ಬಳಿಕ ಭಗವಾನ್ ಮೇಘಶ್ಯಾಮ (ನೀಲಶ್ಯಾಮ) ಪದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಜಲಸಮಾನ ವರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

विष्णो इत्युक्त्वा ठद्वयं स्यादेकोनत्रिंशदर्णवान् । नारदोऽस्य मुनिश्छंदोऽनुष्टुप् च देवता मनोः ॥ ५३ ॥

“ವಿಷ್ಣೋ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಠ’ ಎಂಬ ದ್ವಯಾಕ್ಷರವನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಸೇರಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಂತ್ರವು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ನಾರದ, ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್, ದೇವತೆ ಮನು.

Verse 54

लीलादंडहरिः प्रोक्तो मन्वब्धधियुगवह्निभिः । वेदैः पंचां गकं भागैर्मंत्रवर्णोत्थितैः क्रमात् ॥ ५४ ॥

ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಭಾಗಗಳ ಮೂಲಕ, ವೇದಾಧಾರಿತ ಪಂಚಾಂಗ (ಐದು ವಿಭಾಗ) ಮತ್ತು ಮನ್ವಂತರ, ಸಾಗರ, ಧೀ, ಯುಗ, ಅಗ್ನಿ ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯಾಸೂಚಕಗಳ ಅನುಸಾರ “ಲೀಲಾದಂಡಹರಿ” ಎಂಬ ನಾಮವು ಪ್ರೋಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 55

संमोहयंश्च निजवामकरस्थलीलादंडेन गोपयुवतीः परसुंदरीश्च । दिश्यन्निजप्रियसखांसगंदक्षहस्तो देवश्रियं निहतकंस उरुक्रमो नः ॥ ५५ ॥

ಎಡಗೈ ಕರತಲದ ಮೇಲೆ ನೆಲಸಿದ ಲೀಲಾದಂಡದಿಂದ ಗೋಪಿಯರನ್ನೂ ಪರಮಸುಂದರಿಯರನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ಪ್ರಿಯ ಸಖರ ಗಂಡಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಇಟ್ಟು ದಿವ್ಯಶ್ರೀಯನ್ನು ದಾನಮಾಡುವ—ಕಂಸವಧಕ ಉರುಕ್ರಮನು ನಮಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಲಿ.

Verse 56

लक्षं जपो दशांशेन जुहुयात्तिलतण्डुलैः । त्रिमध्वक्तैस्ततोऽभ्यर्चेदंगं दिक्पालहेतिभिः ॥ ५६ ॥

ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವಾಗಿ ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿದಾಣಗಳಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮಾಹುತಿ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ತ್ರಿಮಧುವಿನಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ, ದಿಕ್ಪಾಲರು ಹಾಗೂ ಅವರ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರಾಂಗಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 57

लीलादंड हरिं यो वै भजते नित्यमादरात् । स सर्वैः पूज्यते लोकैस्तस्य गेहे स्थिरा रमा ॥ ५७ ॥

ಯಾರು ಲೀಲಾದಂಡಧಾರಿ ಹರಿಯನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಆದರದಿಂದ ಭಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಪೂಜ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 58

सद्यारूढा स्मृतिस्तोयं केशवाढ्यधरायुगम् । भयाग्निवल्लभामंत्रः सप्तार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ ५८ ॥

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಉದಯಿಸುವ ಸ್ಮೃತಿಯೇ ಅದರ ‘ಜಲ’; ಕೇಶವ ನಾಮದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಅದರ ಅಧರಯುಗ್ಮ. ‘ಭಯಾಗ್ನಿ-ವಲ್ಲಭಾ’ ಎಂಬ ಸಪ್ತಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 59

ऋषिः स्यान्नारदश्छंदो उष्णिग्गोवल्लमस्य तु । देवतापूर्ववच्चक्रैः पञ्चांगानि तु कल्पयेत् ॥ ५९ ॥

ಗೋವಲ್ಲಮ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ನಾರದರು, ಛಂದಸ್ಸು ಉಷ್ಣಿಕ್. ದೇವತೆ ಪೂರ್ವೋಕ್ತವೇ; ಚಕ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದರ ಪಂಚಾಂಗಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 60

ध्येयो हरिः सकपिलागणमध्यसंस्थस्ता आह्वयन्दधद्दक्षिणदोस्थवेणुम् । पाशं सयष्टिमपरत्र पयोदनीलः पीताम्बराहिरिपुपिच्छकृतावतंसः ॥ ६० ॥

ಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಕಪಿಲ ಮತ್ತು ಅವನ ಗಣಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾ, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ವೇಣುವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವವನು. ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಂಡದೊಡನೆ ಪಾಶವನ್ನು ಧರಿಸಿ; ಮেঘಶ್ಯಾಮ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ಶಿರೋಭೂಷಣವಾಗಿ ನವಿಲುಪಿಚ್ಛವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು.

Verse 61

सप्तलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं जुहुयात्ततः । गोदुग्धैः पूजयेत्पीठे स्यादंगैः प्रथमावृतिः ॥ ६१ ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಏಳು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಗೋದುಗ್ಧದಿಂದ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ಅಂಗಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಥಮಾವೃತ್ತಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 62

सुवर्णपिंगलां गौरपिंगलां रक्तपिंगलाम् । गुडपिंगां बभ्रुवर्णां चोत्तमां कपिलां तथा ॥ ६२ ॥

ಸುವರ್ಣಪಿಂಗಳಾ, ಗೌರಪಿಂಗಳಾ, ರಕ್ತಪಿಂಗಳಾ; ಗುಡಪಿಂಗಾ, ಬಭ್ರುವರ್ಣಾ, ಉತ್ತಮಾ ಹಾಗೂ ಕಪಿಲಾ—ಇವು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಧಗಳು.

Verse 63

चतुष्कपिङ्गलां पीतपिङ्गलां चोत्तमां शुभाम् । गोगणाष्टकमभ्यर्च्य लोकेशानुयुधैर्युतान् ॥ ६३ ॥

ನಾಲ್ಕು ಪಿಂಗಲ, ಪೀತ-ಪಿಂಗಲ ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮ-ಶುಭವಾದ—ಈ ಎಂಟು ಪವಿತ್ರ ಗೋಮಾತೃಗಳ (ಗೋಗಣ-ಅಷ್ಟಕ) ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಯೋಧರೊಂದಿಗೆ ಲೋಕಪಾಲರಾದ ಲೋಕೇಶರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 64

संपूज्यैवं मनौ सिद्धे कुर्यात्काम्यानि मंत्रवित् । अष्टोत्तरसहस्रं यः पयोभिर्दिनशो हुनेत् ॥ ६४ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರವಿದನು ಇಷ್ಟಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಮ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು। ಯಾರು ಪ್ರತಿದಿನ ಹಾಲಿನಿಂದ ಸಾವಿರ ಎಂಟು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅಭೀಷ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 65

पक्षात्सगोगणो मुक्तो दशार्णे चाप्ययं विधिः । तारो हृद्भगवान् ङेंतः श्रीगोविंदस्तथा भवेत् ॥ ६५ ॥

ಗೋಗಣ ಸಮೂಹವನ್ನು ‘ಪಕ್ಷ’ ವಿನ್ಯಾಸದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಇದೇ ವಿಧಾನ ದಶಾರ್ಣ (ದಶಾಕ್ಷರಿ) ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ‘ತಾರ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಭಗವಾನ್ ರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನುಸ್ವಾರ (ನಾಸಿಕ್ಯ ಧ್ವನಿ)ವನ್ನು ನಿಬಂಧಿಸಿದರೆ—ಅದು ಶ್ರೀಗೋವಿಂದ ಮಂತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 66

द्वादशार्णो मनुः प्रोक्तो नारदोऽस्य मुनिर्मतः । छंदः प्रोक्तं च गायत्री श्रीगोविन्दोऽस्य देवता । चन्द्राक्षियुगभूतार्णैः सर्वैः पंचांगकल्पनम् ॥ ६६ ॥

ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ದ್ವಾದಶಾರ್ಣ (ಹನ್ನೆರಡು ಅಕ್ಷರ) ಮನುವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಇದರ ಋಷಿ ನಾರದನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ದೇವತೆ ಶ್ರೀಗೋವಿಂದ. ಚಂದ್ರ, ಅಕ್ಷಿ, ಯುಗ, ಭೂತ ಎಂಬ ಗಣನೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಪಂಚಾಂಗ-ಕಲ್ಪನೆ (ಐದು ಅಂಗಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ) ರೂಪಿಸಬೇಕು।

Verse 67

ध्यायेत्कल्पद्रुमूलाश्रितमणिविलसद्दिव्यसिंहासनस्थं मेघश्यामं पिशंगांशुकमतिसुभगं शंखरेत्रे कराभ्याम् ॥ ६७ ॥

ಕಲ್ಪದ್ರುಮದ ಮೂಲಗಳ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿರುವ ಮಣಿವಿಲಸಿತ ದಿವ್ಯ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಮೇಘಶ್ಯಾಮ ವರ್ಣನಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರನಾಗಿ, ಪಿಶಂಗ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ-ಚಕ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 68

बिभ्राणं गोसहस्रैर्वृतममरपतिं प्रौढहस्तैककुंभप्रश्चोतत्सौधधारास्नपितमभिनवांभोजपत्राभनेत्रम् ॥ ६८ ॥

ಅವನು ದೇವಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು—ಸಾವಿರಾರು ಗೋವುಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಎತ್ತರದ ಸೌಧದಿಂದ ಸುರಿಯುವ ಜಲಧಾರೆಗಳಿಂದ ಸ್ನಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತ, ಬಲಿಷ್ಠ ಕೈ ಒಂದೇ ಕುಂಭವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ನೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅವನ ನೇತ್ರಗಳು ಹೊಸದಾಗಿ ಅರಳಿದ ಕಮಲದ ದಳಗಳಂತಿದ್ದವು।

Verse 69

रविलक्षं जपेन्मंत्रं दुग्धैर्हुत्वा दशांशतः । यजेच्च पूर्ववद्गोष्ठस्थितं वा प्रतिमादिषु ॥ ६९ ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಾಲಿನಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಅನಂತರ ಪೂರ್ವವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು—ಗೋಷ್ಠದಲ್ಲಿ (ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಾಪಿತ ದೇವತೆಯನ್ನು ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಮಾದಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ರೂಪಗಳನ್ನು।

Verse 70

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । तत्रावाह्य यजेत्कृष्णं गुरुपूजनपूर्वकम् ॥ ७० ॥

ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಮೂಲದಿಂದಲೇ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ, ಗುರುಪೂಜೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 71

रुक्मिणीं सत्यभामां च पार्श्वयोरिंद्रमग्रतः । पृष्ठतः सुरभिं चेष्ट्वा केसरेष्वंगपूजनम् ॥ ७१ ॥

ಎರಡು ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನನ್ನು, ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸುರಭಿಯನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಕೇಸರದ ತಂತುಗಳಿಂದ ಅಂಗಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 72

कालिं द्याद्या महिष्योऽष्टौ वसुपत्रेषु संस्थिताः । पीठकोणेषु बद्ध्वादिकिंकणीं च तथा पुनः ॥ ७२ ॥

ಕಾಳಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ವಸುಗಳ ಕಮಲದ ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಎಂಟು ಮಹಿಷ್ಯರನ್ನು (ಎಮ್ಮೆ-ಗೋವುಗಳು) ನಿಯಸಿಸಬೇಕು. ಪೀಠದ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಕಿಂಕಿಣಿಗಳನ್ನು (ಘಂಟಿಕೆ) ಕಟ್ಟಿ, ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ರಮವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು।

Verse 73

दामानि पृष्ठयोर्वेणुं पुरः श्रीवत्सकौस्तुभौ । अग्रतो वनमासादिर्दिक्ष्वष्टसु तथा स्थिताः ॥ ७३ ॥

ಭಗವಂತನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಮಾಲೆಗಳು ತೂಗುತ್ತವೆ; ಅಲ್ಲಿ ವೇಣುವೂ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ. ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನ ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ವನಮಾಲೆ ಮೊದಲಾದ ಆಭರಣಗಳು ಅಷ್ಟದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನೆಲಸಿವೆ ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 74

पांचजन्यं गदा चक्रं वसुदेवश्च देवकी । नंदगोपो यशोदा च सगोगोपालगोपिकाः ॥ ७४ ॥

ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಚಕ್ರ; ಹಾಗೆಯೇ ವಸುದೇವ ಮತ್ತು ದೇವಕಿ; ನಂದಗೋಪ ಮತ್ತು ಯಶೋದಾ—ಗೋವುಗಳು, ಗೋಪಾಲಕರು, ಗೋಪಿಕೆಯರೊಂದಿಗೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನ ದಿವ್ಯ ಪರಿವಾರವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

Verse 75

इंद्राद्याश्च स्थिता बाह्ये वज्राद्याश्च ततः परम् । कुमुदः कुमुदाक्षश्च पुंडरीकोऽथ वामनः ॥ ७५ ॥

ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಪಾರೆಯಾಗಿ ವಜ್ರಾದಿ (ಆಯುಧದೇವತೆಗಳು) ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಕುಮುದ, ಕುಮುದಾಕ್ಷ, ಪುಂಡರೀಕ ಮತ್ತು ತದನಂತರ ವಾಮನನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

Verse 76

शंकुकर्णः सर्वनेत्रः सुमुखः सुप्रतिष्टितः । विष्वक्सेनश्च संपूज्यः स्वात्मा चार्च्यस्ततः परम् ॥ ७६ ॥

ಶಂಕುಕರ್ಣ, ಸರ್ವನೇತ್ರ, ಸುಮુખ, ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಮತ್ತು ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನ—ಇವರನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಪರಮವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 77

एककालं त्रिकालं वा यो गोविंदं यजेन्नरः । स चिरायुर्निरातंको धनधान्यपतिर्भवेत् ॥ ७७ ॥

ಯಾವನು ಒಂದು ಕಾಲವಾಗಲಿ ಮೂರು ಕಾಲವಾಗಲಿ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯನಾಗಿ, ರೋಗ-ಆಪತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ಧನಧಾನ್ಯದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 78

स्मृतिः सद्यान्विता चक्री दक्षकर्णयुतोधरा । नाथाय हृदयांतोऽयं वसुवर्णो महामनुः ॥ ७८ ॥

ಸ್ಮೃತಿಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುವದು; ಅದು ಚಕ್ರಧಾರಿಣಿ, ಸಮರ್ಥ ‘ಬಲ-ಕಿವಿ’ಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ಧಾರಣಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದು. ವಸುವರ್ಣನಾಮ ಮಹಾಮನು ಹೃದಯಾಂತರದಲ್ಲಿ ನಾಥನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತನು.

Verse 79

मुनिर्ब्रह्मास्य गायत्री छंदः कृष्णोऽस्य देवता । वर्णद्वंद्वैश्च सर्वेण पंचांगान्यस्य कल्पयेत् ॥ ७९ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ದೇವತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣ-ದ್ವಂದ್ವಗಳ ಮೂಲಕ ಇದರ ಪಂಚಾಂಗಗಳನ್ನು (ಐದು ಅಂಗಗಳು) ನಿರ್ಣಯಿಸಬೇಕು.

Verse 80

पंचवर्षमतिलोलमंगणे धावमानमतिचंचलेक्षणम् । किंकिणीवलयहारनूपुरै रंजितं नमत गोपबालकम् ॥ ८० ॥

ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷದ ಅತಿಚಂಚಲ ಗೋಪಬಾಲನು ಓಡಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕುಚುಕು ಚಪಲತೆಯಿಂದ ಮಿನುಗುತ್ತವೆ. ಕಿಂಕಿಣಿ, ಬಳೆ, ಹಾರ, ನೂಪುರಗಳ ಝಂಝಣದಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ರಂಜಿಸುವ ಆ ಗೋಪಾಲನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ.

Verse 81

एवं ध्यात्वा जपेदष्टलक्षं मंत्री दशांशतः । ब्रह्मवृक्षसमिद्भिश्च जुहुयात्पायसेन वा ॥ ८१ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಎಂಟು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮವೃಕ್ಷದ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಪಾಯಸದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 82

प्रागुक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । तत्रावाह्यार्चयेत्कृष्णं मंत्री वै स्थिरमानसः ॥ ८२ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ, ಮೂಲದಿಂದಲೇ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ, ಸ್ಥಿರಮನಸ್ಸಿನ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 83

केसरेषु चतुर्दिक्षु विदिक्ष्वंगानि पूजयेत् । वासुदेवं बलं दिक्षु प्रद्युम्नमनिरुद्धकम् ॥ ८३ ॥

ಪೂಜಾ-ಯಂತ್ರದ ಪದ್ಮದಳಗಳ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವ ಮತ್ತು ಬಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಅನಿರುದ್ಧರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 84

विदिक्षु रुक्मिणीसत्यभामे वै लक्ष्यणर्क्षजे । लोकेशान्सायुधान्बाह्ये एवं सिद्धो भवेन्मनुः ॥ ८४ ॥

ವಿದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ರುಕ್ಮಿಣೀ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಭಾಮೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಲಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ಅರ್ಕ್ಷಜೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿ ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾದ ಲೋಕೇಶರನ್ನು (ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು) ಇರಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಸಾಧಕನು ಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 85

तारः श्रीभुवनाकामो ङेंतं श्रीकृष्णमीरयेत् । श्रीगोविंदं ततः प्रोच्य गोपीजनपदं ततः ॥ ८५ ॥

ಮೊದಲು ತಾರಕ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ‘ಶ್ರೀಭುವನಕಾಮ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ‘ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ’ ನಾಮವನ್ನು, ಬಳಿಕ ‘ಶ್ರೀಗೋವಿಂದ’ ಎಂದು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಗೋಪೀಜನಪದ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 86

वल्लभाय ततः पद्मात्रयं तत्वाक्षरो मनुः । मुन्यादिकं च पूर्वोक्तं सिद्धगोपालकं स्मरेत् ॥ ८६ ॥

ನಂತರ ವಲ್ಲಭನಿಗಾಗಿ ಪದ್ಮತ್ರಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ‘ತತ್ತ್ವ’ ಅಕ್ಷರಮಯವಾದ ಮಂತ್ರ-ಮನುನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಮುನಿಗಳಾದಿಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಿದ್ಧ-ಗೋಪಾಲನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

Verse 87

माधवीमंडपासीनौ गरुडेनाभिपालितौ । दिव्यक्रीडासु निरतौ रामकृष्णौ स्मरन् जपेत् ॥ ८७ ॥

ಮಾಧವೀ ಲತಾಮಂಡಪದಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದು, ಗರುಡನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ದಿವ್ಯಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವ ರಾಮಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 88

पूजनं पूर्ववच्चास्य कर्तव्यं वैष्णवोत्तमैः । चक्री मुनिस्वरोपेतः सर्गी चैकाक्षरो मनुः ॥ ८८ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಯಂತೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೈಷ್ಣವರು ಇದರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಚಿಹ್ನೆ ಚಕ್ರ; ಸ್ವರ ಮುನಿಸ್ವರಸಹಿತ; ‘ಸರ್ಗೀ’ ಧ್ಯೇಯ; ಮಂತ್ರ ಏಕಾಕ್ಷರಿ.

Verse 89

कृष्णेति द्व्यक्षरः प्रोक्तः कामादिः स्यात्त्रिवर्णकः । सैव ङेंतो युगार्णः स्यात्कृष्णाय नम इत्यपि ॥ ८९ ॥

‘ಕೃಷ್ಣ’ ಎಂಬುದು ದ್ವ್ಯಕ್ಷರ ನಾಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ‘ಕಾಮ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಬೀಜವು ತ್ರಿವರ್ಣಕ. ಅದೇ ದತ್ತಿವಾಚಕ (ಙೇ-ಅಂತ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ‘ಕೃಷ್ಣಾಯ ನಮಃ’ ಎಂಬ ದ್ವಿಪದಮಂತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 90

पंचाक्षरश्च कृष्णाय कामरुद्धस्तथा परः । गोपालायाग्निजायांतो रसवर्णः प्रकीर्तितः ॥ ९० ॥

‘ಕೃಷ್ಣಾಯ’ ಎಂಬುದು ಪಂಚಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ. ಕಾಮನಿರೋಧಕ ಮತ್ತೊಂದು ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪರಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ‘ಗೋಪಾಲಾಯ’ ಅಂತ್ಯವಿಟ್ಟು ‘ಅಗ್ನಿಜಾಯಾಂತ’ದಿಂದ ಸಮಾಪ್ತವಾಗುವ ಸೂತ್ರವನ್ನು ‘ರಸವರ್ಣ’ವೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 91

कामः कृष्णपदं ङेंतं वह्निजायांतकः परः । कृष्णगोविंदकौ ङेंतौ सप्तार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ ९१ ॥

‘ಕಾಮ’ ಎಂಬ ಬೀಜವು ‘ಕೃಷ್ಣ’ ಪದದ ಙೇ-ಅಂತ ರೂಪ. ಪರಮ ಶಬ್ದ ‘ವಹ್ನಿಜಾಯಾಂತಕ’. ‘ಕೃಷ್ಣ’ ಮತ್ತು ‘ಗೋವಿಂದ’—ಈ ಎರಡೂ ಙೇ-ಅಂತವಾಗಿ ಸೇರಿ ಸಪ್ತಾರ್ಣ ಮಂತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 92

श्रीशक्तिकामाः कृष्णाय कामः सप्ताक्षरः परः । कृष्णगोविंदकौ ङेंतौ हृदंतोऽन्यो नवाक्षरः ॥ ९२ ॥

ಶ್ರೀ, ಶಕ್ತಿ, ಕಾಮವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಪರಮ ಸಪ್ತಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ—‘ಕೃಷ್ಣಾಯ ಕಾಮಃ’. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಙೇಂ’ ಬೀಜವನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು, ‘ಕೃಷ್ಣ’ ‘ಗೋವಿಂದ’ ಙೇ-ಅಂತ ರೂಪಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಹೃದ್’ ಇರುವ ಮತ್ತೊಂದು ನವಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ.

Verse 93

ङेंतौ च कृष्णगोविंदौ तथा कामः पुटः परः । कामः शार्ङ्गी धरासंस्थो मन्विंद्वाढ्यश्च मन्मथः ॥ ९३ ॥

ಅವನು ‘ಙೇಂತೌ’ ಎಂದೂ ಖ್ಯಾತನು; ಅವನೇ ಕೃಷ್ಣನು, ಗೋವಿಂದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮ, ಪುಟ, ಪರ ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು. ಅವನೇ ಶಾರ್ಙ್ಗಧನುಧಾರಿ, ಧರೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತನು, ಮನ್ವಿಂದ್ವಾಢ್ಯ ಮತ್ತು ಮನ್ಮಥನು.

Verse 94

श्यामलांगाय हृदयं दशार्णः सर्वसिद्धिदः । बालांते वपुषे कृष्णायाग्निजायांतिमोऽपरः ॥ ९४ ॥

ಶ್ಯಾಮಲಾಂಗನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಹೃದಯಮಂತ್ರವು ದಶಾರ್ಣ (ದಶಾಕ್ಷರಿ) ಮಂತ್ರ; ಅದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಬಾಲರೂಪದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಕನ್ಯೆ ‘ಕೃಷ್ಣಾ’ಗಾಗಿ ಅಂತಿಮ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 95

द्विठांते बालवपुषे कामः कृष्णाय संवदेत् । ततो ध्यायन्स्वहृदये गोपीजनमनोहरम् ॥ ९५ ॥

ದ್ವಿವಿಧ ವಿಧಾನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಮ (ಉಪಾಸಕ) ಬಾಲರೂಪದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಗೋಪೀಜನಮನೋಹರನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.

Verse 96

श्रीवृन्दाविपिनप्रतोलिषु नमत्संफुल्लवल्लीततिष्वंतर्जालविघट्टैनः सुरभिणा वातेन संसेविते । कालिंदीपुलिने विहारिणमथो राधैकजीवातुकं वंदे नन्दकिशोरमिंदुवदनं स्निग्धांबुदाडंबरम् ॥ ९६ ॥

ಶ್ರೀವೃಂದಾವನದ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ವಳ್ಳಿಗಳ ಸಾಲಿನ ಒಳಜಾಲವನ್ನು ಕದಲಿಸುವ ಸುಗಂಧ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಸೇವಿತನಾಗಿ; ಕಾಲಿಂದೀ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವವನಾಗಿ; ರಾಧೆಯೇ ಏಕಜೀವಾತುಕನಾದ—ಚಂದ್ರಮುಖ, ಸ್ನಿಗ್ಧ ಮಳೆಮೋಡದ ವೈಭವದ ನಂದಕಿಶೋರನನ್ನು ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 97

पूर्वाक्तवर्त्मना पूजा ज्ञेया ह्येषां मुनीश्वर । देवकीसुतवर्णांते गोविंदपदमुच्चरेत् ॥ ९७ ॥

ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಇವರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ‘ದೇವಕೀಸುತ’ ಎಂಬ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಗೋವಿಂದ’ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 98

वासुदेवपदं प्रोच्य संबृद्ध्यंतं जगत्पतिंम् । देहि मे तनयं पश्चात्कृष्ण त्वामहमीरयेत् ॥ ९८ ॥

ವಾಸುದೇವನ ಪವಿತ್ರ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಜಗತ್ಪತಿ ಸರ್ವವೃದ್ಧಿಕರ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ಕೃಷ್ಣ, ನನಗೆ ಪುತ್ರನನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ನಂತರ ನಾನು ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡಿ ಹೊಗಳುವೆನು.

Verse 99

शरणं गत इत्यंतो मन्त्रो द्वात्रिंशदक्षरः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री चाप्यनुष्टुभम् । देवः सुतप्रदः कृष्णः पादैः सर्वेण चांगकम् ॥ ९९ ॥

“ಶರಣಂ ಗತ” ಎಂಬ ಪದಗಳಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಈ ಮಂತ್ರವು ಮுப்பತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳದು. ಇದರ ಋಷಿ ಮುನಿ ನಾರದ; ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಅನುಷ್ಟುಪ್. ಅಧಿದೇವತೆ ಪುತ್ರಪ್ರದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ; ಮತ್ತು ಇದರ ಎಲ್ಲಾ ಪಾದಗಳೇ ಇದರ ಅಂಗಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 100

विजयेन युतो रथस्थितः प्रसमानीय समुद्रमध्यतः । प्रददत्तनयान् द्विजन्मने स्मरणीयो वसुदेवनन्दनः ॥ १०० ॥

ವಿಜಯಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ರಥಸ್ಥನಾದ ವಸುದೇವನಂದನ—ಸ್ಮರಣೀಯನು—ಸಮುದ್ರಮಧ್ಯದಿಂದ (ಅವರನ್ನು) ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ಕರೆತಂದು ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಶುಭವಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 101

लक्षं जपोऽयुतं होमस्तलैर्मधुरसंप्लुतैः । अर्चा पूर्वोदिते पीठे अंगलोकेश्वरायुधैः ॥ १०१ ॥

ಮಧುರ ದ್ರವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೋಯಿಸಿದ ಸ್ರುವಗಳಿಂದ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಅಂಗದೇವತೆಗಳು, ಲೋಕಪಾಲರು ಹಾಗೂ ದಿವ್ಯ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 102

एवं सिद्धे मनौ मंत्री वंध्यायामपि पुत्रवान् । तारो माया ततः सांतसेंदुष्वांतश्च सर्ववान् ॥ १०२ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯಾದಾಗ ಸಾಧಕನು ಮಂತ್ರೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ವಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ನಂತರ ‘ತಾರ’ ಮತ್ತು ‘ಮಾಯಾ’ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಗಳು, ಬಳಿಕ ‘ಸಾಂತ’, ‘ಸೆಂದುಷ್ವಾಂತ’ ಮೊದಲಾದ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ಲಭಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಸಂಪನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 103

सोऽहं वह्निप्रियांतोऽयं मंत्रो वस्वक्षरः परः । पंचब्रह्मात्मकस्यास्य मंत्रस्य मुनि सत्तमः ॥ १०३ ॥

‘ಸೋಽಹಂ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ‘ವಹ್ನಿಪ್ರಿಯಾ’ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಈ ಪರಮ ಮಂತ್ರ ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ. ಈ ಪಂಚಬ್ರಹ್ಮಾತ್ಮಕ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ ಋಷಿ.

Verse 104

ऋषिर्ब्रह्मा च परमा गायत्रीछंद ईरितम् । परंज्योतिः परं ब्रह्म देवता परिकीर्तितम् ॥ १०४ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಪರಮ ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿಯೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇವತೆಯಾಗಿ ಪರಂಜ್ಯೋತಿ—ಪರಬ್ರಹ್ಮ—ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 105

प्रणवो बीजमाख्यातं स्वाहा शक्तिरुदाहृता । स्वाहेति हृदयं प्रोक्तं सोऽहं वेति शिरो मतम् ॥ १०५ ॥

ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಅನ್ನು ಬೀಜವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಶಕ್ತಿಯೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಹೃದಯವೆಂದು, ‘ಸೋಽಹಂ’ ಶಿರಸ್ಸೆಂದು ಮನ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 106

हंसश्चेति शिखा प्रोक्ता हृल्लेखा कवचं स्मृतम् । प्रणवो नेत्रमाख्यातमस्त्रं हरिहरेति च ॥ १०६ ॥

‘ಹಂಸಃ’ ಅನ್ನು ಶಿಖೆಯೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ‘ಹೃಲ್ಲೇಖಾ’ ಕವಚವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ನೇತ್ರರಕ್ಷೆ; ‘ಹರಿ-ಹರ’ ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರವೂ ಹೌದು.

Verse 107

स ब्रह्मा स शिवो विप्र स हरिः सैव देवराट् । स सर्वरूपः सर्वाख्यः सोऽक्षरः परमः स्वराट् ॥ १०७ ॥

ಓ ವಿಪ್ರನೇ! ಅವನೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಅವನೇ ಶಿವ, ಅವನೇ ಹರಿ; ಅವನೇ ದೇವರಾಟ. ಅವನೇ ಸರ್ವರೂಪ, ಸರ್ವನಾಮಧಾರಿ; ಅವನೇ ಅಕ್ಷರ—ಪರಮ ಸ್ವರಾಟ್ ಪ್ರಭು.

Verse 108

एवं ध्यात्वा जपेदष्टलक्षहोमो दशांशतः । पूजाप्रणवपीठेऽस्य सांगावरणकैर्मता ॥ १०८ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಎಂಟು ಲಕ್ಷ ಜಪವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಅದರ ದಶಾಂಶವಾಗಿ ಹೋಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಈ ಮಂತ್ರ-ದೇವತೆಗೆ ಪ್ರಣವ-ಪೀಠದಲ್ಲಿ (ಓಂ-ಪೀಠ), ಷಡಂಗಗಳೂ ಆವರಣ ದೇವತೆಗಳೂ ಸಹಿತ ಪೂಜೆ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 109

एवं सिद्धे मनौ ज्ञानं साधकेंद्रस्य नारद । जायते तत्त्वमस्यादिवाक्योक्तं निर्विकल्पकम् ॥ १०९ ॥

ಹೇ ನಾರದ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಸಿದ್ಧಿಯಾದಾಗ ಸಾಧಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ‘ತತ್ತ್ವಮಸಿ’ ಮೊದಲಾದ ಮಹಾವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಉಪದಿಷ್ಟವಾದ ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ ಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 110

कामो ङेंतो हृषीकेशो हृदयांतो गजाक्षरः । ऋषिर्ब्रह्मास्य गायत्री छंदो गायत्रमीरितम् ॥ ११० ॥

ಇದರ ಆದಿ (ಬೀಜ) ‘ಕಾಮ’, ಅಂತ್ಯ ‘ಹೃಷೀಕೇಶ’; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ‘ಗಜ’ ಅಕ್ಷರ ಅಡಗಿದೆ. ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 111

देवता तु हृषीकेशो विनियोगोऽखिलाप्तये । कामो बीजं तथायेति शक्तिरस्य ह्युदाहृता ॥ १११ ॥

ದೇವತೆ ಹೃಷೀಕೇಶ; ವಿನಿಯೋಗವು ಸಮಸ್ತ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ. ‘ಕಾಮ’ ಬೀಜ, ‘ತಥಾ’ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 112

बीजेनैव षडंगानि कृत्वा ध्यानं समाचरेत् । पुरुषोत्तममंत्रोक्तं सर्वं वास्य प्रकीर्तितम् ॥ ११२ ॥

ಬೀಜಾಕ್ಷರದಿಂದಲೇ ಷಡಂಗ (ನ್ಯಾಸಾದಿ) ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪುರುಷೋತ್ತಮ-ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 113

लक्षं जपोऽयुतं होमो घृतेनैव प्रकीर्तितः । तर्पणं सर्वकामाप्त्यै प्रोक्तं संमोहिनीसुमैः ॥ ११३ ॥

ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳ ಹೋಮವೂ ಕೇವಲ ಘೃತದಿಂದಲೇ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಮೋಹಿನೀ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಸರ್ವಕಾಮಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 114

श्रीबीजं शक्तिरापेति बीजेनैव षडंकस्तथा । त्रैलोक्यमोहनः शब्दो नमोंऽतो मनुरीरितः ॥ ११४ ॥

‘ಶ್ರೀ’ ಬೀಜವು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಪೇತಿಸುತ್ತದೆ; ಅದೇ ಬೀಜದಿಂದ ಷಡಂಗ (ಮಂತ್ರದೇಹ)ವೂ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೋಹನ ಶಬ್ದವನ್ನು ‘ನಮಃ’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಮಂತ್ರವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 115

ऋषिर्ब्रह्मा च गायत्री छन्दः श्रीधरदेवता । श्रीबीजं शक्तिरापेति बीजेनैव षडंगकम् ॥ ११५ ॥

ಈ (ಮಂತ್ರ/ವಿಧಿ)ಗೆ ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮ; ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ; ದೇವತೆ ಶ್ರೀಧರ (ವಿಷ್ಣು). ಶಕ್ತಿ ‘ಶ್ರೀ’ ಬೀಜ; ಅದೇ ಬೀಜದಿಂದ ಷಡಂಗವೂ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 116

पुरुषोत्तमवद्ध्यानपूजादिकमिहोदितः । लक्षं जपस्तथा होम आज्येनैव दशांशतः ॥ ११६ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮನ ಉಪಾಸನೆಯಂತೆ ಧ್ಯಾನ, ಪೂಜೆ ಮೊದಲಾದ ವಿಧಿಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಘೃತದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 117

सुगंधश्वेतपुष्पैस्तु पूजां होमादिकं चरेत् । एवं कृते तु विप्रेन्द्र साक्षात्स्याच्छ्रीधरः स्वयम् ॥ ११७ ॥

ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ಶ್ವೇತ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಹೋಮಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಶ್ರೀಧರನು ಸ್ವಯಂ ಸాక్షಾತ್ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 118

अच्युतानन्तगोविंदपदं ङेंतं नमोंतिमम् । मंत्रोऽस्य शौनकऋषिर्विराट् छंदः प्रकीर्तितम् ॥ ११८ ॥

ಅಚ್ಯುತ‑ಅನಂತ‑ಗೋವಿಂದರ ಪಾದಾಶ್ರಿತವಾದ ಈ ಪರಮ ‘ನಮೋ’ ಮಂತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಶೌನಕ, ಛಂದಸ್ಸು ವಿರಾಟ್ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 119

एषां पराशरव्यासनारदा ऋषयः स्मृताः । विराट् छन्दः समाख्यातं परब्रह्मात्मको हरिः ॥ ११९ ॥

ಇವುಗಳಿಗೆ ಪರಾಶರ, ವ್ಯಾಸ, ನಾರದರು ಋಷಿಗಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಛಂದಸ್ಸು ವಿರಾಟ್ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಹರಿಯೇ ಅಧಿದೇವತೆ.

Verse 120

देवताबीजशक्ती तु पूर्वोक्ते साधकैर्मते । शंखचक्रधरं देवं चतुर्बाहुं किरीटिनम् ॥ १२० ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಸಾಧಕರ ಮತಾನುಸಾರ ದೇವತಾ‑ಬೀಜ‑ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಶಂಖ‑ಚಕ್ರಧಾರಿ, ಚತುರ್ಭುಜ, ಕಿರೀಟಧಾರಿ ದೇವನಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 121

सर्वैरप्यायुधैर्युक्तं गरुडोपरि संस्थितम् । सनकादिमुनींद्रैस्तु सर्वदेवैरुपासितम् ॥ १२१ ॥

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ದಿವ್ಯ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಸನಕಾದಿ ಮುನೀಂದ್ರರು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಅವನನ್ನು ಉಪಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 122

श्रीभूमिसहितं देवमुदयादित्यसन्निभम् । प्रातरुद्यत्सहस्रांशुमंडलोपमकुंडलम् ॥ १२२ ॥

ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಮತ್ತು ಭೂದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಆ ದೇವನನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ದೀಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಕುಂಡಲಗಳು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ಸಹಸ್ರಕಿರಣ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಂತೆ ಇವೆ.

Verse 123

सर्वलोकस्य रक्षार्थमनन्तं नित्यमेव हि । अभयं वरदं देवं प्रयच्छंतं मुदान्वितम् ॥ १२३ ॥

ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ನಿತ್ಯ ಅನಂತ ದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಆನಂದಮಯ ಪ್ರಭು ಅಭಯವನ್ನೂ ವರಗಳನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 124

एवं ध्यात्वा र्चयेत्पीठे वैष्णवे सुसमाहितः । आद्यावरणसंगैः स्याच्चक्रशंखगदासिभिः ॥ १२४ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಮೊದಲ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರ, ಶಂಖ, ಗದೆ, ಖಡ್ಗ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸಹಿತವಾಗಿರಲಿ।

Verse 125

मुशलाढ्यधनुः पाशांकुशैः प्रोक्तं द्वितीयकम् । सनकादिकशाक्तेयव्यासनारदशौनकैः ॥ १२५ ॥

ಎರಡನೆಯದು ಮುಸಲ, ಧನುಸ್ಸು, ಪಾಶ, ಅಂಕುಶಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಸನಕಾದಿ ಋಷಿಗಳು, ಶಾಕ್ತೇಯ, ವ್ಯಾಸ, ನಾರದ, ಶೌನಕರು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 126

तृतीयं लोकपालैस्तु चतुर्थं परिकीर्तितम् । लक्षं जपो दशांशेन घृतेन हवनं स्मृतम् ॥ १२६ ॥

ಮೂರನೆಯ ಕ್ರಮವು ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ನಾಲ್ಕನೆಯದೂ ಹಾಗೆಯೇ; ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು, ಅದರ ದಶಾಂಶವಾಗಿ ತುಪ್ಪದಿಂದ ಹೋಮ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 127

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगानप्युपाचरेत् । श्रीवृक्षमूले देवेशं ध्यायन्वैरोगिणं स्मरन् ॥ १२७ ॥

ಹೀಗೆ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದ ಬಳಿಕ ಸಾಧಕನು ಅದರ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಶ್ರೀವೃಕ್ಷದ ಬೇರು ಬಳಿ ದೇವೇಶನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ರೋಗನಿವಾರಕನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।

Verse 128

स्पृष्ट्वा जप्त्वायुतं साध्यं स्मृत्वा वा मनसा द्विज । रोगिणां रोगनिर्मुक्तिं कुर्यान्मंत्री तु मंडलात् ॥ १२८ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ! ರೋಗಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಲಿ, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ಮರಿಸಲಿ; ಮಂಡಲದೊಳಗೆ ಇರುವ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ರೋಗಿಯನ್ನು ರೋಗಮುಕ್ತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಿ।

Verse 129

कन्यार्थी जुहुयाल्लाजैर्बिल्वैश्चापि धनाप्तये । वस्त्रार्थी गन्धकुसुमैरारोग्याय तिलैर्हुनेत् ॥ १२९ ॥

ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಲಾಜ (ಬಾಡಿಸಿದ ಅಕ್ಕಿ)ಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಲಿ; ಧನಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಬಿಲ್ವಫಲಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಲಿ. ವಸ್ತ್ರಾರ್ಥಿಯು ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಆಹುತಿ ನೀಡಲಿ; ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಲಿ।

Verse 130

रविवारे जले स्थित्वा नाभिमात्रे जपेत्तु यः । अष्टोत्तरसहस्रं वै स ज्वरं नाशयेद् ध्रुवम् ॥ १३० ॥

ಯಾರು ಭಾನುವಾರ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಾಭಿವರೆಗೆ ನಿಂತು ಸಾವಿರ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜ್ವರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 131

विवाहार्थं जपेन्मासं शशिमण्डलमध्यगम् । ध्यात्वा कृष्णं लभेत्कन्यां वांछितां चापि नारद ॥ १३१ ॥

ಹೇ ನಾರದಾ! ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಜಪ ಮಾಡಿ, ಚಂದ್ರಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಬಯಸಿದ ಕನ್ಯೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 132

वसुदेवपदं प्रोच्य निगडच्छेदशब्दतः । वासुदेवाय वर्मास्त्रे स्वाहांतो मनुरीरितः ॥ १३२ ॥

‘ನಿಗಡಛೇದ’ ಅಂದರೆ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವವನು ಎಂಬ ಅರ್ಥದಿಂದ ಬಂದ ‘ವಸುದೇವ’ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ—‘ವಾಸುದೇವಾಯ ವರ್ಮಾಸ್ತ್ರೇ’—ಎಂದು ‘ಸ್ವಾಹಾ’ಯಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 133

नारदोऽस्य ऋषिश्छन्दो गायत्री कृष्णदेवता । वर्म बीजं शिरः शक्तिरन्यत्सर्वं दशार्णवत् ॥ १३३ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ನಾರದರು, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ದೇವತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು. ಬೀಜ ‘ವರ್ಮ’, ಶಕ್ತಿ ‘ಶಿರಃ’; ಉಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ದಶಾರ್ಣ (ದಶಾಕ್ಷರ) ಮಂತ್ರದಂತೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 134

बालः पवनदीर्घैदुयुक्तो झिंटीशयुर्जलम् । अत्रिर्व्यासाय हृदयं मनुरष्टाक्षरोऽवतु ॥ १३४ ॥

ಬಾಲಸ್ವರೂಪನಾದ ಪ್ರಭು, ಪವನದ ದೀರ್ಘ ಶ್ವಾಸದಿಂದ ಯುಕ್ತ; ಝಿಂಟೀಶಯುರಜಲ; ಅತ್ರಿ; ವ್ಯಾಸನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತ ಹೃದಯ—ಈ ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯಲಿ।

Verse 135

ब्राह्मानुष्टुप् मुनिश्छन्दो देवः सत्यवतीसुतः । आद्यं बीजं नमः शक्तिदीर्घाढ्यो नादिनांगकम् ॥ १३५ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಛಂದಸ್ಸು ಬ್ರಾಹ್ಮಾನುಷ್ಟುಪ್, ಋಷಿ ಮುನಿ; ದೇವತೆ ಸತ್ಯವತೀಸುತ ವ್ಯಾಸ. ಬೀಜ ಆದ್ಯ ಅಕ್ಷರ; ‘ನಮಃ’ ದೀರ್ಘಸ್ವರಯುಕ್ತ ಶಕ್ತಿ; ಅಂಗವು ನಾದಸಂಬಂಧಿತ।

Verse 136

व्याख्यामुद्रिकया लसत्करतलं सद्योगपीठस्थितं वामे जानुतले दधानमपरं हस्तं सुविद्यानिधिम् । विप्रव्रातवृतं प्रसन्नमनसं पाथोरुहांगद्युतिं पाराशर्यमतीव पुण्यचरितं व्यासं स्मरेत्सिद्धये ॥ १३६ ॥

ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪಾರಾಶರ್ಯ ವ್ಯಾಸನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು—ವ್ಯಾಖ್ಯಾಮುದ್ರೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಕರತಲವಿರುವವನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯೋಗಪೀಠದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನು; ಎಡ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅದು ಸುವಿದ್ಯಾನಿಧಿಯಂತೆ ಇರುವವನು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣವೃಂದದಿಂದ ಆವರಿತನು, ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನವನು, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಅಂಗಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವನು, ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಚರಿತ್ರನು।

Verse 137

जपेदष्टसहस्राणि पायसैर्होममाचरेत् । पूर्वोक्तपीठे व्यासस्य पूर्वमंगानि पूजयेत् ॥ १३७ ॥

ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು, ಪಾಯಸದಿಂದ ಹೋಮ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ವ್ಯಾಸನ ಪೂರ್ವಾಂಗಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 138

प्राच्यादिषु यजेत्पैलं वैशंपायनजैमिनी । सुमंप्तुं कोणभागेषु श्रीशुकं रोमहर्षणम् ॥ १३८ ॥

ಪೂರ್ವಾದಿ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಪೈಲನೊಂದಿಗೆ ಯಜಿಸಬೇಕು; ವೈಶಂಪಾಯನ ಮತ್ತು ಜೈಮಿನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಹ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಮಧ್ಯದ ಕೋಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಂತುವನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀಶುಕ ಮತ್ತು ರೋಮಹರ್ಷಣರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 139

उग्रश्रवसमन्यांश्च मुनीन्सेंद्रादिकाययुधान् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री कवित्वं शोभनाः प्रजाः ॥ १३९ ॥

ಉಗ್ರಶ್ರವ ಮೊದಲಾದ ಮುನಿಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರಾದಿಗಳ ನೇತೃತ್ವದ ಯೋಧಸಮೂಹಗಳನ್ನೂ ಅವನು ಅನುಕೂಲಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಸಿದ್ಧಮಂತ್ರಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ವಾಗ್ಪಟುತ್ವ, ಕವಿತ್ವಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶೋಭನ ಜನರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 140

व्याख्यानशक्तिं कीर्तिं च लभते संपदां चयम् । नृसिंहो माधवो दृष्टो लोहितो निगमादिमः ॥ १४० ॥

ಅವನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಶಕ್ತಿ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನ ಸಂಚಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನೃಸಿಂಹಸ್ವರೂಪನಾದ ಮಾಧವನು ಲೋಹಿತವರ್ಣನಾಗಿ, ವೇದಗಳ ಆದಿಸ್ರೋತ ಪರಮೇಶ್ವರನೆಂದು ದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 141

कृशानुजाया पञ्चार्णो मनुर्विषहरः परः । अनंतपंक्तिपक्षीन्द्रा मुनिश्छन्दः सुरा मताः ॥ १४१ ॥

ಕೃಶಾನು ಪುತ್ರಿಗಾಗಿ ‘ವಿಷಹರ’ ಎಂಬ ಪರಮ ಪಂಚಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಋಷಿ ಅನಂತಪಂಕ್ತಿ, ಛಂದಸ್ಸು ಪಕ್ಷೀಂದ್ರಾ, ದೇವತೆಗಳು ಸುರರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ.

Verse 142

तारवह्निप्रिये बीजशक्ती मन्त्रस्य कीर्तिते । ज्वलज्वल महामंत्री स्वाहा हृदयमीरितम् ॥ १४२ ॥

ಈ ಮಂತ್ರದ ಬೀಜ-ಶಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ‘ತಾರಾ’, ‘ವಹ್ನಿ’, ‘ಪ್ರಿಯಾ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೃದಯಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ— “ಜ್ವಲ ಜ್ವಲ, ಓ ಮಹಾಮಂತ್ರಶಕ್ತಿ, ಸ್ವಾಹಾ.”

Verse 143

गरुडेति पदस्यांते चूडाननशुचिप्रिया । शिरोमन्त्रो गरुडतः शिखे स्वाहा शिखा मनुः ॥ १४३ ॥

ಮಂತ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಗರುಡ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ‘ಚೂಡಾನನ-ಶುಚಿ-ಪ್ರಿಯಾ’ ಇದು ಶಿರೋಮಂತ್ರ; ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ‘ಗರುಡ’ದಿಂದ ‘ಸ್ವಾಹಾ’ವರೆಗೆ ಶಿಖಾಮಂತ್ರ; ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ವಿನಿಯೋಗ್ಯ.

Verse 144

गरुडेति पदं प्रोच्य प्रभंजययुगं वदेत् । प्रभेदययुगं पश्चाद्वित्रासय विमर्दय ॥ १४४ ॥

‘ಗರುಡ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ‘ಪ್ರಭಂಜಯ’ ಎಂಬ ಯುಗ್ಮವನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಹೇಳಬೇಕು. ನಂತರ ‘ಪ್ರಭೇದಯ’ ಅನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ, ಆಮೇಲೆ ‘ವಿತ್ರಾಸಯ’ ಮತ್ತು ‘ವಿಮರ್ದಯ’ ಎಂದು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 145

प्रत्येकं द्विस्ततः स्वाहा कवचस्य मनुर्मतः । उग्ररूपधरांते तु सर्वविषहरेति च ॥ १४५ ॥

ಪ್ರತಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಅಂತ್ಯದಿಂದ ಎರಡು ನೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು—ಇದೇ ಕವಚಮಂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಉಗ್ರರೂಪಧರ ಮಂತ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಸರ್ವವಿಷಹರೇ’ (ಎಲ್ಲ ವಿಷವನ್ನು ಹರಿಸುವವನೇ) ಎಂದು ಸೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 146

भीषयद्वितयं प्रोच्य सर्वं दहदहेति च । भस्मीकुरु ततः स्वाहा नेत्रमन्त्रोऽयमीरितः ॥ १४६ ॥

‘ಭೀಷಯ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಎರಡು ಪದಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ‘ಸರ್ವಂ ದಹ ದಹ’ ಎಂದೂ ಹೇಳಬೇಕು. ನಂತರ ‘ಭಸ್ಮೀಕುರು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಸೇರಿಸಬೇಕು—ಇದೇ ನೇತ್ರಮಂತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 147

अप्रतिहतवर्णांते बलाय प्रहतेति च । शासनांते तथा हुं फट् स्वाहास्त्रमनुरीरितः ॥ १४७ ॥

ಮಂತ್ರದ ಅಕ್ಷರಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಅಪ್ರತಿಹತ’ ಅನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಬಲಾಯ’ ಮತ್ತು ‘ಪ್ರಹತ’ ಎಂದೂ ಹೇಳಬೇಕು. ಆಜ್ಞೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಹುಂ’, ‘ಫಟ್’, ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು—ಇದೇ ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 148

पादे कटौ हृदि मुखे मूर्ध्निं वर्णान्प्रविन्यसेत् ॥ १४८ ॥

ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ, ಕಟಿಯಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಶಿರೋಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 149

तप्तस्वर्णनिभं फणींद्रनिकरैःक्लृप्तांग भूषंप्रभुं स्तर्तॄणां शमयन्तमुग्रमखिलं नॄणां विषं तत्क्षणात् । चंच्वग्रप्रचलद्भुजंगमभयं पाण्योर्वरं बिभ्रतं पक्षोच्चारितसामगीतममलं श्रीपक्षिराजं भजे ॥ १४९ ॥

ತಪ್ತಸ್ವರ್ಣದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಫಣೀಂದ್ರರ ಗುಂಪನ್ನು ಅಂಗಭೂಷಣವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಭು; ಸಮಸ್ತ ಜನರ ಉಗ್ರ ವಿಷವನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಶಮನಮಾಡಿ ನಾಶಮಾಡುವವನು; ಚಂಚ್ವಗ್ರದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಭುಜಂಗಭಯವನ್ನು ಹರಿಸುವ ಅಭಯವರವನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದವನು; ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಉಚ್ಚರಿತ ನಿರ್ಮಲ ಸಾಮಗೀತ ಹೊಂದಿದ ಶ್ರೀ ಪಕ್ಷಿರಾಜ ಗರುಡನನ್ನು ನಾನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 150

पञ्चलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं जुहुयात्तिलैः । पूजयेन्मातृकापीठे गरुडं वेदविग्रहम् ॥ १५० ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಐದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ನೀಡಬೇಕು। ಮಾತೃಕಾ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ವೇದವಿಗ್ರಹನಾದ ಗರುಡನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 151

चतुर्थ्यन्तः पक्षिराजः स्वाहा पीठमनुः स्मृतः । दृष्ट्वांगं कर्णिकामध्ये नागान्यंत्रेषु पूजयेत् ॥ १५१ ॥

ಚತುರ್ಥೀ ವಿಭಕ್ತ್ಯಂತವಾಗಿ ‘ಪಕ್ಷಿರಾಜ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಂತರ ‘ಸ್ವಾಹಾ’—ಇದೇ ಪೀಠಮಂತ್ರವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ। ಕರ್ಣಿಕಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ/ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಯಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಾಗಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 152

तद्बिहिर्लोकपालांश्च वज्राद्यैर्विलसत्करान् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री नाशयेद्गरलद्वयम् । देहांते लभते चापिश्रीविष्णोः परमं पदम् ॥ १५२ ॥

ಅದರ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಜ್ರಾದಿ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಕೈಗಳಿರುವ ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ಹೀಗೆ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದ ಮೇಲೆ ಸಾಧಕನು ದ್ವಿವಿಧ ಗರಲ (ವಿಷ)ವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ದೇಹಾಂತದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 153

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे कृष्णादिमन्त्रभेदनिरूपणं नामैकाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८१ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಬೃಹನ್ನಾರದೀಯಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಬೃಹದುಪಾಖ್ಯಾನದ ತೃತೀಯಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ಕೃಷ್ಣಾದಿ ಮಂತ್ರಭೇದ ನಿರೂಪಣ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತೊಂದುನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು ॥ ೮೧ ॥