Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 102
यं स्तौति वेदस्तमहं प्रपद्ये तत्पुरुषसंज्ञं शरणं द्वितीयम् । त्वां विद्महे तच् नस्त्वं प्रदेहि श्रीरुद्र देवेश नमोनमस्ते
yaṃ stauti vedastamahaṃ prapadye tatpuruṣasaṃjñaṃ śaraṇaṃ dvitīyam | tvāṃ vidmahe tac nastvaṃ pradehi śrīrudra deveśa namonamaste
ខ្ញុំសូមចូលជ្រកកោនក្នុងព្រះអង្គដែលវេទាសរសើរ—ជាជ្រកកោនទីពីរ ដែលមាននាម «តត្បុរុស»។ យើងស្គាល់ព្រះអង្គ; សូមប្រទានព្រះគុណនោះដល់យើង។ ឱ ព្រះរុទ្រដ៏ស្រី ជាព្រះអម្ចាស់នៃទេវតា សូមនមស្ការ នមស្ការ ជាថ្មីហើយជាថ្មី។
A dvija devotee (as implied by the immediate narrative context)
Scene: A devotee with folded hands stands before a radiant four/five-faced Śiva, the Tatpuruṣa aspect emphasized; Vedic seers and subtle Veda-mantras appear as luminous script around the deity.
FAQs
True refuge is Śiva as revealed by the Veda; knowledge must mature into prayer for anugraha (divine grace).
No site is directly named; the verse is a face-aspect (Tatpuruṣa) praise within the chapter’s sacred narrative.
An implied upāsanā: taking refuge (prapatti) and repeated salutations (namas), akin to mantra-style devotion.