Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 7
पार्वत्युवाच । यदि सप्रणवं दद्याद्द्वादशाक्षरचिंतनम । प्रणवे नाधिकारो मे कथं भवति धूर्जटे
pārvatyuvāca | yadi sapraṇavaṃ dadyāddvādaśākṣaraciṃtanama | praṇave nādhikāro me kathaṃ bhavati dhūrjaṭe
ព្រះបារវតីមានព្រះបន្ទូល៖ «បើការចម្រើនគំនិតលើមន្ត្រាទ្វាទសអក្សរ ត្រូវផ្តល់ជាមួយប្រṇវៈ (អោម) នោះ ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិចំពោះប្រṇវៈទេ តើវាអាចអនុវត្តលើខ្ញុំដូចម្តេចបាន ឱ ធូរជដិ?»
Pārvatī
Listener: Īśvara (Śiva/Dhūrjaṭi)
Scene: Pārvatī, seated near Śiva (Dhūrjaṭi), asks with humility about the rule of prefixing praṇava to the twelve-syllable mantra, expressing concern about eligibility.
FAQs
Spiritual practice invites clarification: one must reconcile general prescriptions with one’s authorized mode of practice.
No specific tīrtha is named; the focus is on mantra-vidhi within the māhātmya discourse.
It discusses whether dvādaśākṣara contemplation should include praṇava, raising the issue of eligibility (adhikāra).