Adhyaya 32: Rules for Parvana Śrāddha: Foods that Please the Ancestors and Items to Avoid

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽलर्कानुशासने पार्वणश्राद्धकल्पोनाम एकत्रिंशोऽध्यायः । द्वात्रिंशोऽध्यायः । मदालसोवाच । अतः परं शृणुष्वेमं पुत्र ! भक्त्या यदाहृतम् । पितॄणां प्रीतये यद्वा वर्ज्यं वा प्रीतिकारकम् ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಅಲರ್ಕೋಪದೇಶದೊಳಗೆ ‘ಪಾರ್ವಣ ಶ್ರಾದ್ಧವಿಧಿ’ ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ ಮுப்பತ್ತೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಮದಾಲಸೆಯು ಹೇಳಿದಳು—ಇನ್ನು ಮುಂದೆ, ನನ್ನ ಪುತ್ರನೇ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳು; ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟುಮಾಡುವುದು ಏನು, ಏನು ವರ್ಜ್ಯ, ಅಥವಾ ಯಾವುದರಿಂದ ಅವರ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಉಪದೇಶವನ್ನು.

Verse 2

मासं पितॄणां तृप्तिश्च हविष्यानेन जायते । मासद्वयं मत्स्यमांसैस्तृप्तिं यान्ति पितामहाः ॥

ಹವಿಷ್ಯಾನ್ನ ಭೋಜನಾರ್ಪಣೆಯಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮೀನು ಮತ್ತು ಮಾಂಸದಿಂದ ಪಿತಾಮಹರು ಎರಡು ತಿಂಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 3

त्रीन् मासान् हारिणां मांसं विज्ञेयं पितृतृप्तये । चतुर्मासांस्तु पुष्णाति शशस्य पिशितं पितॄन् ॥

ಜಿಂಕೆಯ ಮಾಂಸವು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮೊಲದ ಮಾಂಸವು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪೋಷಣೆಯನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 4

शाकुनं पञ्च वै मासान् षण्मासान् शूकरामिषम् । छागलं सप्त वै मासान् ऐणेयं चाष्टमासिकीम् ॥

ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಾಂಸವು ಐದು ತಿಂಗಳು (ಪಿತೃಗಳನ್ನು) ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ; ವರಾಹದ ಮಾಂಸವು ಆರು ತಿಂಗಳು; ಆಡು ಮಾಂಸವು ಏಳು ತಿಂಗಳು; ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣಮೃಗ/ಜಿಂಕೆಯ ಮಾಂಸವು ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 5

करोति तृप्तिं नव वै रुरोर्मांसं न संशयः । गवयस्यामिषं तृप्तिं करोति दशमासिकीम् ॥

ರುರು-ಮೃಗದ ಮಾಂಸವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಗವಯದ ಮಾಂಸವು ಹತ್ತು ತಿಂಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 6

तथैकादशमासांस्तु औरभ्रं पितृतृप्तिदम् । संवत्सरं तथा गव्यं पयः पायसमेव वा ॥

ಅದೇ ರೀತಿ ಔರಭ್ರ (ಕುರಿ/ಮೇಯ್ದೆ) ಮಾಂಸವು ಹನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ಗೋಸಂಭವವಾದ ಆಹಾರಗಳು—ಹಾಲು ಅಥವಾ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನ (ಪಾಯಸ)—ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷ (ಪಿತೃಗಳನ್ನು) ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 7

वाद्ह्रीणसामिषं लौहं कालशाकं तथा मधु । दौहित्रामिषमन्यच्च यच्चान्यत् स्वकुलोद्भवैः ॥

ವಾಧ್ರೀಣದ ಮಾಂಸ, ಹಾಗೆಯೇ ಲೌಹ, ಕಾಲಶಾಕ (ಕಪ್ಪು ಎಲೆಕಾಯಿ) ಮತ್ತು ಜೇನು; ಹಾಗೂ ದೌಹಿತ್ರ (ಮಗಳ ಮಗ)ನ ಮಾಂಸ ಮುಂತಾದ ಇತರವುಗಳೂ—ಸ್ವಂತ ಕುಲಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ—ಪಿತೃತೃಪ್ತಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 8

अनन्तां वै प्रयच्छन्ति तृप्तिं गौरीसुतस्तथा । पितॄणां नात्र सन्देहो गयाश्राद्धञ्च पुत्रक ॥

ಇವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅನಂತ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ—ಎಂದು ಗೌರೀಪುತ್ರನೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಓ ವತ್ಸ, ಪಿತೃಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವೂ (ಅದೇ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ).

