Adhyaya 12

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) एकादशो ऽध्यायः व्यास उवाच शृणुध्वमृषयः सर्वे वक्ष्यमाणं सनातनम् / कर्मयोगं ब्राह्मणानामात्यन्तिकफलप्रदम्

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಮೇಲ್ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಈಶ್ವರಗೀತಾಸು, ಏಕಾದಶ ಅಧ್ಯಾಯ (ಆರಂಭ). ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—“ಋಷಿಗಳೇ, ಈಗ ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಆ ಸನಾತನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿರಿ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕರ್ಮಯೋಗ, ಅದು ಪರಮ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವುದು.”

Verse 2

आम्नायसिद्धमखिलं ब्रिह्मणानुप्रदर्शितम् / ऋषीणां शृण्वतां पूर्वं मनुराह प्रजापतिः

ಋಷಿಗಳು ಶ್ರವಣಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮೊದಲೇ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಮನು ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದರು; ಅದು ಆಮ್ನಾಯದಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಪ್ರದರ್ಶಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 3

सर्वपापहरं पुण्यमृषिसङ्घैर्निषेवितम् / समाहितधियो यूयं शृणुध्वं गदतो मम

ಈ ಪುಣ್ಯೋಪದೇಶವು ಸರ್ವಪಾಪಹರ; ಋಷಿಸಂಘಗಳಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿದೆ. ನೀವು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತರಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.

Verse 4

कृतोपनयनो वेदानधीयीत द्विजोत्तमाः / गर्भाष्टमे ऽष्टमे वाब्दे स्वसूत्रोक्तविधानतः

ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು—ಗರ್ಭಗಣನೆಯ ಎಂಟನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಜನನದಿಂದ ಎಂಟನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಾಗಲಿ—ತನ್ನ ಗೃಹ್ಯಸೂತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ।

Verse 5

दण्डी च मेखली सूत्री कृष्णाजिनधरो मुनिः / भिक्षाहारो गुरुहितो वीक्षमाणो गुरुर्मुखम्

ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮೇಖಲೆ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಧರಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣಾಜಿನವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಮುನಿಸದೃಶ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯು ಭಿಕ್ಷಾಹಾರದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಲಿ; ಗುರುಹಿತಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಉಪದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಗುರುವಿನ ಮುಖವನ್ನೇ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವವನಾಗಿರಲಿ।

Verse 6

कार्पासमुपवीतार्थं निर्मितं ब्रह्मणा पुरा / ब्राह्मणानां त्रिवित् सूत्रं कौशं वा वस्त्रमेव वा

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉಪವೀತದ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಾರ್ಪಾಸ (ಹತ್ತಿ)ವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತ್ರಿವಿತ್—ಮೂರು ತಂತಿಗಳ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದು ಕುಶತಂತುವಿನಿಂದಲೂ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ವಸ್ತ್ರದಿಂದಲೂ ಇರಬಹುದು।

Verse 7

सदोपवीती चैव स्यात् सदा बद्धशिखो द्विजः / अन्यथा यत् कृतं कर्म तद् भवत्ययथाकृतम्

ದ್ವಿಜನು ಸದಾ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಶಿಖೆಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 8

वसेदविकृतं वासः कार्पासं वा कषायकम् / तदेव परिधानीयं शुक्लमच्छिद्रमुत्तमम्

ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲದ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು—ಹತ್ತಿಯದು ಅಥವಾ ಮೃದು ಕಷಾಯ-ಬಣ್ಣದದು. ಅದನ್ನೇ ಧರಿಸಲಿ: ಶುದ್ಧ ಶ್ವೇತ, ಚಿದ್ರರಹಿತ, ಉತ್ತಮ।

Verse 9

उत्तरं तु समाख्यातं वासः कृष्णाजिनं शुभम् / अभावे गव्यमजिनं रौरवं वा विधीयते

ಮೇಲ್ವಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಶುಭವಾದ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ (ಕೃಷ್ಣಮೃಗಚರ್ಮ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗೋಚರ್ಮ ಅಥವಾ ರೌರವ ಮೃಗಚರ್ಮ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 10

उद्धृत्य दक्षिणं बाहुं सव्ये बाहौ समर्पितम् / उपवीतं भवेन्नित्यं निवीतं कण्ठसज्जने

ಬಲಗೈಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಎಡ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಡುವುದು ನಿತ್ಯ ಉಪವೀತ; ಅದನ್ನು ಕಂಠದ ಬಳಿ ತಂಗಿಸಿ ಧರಿಸಿದರೆ ನಿವೀತ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

सव्यं बाहुं समुद्धृत्य दक्षिणे तु धृतं द्विजाः / प्राचीनावीतमित्युक्तं पित्र्ये कर्मणि योजयेत्

ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಎಡಗೈಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಬಲ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುವುದನ್ನು ಪ್ರಾಚೀನಾವೀತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಪಿತೃಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು.

Verse 12

अग्न्यगारे गवां गोष्ठे होमे जप्ये तथैव च / स्वाध्याये भोजने नित्यं ब्राह्मणानां च सन्निधौ

ಅಗ್ನಿಗೃಹದಲ್ಲಿ, ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಹೋಮ ಮತ್ತು ಜಪದಲ್ಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಹಾಗೂ ಭೋಜನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ—ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ—ಯಾವಾಗಲೂ ಶೌಚ ಮತ್ತು ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 13

उपासने गुरूणां च संध्ययोः साधुसंगमे / उपवीती भवेन्नित्यं विधिरेष सनातनः

ಗುರುಗಳ ಉಪಾಸನೆಯಲ್ಲಿ, ಉಭಯ ಸಂಧ್ಯಾ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು; ಇದು ಸನಾತನ ವಿಧಿ.

Verse 14

मौञ्जी त्रिवृत् समा श्लक्षणा कार्या विप्रस्य मेखला / मुञ्जाभावे कुशेनाहुर्ग्रन्थिनैकेन वा त्रिभिः

ವಿಪ್ರನ ಮೆಖಲೆಯನ್ನು ಮುಂಜಾ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ—ತ್ರಿವೃತ, ಸಮಾನ, ಮೃದು—ಮಾಡಬೇಕು. ಮುಂಜಾ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕುಶ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೆಖಲೆಯನ್ನು ಒಂದು ಗಂಠಿ ಅಥವಾ ಮೂರು ಗಂಠಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂದು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 15

धारयेद् बैल्वपालाशौ दण्डौ केशान्तकौ द्विजः / यज्ञार्हवृक्षजं वाथ सौम्यमव्रणमेव च

ದ್ವಿಜ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಬಿಲ್ವ ಅಥವಾ ಪಲಾಶ ಮರದ ದಂಡವನ್ನು, ಕೇಶಾಂತ (ಶಿಖಾಂತ)ವರೆಗೆ ತಲುಪುವಂತೆ ಧರಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲವೇ ಯಜ್ಞಾರ್ಹ ವೃಕ್ಷದ ಮರದಿಂದಾದ, ಸೌಮ್ಯರೂಪ ಮತ್ತು ದೋಷರಹಿತ ದಂಡವನ್ನೂ ಧರಿಸಬಹುದು.

Verse 16

सायं प्रातर्द्विजः संध्यामुपासीत समाहितः / कामाल्लोभाद् भयान्मोहात् त्यक्तेन पतितो भवेत्

ದ್ವಿಜನು ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಕಾಮ, ಲೋಭ, ಭಯ ಅಥವಾ ಮೋಹದಿಂದ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಅವನು ಪತಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

अग्निकार्यं ततः कुर्यात् सायं प्रातः प्रसन्नधीः / स्नात्वा संतर्पयेद् देवानृषीन् पितृगणांस्तथा

ನಂತರ ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ಋಷಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಪಿತೃಗಣಗಳನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 18

देवताभ्यर्चनं कुर्यात् पुष्पैः पत्रेण वाम्बुभिः / अभिवादनशीलः स्यान्नित्यं वृद्धेषु धर्मतः

ಪುಷ್ಪ, ಪತ್ರ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಜಲದಿಂದಲೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ಸದಾ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೃದ್ಧರ प्रति—ಗೌರವಪೂರ್ವಕ ಅಭಿವಾದನಶೀಲನಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 19

असावहं भो नामेति सम्यक् प्रणतिपूर्वकम् / आयुरारोग्यसिद्ध्यर्थं तन्द्रादिपरिवर्जितः

ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ‘ಅಸಾವಹಂ ಭೋ—(ಅಮುಕ) ನಾಮ’ ಎಂಬ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ಆಯುಃ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ತಂದ್ರಾದಿ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಚುರುಕಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 20

आयुष्णान् भव सौम्येति वाच्यो विप्रो ऽभिवादने / अकारश्चास्य नाम्नो ऽन्ते वाच्यः पूर्वाक्षरः प्लुतः

ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡುವಾಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ‘ಆಯುಷ್ಮಾನ್ ಭವ, ಸೌಮ್ಯ’ ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಕು. ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವಾಗ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಅ’ಕಾರವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಮುಂಚಿನ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಪ್ಲುತ (ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಎಳೆದು) ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 21

न कुर्याद् यो ऽभिवादस्य द्विजः प्रत्यभिवादनम् / नाभिवाद्यः स विदुषा यथा शूद्रस्तथैव सः

ಅಭಿವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಪ್ರತಿಯಭಿವಾದನ ಮಾಡದ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅಭಿವಾದನ ಮಾಡಬಾರದು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಶೂದ್ರನಂತೆ ಸಮಾನನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.

Verse 22

व्यत्यस्तपाणिना कार्यमुपसंग्रहणं गुरोः / सव्येन सव्यः स्प्रष्टव्यो दक्षिणेन तु दक्षिणः

ಗುರುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಭಿವಾದನಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೈಗಳನ್ನು ವ್ಯತ್ಯಸ್ತವಾಗಿ (ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡಿ) ಉಪಸಂಗ್ರಹಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಎಡಗೈಯಿಂದ ಎಡಭಾಗವನ್ನು, ಬಲಗೈಯಿಂದ ಬಲಭಾಗವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು.

Verse 23

लौकिकं वैदिकं चापि तथाध्यात्मिकमेव वा / आददीत यतो ज्ञानं तं पूर्वमभिवादयेत्

ಲೌಕಿಕ ವಿದ್ಯೆಯಾಗಲಿ, ವೈದಿಕ ವಿದ್ಯೆಯಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವಾಗಲಿ—ಯಾರಿಂದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೋ, ಅವರನ್ನು ಮೊದಲು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂದಿಸಬೇಕು।

Verse 24

नोदकं धारयेद् भैक्षं पुष्पाणि समिधस्तथा / एवंविधानि चान्यानि न दैवाद्येषु कर्मसु

ದೇವಪೂಜೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು, ಭಿಕ್ಷಾನ್ನ, ಪುಷ್ಪಗಳು, ಸಮಿಧೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ/ಸ್ವಾಧೀನದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಧರಿಸಬಾರದು; ಇಂತಹ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಆ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಬಾರದು।

Verse 25

ब्राह्मणं कुशलं पृच्छेत् क्षत्रबन्धुमनामयम् / वैश्यं क्षेमं समागम्य शूद्रमारोग्यमेव तु

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ‘ಕುಶಲವೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕು; ಕ್ಷತ್ರಿಯನನ್ನು ‘ಅನಾಮಯವೇ?’ (ಕಷ್ಟರಹಿತವೇ?) ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕು; ವೈಶ್ಯನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ‘ಕ್ಷೇಮವೇ?’ (ಸುರಕ್ಷೆ-ಸಮೃದ್ಧಿ) ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು; ಶೂದ್ರನನ್ನು ಮಾತ್ರ ‘ಆರೋಗ್ಯವೇ?’ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬೇಕು।

Verse 26

उपाध्यायः पिता ज्येष्ठो भ्राता चैव महीपतिः / मातुलः श्वशुरस्त्राता मातामहपितामहौ / वर्णज्येष्ठः पितृव्यश्च पुंसो ऽत्र गुरवः स्मृताः

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಉಪಾಧ್ಯಾಯ, ತಂದೆ, ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ರಾಜನು—ಇವರು ಗುರುಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಾವ, ಮಾವನವರು (ಶ್ವಶುರ), ರಕ್ಷಕ, ಮಾತಾಮಹ-ಪಿತಾಮಹ, ವರ್ಣದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನು, ಪಿತೃವ್ಯ (ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ/ದೊಡ್ಡಪ್ಪ)—ಇವರೂ ಪುರುಷನ ಗುರುಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 27

माता मातामही गुर्वो पितुर्मातुश्च सोदराः / श्वश्रूः पितामहीज्येष्ठा धात्री च गुरवः स्त्रियः

ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಾತಾಮಹಿ (ಅಜ್ಜಿ) ಗುರುಗಳಂತೆ ಪೂಜ್ಯರು; ಹಾಗೆಯೇ ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಸಹೋದರಿ ಸಹೋದರಿಯರೂ. ಇನ್ನೂ ಶ್ವಶ್ರೂ (ಅತ್ತೆ), ಪಿತಾಮಹಿಯರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯಳು, ಮತ್ತು ಧಾತ್ರಿ (ಬೆಳೆಸಿದ ದಾಯಿ)—ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಗುರುಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 28

इत्युक्तो गुरुवर्गो ऽयं मातृतः पितृतो द्विजाः / अनुवर्तनमेतेषां मनोवाक्कायकर्मभिः

ಹೇ ದ್ವಿಜಾ! ಮಾತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಪಿತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಈ ಸಮಸ್ತ ಪೂಜ್ಯ ಗುರುವರ್ಯರು ಪ್ರಕಟಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ, ಕಾಯಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಸೇವಿಸಬೇಕು।

Verse 29

गुरुं दृष्ट्वा समुत्तिष्ठेदभिवाद्य कृताञ्जलिः / नैतैरुपविशेत् सार्धं विवदेन्नात्मकारणात्

ಗುರುವನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೇ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಕೃತಾಂಜಲಿಯಿಂದ ವಂದಿಸಬೇಕು; ಇಂತಹ ಪೂಜ್ಯ ಹಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕೂತಿರಬಾರದು, ಸ್ವಾಹಂಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ವಾದಿಸಬಾರದು।

Verse 30

जीवितार्थमपि द्वेषाद् गुरुभिर्नैव भाषणम् / उदितो ऽपि गुणैरन्यैर्गुरुद्वेषी पतत्यधः

ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಗುರುಗಳು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಇತರ ಗುಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರೂ, ಗುರುದ್ವೇಷಿ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 31

गुरूणामपि सर्वेषां पूज्याः पञ्च विशेषतः / तेषामाद्यास्त्रयः श्रेष्ठास्तेषां माता सुपूजिता

ಎಲ್ಲ ಗುರುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಐವರು ಪೂಜ್ಯರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಮೂರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಅವರಲ್ಲಿಯೂ ತಾಯಿ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯಳು।

Verse 32

यो भावयति या सूते येन विद्योपदिश्यते / ज्येष्ठो भ्राता च भर्ता च पञ्चैते गुरवः स्मृताः

ಪೋಷಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವವನು, ಜನ್ಮ ನೀಡುವ ತಾಯಿ, ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವವನು, ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ಪತಿ—ಈ ಐವರು ‘ಗುರುಗಳು’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 33

आत्मनः सर्वयत्नेन प्राणत्यागेन वा पुनः / पूजनीया विशेषेण पञ्चैते भूतिमिच्छता

ಕ್ಷೇಮ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ—ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗದಿಂದಲೂ—ಈ ಐವರನ್ನು ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 34

यावत् पिता च माता च द्वावेतौ निर्विकारिणौ / तावत् सर्वं परित्यज्य पुत्रः स्यात् तत्परायणः

ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿ—ಈ ಇಬ್ಬರೂ—ಅಕ್ಷತವಾಗಿ ಸಮರ್ಥರಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ಮಗನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಅವರ ಸೇವೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 35

पिता माता च सुप्रीतौ स्यातां पुत्रगुणैर्यदि / स पुत्रः सकलं धर्ममाप्नुयात् तेन कर्मणा

ಮಗನ ಸದುಗುಣಗಳಿಂದ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರೆ, ಆ ನಡೆವಳಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಆ ಮಗನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

नास्ति मातृसमं दैवं नास्ति पितृसमो गुरुः / तयोः प्रत्युपकारो ऽपि न कथञ्चन विद्यते

ತಾಯಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ದೇವತೆ ಇಲ್ಲ; ತಂದೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಗುರು ಇಲ್ಲ; ಅವರ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಉಪಕಾರ ಮಾಡುವುದೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 37

तयोर्नित्यं प्रियं कुर्यात् कर्मणा मनसा गिरा / न ताभ्यामननुज्ञातो धर्ममन्यं समाचरेत्

