Adhyaya 89: The Wrath of Shumbha and Nishumbha and the Fall of Nishumbha

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये रक्तबीजवधोनामाष्टाशीतितमोऽध्यायः । एकोननवतितमोऽध्यायः— ८९ । राजोवाच विचित्रमिदमाख्यातं भगवन् भवता मम । देव्याश्चरितमाहात्म्यं रक्तबीजवधाश्रितम् ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯಪುರಾಣದ ಸಾವರ್ಣಿಕ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ, ದೇವೀಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ರಕ್ತಬೀಜವಧ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ ಎಂಭತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಭಗವನ್, ರಕ್ತಬೀಜವಧವನ್ನು ಕೇಂದ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ದೇವಿಯ ಈ ಅದ್ಭುತ ಚರಿತೆಯನ್ನು ನೀವು ನನಗೆ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದೀರಿ।

Verse 2

भूयश्चेच्छाम्यहं श्रोतुं रक्तबीजे निपातिते । चकाः शुम्भो यत्कर्म निशुम्भश्चातिकोपनः ॥

ನಾನು ಇನ್ನೂ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ—ರಕ್ತಬೀಜನು ಹತನಾದ ಬಳಿಕ ಶುಂಭನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ನಿಶುಂಭನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು?

Verse 3

ऋषिरुवाच चकāर कोपमतुलं रक्तबीजे निपातिते । शुम्भासुरो निशुम्भश्च हतेष्वन्येषु चाऽहवे ॥

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದರು—ರಕ್ತಬೀಜನು ಹತನಾದಾಗ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಇತರ ಯೋಧರೂ ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರಲಾಗಿ, ಅಸುರರಾದ ಶುಂಭ ಮತ್ತು ನಿಶುಂಭರು ಅತುಲ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದರು।

Verse 4

हन्यमानं महासैन्यं विलोक्ष्यामर्षमुद्वहन् । अभ्यधावन्निशुम्भोऽथ मुख्ययाऽसुरसेनया ॥

ತನ್ನ ಮಹಾಸೈನ್ಯವು ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದಹಿಸುವ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ನಿಶುಂಭನು ಆಗ ಅಸುರಸೇನೆಯ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯೂಹದೊಂದಿಗೆ ಮುನ್ನಡೆದನು।

Verse 5

तस्याग्रतस्तथा पृष्ठे पार्श्वयोश्च महासुराः । संदष्टौष्ठपुटाः क्रुद्धा हन्तुं देवीमुपाययुः ॥

ದೇವಿಯ ಮುಂದೆ, ಹಿಂದೆ ಮತ್ತು ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾಸುರರು ಕೋಪದಿಂದ, ತುಟಿಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚುತ್ತಾ, ದೇವಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಮುನ್ನಡೆದರು।

Verse 6

आजगाम महावीर्यः शुम्भोऽपि स्वबलैर्वृतः । निहन्तुं चण्डिकां कोपात्कृताव युद्धं तु मातृभिः ॥

ಆಗ ಮಹಾವೀರ್ಯನಾದ ಶುಂಭನೂ ತನ್ನ ಪಡೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ, ಮಾತೃಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಚಂಡಿಕೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಬಂದನು।

Verse 7

ततो युद्धमतीवासीद्देव्याः शुम्भनिशुम्भयोः । शरवर्षमतीवोग्रं मेघयोरिव वर्षतोः ॥

ಆಗ ದೇವಿ ಮತ್ತು ಶುಂಭ-ನಿಶುಂಭರ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧವು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾಯಿತು; ಭಯಾನಕ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿ ಎರಡು ಮೋಡಗಳು ಸುರಿಯುವಂತೆ ಸುರಿಯಿತು।

Verse 8

चिच्छेदास्ताञ्चरांस्ताभ्यां चण्डिका स्वशरोत्करैः । ताडयामास चाङ्गेषु शस्त्रौघैरसुरेश्वरौ ॥

ಚಂಡಿಕಾದೇವಿ ತನ್ನ ಶರವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸಿ, ನಂತರ ಅಸುರರ ಇಬ್ಬರು ಅಧಿಪತಿಗಳ ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಶಸ್ತ್ರಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ ಪ್ರಹಾರಮಾಡಿದಳು।

Verse 9

निशुम्भो निशितं खड्गं चर्म चादाय सुप्रभम् । अताडयन्मूर्ध्नि सिंहं देव्याः वाहनमुत्तमम् ॥

ನಿಶುಂಬನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಖಡ್ಗವನ್ನೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಗುರಾಣಿಯನ್ನೂ ಹಿಡಿದು, ದೇವಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಹನವಾದ ಸಿಂಹದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರಮಾಡಿದನು।

Verse 10

निशुम्भो निशितं खड्गं चर्म चादाय सुप्रभम् । अताडयन्मूर्ध्नि सिंहं देव्याः वाहनमुत्तमम् ॥

ನಿಶುಂಬನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಖಡ್ಗವನ್ನೂ ಶೋಭನ ಗುರಾಣಿಯನ್ನೂ ಹಿಡಿದು, ದೇವಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಹನವಾದ ಸಿಂಹದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರಮಾಡಿದನು।

Verse 11

छिन्नॆ चर्मणि खड्गे च शक्तिं चिक्षेप सोऽसुरः । तामप्यस्य द्विधा चक्रे चक्रेणाभिमुखागताम् ॥

ಅವನ ಗುರಾಣಿ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಅಸುರನು ಶೂಲವನ್ನು ಎಸೆದನು; ಆದರೆ ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಅವಳ ಕಡೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ದೇವಿಯ ಚಕ್ರವು ಅದನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಛೇದಿಸಿತು।

Verse 12

कोपाध्मातो निशुम्भोऽथ शूलं जग्राह दानवः । आयातं मुष्टिपातेन देवी तच्चाप्यचूर्णयत् ॥

ನಂತರ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದ ದಾನವ ನಿಶುಂಬನು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಅದು ಅವಳ ಕಡೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಘಾತದಿಂದ ಅದನ್ನು ಪುಡಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದರು।

Verse 13

अथादाय गदां सोऽपि चिक्षेप चण्डिकां प्रति । सापि देव्याः त्रिशूलेन भिन्ना भस्मत्वमागता ॥

ಆಮೇಲೆ ಅವನೂ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಚಂಡಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ದೇವಿಯ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಚಿದ್ರಿತವಾದ ಆ ಗದೆಯೂ ಭಸ್ಮವಾಯಿತು।

Verse 14

ततः परशुहस्तं तमायान्त दैत्यपुङ्गवम् । आहत्य देवी बाणौघैरपातयत भूतले ॥

ನಂತರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪರಶು ಹಿಡಿದು ಆ ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ದೇವಿಯು ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಭೂಮಿಗೆ ಕೆಡವಿದಳು।

Verse 15

तस्मिन्निपतिते भूमौ निशुम्भे भीमविक्रमॆ । भ्रातर्यतीव संक्रुद्धः प्रययौ हन्तुमम्बिकाम् ॥

ಭಯಂಕರ ಪರಾಕ್ರಮಿಯ ನಿಶುಂಭನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸಹೋದರನು ಅತಿಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಮುನ್ನಡೆದನು।

Verse 16

स रथस्थस्तथात्युच्चैर्गृहीतपरमायुधैः । भुजैरष्टाभिरतुलैर्व्याप्याशेषं बभौ नभः ॥

ಅವನು ರಥಸ್ಥನಾಗಿ ಪರಮಾಯುಧಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ತನ್ನ ಎಂಟು ಅನೂಪಮ ಭುಜಗಳಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಆಕಾಶವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 17

तमायान्तं समालोक्य देवी शङ्खमवादयत् । ज्याशब्दं चापि धनुषश्चकारातीव दुःसहम् ॥

ಅವನು ಮುನ್ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಿಯು ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಧನುಸ್ಸಿನ ಜ್ಯಾ-ಟಂಕಾರವನ್ನು ಮಾಡಿದಳು—ಅದು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಅತಿದುರಸಹ.

Verse 18

पूरयामास ककुभो निजघण्टास्वनेन च । समस्तदैत्यसैन्यानां तेजोवधविधायिना ॥

ಅವಳು ತನ್ನದೇ ಘಂಟಾನಾದದಿಂದ ಸರ್ವ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದಳು; ಆ ಭೀಕರ ಝಂಝನಧ್ವನಿಯಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಅಸುರಸೇನೆಯ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ವೈಭವ ಚೂರಾಯಿತು.

Verse 19

ततः सिंहो महानादैस्त्याजितेभमहामदैः । पूरयामास गगनं गां तथैव दिशो दश ॥

ನಂತರ ಸಿಂಹವು ಪ್ರಬಲ ಗರ್ಜನೆಗಳಿಂದ ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಆನೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿ, ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ ಹಾಗೂ ದಶ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿತು.

Verse 20

ततः काली समुत्पत्य गगनं क्ष्मामताडयत् । कराभ्यां तन्निनादेन प्राक्स्वनास्ते तिरोधिताḥ ॥

ಆಮೇಲೆ ಕಾಳಿ ಏಳಿಬಂದು ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಹೊಡೆದಳು; ಅವಳ ಎರಡೂ ಕೈಗಳ ಗುಡುಗುಧ್ವನಿಯಿಂದ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಚ್ಚಿಹೋಯವು.

