Adhyaya 12: The Son Describes the Narakas: Mahāraurava, Tamas, Nikṛntana, Apratiṣṭha, Asipatravana, and Taptakumbha

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पितृपुत्रसंवादो नाम एकादशोऽध्यायः । द्वादशोऽध्यायः । पितोवाच— साधु वत्स! त्वयाख्यातं संसारगहनं परम् । ज्ञानप्रदानसम्भूतं समाश्रित्य महाफलम् ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯಪುರಾಣದ ‘ಪಿತೃ–ಪುತ್ರ ಸಂವಾದ’ ಎಂಬ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ ಹನ್ನೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು— “ಸಾಧು, ಸಾಧು, ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ! ನೀನು ಸಂಸಾರದ ಗಹನ ವನವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದೀ; ಜ್ಞಾನदानದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ…”

Verse 2

तत्र ते नरकाः सर्वे यथा वै रौरवस्तथा । वर्णितास्तान् समाचक्ष्व विस्तरेण महामते ॥

ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ರೌರವ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ನರಕಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದೀ. ಈಗ, ಓ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಅವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 3

पुत्र उवाच— रौरवस्ते समाख्यातः प्रथमं नरको मया । महाराैरवसंज्ञं तु शृणुष्व नरकं पितः ॥

ಮಗನು ಹೇಳಿದನು— “ರೌರವ ಎಂಬ ಮೊದಲ ನರಕವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ, ಓ ತಂದೆಯೇ, ‘ಮಹಾರೌರವ’ ಎಂಬ ನರಕವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.”

Verse 4

योजनानां सहस्राणि सप्त पञ्च समन्ततः । तत्र ताम्रमयी भूमिरधस्तस्य हुताशनः ॥

ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಏಳು ಮತ್ತು ಐದು ಸಾವಿರ ಯೋಜನಗಳಷ್ಟು ದೂರ ತಾಮ್ರಮಯವಾದ ಭೂಮಿ ಇದೆ; ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಅಗ್ನಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 5

तत्तापतप्ता सर्वाशा प्रोद्यदिन्दुसमप्रभा । विभात्यतिमहारौद्रा दर्शनस्पर्शनादिषु ॥

ಆ ಉಷ್ಣತೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ದಗ್ಧವಾದ ಅದು ಉದಯಿಸುವ ಚಂದ್ರನ ಕಾಂತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾಗಿದೆ.

Verse 6

तस्यां बद्धः कराभ्यां च पद्भ्यां चैव यमानुगैः । मुच्यते पापकृन्मध्ये लुठमानः स गच्छति ॥

ಅಲ್ಲಿ ಯಮದೂತರು ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ದುಷ್ಕರ್ಮಿಯನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ತೊಳಲಾಡುತ್ತಾ, ಉರುಳುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

काकैर्वकैर्वृकोलूकैर्वृश्चिकैर्मशकैस्तथा । भक्ष्यमाणस्तथा गृध्रैर्द्रुतं मार्गे विकृष्यते ॥

ಕಾಗೆಗಳು, ಬಕಗಳು, ತೋಳಗಳು ಮತ್ತು ಗೂಬೆಗಳು, ಚೇಳುಗಳು ಮತ್ತು ಸೊಳ್ಳೆಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಗಿಡುಗಗಳು ಅವನನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ; ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

दह्यमानः पितर्मातर् भ्रातस्तातेति चाकुलः । वदत्यसकृदुद्विग्नो न शान्तिमधिगच्छति ॥

ಸುಡುತ್ತಾ, ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಅವನು ಮರುಮರು ಕೂಗುತ್ತಾನೆ—‘ತಂದೆ! ತಾಯಿ! ಸಹೋದರ! ಮಗ!’—ಪುನಃಪುನಃ ಅಶಾಂತನಾಗಿ ಅವನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 9

एवं तस्मान्नरैर्मोक्षो ह्यतिक्रान्तैरवाप्यते । वर्षायुतायुतैः पापं यैः कृतं दुष्टबुद्धिभिः ॥