ಕರ್ಮದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ ಸದಾ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವುದನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು; ಅವರ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮಕರ್ಮ ಅಥವಾ ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬಾರದು।

Verse 38

वर्जयित्वा मुक्तिफलं नित्यं नैमित्तिकं तथा / धर्मसारः समुद्दिष्टः प्रेत्यानन्तफलप्रदः

ಮೋಕ್ಷಫಲವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ನಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ನೈಮಿತ್ತಿಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಆಚರಣೆಯೇ ಧರ್ಮಸಾರವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮರಣಾನಂತರ ಅದು ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 39

सम्यगाराध्य वक्तारं विसृष्टस्तदनुज्ञया / शिष्यो विद्याफलं भुङ्क्ते प्रेत्य चापद्यते दिवि

ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವ ಗುರುವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ, ಅವರ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ವಿದಾಯಗೊಂಡ ಶಿಷ್ಯನು ಆ ವಿದ್ಯೆಯ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 40

यो भ्रातरं पितृसमं ज्येष्ठं मूर्खो ऽवमन्यते / तेन दोषेण स प्रेत्य निरयं घोरमृच्छति

ತಂದೆಗೆ ಸಮಾನನಾದ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನನ್ನು ಮೂರ್ಖನು ಅವಮಾನಿಸಿದರೆ, ಆ ದೋಷದಿಂದ ಅವನು ಮರಣಾನಂತರ ಭೀಕರ ನರಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

पुंसा वर्त्मनिविष्टेन पूज्यो भर्ता तु सर्वदा / याति दातरि लोके ऽस्मिन् उपकाराद्धि गौरवम्

ಸದುಪಚಾರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಪುರುಷನಿಗೆ ಗೃಹರಕ್ಷಕನೂ ಪೋಷಕನೂ ಆದ ಭರ್ತಾ (ಪತಿ) ಸದಾ ಪೂಜ್ಯನು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದಾತನಿಗೆ ಉಪಕಾರದಿಂದಲೇ ಗೌರವ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಸಹಾಯದಿಂದಲೇ ಮಾನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ।

Verse 42

येनरा भर्तृपिण्डार्थं स्वान् प्राणान् संत्यजन्ति हि / तेषामथाक्षयांल्लोकान् प्रोवाच भगवान् मनुः

ಭರ್ತೃಪಿಂಡಾರ್ಥವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಕುರಿತು ಭಗವಾನ್ ಮನು ಅವರು ಅಕ್ಷಯ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 43

मातुलांश्च पितृव्यांश्च श्वशुरानृत्विजो गुरून् / असावहमिति ब्रूयुः प्रत्युत्थाय यवीयसः

ಕಿರಿಯವರು ಎದ್ದು ಮಾತುಲರು, ಪಿತೃವ್ಯರು, ಶ್ವಶುರರು, ಋತ್ವಿಜರು ಹಾಗೂ ಗುರುಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಬೋಧಿಸಿ “ಇಗೋ ನಾನು” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 44

अवाच्यो दीक्षितो नाम्ना यवीयानपि यो भवेत् / भोभवत्पूर्वकं त्वेनमभिभाषेत धर्मवित्

ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದವನು ಕಿರಿಯನಾದರೂ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಬಾರದು. ಧರ್ಮವಿದನು ಅವನನ್ನು “ಭೋ”, “ಭವತ್” ಮೊದಲಾದ ಗೌರವಪದಗಳಿಂದ ಆದರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಬೇಕು.

Verse 45

अभिवाद्याश्च पूज्यश्च शिरसा वन्द्य एव च / ब्राह्मणः क्षत्रियाद्यैश्च श्रीकामैः सादरं सदा

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕ್ಷತ್ರಿಯಾದಿ ವರ್ಣದವರು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಮಂಗಳವನ್ನು ಬಯಸುವವರು—ಯಾವಾಗಲೂ ಗೌರವದಿಂದ ವಂದಿಸಿ, ಪೂಜಿಸಿ, ಶಿರಸಾ ನಮಿಸಬೇಕು.

Verse 46

नाभिवाद्यास्तु विप्रेण क्षत्रियाद्याः कथञ्चन / ज्ञानकर्मगुणोपेता यद्यप्येते बहुश्रुताः

ಕ್ಷತ್ರಿಯಾದಿ ವರ್ಣದವರನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಮೊದಲು ವಂದಿಸಬಾರದು; ಅವರು ಜ್ಞಾನ, ಸತ್ಕರ್ಮ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು ಬಹುಶ್ರುತರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ.

Verse 47

ब्राह्मणः सर्ववर्णानां स्वस्ति कुर्यादिति स्थितिः / सवर्णेषु सवर्णानां कार्यमेवाभिवादनम्

ನಿಯಮವೆಂದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣದವರಿಗೆ ‘ಸ್ವಸ್ತಿ’ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಸಮವರ್ಣದವರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡುವುದು ಕರ್ತವ್ಯ.

Verse 48

गुरुरग्निर्द्विजातीनां वर्णानां ब्राह्मणो गुरुः / पतिरेको गुरुः स्त्रीणां सर्वत्राभ्यागतो गुरुः

ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯೇ ಗುರು; ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ಗುರು. ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಏಕೈಕ ಗುರು ಪತಿ; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯೂ ಗುರುಸಮಾನವಾಗಿ ಪೂಜ್ಯನು.

Verse 49

विद्या कर्म वयो बन्धुर्वित्तं भवति पञ्चमम् / मान्यस्थानानि पञ्चाहुः पूर्वं पूर्वं गुरूत्तरात्

ವಿದ್ಯೆ, ಕರ್ಮ (ಸದಾಚಾರ), ವಯಸ್ಸು, ಬಂಧುತ್ವ, ಧನ—ಇವು ಗೌರವದ ಐದು ಆಧಾರಗಳು. ಈ ಐದರಲ್ಲಿ ಮುಂಚಿನದು ನಂತರದದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಗುರುತ್ವವೂ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯವೂ ಹೊಂದಿದೆ.

Verse 50

पञ्चानां त्रिषु वर्णेषु भूयांसि बलवन्ति च / यत्र स्युः सो ऽत्र मानार्हः शूद्रो ऽपि दशमीं गतः

ಮೂರು ಉನ್ನತ ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಐದು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಬಲವಾಗಿ ಇರುವಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಅಲ್ಲಿ ಮಾನಾರ್ಹನು. ಶೂದ್ರನಾದರೂ—ದಶಮ ಸ್ಥಿತಿಗೆ (ಮೆರಿಟ್) ತಲುಪಿದರೆ—ಗೌರವ್ಯನು.

Verse 51

पन्था देयो ब्राह्मणाय स्त्रियै राज्ञे ह्यचक्षुषे / वृद्धाय भारबुग्नाय रोगिणे दुर्बलाय च

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ, ಸ್ತ್ರೀಯಿಗೆ, ರಾಜನಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಂಧನಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ವೃದ್ಧನಿಗೆ, ಭಾರದಿಂದ ವಂಗಿದವನಿಗೆ, ರೋಗಿಗೆ, ದುರ್ಬಲನಿಗೂ.

Verse 52

भिक्षामाहृत्य शिष्टानां गृहेभ्यः प्रयतो ऽन्वहम् / निवेद्य गुरवे ऽश्नीयाद् वाग्यतस्तदनुज्ञया

ಶಿಷ್ಟರ ಮನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ನಿಯಮದಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆ ತಂದು, ಅದನ್ನು ಗುರುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ವಾಕ್ಸಂಯಮದಿಂದ ಗುರುವಿನ ಅನುಮತಿಯಿಂದಲೇ ಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 53

भवत्पूर्वं चरेद् भैक्ष्यमुपनीतो द्विजोत्तमः / भवन्मध्यं तु राजन्यो वैश्यस्तु भवदुत्तरम्

ಉಪನೀತನಾದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪೂರ್ವಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಿ; ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ; ವೈಶ್ಯನು ಅಪರಾಹ್ನದಲ್ಲಿ, ಹೇ ರಾಜನೇ।

Verse 54

मातरं वा स्वसारं वा मातुर्वा भगिनीं निजाम् / भिक्षेत भिक्षां प्रथमं या चैनं न विमानयेत्

ಅವನು ಮೊದಲು ತಾಯಿಯಿಂದಲೋ, ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯಿಂದಲೋ, ಅಥವಾ ತಾಯಿಯ ಸಹೋದರಿಯಿಂದಲೋ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲಿ—ಅವಳು ಅವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸದಿದ್ದರೆ।

