ध्वजं च मे कांचनपट्टबन्धं छत्रं च मे मौक्तिकजालबद्धम् । अद्याहमासां सुरकामिनीनां धम्मील्लकांश्चाग्रथितान्करिष्ये
dhvajaṃ ca me kāṃcanapaṭṭabandhaṃ chatraṃ ca me mauktikajālabaddham | adyāhamāsāṃ surakāminīnāṃ dhammīllakāṃścāgrathitānkariṣye
សូមឲ្យទង់របស់ខ្ញុំចងដោយខ្សែព័ទ្ធមាស ហើយឆត្ររបស់ខ្ញុំចងដោយសំណាញ់មុក្កតា។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងចងសក់ជាក្បាលកន្ទុយ (ធម្មីឡ្លក) របស់នារីសួគ៌ទាំងនោះ—ស្ត្រីជាទីស្រឡាញ់របស់ទេវតា—ឲ្យរួមជាមួយគ្នា។
Tāraka
Scene: A flamboyant asura orders a golden-banded banner and pearl-net parasol; he boasts of humiliating celestial maidens by braiding their hair-knots—an image of domination and insult.
The verse highlights adharma through arrogance and objectification—pride that violates dignity becomes a clear marker of impending divine retribution.
None.
None; it is a boastful proclamation, not a rite.