Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 52
तमुवाच ततो दैत्यं विरंचोऽमरनायकः । न युज्यते विना मृत्युं देहिनो देहधारणम् । जातस्य हि ध्रुवो मृत्युः सत्यमेतच्छ्रुतीरितम्
tamuvāca tato daityaṃ viraṃco'maranāyakaḥ | na yujyate vinā mṛtyuṃ dehino dehadhāraṇam | jātasya hi dhruvo mṛtyuḥ satyametacchrutīritam
បន្ទាប់មក វិរញ្ចៈ (ព្រះព្រហ្ម) មេដឹកនាំនៃអមរៈ បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ដៃត្យនោះថា៖ «សម្រាប់សត្វមានរាងកាយ ការរក្សារូបកាយដោយគ្មានមរណភាព មិនសមរម្យទេ។ អ្នកដែលកើតមក មរណភាពជាក់ជាមាន—នេះជាសច្ចៈ ដូចដែលស្រុតិបានប្រកាស»។
Brahmā (Virañca)
Listener: Ṛṣis (frame)
Scene: Brahmā (Virañca) calmly instructs the daitya: embodied existence cannot be deathless; śruti itself declares death certain for the born.
FAQs
Embodiment implies impermanence; even divine boons cannot overturn the Vedic law that birth culminates in death.
None; the verse teaches universal dharma grounded in śruti rather than a place-māhātmya.
None; it is a doctrinal statement about mortality and Vedic authority.