Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 68
एषोऽरुणकरस्पर्शात्स्वाभां त्यजति चंद्रमाः । निशाक्षये निरुत्साहो यथाहं विधिना कृतः
eṣo'ruṇakarasparśātsvābhāṃ tyajati caṃdramāḥ | niśākṣaye nirutsāho yathāhaṃ vidhinā kṛtaḥ
ពេលប៉ះដោយកាំរស្មីព្រឹកព្រលឹម ព្រះចន្ទបោះបង់ពន្លឺរបស់ខ្លួន; ដូចគ្នានេះដែរ ពេលរាត្រីចប់ ខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សគ្មានកម្លាំងចិត្ត—វាសនាបានបង្កើតខ្ញុំឲ្យដូច្នេះ។
Narrator (unnamed male speaker within the Tīrthamāhātmya narrative)
Scene: A solitary lover at the edge of night watches the moon fade as first saffron rays touch the horizon; his posture slackens, eyes heavy with fate-bound despair.
FAQs
Worldly supports fade like moonlight at dawn; lasting steadiness comes from dharma and devotion beyond changing conditions.
No tīrtha is named in this verse; it provides poetic framing within the broader māhātmya.
None.