Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 103
अघोरवक्त्रं त्रितयं प्रपद्ये अथर्वजुष्टं तव रूपकाणि । अघोरघोराणि च घोरघोराण्यहं सदानौमि भूतानि तुभ्यम्
aghoravaktraṃ tritayaṃ prapadye atharvajuṣṭaṃ tava rūpakāṇi | aghoraghorāṇi ca ghoraghorāṇyahaṃ sadānaumi bhūtāni tubhyam
ខ្ញុំសូមចូលជ្រកកោនក្នុងព្រះមុខ «អឃោរ» របស់ព្រះអង្គ—ជាមុខទីបី។ រូបទ្រង់ទាំងឡាយរបស់ព្រះអង្គ ត្រូវបានគោរពស្រឡាញ់ក្នុងប្រពៃណីអថರ್ವវេទ។ ទោះទ្រង់ទន់ភ្លន់ ឬគួរភ័យខ្លាច ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំជានិច្ចចំពោះសត្វលោកទាំងអស់ដែលស្ថិតក្រោមអធិបតីភាពរបស់ព្រះអង្គ។
A dvija devotee (as implied by the immediate narrative context)
Scene: Śiva’s Aghora face appears luminous yet formidable; around him are bhūta-gaṇas—yakṣas, piśācas, pramathas—rendered not as mere horrors but as disciplined attendants; the devotee bows without fear.
FAQs
Śiva encompasses both the benign and the fearsome; reverence to Him includes honoring the cosmic hosts (bhūtas) under His command.
No explicit tirtha is named; the focus is on Śiva’s Aghora aspect and His attendants.
Perpetual reverence (sadā naumi) and refuge-taking (prapadye) are emphasized, reflecting devotional discipline.