Verse 9

श्यामाकराजश्यामाकौ तद्वच्चैव प्रसातिकाः । नीवाराः पौष्कलाश्चैव धान्यानां पितृतृप्तये ॥

ಶ್ಯಾಮಾಕ, ರಾಜಶ್ಯಾಮಾಕ ಹಾಗೂ ಪ್ರಸಾತಿಕಾ; ನೀವಾರ ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಕಲವೂ—ಈ ಧಾನ್ಯಗಳು ಪಿತೃತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 10

यवव्रीहिसगोधूमतिला मुद्गाः ससरषपाः । प्रियङ्गवः कोविदारा निष्पावाश्चातिशोभनाः ॥

ಯವ, ಅಕ್ಕಿ, ಗೋಧಿ, ಎಳ್ಳು; ಸಾಸಿವೆ ಜೊತೆಯಾದ ಮೂಂಗು; ಪ್ರಿಯಂಗು, ಕೋವಿದಾರ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಪಾವ—ಇವು (ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮಕ್ಕೆ) ಅತ್ಯುತ್ತಮ.

Verse 11

वर्ज्या मर्कटकाः श्राद्धे राजमाषास्तथाणवः । विप्राषिका मसूराश्च श्राद्धकर्मणि गर्हिताः ॥

ಮರಕಟಕ, ರಾಜಮಾಷ, ಅಣು, ವಿಪ್ರಾಷಿಕಾ ಮತ್ತು ಮಸೂರ—ಇವು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ವರ್ಜ್ಯ; ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಂದಿತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 12

लशुनं गृञ्जनञ्चैव पलाण्डं पिण्डमूलकम् । करम्भं यानि चान्यानि हीनानि रसवर्णतः ॥

ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ, ಗೃಂಜನ, ಈರುಳ್ಳಿ, ಪಿಂಡಮೂಲಕ, ಕರಂಭ ಮತ್ತು ರುಚಿ-ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೀನವಾದ ಇತರ ಪದಾರ್ಥಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 13

गान्धारिकामलाबूनि लवणान्यूषराणि च । आरक्ताः ये च निर्यासाः प्रत्यक्षलवणानि च ॥

ಗಾಂಧಾರಿಕ ಲವಣ, ಆಮಲಾ-ಬೂ ಫಲ, ಉಪ್ಪು ಸೇರಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳು, ಕ್ಷಾರ/ಲವಣೀಯ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಕೆಂಪು ಸ್ರಾವದಂತೆ ಇರುವ ರಸಗಳು, ಮತ್ತು ಅತಿಯಾಗಿ ಉಪ್ಪಾದವು—ಇವು ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ವರ್ಜ್ಯ।

Verse 14

वर्ज्यान्येतानि वै श्राद्धे यच्च वाचा न शस्यते । यच्चोत्कोचादिना प्राप्तं पतिताद्यदुपार्जितम् ॥

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವರ್ಜ್ಯ; ಹಾಗೆಯೇ ಶುದ್ಧ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಡದದ್ದು, ಲಂಚಾದಿಗಳಿಂದ ಪಡೆದದ್ದು, ಮತ್ತು ಪತಿತ/ಅಶುಚಿ ಜನರ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದದ್ದು—ಇವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 15

अन्यायकन्याशुल्कोत्थं द्रव्यञ्चात्र विगर्हितम् । दुर्गन्धि फेनिलञ्चाम्बु तथैवाल्पतरोदकम् ॥

ಇಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯವಾದ ‘ಕನ್ಯಾಶುಲ್ಕ’ (ಅನುಚಿತ ವಧೂಮೌಲ್ಯ) ಇತ್ಯಾದಿಯಿಂದ ಬಂದ ಧನವೂ ನಿಂದ್ಯ; ಹಾಗೆಯೇ ದುರ್ವಾಸನೆಯ ಅಥವಾ ನುರಿಗೆಯ ನೀರು, ಕಡಿಮೆ ಹರಿವಿನಿಂದ ಅಲ್ಪವಾದ ನೀರೂ ವರ್ಜ್ಯ।

Verse 16

न लभेद्यत्र गौस्तृप्तिं नक्तं यच्चाप्युपाहृतम् । यन्न सर्वापचोत्सृष्टं यच्चाभोज्यं निपानजम् ॥

ಹಸು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿ ಕುಡಿಯದ ನೀರನ್ನು ಬಳಸಬಾರದು; ರಾತ್ರಿ ತಂದ ನೀರು ಬೇಡ; ‘ಪೂರ್ಣ/ನಿಪುಣ ಅಡುಗೆಗಾರ’ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಿಡದ/ಶುದ್ಧಪಡಿಸದ ನೀರು ಬೇಡ; ಕುಡಿಯುವ ತೊಟ್ಟಿ/ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿನ ಕುಡಿಯಲು ಅಯೋಗ್ಯ ನೀರೂ ಬೇಡ.