Verse 55

सजातीयगृहेष्वेव सार्ववर्णिकमेव वा / भैक्ष्यस्य चरणं प्रोक्तं पतितादिषु वर्जितम्

ಭಿಕ್ಷಾಚರಣೆ ಸ್ವಜಾತಿಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲೇ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮವಾಗಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಪತಿತಾದಿ ನಿಂದಿತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ವರ್ಜ್ಯ।

Verse 56

वेदयज्ञैरहीनानां प्रशस्तानां स्वकर्मसु / ब्रह्मचर्याहरेद् भैक्षं गृहेभ्यः प्रयतो ऽन्वहम्

ನಿಯಮಶೀಲ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯು ಪ್ರತಿದಿನ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಹಾಗೂ ಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹೀನರಲ್ಲದ, ಸ್ವಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಂಸಿತರಾದ ಗೃಹಗಳಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ತರಬೇಕು।

Verse 57

गुरोः कुले न भिक्षेत न ज्ञातिकुलबन्धुषु / अलाभे त्वन्यगेहानां पूर्वं पूर्वं विवर्जयेत्

ಗುರುವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಜ್ಞಾತಿ-ಕುಲಬಂಧುಗಳಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಬಾರದು. ಭಿಕ್ಷೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಇತರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೊದಲು ಮೊದಲು ಹೋದ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು।

Verse 58

सर्वं वा विचरेद् ग्रामं पूर्वोक्तानामसंभवे / नियम्य प्रयतो वाचं दिशस्त्वनवलोकयन्

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಉಪಾಯಗಳು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಸಂಯಮದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಲಿ. ವಾಣಿಯನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ನೋಡದೆ ಇರಲಿ.

Verse 59

समाहृत्य तु तद् भैक्षं यावदर्थममायया / भुञ्जीत प्रयतो नित्यं वाग्यतो ऽनन्यमानसः

ಆ ಭಿಕ್ಷಾನ್ನವನ್ನು ಮೋಸವಿಲ್ಲದೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ನಿತ್ಯ ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಭುಂಜಿಸಲಿ. ವಾಕ್ಸಂಯಮದಿಂದ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲೇ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಲಿ.

Verse 60

भैक्ष्येण वर्तयेन्नित्यं नैकान्नादी भवेद् व्रती / भैक्ष्येण व्रतिनो वृत्तिरुपवाससमा स्मृता

ವ್ರತಧಾರಿ ನಿತ್ಯ ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದಲೇ ಜೀವನ ನಡೆಸಲಿ; ಅನೇಕ ವಿಧದ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವವನಾಗಬಾರದು. ವ್ರತಿಗೆ ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿ ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 61

पूजयेदशनं नित्यमद्याच्चैतदकुत्सयन् / दृष्ट्वा हृष्येत् प्रसीदेच्च प्रतिनन्देच्च सर्वशः

ಆಹಾರವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಗೌರವಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸದೆ ಭುಂಜಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಹರ್ಷಿಸಿ, ಶಾಂತಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಕೃತಜ್ಞತೆ ತೋರಬೇಕು.

Verse 62

अनारोग्यमनायुष्यमस्वर्ग्यं चातिभोजनम् / अपुण्यं लोकविद्विष्टं तस्मात् तत्परिवर्जयेत्

ಅತಿಭೋಜನವು ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ, ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾಡುತ್ತದೆ, ಸ್ವರ್ಗಹಿತಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಅಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಲೋಕನಿಂದಿತ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 63

प्राङ्मुखो ऽन्नानि भुञ्जीत सूर्याभिमुख एव वा / नाद्यादुदङ्मुखो नित्यं विधिरेष सनातनः

ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸಬೇಕು, ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯಾಭಿಮುಖವಾಗಿ. ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಭುಂಜಿಸಬಾರದು—ಇದು ಸನಾತನ ವಿಧಿ.

Verse 64

प्रक्षाल्य पाणिपादौ च भुञ्जानो द्विरुपस्पृशेत् / शुचौ देशे समासीनो भुक्त्वा च द्विरुपस्पृशेत्

ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ಭುಂಜಿಸುವಾಗ ಎರಡು ಬಾರಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು. ಶುಚಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ನಂತರವೂ ಎರಡು ಬಾರಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು.