Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 14
सूत उवाच । यदा लिंगस्य पातोऽभूद्देवदेवस्य शूलिनः । तदा स लज्जयाविष्टो लिंगाभावाद्द्विजोत्तमाः
sūta uvāca | yadā liṃgasya pāto'bhūddevadevasya śūlinaḥ | tadā sa lajjayāviṣṭo liṃgābhāvāddvijottamāḥ
សូត្រាបាននិយាយថា៖ «នៅពេលលិង្គរបស់ព្រះសូលិន—ព្រះនៃព្រះទាំងឡាយ—បានធ្លាក់ចុះ នោះឯង អូ ព្រះព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរ គាត់ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយអៀនខ្មាស ព្រោះខ្វះលិង្គរបស់ខ្លួន»។
Sūta (Lomaharṣaṇa)
Type: kund
Listener: Śaunaka and other ṛṣis (Naimiṣāraṇya setting implied by Sūta-narration)
Scene: Śiva (Śūlin) stands momentarily bereft of the liṅga, veiled by cosmic shame; devas avert their gaze; the earth below begins to open as if preparing a hidden refuge.
FAQs
Sacred geography is portrayed as arising from divine līlā; the tīrtha becomes a vessel of transformative power through that event.
The verse introduces the etiological event that leads to the formation of the gartā (pit) revered in this chapter.
None in this verse; it begins the origin-story that underpins later pilgrimage merit.