Verse 21

अट्टाट्टहासमशिवं शिवदूती चकार ह । तैः शब्दैरसुरास्त्रेसुः शुम्भः कोपं परं ययौ ॥

ನಂತರ ಶಿವದೂತೀ ಅಶುಭವೂ ಭಯಂಕರವೂ ಆದ ಅಟ್ಟಹಾಸವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದಳು; ಆ ಧ್ವನಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಸುರರು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಎಸೆದರು, ಶುಂಭನು ಪರಮ ಕ್ರೋಧಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 22

दुरात्मंस्तिष्ठ तिष्ठेति व्याजहाराम्बिका यदा । तदा जयेत्यभिहितं देवैराकाशसंस्थितैः ॥

ಅಂಬಿಕಾ “ಓ ದುಷ್ಟಾ—ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು!” ಎಂದು ಕೂಗಿದಾಗ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವರುಗಳು “ಜಯ!” ಎಂದು ಜಯಘೋಷ ಮಾಡಿದರು.

Verse 23

शुम्भेनागत्य या शक्तिर्मुक्ता ज्वालातिभीषणा । आयान्ती वह्निकूटाभा सा निरस्ता महोल्कया ॥

ಶುಂಭನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ಜ್ವಲಿಸುವ ಭಯಾನಕ ಶಕ್ತಿ ಅಗ್ನಿರಾಶಿಯಂತೆ ಬಂದುದು; ಅದನ್ನು ಮಹಾ ಉಲ್ಕಾಸದೃಶ ಪ್ರಕ್ಷೇಪಾಸ್ತ್ರವು ಹೊಡೆದು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿತು।

Verse 24

सिंहनादेन शुम्भस्य व्याप्तं लोकत्रयान्तaram् । निर्घातनिः स्वनो घोरो जितवानवनिपते ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಶುಂಭನ ಸಿಂಹನಾದವು ತ್ರಿಲೋಕಗಳೊಳಗಿನ ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿತು; ಅದು ಭಯಾನಕ, ಗುಡುಗುಮೋಡದ ಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 25

शुम्भमुक्ताञ्छरान्देवी शुम्भस्तत्प्रहिताञ्छरान् । चिच्छेद स्वशरैरुग्रैः शतशोऽथ सहस्रशः ॥

ದೇವಿಯು ಶುಂಭನು ಬಿಡಿಸಿದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದಳು; ಶುಂಭನೂ ದೇವಿಯು ಹಾರಿಸಿದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು—ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶರಗಳಿಂದ, ನೂರಾರು ಮತ್ತು ನಂತರ ಸಾವಿರಾರು.

Verse 26

ततः सा चण्डिका क्रुद्धा शूलेनाभिजघान तम् । स तदाभिहतो भूमौ मूर्च्छितो निपपात ह ॥

ಆಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ಚಂಡಿಕಾ ಅವನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದಳು; ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅವನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು—ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ, ಅಚೇತನನಾದನು।

Verse 27

ततो निशुम्भः सम्प्राप्य चेतनामात्तकार्मुकः । आजघान शरैर्देवीं कालीं केसरिणं तथा ॥

ನಂತರ ನಿಶುಂಬನು ಚೇತನೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ದೇವಿ, ಕಾಳಿ ಮತ್ತು ಸಿಂಹವನ್ನೂ ಪ್ರಹರಿಸಿದನು।

Verse 28

पुनश्च कृत्वा बाहूनामयुतं दनुजेश्वरः । चक्रायुधेन दितिजश्छादयामास चण्डिकाम् ॥

ಮತ್ತೆ ದಾನವಾಧಿಪತಿ ದಾನುಜನಾಗಿ ದಶಸಹಸ್ರ ಭುಜಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು; ದಿತಿಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಚಕ್ರಾಯುಧಗಳಿಂದ ಚಂಡಿಕೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಮರುಗಿಸಿದನು।

Verse 29

ततो भगवती क्रुद्धा दुर्गा दुर्गार्तिनाशिनी । चिच्छेद तानि चक्राणि स्वशरैः सायकांश्च तान् ॥

ಆಗ ಭಗವತಿ ದುರ್ಗಾ—ದುರ್ಗಮ ದುಃಖನಾಶಿನಿ—ಕ್ರುದ್ಧಳಾಗಿ ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಚಕ್ರಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಆ ಇತರೆ ಕ್ಷಿಪಣಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಿದಳು।

Verse 30

ततो निशुम्भो वेगेन गदामादाय चण्डिकाम् । अभ्यधावत वै हन्तुं दैत्यसेनासमावृतः ॥

ಆಮೇಲೆ ನಿಶುಂಬನು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿದನು; ದೈತ್ಯಸೇನೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಚಂಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು।

Verse 31

तस्यापतत एवाशु गदां चिच्छेद चण्डिका । खड्गेन शितधारेण स च शूलं समाददे ॥

ಅವನು ಧಾವಿಸಿ ಬಂದಾಗ ಚಂಡಿಕೆಯು ತನ್ನ ಕ್ಷುರಧಾರ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಅವನ ಗದೆಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಅವನು ಶೂಲವನ್ನು (ಭಾಲವನ್ನು) ಹಿಡಿದನು।

Verse 32

शूलहस्तं समायान्तं निशुम्भममरार्दनम् । हृदि विव्याध शूलेन वेगाविद्धेन चण्डिका ॥

ಶೂಲವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ದೇವರನ್ನು ಪೀಡಿಸಿದ ನಿಶುಂಬನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಚಂಡಿಕೆಯು ಬಲದಿಂದ ಎಸೆದ ಶೂಲದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದಳು।

Verse 33

भिन्नस्य तस्य शूलेन हृदयान्निः सृतो 'परः । महाबलो महावीर्यस्तिष्ठेति पुरुषो वदन् ॥

ಆ ಭಾಲದಿಂದ ಚಿದ್ರಿತನಾದಾಗ ಅವನ ಹೃದಯದಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು—ಮಹಾಬಲ, ಮಹಾವೀರ್ಯ—“ನಿಲ್ಲು, ಎದುರು ನಿಲ್ಲು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 34

तस्य निष्क्रामतो देवी प्रहस्य स्वनवत्ततः । शिरश्चिच्छेद खड्गेन ततो 'सावपतद्भुवि ॥

ಅವನು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದೇವಿಯು ಘೋಷಭರಿತವಾಗಿ ನಗಿದು, ತನ್ನ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದಳು; ಆಗ ಅವನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು.

Verse 35

ततः सिंहश्चखादोग्रं दंष्ट्राक्षुण्णशिरोधरान् । असुरांस्तांस्तथा काली शिवदूती तथापरान् ॥

ನಂತರ ಸಿಂಹವು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಕುತ್ತಿಗೆಗಳನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿಸಿದ ಆ ಅಸುರರನ್ನು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಭಕ್ಷಿಸಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಳಿ ಮತ್ತು ಶಿವದೂತೀ ಇತರ ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು.

Verse 36

कौमारीशक्तिनिर्भिन्नाः केचिन्नेशुर्महासुराः । ब्रह्माणीमन्त्रपूतेन तोयेनान्ये निराकृताः ॥

ಕೆಲವು ಮಹಾದಾನವರು ಕೌಮಾರಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ/ಭಾಲದಿಂದ ಚಿದ್ರಿತರಾಗಿ ಬಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯ ಮಂತ್ರಪೂತ ಜಲದಿಂದ ಪ್ರತಿಹತರಾಗಿ (ನಾಶವಾಗಿ) ಹೋದರು.

Verse 37

माहेश्वरीत्रिशूलेन भिन्नाः पेतुस्तथापरे । वाराहीतुण्डघातेन केचिच्चूर्णोकृताः भुवि ॥

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಾಹೇಶ್ವರಿಯ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಚಿದ್ರಿತರಾಗಿ ಬಿದ್ದರು; ಕೆಲವರು ವಾರಾಹಿಯ ಮೂಗು/ತುಂಡಿನ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಪುಡಿಯಾಗಿ ನುಚ್ಚುನೂರಾದರು.

Verse 38

खण्डं खण्डं च चक्रेण वैष्णव्या दानवाः कृताः । वज्रेण चैन्द्रीहस्ताग्रविमुक्तेन तथापरे ॥

ವೈಷ್ಣವಿಯ ಚಕ್ರದಿಂದ ದಾನವರು ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿ ಛಿನ್ನರಾದರು; ಐಂದ್ರಿಯ ಬೆರಳ ತುದಿಗಳಿಂದ ಹೊರಟ ವಜ್ರದಿಂದ ಇತರರು ನಾಶರಾದರು।

Verse 39

केचिद्विनेशुरसुराः केचिन्नष्टा महाहवात् । भक्षिताश्चापरे कालीशिवदूतीमृगाधिपैः ॥

ಕೆಲವರು ಅಸುರರು ಬಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಮಹಾಯುದ್ಧದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋದರು, ಇತರರನ್ನು ಕಾಳಿ, ಶಿವದೂತಿ ಮತ್ತು ಸಿಂಹವು ಭಕ್ಷಿಸಿತು।