ಆ ಯಾತನೆಯನ್ನು ದಾಟಿದ ಬಳಿಕವೇ ಆ ಜನರು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪಾಪ ಮಾಡಿದವರು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 10

तथान्यस्तु तमो नाम सोऽतिशीतः स्वभावतः । महारौरववद्दीर्घस्तथा स तमसा वृतः ॥

ಮತ್ತೊಂದು ನರಕ ‘ತಮಸ್’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಸ್ವಭಾವತಃ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಶೀತವಾಗಿದೆ. ಮಹಾರೌರವದಂತೆ ಅದು ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದು, ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 11

शीतार्तास्तत्र धावन्तो नरास्तमसि दारुणे । परस्परं समासाद्य परिरभ्याश्रयन्ति च ॥

ಚಳಿಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಜನರು ಆ ಭಯಾನಕ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಓಡಾಡುತ್ತಾರೆ; ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆಶ್ರಯವಾಗಿ (ಬೆಚ್ಚಗಾಗಲು) ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 12

दन्तास्तेषाञ्च भज्यन्ते शीतार्तिपरिकम्पिताः । क्षुत्तृष्णाप्रबलास्तत्र तथैवान्येऽप्युपद्रवाः ॥

ಚಳಿಯ ವೇದನೆಯಿಂದ ನಡುಗುವವರ ಹಲ್ಲುಗಳು ಒಡೆದು ಬೀಳುತ್ತವೆ; ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹ ತೀವ್ರವಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಇನ್ನೂ ಇತರ ಕಷ್ಟಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ।

Verse 13

हिमखण्डवहो वायुर्भिनत्त्यस्थीनि दारुणः । मज्जासृग्गलितं तस्मादश्नुवन्ति क्षुधान्विताः ॥

ಹಿಮದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವ ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿ ಅವರ ಎಲುಬುಗಳನ್ನು ಚೀರುತ್ತದೆ; ಹಸಿವಿನಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟು ಅವರು ಹೊರಸ್ರವಿಸುವುದನ್ನೇ—ಮಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ರಕ್ತವನ್ನು—ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ।

Verse 14

लेलिह्यमाना भ्राम्यन्ते परस्परसमागमे । एवं तत्रापि सुमहान् क्लेशस्तमसि मानवैः ॥

ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಅವರು ವೇದನೆಯಿಂದ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರವಾದ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 15

प्राप्यते ब्राह्मणश्रेष्ठ यावद्दुष्कृतसंक्षयः । निकृन्तन इति ख्यातस्ततो ’न्यो नरकोत्तमः ॥

ಓ ಬ್ರಾಹ್మణೋತ್ತಮನೇ, ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುವವರೆಗೂ ಜೀವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು 'ನಿಕೃಂತನ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದರ ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ನರಕವಿದೆ.

Verse 16

तस्मिन् कुलालचक्राणि भ्राम्यन्त्यविरतं पितः । तेष्वारोप्य निकृत्यन्ते कालसूत्रेण मानवाः ॥

ಓ ತಂದೆಯೇ, ಆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಕುಂಬಾರನ ಚಕ್ರಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಕಾಲಸೂತ್ರದಿಂದ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 17

यमानुगाङ्गुलिस्थेन आपादतलमस्तकम् । न चैषां जीवितभ्रंशो जायते द्विजसत्तम ॥

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಯಮದೂತರ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ (ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುವ ದಾರದಿಂದ) ಪಾದಗಳಿಂದ ತಲೆಯವರೆಗೆ ಸೀಳಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅವರ ಪ್ರಾಣವು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

छिन्नानि तेषां शतशः खण्डान्यैक्यं व्रजन्ति च । एवं वर्षसहस्राणि छिद्यन्ते पापकर्मिणः ॥

ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಅವರ ದೇಹದ ಭಾಗಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 19

तावद् यावदशेषं वै तत्पापं हि क्षयं गतम् । अप्रतिष्ठञ्च नरकं शृणुष्व गदतो मम ॥

ಆ ಪಾಪವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವವರೆಗೆ (ಶಿಕ್ಷೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ). ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು—‘ಅಪ್ರತಿಷ್ಠ’ ಎಂಬ ನರಕವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 20