Verse 17

तद्वर्ज्यं सलिलं तात ! सदैव पितृकर्मणि । मार्गमाविकमौष्ट्रञ्च सर्वमैैकशपफञ्च यत् ॥

ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಪಿತೃಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ನೀರನ್ನು ಸದಾ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಜಿಂಕೆ, ಕುರಿ, ಒಂಟೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಮಾಂಸ, ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏಕಖುರ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲರ ಮಾಂಸವೂ ವರ್ಜ್ಯ।

Verse 18

माहिषञ्चामरञ्चैव धेन्वा गोश्चाप्यनिर्दशम् । पित्रर्थं मे प्रयच्छस्वेत्युक्त्वा यच्चाप्युपाहृतम् ॥

ಮಹಿಷಿಯ ಹಾಲು, ಒಂಟೆಯ ಹಾಲು, ಹಾಗೆಯೇ ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟ/ಅನುಮೋದಿಸದ ಹಸುವಿನ ಹಾಲು, ಮತ್ತು ‘ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳಿಗಾಗಿ ಕೊಡಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಯಾಚಿಸಿ ತಂದದ್ದೆಲ್ಲ—ಇವು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ವರ್ಜ್ಯ.

Verse 19

वर्जनीयṃ सदा सदिभस्तत्पयः श्राद्धकर्मणि । वर्ज्या जन्तुमती रूक्षा क्षितिः प्लुष्टा तथाग्निना ॥

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ‘ಸದಿಭ’ಸಂಬಂಧಿತ ಹಾಲು ಸದಾ ವರ್ಜ್ಯ. ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ರುಕ್ಷ-ಒಣ, ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧವಾದ ಭೂಮಿಯೂ ವರ್ಜ್ಯ.

Verse 20

अनिष्टदुष्टशब्दोग्रदुर्गन्धा चात्र कर्मणि । कुलापमानकाः श्राद्धे व्यायुञ्ज्य कुलहिंसकाः ॥

ಈ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಮಂಗಲಕರ ಹಾಗೂ ಕ್ರೂರ ಶಬ್ದಗಳು, ತೀವ್ರ ದುರ್ಗಂಧಗಳು ವರ್ಜ್ಯ. ಕುಲವನ್ನು ಅಪಕೀರ್ತಿಗೊಳಿಸುವವರು, ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವವರು, ವಂಶಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವವರು—ಅವರನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 21

नग्नाः पातकिनश्चैव हन्युर्दृष्ट्या पितृक्रियाम् । अपुमानपविद्धश्च कुक्कुटो ग्रामशूकरः ॥

ನಗ್ನರು ಮತ್ತು ಪಾಪಿಗಳು ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಪಿತೃಕರ್ಮವನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೋಳಿ, ಗ್ರಾಮ್ಯ ಹಂದಿ, ಮತ್ತು ‘ಅಪುಮಾನ-ಪವಿದ್ಧ’ (ನಿಂದಿತ/ಅಶುಚಿ) ವ್ಯಕ್ತಿ—ಇವರನ್ನೂ ದೂರ ಇರಿಸಬೇಕು.

Verse 22

श्वा चैव हन्ति श्राद्धानि यातुधानाश्च दर्शनात् । तस्मात् सुसंवृतो दद्याद् तिलैश्चावकिरन् महीम् ॥

ನಾಯಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಯಾತುಧಾನರೂ ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಪಣವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿ ರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಳ್ಳನ್ನು ಚದರಿಸಬೇಕು.

Verse 23

एवं रक्षा भवेच्छ्राद्धे कृता तातोभयोरपि । शावसूतकसंस्पृष्टं दीर्घरोगिभिरेव च ॥

ಹೀಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕರ್ತೃನಿಗೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ—ಉಭಯರಿಗೂ ರಕ್ಷಣಾ (ವಿಧಿ-ಸಂರಕ್ಷಣೆ) ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮನ್ಯತೆ. ಆದರೆ ಶಾವಾಶೌಚ ಅಥವಾ ಸೂತಕಾಶೌಚದಿಂದ ದೂಷಿತರಾದವರು ಹಾಗೂ ದೀರ್ಘರೋಗಪೀಡಿತರ ಸ್ಪರ್ಶವಾದ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 24

पतितैर्मलिनैश्चैव न पुष्णाति पितामहान् । वर्जनीयं तथा श्राद्धे तथोदक्याश्च दर्शनम् ॥

ಪತಿತರು ಮತ್ತು ಅಶುದ್ಧರ ಸಂಗದಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪೋಷಣೆಯಾಗದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಉದಕ್ಯಾ ಸ್ಥಿತಿಯ (ಋತುಸ್ಥಿತಿ) ಸ್ತ್ರೀಯ ದರ್ಶನ/ಹಾಜರಾತಿಯನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 25

मुण्डशौण्डसमाभ्यासो यजमानेन यादरात् । केशकीटावपन्नञ्च तथाश्वभिरवेक्षितम् ॥

ಯಜಮಾನನು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಮುಂಡಿತ (ಅಯೋಗ್ಯ) ಅಥವಾ ಮದ್ಯಪಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದರೆ ದೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೂದಲು ಅಥವಾ ಕೀಟಗಳಿಂದ ದೂಷಿತವಾದುದು, ನಾಯಿಗಳು ನೋಡಿದ ಅನ್ನಾದಿಯೂ (ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ) ವರ್ಜ್ಯ.

Verse 26

पूति पर्युषितञ्चैव वार्ताक्यभिषवांस्तथा । वर्जनीयानि वै श्राद्धे यच्च वस्त्रानिलाहतम् ॥

ದುರ್ವಾಸನೆಯುಳ್ಳ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಅನ್ನ, ಹಾಗೆಯೇ ವರ್ತಾಕೀ ಮೊದಲಾದ ಕೆಲವು ತಯಾರಿಕೆಗಳು, ಸುರಾ/ಆಸವದಂತಹ ಕಿಣ್ವಿತ ಮದ್ಯಪಾನಗಳು—ಇವೆಲ್ಲ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ವರ್ಜ್ಯ; ಹಾಗೆಯೇ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹಾರಿ ಮಲಿನವಾದ ವಸ್ತ್ರವೂ.

Verse 27

श्रद्धया परया दत्तं पितॄणां नामगोत्रतः । यदाहारास्तु ते जातास्तदाहारत्वमेति तत् ॥

ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಅವರ ಹೆಸರು-ಗೋತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಮಂತ್ರಿಸಿ ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನೀಡಿದ ದಾನವೇ ಅವರ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತದೆ—ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ರೂಪದ ಪೋಷಣೆಯು ಯುಕ್ತವೋ, ಆ ಅರ್ಪಣೆ ಅದೇ ರೂಪ/ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 28

तस्मात् श्रद्धावता पात्रे यच्छस्तं पितृकर्मणि । यथावच्चैव दातव्यं पितॄणां तृप्तिमिच्छता ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿತೃಕರ್ಮ (ಶ್ರಾದ್ಧ)ದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡಬೇಕು; ಪಿತೃಗಳ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 29

योगिनश्च सदा श्राद्धे भोजनीया विपश्चिता । योगाधारा हि पितरस्तस्मात् तान् पूजयेत् सदा ॥

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಭೋಜನ ನೀಡಬೇಕು; ಪಿತೃಗಳು ಯೋಗದಿಂದಲೇ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅಂತಹ ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಗೌರವಿಸಬೇಕು।

Verse 30

ब्राह्मणानां सहस्रेभ्यो योगी त्वग्राशनी यदि । यजमानञ्च भोक्तॄंश्च नौरीवाम्भसि तारयेत् ॥

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿ ಮೊದಲು ಭುಂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನು ನೀರಿನ ಮೇಲಿನ ದೋಣಿಯಂತೆ ಯಜಮಾನನನ್ನೂ ಭೋಜನಿಗರನ್ನೂ—ಎರಡನ್ನೂ—ಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಇದು ಸಾವಿರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 31

पितृगाथास्तथवात्र गीयन्ते ब्रह्मवादिभिः । या गीताः पितृभिः पूर्वमैलस्यासीन् महीपतेः ॥

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು ಪಿತೃ-ಗಾಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ—ಅದೇ ಪದ್ಯಗಳು, ಹಿಂದೆ ಐಲ ರಾಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳೇ ಹಾಡಿದ್ದವು, ಓ ರಾಜನೇ।

Verse 32

कदा नः सन्ततावग्र्यः कस्यचिद् भविता सुतः । यो योगिभुक्तशोषान्नो भुवि पिण्डं प्रदास्यति ॥

ಪಿತೃಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ—“ಯಾವಾಗ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವುದೋ ವಂಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು? ಯೋಗಿಗಳು ಭುಂಜಿದ ನಂತರ ಉಳಿದ ಅನ್ನದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು.”

Verse 33

गयायामथवा पिण्डं खड्गमांसं महाहविः । कालशाकं तिलाढ्यं वा कृसरं मासतृप्तये ॥

ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಗಂಡಮೃಗದ ಮಾಂಸವು ಮಹಾಹವಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಥವಾ ಕಪ್ಪು ಸೊಪ್ಪು, ಇಲ್ಲವೆ ಎಳ್ಳು ಸಮೃದ್ಧ ಕೃಸರ (ಅಕ್ಕಿ-ಬೇಳೆ ಪದಾರ್ಥ) ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ—ಇವು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 34

वैश्वदेवञ्च सौम्यञ्च खड्गमांसं परं हविः । विषाणवर्ज्यखड्गाप्त्या आसूर्यञ्चाश्नुवामहे ॥

ವೈಶ್ವದೇವ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಡಮೃಗದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಪರಮ ಹವಿಯೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೊಂಬಿಲ್ಲದ ಗಂಡಮೃಗವನ್ನು ಪಡೆದರೆ ಸೂರ್ಯ ಇರುವವರೆಗೆ ಇರುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ.

Verse 35

दद्यात् श्राद्धं त्रयोदश्यां मघासु च यथाविधि । मधुसर्पिः समायुक्तं पायसं दक्षिणायने ॥

ತ್ರಯೋದಶಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮಘಾ ನಕ್ಷತ್ರ ಪ್ರಬಲವಾಗಿರುವಾಗ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕು. ದಕ್ಷಿಣಾಯನದಲ್ಲಿ ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪ ಮಿಶ್ರಿತ ಪಾಯಸ (ಹಾಲು-ಅಕ್ಕಿ) ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 36

तस्मात् सम्पूजयेत् भक्त्या स्वपितॄन् पुत्र मानवः । कामानभीप्सन् सकलान् पापाच्चात्मविमोचनम् ॥

ಆದುದರಿಂದ, ಓ ಪುತ್ರನೇ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಪಾಪವಿಮೋಚನವನ್ನೂ ಬಯಸುವವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 37

वसून् रुद्रांस्तथादित्यान् नक्षत्रग्रह तारकाः । प्रीणयन्ति मनुष्याणां पितरः श्राद्धतर्पिताः ॥

ಶ್ರಾದ್ಧ ಮತ್ತು ತರ್ಪಣಗಳಿಂದ ಮಾನವರ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾದಾಗ, ಅವರು ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ಆದಿತ್ಯರು ಹಾಗೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಗ್ರಹಗಳು, ತಾರೆಗಳನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 38

आयुः प्रज्ञां धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुखानि च । प्रयच्छन्ति तथा राज्यं पितरः श्राद्धतर्पिताः ॥

ಶ್ರಾದ್ಧ ಹಾಗೂ ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾದ ಪಿತೃಗಳು ದೀರ್ಘಾಯು, ಮೇಧೆ, ಧನ, ವಿದ್ಯೆ, ಸ್ವರ್ಗ, ಮೋಕ್ಷ, ಸುಖಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 39

एतत् ते पुत्र कथितं श्राद्धकर्म यथोदितम् । काम्यानां श्रूयतां वत्स श्राद्धानां तिथिकीर्तनम् ॥

ಹೀಗೆ, ಮಗನೇ, ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಶ್ರಾದ್ಧವಿಧಿಯನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ, ಪ್ರಿಯ ಶಿಶುವೇ, ಕಾಮ್ಯ ಶ್ರಾದ್ಧಗಳಿಗಾಗಿ ತಿಥಿಗಳ ಪಠಣವನ್ನು ಕೇಳು।