The Greatness of Viṣṇu (Viṣṇor Māhātmya)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः शृणुष्व विप्रेन्द्र माहात्म्यं परमेष्ठिनः । सर्वपापहरं पुण्यं भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् 1. ॥ १ ॥

ಸನಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಮತ್ತೆ ಪರಮೇಷ್ಠಿಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು; ಅದು ಪುಣ್ಯಕರ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ, ಮತ್ತು ನರರಿಗೆ ಭುಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದು।

Verse 2

अहो हरिकथालोके पापघ्न पुण्यदायिनी । शृण्वतां वदतां चैव तद्भक्तानां विशेषतः ॥ २ ॥

ಅಹೋ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರಿಕಥೆ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೇಳುವ ಹರಿಭಕ್ತರಿಗೆ।

Verse 3

हरिभक्तिरसास्वादमुदिता ये नरोत्तमाः । नमस्करोम्यहं तेभ्यो यत्सङ्गान्मुक्तिभाग्नरः ॥ ३ ॥

ಹರಿಭಕ್ತಿರಸದ ಆಸ್ವಾದದಿಂದ ಹರ್ಷಿಸುವ ಆ ನರೋತ್ತಮರಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವರ ಸತ್ಸಂಗದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಮುಕ್ತಿಯ ಪಾಲುದಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

हरिभक्तिपरा ये तु हरिनामपरायणाः । दुर्वृत्ता वा सुवृत्ता वा तेभ्यो नित्यं नमो नमः ॥ ४ ॥

ಹರಿಭಕ್ತಿಗೆ ಪರರಾಗಿ ಹರಿನಾಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣರಾದವರಿಗೆ—ಅವರ ನಡೆ ದುರ್ವೃತ್ತವಾಗಲಿ ಸುವೃತ್ತವಾಗಲಿ—ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 5

संसारसागरं तर्तुं य इच्छेन्मुनिपुङ्गव । स भजेद्धरिभक्तानां भक्तान्वै पापहारिणः ॥ ५ ॥

ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವ! ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಬಯಸುವವನು ಹರಿಭಕ್ತರನ್ನು ಭಜಿಸಿ ಸೇವಿಸಬೇಕು; ಆ ಭಕ್ತರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪಾಪವನ್ನು ಹರಿಸುವವರು।

Verse 6

दृष्टः स्मृतः पूजितो वा ध्यातः प्रणमितोऽपि वा । समुद्धरति गोविन्दो दुस्तराद्भवसागरात् ॥ ६ ॥

ಕೇವಲ ದರ್ಶನ, ಸ್ಮರಣೆ, ಪೂಜೆ, ಧ್ಯಾನ ಅಥವಾ ಪ್ರಣಾಮ—ಯಾವುದೇ ಆಗಲಿ—ಗೋವಿಂದನು ದಾಟಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಭವಸಾಗರದಿಂದ ಎತ್ತಿ ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

स्वपन् भुञ्जन् व्रजंस्तिष्ठन्नतिष्ठंश्च वदंस्तथा । चिन्तयेद्यो हरेर्नाम तस्मै नित्यं नमो नमः ॥ ७ ॥

ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾ, ಭೋಜನಮಾಡುತ್ತಾ, ನಡೆಯುತ್ತಾ, ನಿಂತು, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ—ಯಾರು ಸದಾ ಹರಿನಾಮವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 8

अहो भाग्यमहो भाग्यं विष्णुभक्तिरतात्मनाम् । येषां मुक्तिः करस्थैव योगिनामपि दुर्लभा ॥ ८ ॥

ಅಹೋ, ಎಷ್ಟು ಭಾಗ್ಯ—ಎಷ್ಟು ಮಹಾಭಾಗ್ಯ—ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವ ಆತ್ಮಗಳದು; ಅವರಿಗಂತು ಮುಕ್ತಿ ಕೈತಳದಲ್ಲೇ ಇರುವಂತೆ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದುದು।

Verse 9

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । वदतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ९ ॥

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಈ ಪುರಾತನ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಕೇಳುವವರಿಗೂ—ಎರಡೂ—ಸರ್ವಪಾಪನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 10

आसीत् पुरा महीपालः सोमवंशसमुद्भवः । जयध्वज इति ख्यातो नारायणपरायणः ॥ १० ॥

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೋಮವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಭೂಪಾಲನಿದ್ದನು; ‘ಜಯಧ್ವಜ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ನಾರಾಯಣನಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 11

विष्णोर्देवालये नित्यं सम्मार्जनपरायणः । दीपदानरतश्चैव सर्वभूतदयापरः ॥ ११ ॥

ಅವನು ನಿತ್ಯ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಛತಾ ಸೇವೆಗೆ ಪರಾಯಣನಾಗಿ, ದೀಪದಾನದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿ, ಸರ್ವಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ದಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 12

स कदाचिन्महीपालो रेवातीरे मनोरमे । विचित्रकुसुमोपेतं कृतवान्विष्णुमन्दिरम् ॥ १२ ॥

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಮಹೀಪಾಲನು ಮನೋಹರ ರೇವಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಂದಿರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 13

स तत्र नृपशार्दूलः सदा सम्मार्जने रतः । दीपदानपरश्चैव विशेषेण हरिप्रियः ॥ १३ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಆ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲನು ಸದಾ ಮಂದಿರ-ಪ್ರಾಂಗಣದ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ದೀಪದಾನದಲ್ಲಿ ಪರನಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹರಿಯ ಪ್ರಿಯನಾದನು।

Verse 14

हरिनामपरो नित्यं हरिसंसक्तमानसः । हरिप्रणामनिरतो हरिभक्तजनप्रियः ॥ १४ ॥

ಅವನು ನಿತ್ಯ ಹರಿನಾಮದಲ್ಲಿ ಪರನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಹರಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ; ಹರಿಪ್ರಣಾಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಹರಿಭಕ್ತಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 15

वीतिहोत्र इति ख्यातो ह्यासीत्तस्य पुरोहितः । जयध्वजस्य चरितं दृष्ट्वा विस्मयमागतः ॥ १५ ॥

ಅವನ ಪುರೋಹಿತನು ‘ವೀತಿಹೋತ್ರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದನು; ಜಯಧ್ವಜನ ಚರಿತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು।

Verse 16

कदाचिदुपविष्टं तं राजानं विष्णुतत्परम् । अपृच्छद्वीतिहोत्रस्तु वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १६ ॥

ಒಮ್ಮೆ ವಿಷ್ಣುತತ್ಪರನಾದ ಆ ರಾಜನು ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾದ ವೀತಿಹೋತ್ರನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 17

वीतिहोत्र उवाच । राजन्परमधर्मज्ञ हरिभक्तिपरायण । विष्णुभक्तिमतां पुंसां श्रेष्ठोऽसि भरतर्षभ ॥ १७ ॥

ವೀತಿಹೋತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಪರಮ ಧರ್ಮಜ್ಞನೇ, ಹರಿಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣನೇ! ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತ ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನು।

Verse 18

सम्मार्जनपरो नित्यं दीपदानरतस्तथा । तन्मे वद महाभाग किं त्वया विदितं फलम् ॥ १८ ॥

ನೀನು ನಿತ್ಯ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವೆ, ಹಾಗೆಯೇ ದೀಪದಾನದಲ್ಲೂ ರತನಾಗಿರುವೆ. ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಇದರ ಫಲವನ್ನು ನೀನು ಏನು ತಿಳಿದಿರುವೆ ಎಂದು ಹೇಳು.

Verse 19

संपादनेन वर्त्तीनां तैल संपादनेन च । संयुक्तोऽसि सदा भद्र यद्विष्णोर्गृहमार्जने ॥ १९ ॥

ಓ ಭದ್ರನೇ, ನೀನು ಸದಾ ವತ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ, ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಗೃಹ (ಮಂದಿರ)ವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವೆ.

Verse 20

कर्माण्यन्यानि सन्त्येव विष्णोः प्रीतिकराणि च । तथापि किं महाभाग एतयोः सततोद्यतः ॥ २० ॥

ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳಿವೆ. ಆದರೂ ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ, ನೀನು ಈ ಎರಡರಲ್ಲೇ ಸದಾ ಏಕೆ ತೊಡಗಿರುವೆ?

Verse 21

सर्वात्मना महापुण्यं नरेश विदितं च यत् । तद् ब्रूहि मे गुह्यतमं प्रीतिर्मयि तवास्ति चेत् ॥ २१ ॥

ಓ ನರೇಶನೇ, ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆತ್ಮದಿಂದ ತಿಳಿದಿರುವ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ ಸತ್ಯವಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಪರಮ ಗುಹ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 22

पुरोधसैवमुक्तस्तु प्रहसन्स जयध्वजः । विनयावनतो भूत्वा प्रोवाचेदं कृताञ्जलि ॥ २२ ॥

ಪುರೋಹಿತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಜಯಧ್ವಜನು ನಗಿದನು; ಬಳಿಕ ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ, ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 23

जयध्वज उवाच । शृणुष्व विप्रशार्दूल मयैवाचरितं पुरा । जातिस्मरत्वाज्जानामि श्रोतॄणां विस्मयप्रदम् ॥ २३ ॥

ಜಯಧ್ವಜನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ವಿಪ್ರಶಾರ್ದೂಲ! ನಾನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ಜನ್ಮಸ್ಮರಣದಿಂದ ಅದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ; ಶ್ರೋತರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕಾರಿಯಾಗುವುದು।

Verse 24

आसीत्पुरा कृतयुगे ब्रह्मन्स्वारोचिषेऽन्तरे । रैवतो नाम विप्रेन्द्रो वेदवेदाङ्गपारगः ॥ २४ ॥

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ— ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾರೋಚಿಷ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ— ರೈವತನೆಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು; ಅವನು ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 25

अयाज्ययाजकश्चैव सदैव ग्रामयाजकः । पिशुनो निष्ठुरश्चैव ह्यपण्यानां च विक्रयी ॥ २५ ॥

ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಅಯೋಗ್ಯರಿಗಾಗಿ ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು, ಸದಾ ಗ್ರಾಮಯಾಜಕನಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣೆಗೆಗಾಗಿ ನಡೆಯುವವನು, ಚಾಡಿಕೋರ ಮತ್ತು ಕಠೋರನು, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾರಬಾರದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರುವವನು— ಇವನು ನಿಂದನೀಯನು।

Verse 26

निषिद्धकर्माचरणात्परित्यक्तः स बन्धुभिः । दरिद्रो दुःखितश्चैव शीर्णाङ्गो व्याधितोऽभवत् ॥ २६ ॥

ನಿಷಿದ್ಧ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವನ ಬಂಧುಗಳು ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಅವನು ದರಿದ್ರನಾಗಿ ದುಃಖಿತನಾದನು; ದೇಹ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ರೋಗಗ್ರಸ್ತನಾದನು।

Verse 27

स कदाचिद्धनार्थं तु पृथिव्यां पर्यटन् द्विजः । ममार नर्मदातीरे श्वासकासप्रपीडितः ॥ २७ ॥

ಆ ದ್ವಿಜನು ಒಮ್ಮೆ ಧನಾರ್ಥವಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ನರ್ಮದಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ ಮತ್ತು ಕೆಮ್ಮಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದನು।

Verse 28

तस्मिन्मृते तस्य भार्या नाम्ना बन्धुमती मुने । कामचारपरा सा तु परित्यक्ता च बन्धुभिः ॥ २८ ॥

ಮುನಿಯೇ, ಅವನು ಮೃತನಾದ ಬಳಿಕ ಅವನ ಪತ್ನಿ ‘ಬಂಧುಮತಿ’ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದು, ಬಂಧುಗಳಿಂದಲೇ ಪರಿತ್ಯಕ್ತಳಾದಳು।

Verse 29

तस्यां जातोऽस्मि चण्डालो दण्डकेतुरिति श्रुतः । महापापरतो नित्यं ब्रह्मद्वेषपरायणः ॥ २९ ॥

ಅದೇ ವಂಶದಲ್ಲಿ/ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಚಂಡಾಲನಾಗಿ ಜನಿಸಿದೆನು, ‘ದಂಡಕೇತು’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಸದಾ ಮಹಾಪಾಪದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಧರ್ಮದ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷಪರನಾಗಿದ್ದೆನು।

Verse 30

परदारपरद्र व्यलोलुपो जन्तुहिंसकः । गावश्च विप्रा बहवो निहता मृगपक्षिणः ॥ ३० ॥

ಪರಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ಪರದ್ರವ್ಯದ ಲೋಭದಿಂದ ಅವನು ಜೀವಹಿಂಸಕನಾದನು; ಅನೇಕ ಗೋವುಗಳು, ಅನೇಕ ವಿಪ್ರರು ಹಾಗೂ ಎಣಿಸಲಾಗದ ಮೃಗಪಕ್ಷಿಗಳು ಹತರಾದರು।

Verse 31

मेरुतुल्यसुवर्णानि बहून्यपहृतानि च । मद्यपानरतो नित्यं बहुशो मार्गरोधकृत् ॥ ३१ ॥

ಅವನು ಮೇರುಪರ್ವತದಷ್ಟು ಅಪಾರವಾದ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಕದ್ದನು; ಸದಾ ಮದ್ಯಪಾನಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಮರುಮರು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ತಡೆದನು।

Verse 32

पशुपक्षिमृगादीनां जन्तूनामन्तकोपमः । कदाचित्कामसन्तप्तो गन्तुकामो रतिं स्त्रियः ॥ ३२ ॥

ಅವನು ಪಶು, ಪಕ್ಷಿ, ಮೃಗಾದಿ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಯಮನಂತೆಯೇ ಭಯಂಕರನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಕಾಮತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ರತಿಸುಖವನ್ನು ಬಯಸಿ ಹೊರಟನು.

Verse 33

शून्यं विष्णुगृहं दृष्ट्वा प्रविष्टश्च स्त्रिया सह । निशि रामोपभोगार्थं शयितं तत्र कामिना ॥ ३३ ॥

ವಿಷ್ಣುಗೃಹವು ಖಾಲಿಯೆಂದು ಕಂಡು, ಆ ಕಾಮಿಯು ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ರಾತ್ರಿ ಭೋಗಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದನು.

Verse 34

ब्रह्मन्स्ववस्त्रप्रान्तेन कियद्देशः प्रमार्जितः । यावन्त्यः पांशुकणिकास्तत्र सम्मार्जिता द्विज ॥ ३४ ॥

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ನಿನ್ನ ವಸ್ತ್ರದ ಅಂಚಿನಿಂದ ಎಷ್ಟು ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೀನು ಒರೆದೆ? ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಧೂಳಿಕಣಗಳನ್ನು ನೀನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿದೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜ!

Verse 35

तावज्जन्मकृतं पापं तदैव क्षयमागतम् । प्रदीपः स्थापितस्तत्र सुरतार्थं द्विजोत्तम ॥ ३५ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ! ಜನ್ಮದಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕ್ಷಯವಾಯಿತು—ಅಲ್ಲಿ (ದೇವಾರಾಧನೆಗಾಗಿ) ದೀಪವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ.

Verse 36

तेनापि मम दुष्कर्म निःशेषं क्षयमागतम् । एवं स्थिते विष्णुगृहे ह्यागताः पुरपालकाः ॥ ३६ ॥

ಆ ಕೃತ್ಯದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ದುಷ್ಕರ್ಮವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕ್ಷಯವಾಯಿತು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ವಿಷ್ಣುಗೃಹಕ್ಕೆ ನಗರದ ಕಾವಲುಗಾರರು ಬಂದರು.

Verse 37

जारोऽयमिति मां तां च हतवन्तः प्रसह्य वै । आवां निहत्य ते सर्वे निवृत्ताः पुररक्षकाः ॥ ३७ ॥

“ಇವನು ಜಾರ!” ಎಂದು ಕೂಗಿ ನಗರರಕ್ಷಕರು ಬಲವಂತವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಅವಳನ್ನೂ ಕೊಂದರು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಹತ್ಯೆಮಾಡಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

Verse 38

यदा तदैव सम्प्राप्ता विष्णुदूताश्चतुर्भुजाः । किरीटकुण्डलधरा वनमालाविभूषिताः ॥ ३८ ॥

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಭುಜರಾದ ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಬಂದರು—ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ.

Verse 39

तैस्तु स्रंपेरितावावां विष्णुदूतैरकल्मषैः । दिव्यं विमानमारुह्य सर्वभोगसमन्वितम् ॥ ३९ ॥

ಆ ಕಲ್ಮಷರಹಿತ ವಿಷ್ಣುದೂತರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲ ದಿವ್ಯಭೋಗಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾದ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿದೆವು.

Verse 40

दिव्यदेहधरौ भूत्वा विष्णुलोकमुपागतौ । तत्र स्थित्वा ब्रह्मकल्पशतं साग्रं द्विजोत्तम ॥ ४० ॥

ದಿವ್ಯದೇಹಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದವು. ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಅಲ್ಲಿ ನೂರು ಬ್ರಹ್ಮಕಲ್ಪಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾದ ಕಾಲವರೆಗೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದೆವು.

Verse 41

दिव्यभोगसमायुक्तौ तावत्कालं दिवि स्थितौ । ततश्च भूभिभागेषु देवयोगेषु वै क्रमात् ॥ ४१ ॥

ದಿವ್ಯಭೋಗಗಳಿಂದ ಸಮಾಯುಕ್ತರಾಗಿ ನಾವು ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೆವು. ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ದೇವಯೋಗಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಭೂಮಿಯ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆವು.

Verse 42

तेन पुण्यप्रभावेण यदूनां वंशसंभवः । तेनैव मेऽच्युता संपत्तथा राज्यमकण्टकम् ॥ ४२ ॥

ಆ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಯದುವಂಶವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಅದೇ ಪುಣ್ಯದಿಂದ, ಹೇ ಅಚ್ಯುತ, ನನಗೆ ಅಕ್ಷಯ ಸಂಪತ್ತು ಹಾಗೂ ಕಂಟಕರಹಿತ (ವಿಘ್ನ-ಶತ್ರುರಹಿತ) ರಾಜ್ಯ ದೊರಕಿತು।

Verse 43

ब्रह्मन्कृत्वोपभोगार्थमेवं श्रेयो ह्यवाप्तवान् । भक्त्या कुर्वन्ति ये सन्तस्तेषां पुण्यं न वेद्म्यहम् ॥ ४३ ॥

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಭೋಗಾರ್ಥವಾಗಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೂ ಕೆಲ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಸಜ್ಜನರ ಪುಣ್ಯದ ಮಿತಿ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು।

Verse 44

तस्मात्संमार्जने नित्यं दीपदाने च सत्तम । यतिष्ये परया भक्त्या ह्यहं जातिस्मरो यतः ॥ ४४ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಸತ್ತಮ, ನಾನು ನಿತ್ಯ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳದ ಸಂಮಾರ್ಜನೆ ಮತ್ತು ದೀಪದಾನದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯತ್ನಿಸುವೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ಇವುಗಳಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮರಣೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ।

Verse 45

यः पूजयेज्जगन्नाथमेकाकी विगतस्पृहः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमं पदम् ॥ ४५ ॥

ಯಾರು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ಸ್ಪೃಹಾರಹಿತನಾಗಿ, ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

अवशेनापि यत्कर्म कृत्वेमां श्रियमागतः । भक्तिमद्भिः प्रशान्तैश्च किं पुनः सम्यगर्चनात् ॥ ४६ ॥

ಅವಶತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಕರ್ಮ ಮಾಡಿ ಈ ಶ್ರೀ ದೊರಕಿದರೆ, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಹಾಗೂ ಪ್ರಶಾಂತ ಭಕ್ತರು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಫಲ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ತಾಗುವುದೋ—ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು!

Verse 47

इति भूपवचः श्रुत्वा वीतिहोत्रो द्विजोत्तमः । अनन्ततुष्टिमापन्नो हरिपूजापरोऽभवत् ॥ ४७ ॥

ರಾಜನ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನಾದ ವೀತಿಹೋತ್ರನು ಅಪಾರ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಶ್ರೀಹರಿಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದನು।

Verse 48

तस्माच्छृणुष्व विप्रेन्द्र देवो नारायणोऽव्ययः । ज्ञानतोऽज्ञानतो वापि पूजकानां विमुक्तिदः ॥ ४८ ॥

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಕೇಳು—ಅವ್ಯಯನಾದ ದೇವ ನಾರಾಯಣನು ಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ಪೂಜಿಸುವ ಪೂಜಕರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 49

अनित्या बान्धवाः सर्वे विभवो नैव शाश्वतः । नित्यं सन्निहितो मृत्युः कर्तव्यो धर्मसङ्ग्रहः ॥ ४९ ॥

ಎಲ್ಲ ಬಂಧುಗಳು ಅನಿತ್ಯರು; ವೈಭವವೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಮರಣವು ನಿತ್ಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 50

अज्ञो लोको वृथा गर्वं करिष्यति महोद्धतः । कायः सन्निहितापायो धनादीनां किमुच्यते ॥ ५० ॥

ಅಜ್ಞಾನಿ ಲೋಕವು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮದಿಸಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಗರ್ವಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಹವೇ ನಾಶಕ್ಕೆ ಸಮೀಪವಾಗಿರುವಾಗ ಧನಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು?

Verse 51

जन्मकोटिसहस्रेषु पुण्यं यैः समुपार्जितम् । तेषां भक्तिर्भवेच्छुद्धा देवदेवे जनार्दने ॥ ५१ ॥

ಕೋಟಿ ಸಹಸ್ರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದವರಿಗೇ ದೇವದೇವನಾದ ಜನಾರ್ದನನಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 52

सुलभं जाह्नवीस्नानं तथैवातिथिपूजनम् । सुलभाः सर्वयज्ञाश्च विष्णुभक्तिः सुदुर्लभा ॥ ५२ ॥

ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗೆ)ಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಸುಲಭ, ಅತಿಥಿಪೂಜೆಯೂ ಸುಲಭ; ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳ ಆಚರಣೆಯೂ ಸಾಧ್ಯ, ಆದರೆ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ.

Verse 53

दुर्लभा तुलसीसेवा दुर्लभः सङ्गमः सताम् । सर्वभूतदया वापि सुलभा यस्य कस्यचित् ॥ ५३ ॥

ತುಳಸೀಸೇವೆ ದುರ್ಲಭ, ಸತ್ಪುರುಷರ ಸಂಗವೂ ದುರ್ಲಭ; ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ದಯೆ ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗೋ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆಗೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 54

सत्सङ्गस्तुलसीसेवा हरिभक्तिश्च दुर्लभा ॥ ५४ ॥

ಸತ್ಸಂಗ, ತುಳಸೀಸೇವೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಹರಿಭಕ್ತಿ—ಈ ಮೂರೂ ದುರ್ಲಭ.

Verse 55

दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं न तथा गमयेद् बुधः । अर्चयेद्धि जगन्नाथं सारमेतद् द्विजोत्तम ॥ ५५ ॥

ದುರ್ಲಭ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನಿ ಅದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಬಾರದು; ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು—ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಇದೇ ಸಾರ.

Verse 56

तर्त्तुं यदीच्छति जनो दुस्तरं भवसागरम् । हरिभक्तिपरो भूयादेतदेव रसायनम् ॥ ५६ ॥

ದುಸ್ತರ ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಯಾರಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಯಿದೆಯೋ, ಅವನು ಶ್ರೀಹರಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಲಿ; ಇದೇ ನಿಜವಾದ ರಸಾಯನ.

Verse 57

भ्रातराश्रय गोविन्दं मा विलम्बं कुरु प्रिय । आसन्नमेव नगरं कृतान्तस्य हि दृश्यते ॥ ५७ ॥

ಸಹೋದರಾ, ಗೋವಿಂದನ ಶರಣು ಸೇರು; ಪ್ರಿಯನೇ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ. ಕೃತಾಂತ (ಮರಣ)ನ ನಗರವು ಬಹಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 58

नारायणं जगद्योनिं सर्वकारणकारणम् । समर्चयस्व विप्रेन्द्र यदि मुक्तिमभीप्ससि ॥ ५८ ॥

ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರಾ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಜಗದ್ಯೋನಿ, ಸರ್ವಕಾರಣಕಾರಣನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸು.

Verse 59

सर्वाधारं सर्वयोनिं सर्वान्तर्यामिणं विभुम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्ते कृतार्था न संशयः ॥ ५९ ॥

ಸರ್ವಾಧಾರ, ಸರ್ವಯೋನಿ, ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಭುವಿನ ಶರಣಾದ ಮಹಾತ್ಮರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಕೃತಾರ್ಥರು.

Verse 60

ते वन्द्यास्ते प्रपूज्याश्च नमस्कार्या विशेषतः । येऽचयन्ति महाविष्णुं प्रणतार्तिप्रणाशनम् ॥ ६० ॥

ಅವರು ವಂದನೀಯರು, ಅವರು ಪೂಜ್ಯರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಮಸ್ಕಾರಾರ್ಹರು—ಪ್ರಣತರ ಆರ್ಥಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವರು.

Verse 61

ये विष्णुभक्ता निष्कामा यजन्ति परमेश्वरम् । त्रिःसप्तकुलसंयुक्तास्ते यान्ति हरिमन्दिरम् ॥ ६१ ॥

ನಿಷ್ಕಾಮ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಯಜಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಕುಲಗಳೊಡನೆ ಹರಿಮಂದಿರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 62

विष्णुभक्ताय यो दद्यान्निष्कामाय महात्मने । पानीयं वा फलं वापि स एव भगवत्प्रियः ॥ ६२ ॥

ನಿಷ್ಕಾಮ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಿಗೆ ನೀರನ್ನಾಗಲಿ ಫಲವನ್ನಾಗಲಿ ಅರ್ಪಿಸುವವನು ನಿಜವಾಗಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು.

Verse 63

विष्णुभक्तिपराणां तु शुश्रूषां कुर्वते तु ये । ते यान्ति विष्णुभुवनं यावदाभूतसंप्लवम् ॥ ६३ ॥

ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣರಾದವರ ಶುಶ್ರೂಷಾ-ಸೇವೆ ಮಾಡುವವರು ವಿಷ್ಣುಭುವನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಭೂತಸಂಪ್ಲವ (ಪ್ರಳಯ) ತನಕ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 64

ये यजन्ति स्पृहाशून्या हरिभक्तान् हरिं तथा । त एव भुवनं सर्वं पुनन्ति स्वाङिघ्रपांशुना ॥ ६४ ॥

ಸ್ಪೃಹಾರಹಿತರಾಗಿ ಹರಿಭಕ್ತರನ್ನೂ ಸ್ವಯಂ ಹರಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸುವವರು, ತಮ್ಮ ಪಾದಧೂಳಿನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವನ್ನೇ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 65

देवपूजापरो यस्य गृहे वसति सर्वदा । तत्रैव सर्वदेवाश्च तिष्ठन्ति श्रीहरिस्तथा ॥ ६५ ॥

ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಪೂಜೆಗೆ ಸದಾ ಪರನಾಗಿರುವವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಹರಿಯೂ ತಾವೇ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 66

पूज्यमाना च तुलसी यस्य तिष्ठति वेश्मनि । तत्र सर्वाणि श्रेयांसि वर्द्धन्त्यहरहर्द्विज ॥ ६६ ॥

ಓ ದ್ವಿಜನೇ! ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ತುಳಸಿ ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಯಸ್ಸುಗಳೂ ಮಂಗಳಗಳೂ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 67

शालग्रामशिलारूपी यत्र तिष्ठति केशवः । न बाधन्ते ग्रहास्तत्र भूतवेतालकादयः ॥ ६७ ॥

ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನು ಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವನೋ, ಅಲ್ಲಿ ಗ್ರಹದೋಷಗಳು ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಭೂತ-ವೇತಾಳಾದಿಗಳೂ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 68

शालग्रामशिला यत्र तत्तीर्थं तत्तपोवनम् । यतः सन्निहितस्तत्र भगवान्मधुसूदनः ॥ ६८ ॥

ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆ ಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದೋ, ಆ ಸ್ಥಳವೇ ತೀರ್ಥ, ಆ ಸ್ಥಳವೇ ತಪೋವನ; ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಮಧುಸೂದನನು ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿರುವನು।

Verse 69

यद् गृहे नास्ति देवर्षे शालग्रामशिलार्चनम् । श्मशानसदृशं विद्यात्तद् गृहं शुभवर्जितम् ॥ ६९ ॥

ಹೇ ದೇವರ್ಷಿ! ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯ ಅರ್ಚನೆ ಇಲ್ಲವೋ, ಆ ಮನೆಯನ್ನು ಶ್ಮಶಾನಸದೃಶವೆಂದು ತಿಳಿ; ಅದು ಶುಭವರ್ಜಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 70

पुराणन्यायमीमांसाधर्मशास्राणि च द्विज । साङ्गा वेदास्तथा सर्वे विष्णो रूपं प्रकीर्तितम् ॥ ७० ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಪುರಾಣ, ನ್ಯಾಯ, ಮೀಮಾಂಸಾ, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಅಂಗಗಳೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ವೇದಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ರೂಪಗಳೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ।

Verse 71

भक्त्या कुर्वन्ति ये विष्णोः प्रदक्षिणचतुष्टयम् । तेऽपि यान्ति परं स्थानं सर्वकर्मनिबर्हणम् ॥ ७१ ॥

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವವರೂ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಸರ್ವ ಕರ್ಮಬಂಧಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು।

Verse 72

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे विष्णुमाहात्म्यंनामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ३९ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬೃಹನ್ನಾರದೀಯಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಪ್ರಥಮ ಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ವಿಷ್ಣುಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ಎಂಬ ಒಂಬತ್ತೂ ಮுப்பತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು ॥ ೩೯ ॥