अत्रस्थैर्नारकैर्दुःखमसह्यमनुभूयते । तान्येव यत्र चक्राणि घटीयन्त्राणि चान्यतः ॥

ಈ ನರಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಜೀವಿಗಳು ಸಹಿಸಲಾಗದ ವೇದನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅಲ್ಲಿ ಅದೇ ಚಕ್ರಗಳಿವೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಘಟೀ-ಯಂತ್ರಗಳು (ಜಲಚಕ್ರ ಯಂತ್ರಗಳು) ಕೂಡಿವೆ।

Verse 21

दुःखस्य हेतुभूतानि पापकर्मकृतां नृणाम् । चक्रेष्वारोपिताः केचिद् भ्राम्यन्ते तत्र मानवाः ॥

ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗುವ ಕಾರಣಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವರು ಚಕ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

यावद्वर्षसहस्राणि न तेषां स्थितिरन्तरा । घटीयन्त्रेषु चैवाऽन्यो बद्धस्तोये यथा घटी ॥

ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಅವರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ವಿರಾಮವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಘಟೀ-ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಘಟದಂತೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

भ्राम्यन्ते मानवाः रक्तमुदिगरन्तः पुनः पुनः । अस्त्रैर्मुखविनिष्क्रान्तैः नेत्रैरश्रुविलम्बिभिः ॥

ಮನುಷ್ಯರು ಮರುಮರು ರಕ್ತವನ್ನು ವಾಂತಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸುತ್ತುತ್ತಾರೆ—ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಹೊರಬರುತ್ತವೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ತೂಗುತ್ತವೆ.

Verse 24

दुःखानि ते प्राप्नुवन्ति यान्यसह्यानि जन्तुभिः । असिपत्रवनं नाम नरकं शृणु चापरम् ॥

ಅವರು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾರದ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದು ನರಕವನ್ನು ಕೇಳು—‘ಅಸಿಪತ್ರವನ’ ಎಂಬುದು, ಖಡ್ಗಪತ್ರಗಳ ಅರಣ್ಯ.

Verse 25

योजनानां सहस्रं यो ज्वलदग्न्यास्तृतावनिः । तप्ताः सूर्यकरैश्चण्डैर्यत्रातीव सुदारुणैः ॥

ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶವಿದೆ; ಅದರ ನೆಲವು ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಸೂರ್ಯನ ತೀವ್ರ, ಅತಿಕ್ರೂರ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಸುಡಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 26

प्रपतन्ति सदा तत्र प्राणिनो नरकौकसः । तन्मध्ये च वनं रम्यं स्निग्धपत्रं विभाव्यते ॥

ನರಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ, ದಟ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಮನೋಹರ ಅರಣ್ಯವು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 27

पत्राणि तत्र खङ्गानां फलानि द्विजसत्तमम् । श्वानश्च तत्र सबलाः स्वनन्त्ययुतशोभिताः ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅಲ್ಲಿ ಎಲೆಗಳೂ ಫಲಗಳೂ ಖಡ್ಗಗಳೇ. ಅಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ಕೂಗು-ಕಿರುಚಾಟಗಳಿಂದ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಬಲಿಷ್ಠ ನಾಯಿಗಳೂ ಇವೆ.

Verse 28

महावक्त्रा महादंष्ट्रा व्याघ्रा इव भयानकाः । ततस्तद्वनमालोक्य शिशिरच्छायमग्रतः ॥

ಅವರಿಗೆ ಮಹಾಮುಖಗಳೂ ಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳೂ ಇವೆ—ಹುಲಿಯಂತೆ ಭೀಕರ. ಆಗ ಆ ಅರಣ್ಯದ ಶೀತಲ ನೆರಳನ್ನು ಮುಂದೆಯೇ ಕಂಡು,

Verse 29

प्रयान्ति प्राणिनस्तत्र तीव्रतृट्परिपीडिताः । हा मातर्हा तात ! इति क्रन्दन्तोऽतीव दुःखिताः ॥

ತೀವ್ರವಾದ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ದುಃಖಿತರಾದ ಜೀವಿಗಳು 'ಅಯ್ಯೋ ತಾಯಿ! ಅಯ್ಯೋ ತಂದೆ!' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

Verse 30

दह्यमानाङ्घ्रयुगला धरणीस्थेन वह्निना । तेषां गतानां तत्रासिपत्रपाती समीरणः ॥

ನೆಲದಲ್ಲಿರುವ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಅವರ ಪಾದಗಳು ಸುಡುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಕತ್ತಿಯಂತಹ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಉದುರಿಸುವ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತದೆ.

