Śuka’s Origin, Mastery of Śāstra, and Testing at Janaka’s Court

Verse 1

नारद उवाच । अनूचानप्रसंगेन वेदांगान्यखिलानि च । श्रुतानि त्वन्मुखांभोजात्समासव्यासयोगतः ॥ १ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಶಾಸ್ತ್ರಾಧ್ಯಯನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಮುಖದಿಂದ ನಾನು ಸಮಸ್ತ ವೇದಾಂಗಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶ್ರವಣಮಾಡಿದೆನು—ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿಯೂ ವಿವರವಾಗಿಯೂ ಎರಡೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ।

Verse 2

शुकोत्पत्तिं समाचक्ष्व विस्तरेण महामते । सनंदन उवाच । मेरुश्रृङ्गे किल पुरा कर्णिकारवनायते ॥ २ ॥

“ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಶುಕನ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.” ಸನಂದನನು ಹೇಳಿದರು—“ಒಮ್ಮೆ ಮೇರುಪರ್ವತದ ಶೃಂಗದಲ್ಲಿ ಕರ್ಣಿಕಾರ ವೃಕ್ಷಗಳ ಅರಣ್ಯವಿತ್ತು.”

Verse 3

विजहार महोदेवो भौमैभूतगणैवृतः । शैलराजसुता चैव देवी तत्राभवत्पुरा ॥ ३ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನು ಭೌಮ ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶೈಲರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ದೇವಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು.

Verse 4

तत्र दिव्यं तपस्तेपे कृष्णद्वैपायनः प्रभुः । योगेनात्मानमाविश्य योगधर्मपरायणः ॥ ४ ॥

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಭು ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ (ವ್ಯಾಸ) ದಿವ್ಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಯೋಗದಿಂದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಯೋಗಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣನಾಗಿ ಉಳಿದನು.

Verse 5

धारयन्स तपस्तेपे पुत्रार्थं सुनिसंत्तमः । अग्नेर्भूमेस्तथा वायोरंतरिक्षस्य चाभितः ॥ ५ ॥

ವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆ ಅತ್ಯುತ್ತಮನು ಪುತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು—ಅಗ್ನಿ, ಭೂಮಿ, ವಾಯು ಹಾಗೂ ಅಂತರಿಕ್ಷ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತ.

Verse 6

वीर्येण संमतः पुत्रो मम भूयादिति स्म ह । संकल्पेनाथ सोऽनेन दुष्प्रापमकगृतात्मभिः ॥ ६ ॥

“ವೀರ್ಯದಿಂದ ಅಂಗೀಕೃತನಾದ ಪುತ್ರನು ನನಗೆ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು. ಈ ಸಂकल्पಬಲದಿಂದಲೇ, ಅಸಂಯತಾತ್ಮರಿಗೆ ದುಷ್ಪ್ರಾಪ್ಯವಾದುದನ್ನು ಅವನು ಪಡೆದನು.

Verse 7

वरयामास देवेशमास्थितस्तप उत्तमम् । अतिष्टन्मारुताहारः शतं किल समाः प्रभुः ॥ ७ ॥

ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ವರಿಸಿದನು. ಗಾಳಿಯನ್ನೇ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ಬಲವಂತನು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 8

आराधयन्महादेवं बहुरूपमुमापतिम् । तत्र ब्रह्मर्षयश्चैव सर्वे देवर्षयस्तथा ॥ ८ ॥

ಅವರು ಬಹುರೂಪಧಾರಿ ಉಮಾಪತಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳೂ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರ್ಷಿಗಳೂ ಸಹ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.

Verse 9

लोकपालाश्च साध्याश्च वसुभिश्चाष्टभिः सह । आदित्याश्चैव रुद्राश्च दिवाकरनिशाकरौ ॥ ९ ॥

ಲೋಕಪಾಲರು, ಸಾಧ್ಯರು, ಎಂಟು ವಸುಗಳೊಂದಿಗೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆದಿತ್ಯರು, ರುದ್ರರು—ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರೂ—ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.

Verse 10

विश्वा वसुश्च गंधर्वः सिद्धाश्चाप्सरासांगणाः । तत्र रुद्रो महादेवः कर्णिकारमयीं शुभाम् ॥ १० ॥

ವಿಶ್ವದೇವರು, ವಸುಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ರುದ್ರ ಮಹಾದೇವನು ಕರ್ಣಿಕಾರ ಪುಷ್ಪಮಯವಾದ ಶುಭ ಕాంతಿ/ಮೂರ್ತಿಯಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 11

धारयानः स्रजं भाति शारदीव निशाकरः । तस्निन् दिव्ये वने रम्ये देवदेवर्षिसंकुले ॥ ११ ॥

ಸ್ರಜವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನು ಶರದ್ಕಾಲದ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ದೇವರುಗಳೂ ದೇವರ್ಷಿಗಳೂ ತುಂಬಿದ್ದ ಆ ದಿವ್ಯ, ರಮ್ಯ ವನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭೆಯಿಂದ ವಿರಾಜಿಸಿದನು.

Verse 12

आस्थितः परमं योगं व्यासः पुत्रार्थमुद्यतः । न चास्य हीयते वर्णो न ग्लानिरुपजायते ॥ १२ ॥

ಪುತ್ರಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಉದ್ಯತನಾದ ವ್ಯಾಸನು ಪರಮ ಯೋಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು. ಅವನ ದೇಹಕಾಂತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಯಾವುದೇ ಗ್ಲಾನಿಯೂ ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 13

त्रयाणामपिलोकानां तदद्भुतमिवाभवत् । जटाश्च तेजसा तस्य वैश्वानरशिखोपमाः ॥ १३ ॥

ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಅದು ಅಚ್ಚರಿಯಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅವನ ಜಟೆಗಳು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ವೈಶ್ವಾನರ ಅಗ್ನಿಶಿಖೆಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು.

Verse 14

प्रज्वलंत्यः स्म दृश्यंते युक्तस्यामिततेजसः । एवं विधेन तपसा तस्य भक्त्या च नारद ॥ १४ ॥

ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಯೋಗಯುಕ್ತನ ಸುತ್ತ ಜ್ವಲಿಸುವ ಪ್ರಕಾಶಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಹೇ ನಾರದಾ! ಇಂತಹ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಭಗವದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಈ ದಿವ್ಯ ಕಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 15

महेश्वरः प्रसन्नात्मा चकार मनसा मतिम् । उवाच चैनं भगवांस्त्र्यंबकः प्रहसन्निव ॥ १५ ॥

ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನಾತ್ಮನಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಬಳಿಕ ಭಗವಾನ್ ತ್ರ್ಯಂಬಕನು ನಗುವಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 16

यथा ह्यग्नियथा वायुर्यथा भूमिर्यथा जलम् । यथा खे च तथा शुद्धो भविष्यति सुतस्तंव ॥ १६ ॥

ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿರುವಂತೆ, ವಾಯುವಂತೆ, ಭೂಮಿಯಂತೆ, ಜಲದಂತೆ—ಆಕಾಶದಂತೆಯೂ—ಅದೇ ರೀತಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಶುದ್ಧನಾಗುವನು।

Verse 17

तद्भावभागी तद्बुद्धिस्तदात्मा तदुपाश्रयः । तेजसा तस्य लोकांस्त्रीन्यशः प्राप्स्यति केवलम् ॥ १७ ॥

ಅವನ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಂಡು, ಬುದ್ಧಿ ಅವನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಆತ್ಮ ಅವನೊಡನೆ ಏಕವಾಗಿ, ಅವನನ್ನೇ ಶರಣಾಗಿರುವವನು—ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುವನು।

Verse 18

एवं लब्ध्वा वरं देवो व्यासः सत्यवतीसुतः । अरणिं त्वथ संगृह्य ममंथाग्निचिकीर्षया ॥ १८ ॥

ಹೀಗೆ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸತ್ಯವತೀಪುತ್ರನಾದ ದಿವ್ಯ ವ್ಯಾಸನು ನಂತರ ಅರಣಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ಮಥನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 19

अथ रूपं परं विप्र बिभ्रतीं स्वेन तेजसा । घृताचीं नामाप्सरसं ददर्श भगवान्नृषिः ॥ १९ ॥

ನಂತರ, ಓ ವಿಪ್ರನೇ, ಭಗವಾನ್ ಋಷಿಯು ಘೃತಾಚೀ ಎಂಬ ಅಪ್ಸರಸೆಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವಳು ಪರಮ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನದೇ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 20

स तामप्सरसं दृष्ट्वा सहसा काममोहितः । अभवद्भगवान्व्यासो वने तस्मिन्मुनीश्वर ॥ २० ॥

ಆ ಅಪ್ಸರಸೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ಓ ಮುನೀಶ್ವರನೇ, ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ವ್ಯಾಸನು ಸಹಸಾ ಕಾಮಮೋಹದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಭ್ರಮಿತನಾದನು।

Verse 21

सा तु कृत्वा तदा व्यासं कामसंविग्नमानसम् । शुकीभूया महारम्या घृताची समुपागमत् ॥ २१ ॥

ಆಗ ಅವಳು ವ್ಯಾಸನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಮದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಳಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರಳಾದ ಘೃತಾಚೀ ಶುಕೀ (ಹೆಣ್ಣು ಗಿಳಿ) ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು।

Verse 22

स तामप्सरसं दृष्ट्वा रूपेणान्येनसंवृताम् । स्मरराजेनानुगतः सर्वगात्रातिगेन ह ॥ २२ ॥

ಬೇರೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಅಪ್ಸರಸನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಸ್ಮರರಾಜ (ಕಾಮದೇವ)ನಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಅವನ ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದನು।

Verse 23

स तु महता निगृह्णन् हृच्छयं मुनिः । न शशाक नियंतुं तं व्यासः प्रविसृतं मनः ॥ २३ ॥

ಆ ಮುನಿ ಹೃದಯದ ವೇಗವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಿದರೂ, ಹೊರಗೆ ಹರಡಿದ ಆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾರನು; ವ್ಯಾಸನು ಅದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರನು।

Verse 24

भावित्वाञ्चैव भाव्यस्य घृताच्या वपुषा । हृतम् यत्नान्नियच्छतश्चापि मुने एतञ्चिकीर्षया ॥ २४ ॥

ಓ ಮುನೇ, ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಡೆದರೂ, ಅದು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಘೃತಾಚಿಯ ಮೋಹಕ ರೂಪಸೌಖ್ಯದಿಂದ ಹರಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 25

अरण्यामेव सहसा तस्य शुक्रमवापतत् । शुक्रे निर्मथ्यमानेऽस्यां शुको जज्ञे महातपाः ॥ २५ ॥

ಅರಣ್ಯದಲ್ಲೇ ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಅವನ ಶುಕ್ರವು ಬಿದ್ದಿತು; ಆ ಶುಕ್ರವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಮಥಿಸಿದಾಗ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಶುಕನು ಜನ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 26

परमर्षिर्महायोगी अरणीगर्भसंभवः । यथैव हि समिद्धोऽग्निर्भाति हव्यमुपात्तवान् ॥ २६ ॥

ಆ ಪರಮರ್ಷಿ ಮಹಾಯೋಗಿ ಅರಣಿಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ಸಮಿಧೆಯಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾದ ಅಗ್ನಿ ಹವಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಾಗ ಹೇಗೆ ದೀಪ್ತವಾಗುತ್ತದೋ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 27

तथा रूपः शुको जज्ञे प्रज्वलन्निव तेजसा । बिभ्रञ्चित्रं च विप्रेंद्र रूपवर्णमनुत्तमम् ॥ २७ ॥

ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶುಕನು ಜನ್ಮಿಸಿದನು, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವವನಂತೆ; ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಅವನು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಅನುತ್ತಮ ರೂಪವರ್ಣವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 28

तं गंगां सरितां श्रेष्ठां मेरुपृष्ठे स्वरूपिणीम् । अभ्येत्य स्नापयामास वारिणा स्वेन नारद ॥ २८ ॥

ಮೇರುಪರ್ವತದ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ನಾರದನು ತನ್ನದೇ ಜಲದಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 29

कृष्णाजिनं चांतरिक्षाच्छुकार्थे भुव्यवापतत् । जगीयंत च गंधर्वा ननृतुञ्चाप्सरोगणाः ॥ २९ ॥

ಶುಕನಿಗಾಗಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ (ಕಪ್ಪು ಜಿಂಕೆಯ ಚರ್ಮ) ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಡಿದರು, ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪು ನೃತ್ಯಮಾಡಿತು।

Verse 30

देवदुन्दुभयश्चैव प्रावाद्यंत महास्वनाः । विश्वावसुश्च गंधर्वस्तथा तुंबुरुनारदौ ॥ ३० ॥

ಆಗ ದೇವದುಂದುಭಿಗಳು ಮಹಾಸ್ವನದಿಂದ ಮೊಳಗಿದವು. ಗಂಧರ್ವ ವಿಶ್ವಾವಸು, ಹಾಗೆಯೇ ತುಂಬುರು ಮತ್ತು ನಾರದರೂ ದಿವ್ಯ ಸಂಗೀತ-ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು।

Verse 31

हाहाहूहूश्च गंधर्वौ तुष्टुवुः शुकसंभवम् । तत्र शक्रपुरोगाश्च लोकपालाः समागताः ॥ ३१ ॥

ಹಾಹಾ ಮತ್ತು ಹೂಹೂ ಎಂಬ ಗಂಧರ್ವರು ವ್ಯಾಸಪುತ್ರ ಶುಕನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಲೋಕಪಾಲಕರು ಕೂಡ ಸೇರಿದರು॥

Verse 32

देवा देवर्षथयश्चटैव तथा ब्रह्मर्षयोऽपि च । दिव्यानि सर्वपुष्पाणि प्रववर्ष च मारुतः ॥ ३२ ॥

ದೇವರು, ದೇವರ್ಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. ಆಗ ಮಾರುತ (ವಾಯುದೇವ) ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಮಳೆಯಂತೆ ಸುರಿಸಿದನು॥

Verse 33

जंगमं स्थावरं चैव प्रहृष्टमभवज्जगत् । तं महात्मा स्वयं प्रीत्या देव्या सह महाद्युतिः ॥ ३३ ॥

ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಮಹಾದ್ಯುತಿ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು॥

Verse 34

जातमात्रं मुनेः पुत्रं विधिनोपानयत्तदा । तस्य देवेश्वरः शक्तो दिव्यमद्भुतदर्शनम् ॥ ३४ ॥

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮುನಿಯ ನವಜಾತ ಪುತ್ರನಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರ ನಡೆಯಿತು. ದೇವೇಶ್ವರನು ಸಮರ್ಥನಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ದಿವ್ಯ ಅದ್ಭುತ ದರ್ಶನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು॥

Verse 35

ददौ कमंडलुं प्रीत्या देवा वासांसि चाभितः । हंसाश्च शतपत्राश्च सारसाश्च सहस्रशः ॥ ३५ ॥

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನು ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಸುತ್ತಮುತ್ತ ದೇವರುಗಳು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಸಾವಿರಾರು ಹಂಸಗಳು, ಶತಪತ್ರ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರಸಗಳೂ ಬಂದವು॥

Verse 36

प्रदक्षिणमवर्तंत शुकाश्चाषाश्च नारद । आरणे यस्तदा दिव्यं प्राप्य जन्म महामुनिः ॥ ३६ ॥

ಹೇ ನಾರದ, ಗಿಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೈನಾ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಲಗಡೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು; ಆಗ ಮಹಾಮುನಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 37

तत्रैवोवास मेधावी व्रतचारी समाहितः । उत्पन्नमात्रं तं वेदाः सरहस्याः ससंग्रहाः ॥ ३७ ॥

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಮೇಧಾವಿ, ವ್ರತಾಚಾರಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ವಾಸಿಸಿದನು; ಅವನು ಜನಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ರಹಸ್ಯಗಳೊಡನೆ ಸಂಗ್ರಹಗಳೊಡನೆ ವೇದಗಳು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಕಟವಾದವು।

Verse 38

उपतस्थुर्मुनिश्रेष्टं यथास्य पितरं तथा । बृहस्पतिं स वव्रे च वेदवेदांगभाष्यवित् ॥ ३८ ॥

ಅವರು ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವಂತೆ ಉಪಸ್ಥಿತರಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದರು; ವೇದ-ವೇದಾಂಗ ಭಾಷ್ಯವಿತ್ತನಾದ ಅವನು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಗುರುವಾಗಿ ವರಿಸಿಕೊಂಡನು।

Verse 39

उपाध्यायं द्विजश्रेष्ट धर्ममेवानुचिंतयन् । सोऽधीत्य वेदानखिलान्सरहस्यान्ससंग्रहान् ॥ ३९ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಉಪಾಧ್ಯಾಯನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾ ಧರ್ಮವನ್ನೇ ಅನುಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ರಹಸ್ಯಗಳೊಡನೆ ಸಂಗ್ರಹಗಳೊಡನೆ ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 40

इतिहासं च कार्त्स्न्येन वेदशास्त्राणि चाभितः । गुरवे दक्षिणां दत्त्वा समावृत्तो महामुनिः ॥ ४० ॥

ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಾಗೂ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಗುರುವಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಿ ಮಹಾಮುನಿ ಸಮಾವೃತ್ತನಾಗಿ ಮರಳಿದನು।

Verse 41

उग्रं तपः समारेभे ब्रह्मचारी समाहिताः । देवतानामृषीणां च बाल्येऽपि सुमहातपाः ॥ ४१ ॥

ಸಮಾಹಿತ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿ ಅವನು ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಋಷಿಗಳಿಗೂ ಪೂಜ್ಯನಾದ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಆಯಿತನು।

Verse 42

संमत्रणीयो जन्यश्च ज्ञानेन तपसा तथा । न त्वस्य रमते बुद्धिराश्रमेषु मुनीश्वर ॥ ४२ ॥

ಅವನು ಸಲಹೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನೂ ಸುಕೂಲಜನೂ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನೂ; ಆದರೂ, ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಆಶ್ರಮಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 43

त्रिषु गार्हस्थ्यमूलेषु मोक्षधर्मानुदर्शिनः । स मोक्षमनुचिंत्यैव शुकः पितरमभ्यगात् ॥ ४३ ॥

ಗೃಹಸ್ಥ್ಯದ ಮೂರು ಮೂಲಾಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾದ ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿ, ಶುಕನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 44

प्राहाभिवाद्य च तदा श्रेयोऽर्थी विनयान्वितः । मोक्षधर्मेषु कुशलो भगवान् प्रब्रवीतु मे ॥ ४४ ॥

ಆಗ ವಿನಯಯುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿ ಅವನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಭಗವಾನ್, ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕುಶಲನಾದ ನೀವು ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿರಿ।”

Verse 45

यथैव मनसः शांतिः परमा संभवेन्मुने । श्रृत्वा पुत्रस्य वचनं परमर्षिरुवाच तम् ॥ ४५ ॥

“ಓ ಮುನೇ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪರಮ ಶಾಂತಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುವುದೋ”—ಪುತ್ರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮರ್ಷಿಯು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 46

अधीष्व मोक्षशास्त्रं वै धर्मांश्च विविधानपि । पितुर्निदेशाज्जग्राह शुको ब्रह्मविदां वरः ॥ ४६ ॥

“ಮೋಕ್ಷಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡು; ಧರ್ಮದ ನಾನಾವಿಧ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿ”—ಎಂದು ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶುಕನು ಆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 47

योगशास्त्रं च निखिलं कापिलं चैव नारद । शतं ब्राह्म्या श्रिया युक्तं ब्रह्मतुल्यपराक्रमम् ॥ ४७ ॥

ಓ ನಾರದಾ, (ಅವನು) ಸಂಪೂರ್ಣ ಯೋಗಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಕಪಿಲಪ್ರಣೀತ (ಸಾಂಖ್ಯ) ತತ್ತ್ವವನ್ನೂ—ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಶ್ರೀಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾನ ಪರಾಕ್ರಮ ಹೊಂದಿದ—ನೂರು (ಉಪದೇಶ/ಗ್ರಂಥ) ರೂಪದಲ್ಲಿ (ಬೋಧಿಸಿದನು)।

Verse 48

मेने पुत्रं यथा व्यासो मोक्षशास्त्रविशारदम् । उवाच गच्छेति तदा जनकं मिथिलेश्वरम् ॥ ४८ ॥

ವ್ಯಾಸನು ಅವನನ್ನು ಪುತ್ರನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದನು; ಮೋಕ್ಷಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಆಗ ಹೇಳಿದನು—“ಮಿಥಿಲೆಯ ಅಧಿಪತಿ ಜನಕನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು।”

Verse 49

स ते वक्ष्यति मोक्षार्थं निखिलेन नराधिपः । पितुर्नियोगादगमज्जनकं मेथखिलं नृपम् ॥ ४९ ॥

ಆ ನರಾಧಿಪತಿ ನಿನಗೆ ಮೋಕ್ಷಾರ್ಥವಾದ ಉಪಾಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುವನು. ತಂದೆಯ ನಿಯೋಗದಿಂದ ಅವನು ಮಿಥಿಲೆಯ ರಾಜ ಜನಕನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 50

प्रष्टुं धर्मस्य निष्टां वै मोक्षस्य च परायणम् । उक्तश्च मानुषेण त्वं तथा गच्छेत्यविस्मितः ॥ ५० ॥

ಧರ್ಮದ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನೂ ಮೋಕ್ಷವೆಂಬ ಪರಮಾಶ್ರಯವನ್ನೂ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಒಬ್ಬ ಮಾನವನು ನಿನಗೆ “ಹಾಗೆಯೇ ಹೋಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು; ನೀನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡದೆ “ಏವಮಸ್ತು—ಹೋಗೋಣ” ಎಂದು ಮುಂದುವರಿದನು।

Verse 51

न प्रभावेण गंतव्यमंतरिक्षचरेण वै । आर्जवेनैव गंतव्यं न सुखाय क्षणात्त्वया ॥ ५१ ॥

ಕೇವಲ ಪ್ರಭಾವ ತೋರಿಸಿ, ಆಕಾಶಚರನಂತೆ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಡ. ಆರ್ಜವ ಹಾಗೂ ಸರಳತೆಯಿಂದಲೇ ನಡೆಯು; ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಡ.

Verse 52

न द्रष्टव्या विशेषा हि विशेषा हि प्रसंगिनः । अहंकारो न कर्तव्यो याज्ये तस्मिन्नराधिपे ॥ ५२ ॥

ವಿಶೇಷ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಡ; ಇಂತಹ ಭೇದಗಳು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ರಾಜನೇ ಯಜಮಾನನಾಗಿ ಸೇವನೀಯನಾಗಿರುವಾಗ ಅಹಂಕಾರ ಮಾಡಬೇಡ.

Verse 53

स्थातव्यं वसथे तस्य स ते छेत्स्यति संशयम् । स धर्मकुशलो राजा मोक्षशास्त्रविशारदः ॥ ५३ ॥

ಅವನ ನಿವಾಸದಲ್ಲೇ ತಂಗಬೇಕು; ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವನು. ಆ ರಾಜನು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಮೋಕ್ಷಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದನು.

Verse 54

यथा यथा च ते ब्रूयात्तत्कार्यमविशंकया । एवमुक्तः स धर्मात्मा जगाम मिथिलां मुनिः ॥ ५४ ॥

ಅವನು ಏನೇನು ಹೇಳುವನೋ, ಅದನ್ನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನೆರವೇರಿಸು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಮುನಿ ಮಿಥಿಲೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 55

पभ्द्यां शक्तोंतरिक्षेण क्रांतुं भूमिं ससागराम् । सगिरीं श्चाप्यतिक्रम्य भारतं वर्षमासदत् ॥ ५५ ॥

ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಮುದ್ರಾವೃತ ಹಾಗೂ ಪರ್ವತಸಹಿತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಅವನು ಭಾರತವರ್ಷವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

Verse 56

स देशान्विविधान्स्फीतानतिक्रम्य महामुनिः । विदेहान्वै समासाद्य जनकेन समागमत् ॥ ५६ ॥

ಮಹಾಮುನಿ ಅನೇಕ ಸಮೃದ್ಧ ಹಾಗೂ ವಿಭಿನ್ನ ದೇಶಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ವಿದೇಹ ದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿ ರಾಜ ಜನಕನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು।

Verse 57

राजद्वारं समासाद्य द्वारपालैर्निवारितः । तस्थौ तत्र महायोगी क्षुत्पिपासादिवर्जितः ॥ ५७ ॥

ರಾಜದ್ವಾರವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ದ್ವಾರಪಾಲರು ತಡೆದರು; ಆದರೂ ಆ ಮಹಾಯೋಗಿ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 58

आतपे ग्लानिरहितो ध्यानयुक्तश्च नारद । तेषां तु द्वारपालानामेकस्तत्र व्यवस्थितः ॥ ५८ ॥

ಓ ನಾರದ, ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ದಣಿವಿಲ್ಲದೆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿದ್ದನು; ಆ ದ್ವಾರಪಾಲರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾವಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 59

मध्यंगतमिवादित्यं दृष्ट्वा शुकमवस्थितम् । जूजयित्वा यथान्यायमभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ ५९ ॥

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಶುಕನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ವಂದಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತನು।

Verse 60

प्रावेशयत्ततः कक्षां द्वितीयां राजवेश्मनः । तत्रांतःपुरसंबद्धं महच्चैत्रग्थोपमम् ॥ ६० ॥

ನಂತರ ಅವನು ಅವರನ್ನು ರಾಜಭವನದ ಎರಡನೇ ಕೋಣೆಗೆ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಸಂಪರ್ಕಗೊಂಡ ಮಹಾ ಸಭಾಮಂಟಪವು ಚೈತ್ರರಥದಂತೆ ವೈಭವದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 61

सुविभक्तजलाक्रीडं रम्यं पुष्पितपादपम् । दर्शयित्वासने स्थाप्य राजानं च व्यजिज्ञपत् ॥ ६१ ॥

ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಜಲಕ್ರೀಡೆಗಳೂ ಪುಷ್ಪಿತ ವೃಕ್ಷಗಳೂ ಶೋಭಿಸುವ रम್ಯಸ್ಥಳವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ರಾಜನನ್ನು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ನಂತರ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ವಿನಯವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 62

श्रुत्वा राजा शुकं प्राप्तं वारस्त्रीः स न्ययुंक्त च । सेवायै तस्य भावस्य ज्ञानाय मुनिसतम ॥ ६२ ॥

ಶುಕನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ವಾರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೂ ನೇಮಿಸಿದನು—ಅವನ ಸೇವೆಗೆ, ಅವನ ಅಂತರಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ಮತ್ತು ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನ ಮನೋವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯಲು।

Verse 63

तं चारुकेश्यः शुश्रेण्यस्तरुण्यः प्रियदर्शनाः । सूक्ष्मरक्तांबरधरास्तप्तकांचनभूषणाः ॥ ६३ ॥

ಸುಂದರ ಕೇಶಗಳಿರುವ, ಸುವಂಶಸ್ಥ ಯುವತಿಯರು—ನೋಡಲು ಮನೋಹರರು—ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ, ಅವನಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದರು।

Verse 64

संलापालापकुशाला भावज्ञाः सर्वकोविदाः । परं पंचाशतस्तस्य पाद्यादीनि व्यकल्पयन् ॥ ६४ ॥

ಅವರು ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಂಭಾಷಣೆ ಹಾಗೂ ಮಧುರ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು, ಭಾವವನ್ನು ಅರಿಯುವವರು, ಎಲ್ಲ ಕಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದವರು; ಅವನಿಗಾಗಿ ಪಾದ್ಯದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಆತಿಥ್ಯೋಪಚಾರಗಳನ್ನು ಐವತ್ತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು।

Verse 65

देश कालोपपन्नेन साध्वन्नेनाप्यतर्पयन् । तस्य भुक्तवतस्तात तास्ततः पुरकाननम् ॥ ६५ ॥

ದೇಶ-ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಸತ್ಅನ್ನದಿಂದಲೂ ಅವನು ತೃಪ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು, ತಾತ, ಅವನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಗರ-ಉದ್ಯಾನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 66

सुरम्यं दर्शयामासुरेकैकत्वेन नारद । क्रीडंत्यश्च हसंत्यश्च गायंत्यश्चैव ताः शुकम् ॥ ६६ ॥

ಓ ನಾರದ, ಆ ಕನ್ಯೆಯರು ಗಿಳಿಗೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ರಮ್ಯವಾದ ದರ್ಶನವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು—ಆಟವಾಡುತ್ತ, ನಗುತ್ತ, ಹಾಡುತ್ತ।

Verse 67

उदारसत्वं सत्वज्ञास्सर्वाः पर्य्यचरंस्तदा । आरणेयस्तु शुद्धात्मा जितक्रोधो जितेंद्रियः ॥ ६७ ॥

ಆಗ ಸತ್ತ್ವದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಉದಾರಸತ್ತ್ವನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು. ಆರಣೇಯನು ಶುದ್ಧಾತ್ಮ, ಕ್ರೋಧಜಿತ, ಇಂದ್ರಿಯಜಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 68

ध्यानस्थ एव सततं न हृष्यति न कुप्यति । पादशौचं तु कृत्वा वै शुकः संध्यामुपास्य च ॥ ६८ ॥

ಅವನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗಿ, ಹರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕೋಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪಾದಶೌಚ ಮಾಡಿ ಶುಕನು ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆಯನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 69

निषसादासने पुण्ये तमेवार्थं व्यचिंतयत् । पूर्वरात्रे तु तत्रासौ भूत्वा ध्यानपरायणः ॥ ६९ ॥

ಅವನು ಪುಣ್ಯ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅದೇ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಪೂರ್ವರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಧ್ಯಾನಪರಾಯಣನಾದನು।

Verse 70

मध्यरात्रे यथान्याय्यं निद्रामाहारयत्प्रभुः । ततः प्रातः समुत्थाय कृत्वा शौचमनंतरम् ॥ ७० ॥

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುವು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು. ನಂತರ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ತಕ್ಷಣ ಶೌಚಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 71

स्त्रीभिः परिवृत्तो धीमान्ध्यानमेवान्वपद्यत । अनेन विधिना तत्र तदहःशेषमप्युत ॥ ७१ ॥

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಆ ಧೀಮಂತನು ಧ್ಯಾನವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ಇದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಆ ದಿನದ ಉಳಿದ ಸಮಯವನ್ನೂ ಕಳೆಯಿದನು।

Verse 72

तां च रात्रिं नृपकुले वर्तयामास नारद ॥ ७२ ॥

ಮತ್ತು ನಾರದನು ಆ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ರಾಜಕುಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಿದನು।