Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 145
धर्मज्ञस्तु कृतज्ञस्तु देवस्वपरिवर्जकः । तच्छ्रुत्वा वासवो हृष्टस्तमुवाच द्विजोत्तमम्
dharmajñastu kṛtajñastu devasvaparivarjakaḥ | tacchrutvā vāsavo hṛṣṭastamuvāca dvijottamam
គាត់ជាអ្នកដឹងធម៌ ជាអ្នកដឹងគុណ ហើយជាអ្នកជៀសវាងការយកទ្រព្យរបស់ទេវតាមកប្រើខុស។ ពេលវាសវៈ (ឥន្ទ្រ) បានស្តាប់ដូច្នេះ ក៏រីករាយ ហើយបាននិយាយទៅកាន់ព្រះព្រាហ្មណ៍ដ៏ឧត្តមនោះ។
Narrator (contextual, within the Purāṇic narration)
Scene: Indra brightens with joy upon hearing the brāhmaṇa’s righteous request; the brāhmaṇa is portrayed as austere and trustworthy; a subtle temple/altar indicates sacred property and offerings kept intact.
FAQs
True virtue includes gratitude and strict avoidance of misappropriating sacred/temple wealth (devasva).
This verse is character-description within a tīrtha narrative; it does not name the site.
A moral prescription: devasva must be avoided (not consumed or exploited).