Verse 31

प्रवाति तेन पात्यन्ते तेषां खड्गान्यथोपरि । ततः पतन्ति ते भूमौ ज्वलत्पावकसञ्चये ॥

ಗಾಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಮೇಲಿಂದ ಕತ್ತಿಗಳು ಅವರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ; ನಂತರ ಅವರು ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಯ ರಾಶಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

लेलिह्यमाने चान्यत्र व्याप्ताशेषमहीतले । सारमेयास्ततः शीघ्रं शातयन्ति शरीरतः ॥

ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿ ನೆಲದಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿ ನಾಲಿಗೆ ಚಾಚುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾಯಿಗಳು ಅವರ ದೇಹಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಸೀಳುತ್ತವೆ.

Verse 33

तेषामङ्गानि रुदतामनेकान्यतिभीषणाः । असिपत्रवनं तात ! मयैतत्कीर्तितं तव ॥

ಅವರು ಅಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರ ಅಂಗಗಳು ಅನೇಕ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಸೀಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಹೀಗೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅಸಿಪತ್ರವನ ನರಕವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 34

अतः परं भीमतरेण तप्तकुम्भं निबोध मे । समन्ततस्तप्तकुम्भा वह्निज्वालासमावृताः ॥

ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ತಕುಂಭ ಎಂಬ ಇನ್ನೂ ಭಯಂಕರವಾದ ನರಕದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳು. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಕಾದ ಪಾತ್ರೆಗಳಿವೆ.

Verse 35

ज्वलदग्निचयोद्वृत्ततैलायश्चूर्णपूरिताः । तेषु दुष्कृतकर्माणो याम्यैः क्षिप्ता ह्यधोमुखाः ॥

ಆ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿ, ಕುದಿಯುವ ಎಣ್ಣೆ ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣದ ಪುಡಿಯಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಯಮದೂತರು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

क्वाथ्यन्ते विस्फुटद्गात्र-गलन्मज्जजलाविलाः । स्फुरत्कपालनेत्रास्थिच्छिद्यमाना विभीषणैः ॥

ಅವರು ಬೇಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ—ಅಂಗಗಳು ಒಡೆಯುತ್ತವೆ, ಮಜ್ಜೆ ಹರಿಯುವುದರಿಂದ ದ್ರವವು ಕಲುಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ—ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ಜೀವಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 37

गृध्रैरुत्पाट्य मुच्यन्ते पुनस्तेष्वेव वेगितैः । पुनः सिमसिमायन्ते तैलेनैक्यं व्रजन्ति च ॥

ರಣಹದ್ದುಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವರು ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ—ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಸೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಅವರು ಕರಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಎಣ್ಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 38

द्रवीभूतैः शिरोगात्र-स्नायु-मांस-त्वगस्थिभिः । ततो याम्यैर्नरैराशु दर्व्या घट्टनघट्टिताः ॥

ತಲೆ, ದೇಹ, ನರಗಳು, ಮಾಂಸ, ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಮೂಳೆಗಳು ದ್ರವವಾದಾಗ, ಯಮನ ಭಟರು ಸೌಟಿನಿಂದ ಅವರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಕಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಕೆರೆದು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

Verse 39

कृतावर्ते महातैले मथ्यन्ते पापकर्मिणः । एष ते विस्तरेणोक्तस्तप्तकुम्भो मया पितः ॥

ಆ ಮಹಾನ್ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ, ಸುಳಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಕಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ನಾನು ನಿನಗೆ ತಪ್ತಕುಂಭ ನರಕದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ.